I SA/Łd 283/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Agnieszka Gortych – Ratajczyk Sędziowie: Sędzia WSA Grzegorz Potiopa Sędzia WSA Tomasz Furmanek (spr.) Protokolant: specjalista Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2026 r. sprawy ze skargi E. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 12 marca 2026 r. nr SKO.4140.9.2026 w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zaległości podatkowe sp. z o.o. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi na rzecz skarżącej kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

I SA/Łd 283/26 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia 12 marca 2026r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi (dalej: SKO, organ) po rozpoznaniu odwołania E. M. (dalej: skarżąca, strona) od decyzji Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Ł, (dalej: Dyrektor WUP) z dnia [...] r. w sprawie określenia odpowiedzialności skarżącej jako członka zarządu G D I J. M. sp. z o.o. z siedzibą w R (obecnie T sp. z o.o. w likwidacji – dalej Spółka) utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wyjaśniono, że Dyrektor WUP orzekł o odpowiedzialności skarżącej jako osoby trzeciej tj. członka zarządu - prezesa za: 1) zaległości Spółki w kwocie 16 592,25 zł powstałe w wyniku niewykonania zobowiązań finansowych określonych w decyzji nr [...] wydanej przez Dyrektor WUP w dnia 30 września 2024 r. wraz z odsetkami za zwłokę, 2) koszty upomnień. Od decyzji organu I instancji strona wniosła odwołanie. SKO, wskazując na treść art. 60 pkt 1, art. 67, art. 252 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1530 – u.f.p.), art. 15gg ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COV1D-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2025 r. poz. 764, ze zm. – dalej ustawa COVID) oraz art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025r. poz. 111, ze zm. – dalej O.p.) wskazało, że w toku prowadzonego postępowania członek zarządu nie wykazał, że: we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości/otwarto postępowanie restrukturyzacyjne, niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez winy oraz nie wskazał również mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Organ podkreślił, że strona była członkiem zarządu członkiem zarządu Spółki w okresie od dnia 12 sierpnia 2020 r. do dnia 28 czerwca 2023 r. Zobowiązanie z tytułu środków pobranych na podstawie art. 15gg ustawy COVID 19 w wysokości 16 592,25 zł wraz z należnymi odsetkami powstało w dniu 30 czerwca 2021 r. co wynika z art. 15gg ust. 19 ustawy COVID. Ostatnia transza tego dofinansowania została przekazana podmiotowi w dniu 19 maja 2021 r. (na wypłatę wynagrodzeń i składek za maj 2021r.) spółka była zobowiązana do rozliczenia dofinansowania w terminie do 30 czerwca 2021 r. Podmiot, który otrzymała dofinansowanie nie dopełnił obowiązku rozliczenia ww. środków przyznanych na podstawie art. 15gg ustawy COVID. Wskazując na treść art. 116 i art. 116 § 2 O.p. oceniono, że odpowiedzialność członka zarządu powstaje z mocy prawa i jest uzależniona od terminu płatności zobowiązania zaś ostateczny termin rozliczenia środków to 30 czerwca 2021 r. Jednocześnie organ wskazał, że to nie decyzja Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Ł. z dnia [...] nr [...], określa termin powstania zobowiązania. Decyzja ta została wydana na podstawie art. 15gg ust. 23a ustawy COVID w związku z biernym działaniem strony i nie wywiązaniem się z obowiązku wynikającego z art. 15gg ust 19 ustawy COVID, który określa termin rozliczenia (powstania zobowiązania) dofinansowania przyznanego na podstawie ustawy COVID 19. Dodano, iż wszczęcie procedury zwrotu środków na podstawie art. 15gg ust 23a nie oznacza, że termin rozliczenia środków (powstania zobowiązania) jest inny iż wynikający z art. 15gg ust. 19 ustawy COVID. Procedura uregulowana w art. 15gg ust. 23a ustawy COVID służy przymuszeniu wnioskodawcy do zwrotu środków i ewentualnemu wszczęciu procedury egzekucji tych środków. Bez wpływu na wynik sprawy pozostaje podnoszona przez stronę kwestia daty końcowej pełnienia funkcji członka zarządu spółki bowiem w dacie powstania zobowiązania w dniu 30 czerwca 2021 r. strona pełniła ww. funkcję tj. zarówno w dacie wykreślenia z KRS jak i w dacie podjęcia uchwały. Reasumując - w ocenie SKO - w toku postępowania administracyjnego wyjaśniono w wyczerpujący sposób stan faktyczny, prawidłowo zgromadzono i rozpatrzono materiał dowodowy oraz w szczegółowy sposób uzasadniono rozstrzygnięcie, czyniąc zadość dyspozycjom art 6, art. 7, art. 7a, art. 7b, art. 8, art 10, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art 81a § 1 oraz art 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025r. poz. 1691 – dalej k.p.a.). Na decyzję SKO z dnia 12 marca 2026 roku wniesiono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: a) naruszenie art. 116 § 2 O.p. