I SA/Łd 345/17

Dnia 27 kwietnia 2017 roku P O S T A N O W I E N I E Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Kasprzak po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. D.-K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej) w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie: ustalenia zobowiązania w podatku od spadków i darowizn p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

M. D.-K. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ze skargą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie: ustalenia zobowiązania w podatku od spadków i darowizn. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wniosku wskazano (powołując się na złożony w sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy), że skarżąca jest osobą bezrobotną, o orzeczonym umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, otrzymującą dochód z tytułu renty w wysokości 644,33 zł. Skarżącej pomaga także mąż, który sam zobowiązany jest z tytułu alimentów na rzecz swoich dzieci na kwotę 1100 zł. Z uwagi na niskie dochody M. D.-K. w utrzymaniu pomaga także matka. Skarżąca nie posiada ponadto żadnego znaczącego majątku ruchomego - poza niewielkiej wartości samochodem i motocyklem - czy też w postaci nieruchomości. Nie posiada żadnych oszczędności ani wartościowych przedmiotów. Od 1987 roku skarżąca cierpi na cukrzycę wraz z licznymi powikłaniami, co powoduje po stronie skarżącej stałe koszty leczenia. Ponadto, wraz z mężem uległa wypadkowi komunikacyjnemu, który spowodował konieczność rehabilitacji. Koszty utrzymania gospodarstwa domowego skarżącej oraz jej męża, wraz z kosztami leczenia wynoszą ok. 2.830,00 zł miesięcznie. W ocenie skarżącej niewstrzymanie decyzji spowoduje szkodę w postaci pozbawienia jej jakichkolwiek środków do życia, uniemożliwiając utrzymanie siebie i rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Istotne przy tym jest, iż to strona skarżąca powinna wykazać, że w jej przypadku wykonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia pociągnie za sobą wyżej wskazane skutki. Mając na uwadze treść przytoczonych powyżej przepisów prawa i nie tracąc z pola widzenia całokształtu zgromadzonej dokumentacji, w ocenie Sądu strona skarżąca, poza hasłowymi sformułowaniami wniosku nie wykazała okoliczności, wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., warunkujących pozytywne jego rozstrzygnięcie. Pochylając się nad treścią uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji trzeba podkreślić, że przesłanki przyznania prawa pomocy nie są tożsame z przesłankami uzasadniającymi wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego. Jednocześnie Sąd podkreśla, że nie neguje faktu, że wynikająca z zaskarżonej decyzji kwota zobowiązania podatkowego jest obiektywnie znaczna i bez wątpienia konieczność kosztów postępowania może wywołać konsekwencje finansowe dla skarżącej, jednak nie musi to być równoznaczne z powstaniem trudnych do odwrócenia skutków, czy wyrządzeniem znacznej szkody. Należy podkreślić, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest należność pieniężna, a więc z natury rzeczy świadczenie odwracalne, którego zwrot (wraz z odsetkami) może nastąpić w wyniku ewentualnego uwzględnienia skargi. Zaznaczyć nadto należy, iż wnioskodawczyni w żaden sposób nie konkretyzuje okoliczności wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. i nieuprawdopodabnia ich wystąpienia. Reasumując, wobec braku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. m.m.