I SA/Łd 508/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Bożena Kasprzak po rozpoznaniu w dniu 16 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. F. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 26 czerwca 2026 r. nr 1001-IOD-4.4102.3. 2025.43 w przedmiocie ustalenia zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2019 r. od przychodów z nieujawnionych źródeł postanawia: odrzucić skargę.

A. F. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 26 czerwca 2026 r. w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych od przychodów z nieujawnionych źródeł za 2019 r. Zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi strony 7 lipca 2026 r. (Urzędowe Potwierdzenie Doręczenia w aktach administracyjnych). Podatniczka wysłała skargę kurierem inPost bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Przesyłka wpłynęła do Sądu 10 sierpnia 2026 r. (k. 6 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2026 r., poz. 143; dalej: p.p.s.a.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a.). Termin, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a., uważa się za zachowany także wtedy, gdy przed jego upływem strona wniosła skargę wprost do sądu administracyjnego. W takim przypadku sąd ten niezwłocznie przesyła skargę odpowiednio do organu, który wydał zaskarżone rozstrzygnięcie, wydał akt lub podjął inną czynność, będącą przedmiotem skargi (art. 53 § 4 p.p.s.a.). Z dalszych uregulowań wynika, że w niniejszej sprawie do zachowania terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. wystarczające było złożenie skargi w placówce Poczty Polskiej. W myśl bowiem art. 83 § 3 p.p.s.a., oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe albo placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, albo polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Operator wyznaczony, o którym mowa w ww. przepisie, jest wybierany na okres 10 lat przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (UKE) w drodze decyzji, spośród operatorów pocztowych wyłonionych w drodze konkursu ogłaszanego przez Prezesa UKE (art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 23 listopada 2021 r. – Prawo pocztowe; Dz.U. z 2025 r., poz. 366). Prezes UKE decyzją z 28 listopada 2025 r. dokonał wyboru Poczty Polskiej S.A. z siedzibą w Warszawie jako operatora wyznaczonego do świadczenia usług powszechnych na lata 2026-2035. Nie ulega więc wątpliwości, że firma kurierska — InPost sp. z o.o. w K., z której usług skorzystała skarżąca, nie jest operatorem pocztowym wyznaczonym w rozumieniu ustawy Prawo pocztowe. Wspomnieć w tym miejscu należy, że w świetle uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 października 2015 r., sygn. akt I OPS 1/15 (ONSAiWSA 2016, Nr 2, poz. 15), oddanie przed upływem przewidzianego prawem terminu pisma procesowego w polskiej placówce pocztowej innego operatora niż operator wyznaczony w rozumieniu art. 83 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 178 ust. 1 Prawa pocztowego, nie skutkuje zachowaniem terminu w sytuacji, gdy pismo dostarczono sądowi po jego upływie. W motywach uchwały przyjęto, że uzależnienie zachowania terminu wniesienia pisma do sądu od oddania tego pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu Prawa pocztowego zapewnia jednakowe wymagania formalne dla wszystkich uczestników procesu. Gwarantuje przy tym pewność prawa i jego przewidywalność, skoro potwierdzenie nadania przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego wydane przez placówkę pocztową operatora wyznaczonego ma moc dokumentu urzędowego (art. 17 Prawa pocztowego). W ocenie NSA art. 83 § 3 p.p.s.a. jest jasny, językowo zrozumiały, a wykładnia gramatyczna prowadzi do wniosku, że nie można tu mówić o naruszeniu prawa do sądu. Uchwała ta jest wiążąca na podstawie i w sposób wskazany w art. 269 § 1 p.p.s.a. Reasumując, nadanie przesyłki u innego operatora pocztowego niż wyznaczony będzie skutkować zachowaniem terminu, o ile przed jego upływem przesyłka wpłynie do sądu. W takiej sytuacji zachowanie terminu ocenia się nie według daty nadania przesyłki, lecz według daty jej wpływu do sądu. W rozpoznawanej obecnie sprawie za datę wniesienia skargi należało przyjąć dzień 10 sierpnia 2026 r., to jest dzień, w którym skarga wpłynęła do sądu. Oznacza to, że skarga została wniesiona po terminie przewidzianym w art. 53 § 1 p.p.s.a. Skoro bowiem zaskarżona decyzja doręczona została 7 lipca 2026 r., trzydziestodniowy termin do złożenia skargi do sądu administracyjnego upłynął 6 sierpnia 2026 r. Skutki złożenia skargi po terminie określa art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., Sąd odrzucił skargę w niniejszej sprawie. db