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że w niniejszej sprawie spełniona została przesłanka czasowa odpowiedzialności członka zarządu, podczas gdy termin płatności zobowiązania pieniężnego - zwrotu środków z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych - nie upływał w okresie pełnienia przez Skarżącą funkcji członka zarządu spółki, co wyklucza odpowiedzialność Skarżącej na podstawie tego przepisu. b) naruszenie art. 15gg ust. 19 i 20 w zw. z art. 15gg ust. 23a ustawy COVID poprzez ich błędną wykładnię polegającą na: – utożsamieniu obowiązku rozliczeniowego (sprawozdawczego) z materialnoprawnym obowiązkiem zwrotu środków, – przyjęciu, że obowiązek zwrotu powstał już z chwilą upływu terminu na złożenie rozliczenia (terminu określonego w ust. 19 ww. przepisu), – pominięciu, że ustawa uzależnia powstanie obowiązku zwrotu otrzymanej kwoty pomocy od uprzedniego wezwania pod rygorem zwrotu i bezskutecznego upływu dodatkowego terminu określonego zgodnie z ust. 23a ww. przepisu. c) naruszenie zasady wyjątkowego charakteru odpowiedzialności osoby trzeciej wynikającej z art. 116 O.p., poprzez jej rozszerzającą wykładnię i zastosowanie w sytuacji, w której nie zostały spełnione wszystkie przesłanki ustawowe tej odpowiedzialności 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: a) naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez dowolną, wybiórczą i sprzeczną z zasadami logiki ocenę materiału dowodowego, w szczególności poprzez pominięcie przy ocenie materiału dowodowego okoliczności, że skoro spółka mogła uniknąć obowiązku zwrotu przez uzupełnienie braków w terminie z wezwania (z art. 15gg ust. 23a ustawy COVID jako przesłanki materialnoprawnej powstania obowiązku zwrotu otrzymanej kwoty pomocy), to nie można było przyjąć, że obowiązek ten powstał już 30 czerwca 2021 r. - co stanowi błąd w logicznym rozumowaniu i naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów. b) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyczerpujące uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w szczególności: brak odniesienia się do kluczowego argumentu odwołania dotyczącego znaczenia wezwania z art. 15gg ust. 23a ustawy COVID dla powstania obowiązku zwrotu, pominięcie wykładni systemowej i celowościowej art. 15gg ustawy COVID, brak wyjaśnienia, dlaczego SKO uznało procedurę z art. 15gg ust. 23a za mającą jedynie charakter egzekucyjny, a nie materialnoprawny, 3) błędne ustalenia faktyczne mające wpływ na wynik sprawy: błędne ustalenie, że obowiązek zwrotu środków powstał w dniu 30 czerwca 2021 r., podczas gdy z prawidłowej wykładni art. 15gg ust. 23a ustawy COVID wynika, że obowiązek ten stał się wymagalny najwcześniej po bezskutecznym upływie dodatkowego terminu wyznaczonego w wezwaniu z dnia 9 lipca 2024 r., tj. w sierpniu 2024 r. Mając na uwadze powyższe uchybienia wniesiono o uchylenie decyzji obu instancji, umorzenie postępowania oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do przepisu art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm. - dalej w skrócie: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji lub czynności nie doszło do naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania. Uznanie skargi za zasadną następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź obrazy prawa materialnego (art. 145 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (która to regulacja nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie). Zaskarżona do Sądu decyzja dotyczy odpowiedzialności skarżącej jako członka zarządu za zaległości Spółki powstałe w wyniku niewykonania zobowiązań finansowych (zwrotu kwoty dofinansowania) określonych w decyzji Dyrektora WUP z dnia 30 września 2024 r. Z akt sprawy wynika, że Spółka wystąpiła o środki na dofinansowanie wynagrodzeń dla 9 pracowników począwszy od 1 marca 2021 r. do 