I SA/Łd 616/17

Dnia 11 lipca 2017 roku P O S T A N O W I E N I E Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Kasprzak po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E.P. i T. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2011 p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W dniu 28 kwietnia 2017 r. E. P. i T. P., reprezentowani przez adwokata, wnieśli skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2011, w wysokości 18.753 zł. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że w przypadku skarżących, w razie wszczęcia postępowania egzekucyjnego co do obowiązku zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych w kwocie 18.753,00 zł, zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącym znacznej szkody. Skarżący w 2011 roku znaleźli się w trudnej sytuacji finansowej i zdecydowali się przystąpić do zamiany swojego mieszkania przy ul. A. 6 m. 14 w Ł. na lokal o niższym standardzie i mniejszym metrażu znajdujący się w Ł. przy ul. B. 14 m. 41 z dopłatą z tytułu różnicy w metrażu i standardzie wykończenia oraz wyposażenia obu lokali. Ich trudna sytuacja finansowa trwa jednak do dzisiaj. Łączne dochody skarżących, po pomniejszeniu o wysokość zobowiązań kredytowych oraz innych stałych wydatków, pozwalają im jedynie na skromne życie. Jednorazowa zapłata podatku w wysokości określonej w zaskarżonej decyzji wyrządziłaby skarżącym znaczną szkodę, gdyż kwota podatku w wysokości 18.753.00 zł stanowi blisko połowę łącznego dochodu netto skarżących w skali roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Istotne przy tym jest, iż to strona skarżąca powinna wykazać, że w jej przypadku wykonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia pociągnie za sobą wyżej wskazane skutki. Mając na uwadze treść przytoczonych powyżej przepisów prawa i nie tracąc z pola widzenia całokształtu zgromadzonej dokumentacji , w ocenie Sądu strona skarżąca, poza hasłowymi sformułowaniami wniosku nie wykazała okoliczności, wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., warunkujących pozytywne jego rozstrzygnięcie. Pochylając się nad treścią uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji trzeba podkreślić, że wnioskodawca, w żaden sposób nie konkretyzuje na czym miałaby polegać znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki. Jednocześnie Sąd podkreśla, że nie neguje faktu, że wynikająca z zaskarżonej decyzji kwota zobowiązania podatkowego jest obiektywnie znaczna i bez wątpienia konieczność poniesienia kosztów postępowania może wywołać konsekwencje finansowe dla skarżącej, jednak nie musi to być równoznaczne z powstaniem trudnych do odwrócenia skutków, czy wyrządzeniem znacznej szkody. Należy podkreślić, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest należność pieniężna, a więc z natury rzeczy świadczenie odwracalne, którego zwrot (wraz z odsetkami) może nastąpić w wyniku ewentualnego uwzględnienia skargi. Zaznaczyć nadto należy, iż strona skarżąca w żaden sposób nieuprawdopodabnia okoliczności wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Reasumując, wobec braku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. AKE.