I SA/Łd 728/23

Dnia 26 września 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Asesor WSA Grzegorz Potiopa po rozpoznaniu w dniu 26 września 2023 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 19 czerwca 2021 r. Nr KO.400.372.2023 w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2023 r. postanawia: odrzucić skargę.

W dniu 19 września 2023 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła, złożona za pośrednictwem organu kserokopia pisma T. O. z dnia 20 lipca 2023 r. oraz pismo z dnia 4 września 2023 r. W treści pierwszego z pism T. O. wnioskował o zapoznanie się z aktami postępowania "ukrywanymi przed stroną" (deklaracje podatkowe z lat 2020 - 2022), zarzucając fałszowanie dokumentów dotyczących posesji nr [...] w R. przy ul. [...]. Zarzucał też "przekroczenie uprawnień i naruszenie (...) dóbr osobistych" przez Urząd Miasta w R. i wnosił o "usunięcie błędów urzędowych" w decyzjach podatkowych wydanych w latach 2020 - 2022. W ww. piśmie z dnia 20 lipca 2023 r. T. O. nie sprecyzował, czego oczekuje od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim. Wobec tego pismem z dnia 24 sierpnia 2023 r. Kolegium wezwało wnoszącego do uzupełnienia braku formalnego (podpisu) i wyjaśnienia istoty żądania. Jednocześnie Kolegium zaznaczyło, że sprawa prowadzona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, której oznaczenie przywoływał T. O. w piśmie z dnia 20 lipca 2023 r., tj. sprawa znak: KO.400.372.2023, zakończyła się w dniu 19 czerwca 2023 r. poprzez wydanie ostatecznej decyzji utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza Rozprzy z dnia 22 lutego 2023 r., w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2023 rok w kwocie 162,00 zł. Odpowiadając na wezwanie Kolegium, T. O. w piśmie z dnia 4 września 2023 r. wniósł o "powołanie rozprawy administracyjnej" oraz wyłączenie organu podatkowego - Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim. Wskazał też, iż pismo z dnia 20 lipca 2023 r. "może posłużyć za skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rozpoznanie deklaracji podatkowych: z roku 2020, 2021, 2022 w/g ustawy z dn. 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Wniesienie skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym powoduje wszczęcie postępowania, wywołując skutki procesowe i materialnoprawne. Prowadzi to do powstania stanu sprawy w toku, co stanowi przeszkodę do równoczesnego prowadzenia postępowania sądowego ze skarg tego samego podmiotu i na ten sam akt administracyjny. Taki stan trwa, aż do momentu uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie. Instytucja "stanu sprawy w toku" oznacza tzw. zawiśnięcie sprawy (lis pendens), polegające na zakazie wszczęcia nowego postępowania pomiędzy tymi samymi stronami i w tej samej sprawie. Prowadzenie dwóch postępowań doprowadziłoby do wydania dwóch wyroków, z których jeden naruszałby zasadę res iudicata. Z art. 51 p.p.s.a. nie można wyprowadzać wniosku, iż możliwe jest prowadzenie dwóch postępowań sądowoadministracyjnych w warunkach zachodzącej tożsamości spraw (wyrok NSA z dnia 23 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 482/15). W niniejszej sprawie, skarżący pismem z dnia 20 lipca 2023 r., uzupełnionym następnie pismem z dnia 4 września 2023 r. wniósł skargę wskazując numer decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 19 czerwca 2023 r. w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2023 r. Z kolei w treści pisma z 4 września 2023 r. wyjaśnił, że iż pismo z dnia 20 lipca 2023 r. "może posłużyć za skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rozpoznanie deklaracji podatkowych: z roku 2020, 2021, 2022. W tym miejscu wyjaśnić należy, że skarga T. O. na decyzję dotyczącą łącznego zobowiązania podatkowego za 2023 r., której znak (KO.400.372.2023) skarżący umieścił w nagłówku pisma z dnia 4 września 2023 r. została odrzucona postanowieniem WSA w Łodzi z dnia 19 września 2023 r., sygn. akt I SA/Łd 675/23. Bezsprzecznie zatem w zakresie zobowiązania podatnika w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za rok 2023 powstał stan sprawy w toku, co stanowi przeszkodę do równoczesnego prowadzenia postępowania sądowego ze skarg tego samego podmiotu i na ten sam akt administracyjny. Z kolei wobec wskazania skarżącego, że pismo z dnia 20 lipca 2023 r. może posłużyć za skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rozpoznanie deklaracji podatkowych: z roku 2020, 2021, 2022 wyjaśnić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi rozpoznawał już skargi T. O. na decyzje w zakresie łącznego zobowiązania podatkowego za lata 2021 i 2022. Od decyzji (nakazu płatniczego) z dnia 5 lutego 2021 r. w sprawie wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na 2021 rok skarżący wniósł odwołanie, a na decyzję Kolegium wniósł skargę do WSA w Łodzi, która została oddalona prawomocnym wyrokiem z dnia 17 listopada 2021 r. sygn. akt I SA/Łd 562/21. Od decyzji (nakazu płatniczego) z dnia 21 marca 2022 r. w sprawie wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na 2022 rok skarżący wniósł odwołanie z dnia 21 marca 2022 r. (doprecyzowane pismem z dnia 6 kwietnia 2022 r.), a na decyzję Kolegium z dnia 18 sierpnia 2022 r. znak: KO.400.427.2022 utrzymującą w mocy decyzję organu podatkowego I instancji wniósł skargę do WSA w Łodzi, która została oddalona prawomocnym wyrokiem z dnia 23 lutego 2023 r. sygn. akt I SA/Łd 765/22. W zakresie odnoszącym się do zobowiązania skarżącego w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2020 r. zauważyć należy, że z treści odpowiedzi na skargę wynika, iż od decyzji (nakazu płatniczego) z dnia 4 marca 2020 r. w sprawie wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na 2020 rok skarżący wniósł odwołanie, zaś na decyzję Kolegium z dnia 21 maja 2020 r. znak: KO.400.319.2020, utrzymującą w mocy ww. decyzję organu podatkowego I instancji w terminie otwartym nie wniósł skargi do WSA w Łodzi. Wobec zestawienia daty wydania decyzji organu odwoławczego i pisma z dnia 20 lipca 2023 r. nie sposób uznać, że może ono stanowić złożoną z zachowaniem terminu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Tym samym nie było również możliwe, by zgodnie z treścią pisma skarżącego z dnia 4 września 2023 r., jego pismu z 20 lipca 2023 r. można było skutecznie nadać bieg jako skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzje dotyczące łącznego zobowiązania pieniężnego za lata 2020, 2021 i 2022. Na marginesie Sąd wskazuje, iż nie wzywał strony do uzupełnienia braków skargi gdyż powyższe, w świetle niedopuszczalności skargi, uznać należało za zbędne. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. lp