I SA/Łd 700/19

Dnia 23 października 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz po rozpoznaniu w dniu 23 października 2019 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia odwołania od decyzji dotyczącej podatku od nieruchomości za 2019 r. postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z 24 sierpnia 2019 r. S. N. zaskarżył do sądu administracyjnego postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z [...] r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia odwołania od decyzji ustalającej B. E. N. podatek od nieruchomości za 2019 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie wskazując, że zarzuty skargi w istocie dotyczą decyzji SKO w P. z [...] r. nr [...] ustalającej B. E. N. podatek od nieruchomości za 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Pokreślić trzeba, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuacje, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W przypadku skargi na postanowienie organu o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia w sprawie podatkowej, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy został wyczerpany tryb przewidziany w art. 169 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.), to znaczy doszło do złożenia zażalenia do właściwego organu administracji publicznej wyższego stopnia. Skargę składa się wówczas na postanowienie wydane na skutek rozpatrzenia zażalenia. W niniejszej sprawie skarżący złożył skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z [...] r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia odwołania od decyzji SKO z [...] r., nr [...] ustalającej B. E. N. wysokość podatku od nieruchomości za 2019 r. z powodu nieusunięcia przez skarżącego braków formalnych odwołania. W treści postanowienia zawarte zostało pouczenie, że od wydanego rozstrzygnięcia stronie służy zażalenie do SKO w P. w terminie 7 dni od daty jego doręczenia. Z akt sprawy wynika, że skarżący nie złożył stosownego zażalenia. W tym miejscu należy podkreślić, że zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega postanowienie organu wyższej instancji, wydane po rozpoznaniu złożonego zażalenia. W takiej sytuacji kognicji sądowoadministracyjnej podlegają bowiem wyłącznie rozstrzygnięcia wydane w rezultacie wniesionego zażalenia, odwołania lub ponaglenia, zaś możliwość skontrolowania wydanych w ramach tych postępowań rozstrzygnięć organów I instancji wynika z art. 134 § 1 (orzekanie w granicach sprawy) oraz z art. 135 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga bezpośrednio na postanowienie organu I instancji jest niedopuszczalna. Przepis art. 52 § 1 p.p.s.a. wyraźnie bowiem przewiduje możliwość wniesienia skargi dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a, należało orzec jak w sentencji postanowienia.