I SA/Łd 461/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Cezary Koziński po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł.) z dnia [...] r. nr [...] [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym za 2012 r. od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

M. W. wystąpił 27 marca 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r. ustalającą zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym za 2012 r. od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach. W skardze wystąpił między innymi o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji do czasu rozstrzygnięcia skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że obecnie nie posiada dochodów z pracy, pomaga rodzicom w prowadzonej działalności handlowej, a także pracuje na budowie obiektu usługowego, który wznosi w ramach spółki cywilnej założonej wraz z ojcem i bratem. Spółka ta obecnie generuje jedynie koszty związane z prowadzoną inwestycją. Na budowę przeznaczył wszystkie oszczędności i obecnie nie posiada żadnych wolnych środków. Ojciec skarżącego zaciągnął na potrzeby spółki kredyt w wysokości 370 tys. zł i nie jest w stanie pomóc skarżącemu w spłacie. Zapłacenie podatku w obecnej chwili negatywnie odbije się na realizacji wspomnianej inwestycji, opóźni termin oddania jej do użytkowania i może spowodować nieodwracalne straty. W złożonym równolegle wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący ujawnił, że jest właścicielem dwóch samochodów osobowych: dostawczego Volkswagena z 2000 r. oraz Mercedesa z 2002 r. Ujawnił również, że posiada 1/3 udziału w gruncie o wartości ok. 90 tys. zł oraz, jako wspólnik spółki cywilnej, 1/3 udziału w pawilonie usługowym o wartości ok. 700 tys. zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji stanowi art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Sąd zatem może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę już we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione. Istnienie tego obowiązku jest konsekwentnie powoływane w orzecznictwie (por. w szczególności postanowienie NSA z 13 grudnia 2004 r., FZ 496/04, dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ – dalej: CBOSA). Podkreślić należy, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty podatku i związane z tym uszczuplenie majątku podatnika, są zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem wnioskodawcy jest zatem wykazanie, że na skutek zapłaty podatku grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Rozpatrywany wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Strona skarżąca nie wskazała bowiem żadnych okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sam rozpoznawany wniosek w najmniejszym stopniu nie pozwala ocenić możliwości finansowych i majątkowych skarżącego. Tego rodzaju informacje są zaś niezbędne do ustalenia, czy zachodzą w sprawie przesłanki wstrzymania kwestionowanej decyzji. Z danych zawartych w aktach sprawy wynika jednak, że skarżący jest właścicielem dwóch samochodów oraz majątku nieruchomego o wartości wielokrotnie przekraczającej wysokość zobowiązania podatkowego ustalonego przez organ podatkowy (nieco ponad 14 tys. zł). Z ujawnionych danych wynika jasno, że wypełnienie zobowiązania podatkowego nie przekracza możliwości finansowych strony. Powoływanie się na potencjalną możliwość wstrzymania inwestycji, w którą zaangażował się skarżący, ocenić należy jako gołosłowną deklarację nieznajdującą żadnego potwierdzenia w ujawnionych okolicznościach. Wnioskodawca nie wskazał ponadto na czym miałyby polegać nieodwracalne straty wywołane wykonaniem decyzji. Tymczasem, jak to zostało już wyżej powiedziane, wnioskodawca powinien wykazać, że na skutek zapłaty podatku grozi mu szkoda, której nie można odwrócić przez zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. W tym stanie sprawy sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Ake.