I SA/Łd 462/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Teresa Porczyńska po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. B. i P. B. na czynność A. z dnia [...] r. w przedmiocie ustalenia wysokości dotacji dla liceum ogólnokształcącego dla dorosłych p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.

W dniu 19 kwietnia 2017 r. K. B. i P. B. wnieśli skargę na czynność ustalenia wysokości dotacji dla Liceum Ogólnokształcącego dla Dorosłych A. w Z. na rok 2016, potwierdzoną pismem Starostwa Powiatowego w Z. z dnia 28 grudnia 2016 r. znak: [...], zarzucając naruszenie: 1) art. 90 ust. 3 ustawy o systemie oświaty, poprzez obliczenie wysokości 50% wydatków bieżących ponoszonych przez najbliższą gminę lub powiat na prowadzenie szkoły publicznej danego typu lub rodzaju (w przypadku gdy gmina dotująca nie prowadzi szkoły danego typu i rodzaju), co narusza interes prawny skarżących i skutkuje wypłacaniem dotacji w niższej niż należna ustawowo wysokości, względnie od 1 stycznia 2016 r., 2) dokonanie w miesiącach październik-grudzień 2016 r. potrąceń z bieżących kwot dotacji do kwoty 1 zł, co narusza art. 90 ust. 3 ustawy o systemie oświaty, gdyż dotacja przysługuje na każdego ucznia, zatem raty dotacji powinny odpowiadać iloczynowi liczby uczniów i stawki dotacji na dany rok. Mając na uwadze powyższe skarżący wnieśli o: 1) stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności względem skarżących, 2) zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia swych praw. Z uzasadnienia skargi wynika, że w dniu 27 lutego 2017 r. skarżący skierowali do Zarządu Powiatu w Z. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, dokonanego zaskarżoną czynnością, poprzez stwierdzenie bezskuteczności tej czynności względem skarżących i obliczenie dotacji zgodnie zobowiązującymi przepisami (zgodnie z wymogami wskazanymi w art. 90 ust. 3 ustawy o systemie oświaty oraz aktami prawa miejscowego - uchwałami w sprawie określenia trybu udzielania i rozliczania dotacji oświatowych). Z treści wezwania wynika, że w ocenie skarżących dotacja została błędnie wyliczona i powinna być większa o kwotę 42.062,01 zł. Organ administracyjny uznał, że wezwanie jest nieuzasadnione (odpowiedź doręczona skarżącemu w dniu 25 marca 2017 r.). Do skargi załączono m.in. fotokopię odpowiedzi Starosty Powiatu Z. datowaną na dzień 22 marca 2017 r. z której wynika, że Zarząd Powiatu Z. nie zgodził się na zwiększenie dotacji. Ponadto dołączono do skargi pismo Zarządu Powiatu Z. z dnia 28 grudnia 2016 r. adresowane do P. B., z którego wnika, że w roku 2016 dla Liceum Ogólnokształcącego A. w Z. została ustalona dotacja w nadmiernej wysokości (o 5.151,97 zł), która powinna być zwrócona na rachunek bankowy Starostwa Powiatowego w Z.. Zarząd Powiatu Z. udzielił odpowiedzi na skargę w piśmie z dnia 18 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., powoływanej dalej w skrócie jako: P.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 (tj. decyzje lub postanowienia) akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Pod pojęciem "innych aktów lub czynności czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa", o których stanowi cytowany powyżej przepis, należy rozumieć akty lub czynności podejmowane w sprawie indywidualnej, skierowane do oznaczonego podmiotu, dotyczące uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt lub czynność dotyczy, jest określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego. Nadto akty te muszą stanowić akty z zakresu administracji publicznej i musi je charakteryzować element władztwa administracyjnego, rozumiany jako jednostronność działania organu wykonującego administrację publiczną (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 maja 2011 r., sygn. akt I SA/Gl 268/15, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W ocenie sądu czynność organów administracji podjęta na podstawie art. 90 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1943 ze zm.) i mająca na celu ustalenie wysokości dotacji dla placówki niepublicznej, jest czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącą uprawnień wynikających z przepisu prawa. Czynność naliczenia wysokości dotacji zawiera element konkretyzacji normy prawnej, jest dokonywana w sposób władczy i jednostronny. Podlega zatem, co do zasady kontroli sądu administracyjnego, stosownie do art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie sąd uznał, że skarga jest niedopuszczalna z następujących powodów. Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest konieczność wyczerpania środków zaskarżenia. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 P.p.s.a., skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 52 § 3 P.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Dopiero skuteczne dokonanie wezwania uprawnia do wniesienia skargi, co można uczynić w terminie określonym w art. 53 § 2 P.p.s.a. W myśl tego przepisu w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa złożone po terminie należy uznać za bezskuteczne (art. 85 P.p.s.a.). Takie wadliwe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa traktować bowiem należy na równi z brakiem wezwania. W rozpoznawanej sprawie pismo Starostwa Powiatowego w Z. z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie ustalenia wysokości dotacji zostało doręczone P. B. w dniu 2 stycznia 2017 r. (pismo odebrała K.B.). Odrębna przesyłka dla K. B. nie została odebrana przez skarżącą ponieważ przez jej doręczeniem strona nie poinformowała organu o zmianie adresu. Jak wynika z uzasadnienia skargi, skarżący wezwali organ do usunięcia naruszenia prawa dopiero w dniu 27 lutego 2017 r., zatem po upływie 14 dni od doręczenia pisma z organu o ustaleniu wysokości dotacji, co czyni wezwanie bezskutecznym. Wobec powyższego skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Na marginesie należy zauważyć, że kwestia wysokości dotacji jest przedmiotem toczącego się przed organami postępowania w przedmiocie zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości. Z wyjaśnień Starostwa Powiatowego w Z. wynika, że organ wydał w tym przedmiocie decyzję oznaczoną nr [...], od której skarżący złożyli odwołanie. AKE.