31 maja 2021 r. czyli na okres 3 miesięcy w łącznej kwocie 18 658,32 zł z przeznaczeniem na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników. Dyrektor WUP przyznał dofinansowanie, a środki zostały wypłacone na wskazany przez przedsiębiorcę rachunek bankowy w trzech równych transzach: I i II transza każda w kwocie 6 219,44 zł w dniu 15 kwietnia 2021 r., III transza w kwocie 6 219,44 zł w dniu 19 maja 2021 r. . W dniu 9 listopada 2021 r. Spółka złożyła następujące dokumenty: wykaz pracowników sporządzony na dzień złożenia wniosku, wykaz pracowników pozwalający na rozliczenie otrzymanej pomocy, listy płac (bez podpisów), wydruki z historii rachunków dotyczące opłat ZUS, podatków i ceł, a w dniu 10 listopada 2021 r. dokonała wpłaty kwoty 2 156,03 zł. W związku z brakiem kompletu dokumentów pozwalających na rozliczenie dofinansowania pismem z dnia 9 lipca 2024 r. Dyrektor WUP wezwał beneficjenta do uzupełnienia rozliczenia w dodatkowym terminie 30 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem obowiązku zwrotu całości otrzymanej pomocy wraz z odsetkami. Wobec braku złożenia dokumentów zakreślonych powyższym wezwaniem Dyrektor WUP wydał wobec Spółki decyzję z dnia 30 września 2024 r. orzekającą o obowiązku zwrotu pozostałej kwoty dofinansowania w wysokości 16 592,25 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia skutecznego powiadomienia o dnia przekazania środków. Decyzja się uprawomocniła, a środki nie zostały zwrócone w wyznaczonym terminie. Po wystawieniu upomnienia, Dyrektor WUP przekazał tytuł wykonawczy do egzekucji do Pierwszego Urzędu Skarbowego W. Ś.. Zawiadomieniem z dnia 23 października 2025 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego W. Ś. poinformował o umorzeniu postępowania egzekucyjnego w związku z likwidacją Spółki w dniu 30 lipca 2025 r. Mając na uwadze, że do odzyskania pozostała cała kwota należności głównej wraz z odsetkami, a postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec Spółki okazało się bezskuteczne, Dyrektor WUP, na podstawie m.in. art. 116 § 1 i § 2 , art. 107 § 1 i § 2 pkt 2), art.108 § 1 oraz 109 O.p. , w związku z art. 60 pkt 1), art. 61 ust.1, art. 67 ust. 1 u.f.p. oraz w związku z art. 15gg ust. 23, 23a i 28 pkt 2 ustawy COVID orzekł o odpowiedzialności skarżącej jako członka zarządu. W wyniku wniesionego odwołania zapadła zaskarżona do Sądu decyzja. Mając na uwadze dotychczasowy przebieg postepowania, szczególnie w świetle zarzutów podnoszonych zarówno w odwołaniu od decyzji organu I instancji, jak również w skardze do Sądu, wskazać trzeba, że istota sporu w sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie: czy termin płatności zobowiązania pieniężnego – (zwrotu środków z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych) upływał w okresie pełnienia przez skarżącą funkcji członka zarządu Spółki? Odpowiedź na to pytanie wymaga zaś rozważania kolejnej kwestii – mianowicie - kiedy zmaterializował się obowiązek płatności zobowiązania (tj. zwrotu przez Spółkę otrzymanej pomocy wraz z odsetkami)? W myśl art. 116 O.p. : – § 1 Za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, prostej spółki akcyjnej, prostej spółki akcyjnej w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: 1) nie wykazał, że: a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne (Dz, U. z 2020 r. poz. 814) albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w ustawie z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne, albo b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy; nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. – § 1a Jeżeli obowiązek zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości powstał i istniał wyłącznie w czasie, gdy prowadzona była egzekucja przez zarząd przymusowy albo przez sprzedaż przedsiębiorstwa na podstawie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, uznaje się, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez winy członka zarządu, o którym mowa w § 1. – § 2 Odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art 52 oraz art 52a powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. – § 3 Za zobowiązania podatkowe powstałe na podstawie odrębnych przepisów po likwidacji spółki, za zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał po likwidacji spółki, oraz zaległości wymienione w art 52 oraz art. 52a powstałe po likwidacji spółki, odpowiadają osoby pełniące obowiązki członka zarządu w momencie likwidacji spółki. Przepis art 115 § 4 stosuje się odpowiednio. – § 4 W przypadku, gdy spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, prosta spółka akcyjna w organizacji lub spółka akcyjna w organizacji nie posiada zarządu, za zaległości podatkowe spółki odpowiada jej pełnomocnik albo odpowiadają wspólnicy, jeżeli pełnomocnik nie został powołany. Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio. – § 5 Przepisy § 1-3 stosuje się również do byłego członka zarządu oraz byłego pełnomocnika lub wspólnika spółki w organizacji. – § 6 W przypadku prostej spółki akcyjnej w organizacji, w której powołano radę dyrektorów, przepisy § 1-4 stosuje się odpowiednio do rady dyrektorów i dyrektorów. Natomiast zgodnie z art. 15gg ust. 19 ustawy COVID-19 - podmiot, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany do rozliczenia otrzymanych świadczeń i środków z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na wypłatę świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, w terminie do 30 dni od zakończenia okresu pobierania świadczeń. Z kolei, w art. 15gg ust. 23a ustawy COVID postanowiono, że Dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wzywa podmiot, który nie wywiązał się z obowiązku określonego w ust. 19 lub 20, do wywiązania się z niego w dodatkowym terminie 30 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem obowiązku zwrotu całości otrzymanej pomocy wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków. Jeżeli podmiot nie wywiąże się z tego obowiązku w dodatkowym terminie, dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wydaje decyzję o zwrocie. Podkreślić przy tym trzeba, że termin określony w przepisach art. 15gg ust. 23a ustawy COVID jest terminem prawa materialnego. Wracając w tym miejscu do, zakreślonej wcześniej, płaszczyzny sporu należy wskazać, że niesporne pozostają trzy fakty: pierwszy – skarżąca była członkiem zarządu Spółki w okresie od dnia 12 sierpnia 2020 r. do dnia 28 czerwca 2023 r., drugi - Spółka nie rozliczyła prawidłowo dotacji w terminie określonym w art. 15gg ust. 19 ustawy COVID (tj. do dnia 30 czerwca 2021 r.), trzeci – w dniu 9 lipca 2024 r. wystosowano do Spółki wezwanie w trybie w art. 15gg ust. 23a ustawy COVID. Nie ulega również wątpliwości, że nie to decyzja Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Ł. z dnia [...] nr [...], określiła termin powstania zobowiązania. Mając na uwadze treść art. 15gg ust. 19 i w art. 15gg ust. 23a ustawy COVID należy wywieść, że ustawodawca w art. 15gg ust. 23a , traktując o wymienionym tam terminie dodatkowym, a pośrednio także o terminach, o których mowa w art. 15gg ust. 19 i ust. 20 ustawy COVID, z niedochowaniem tego pierwszego jednoznacznie wiąże obowiązek zwrotu pobranych tytułem wsparcia środków. Innymi słowy to właśnie przepis art. 15gg ust. 23a ustawy COVID stanowi podstawę do zobowiązania beneficjenta wsparcia do zwrotu środków (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2026 r. I GSK 1672/24 LEX nr 4099131). W ocenie Sądu konstrukcja procedury wynikającej z powyższych regulacji (w ujęciu syntetycznym: niedopełnienie obowiązku sprawozdawczego obliguje organ do wezwania - z wyznaczeniem dodatkowego 30-dniowego terminu - na usunięcie uchybień, pod rygorem obowiązku zwrotu otrzymanej kwoty pomocy) uprawnia do wniosku, że dopiero z chwilą niedochowania terminu dodatkowego do rozliczenia powstaje obowiązek zwrotu pobranych tytułem wsparcia środków. Tym samym błędne jest stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym "wszczęcie procedury zwrotu ww. środków na podstawie art. 15gg ust 23a nie oznacza, że termin rozliczenia środków (powstania zobowiązania) jest inny iż wynikający z art. 15gg ust. 19. Procedura uregulowana w art. 15gg ust. 23a ustawy COVID służy przymuszeniu wnioskodawcy do zwrotu środków i ewentualnemu wszczęciu procedury egzekucji tych środków". Rację ma zatem stron skarżąca, że obowiązek zwrotu całości pomocy wraz z odsetkami (jako sankcja za niewywiązanie się z obowiązku rozliczeniowego) materializuje się dopiero w procedurze określonej w art. 15gg ust. 23a ustawy COVID. Tym samym, termin płatności (rozumiany jako moment, od którego zobowiązanie staje się wymagalne) nie upłynął 30 czerwca 2021 roku (jak wskazuje organ), lecz nie wcześniej niż 9 sierpnia 2024 roku (30 dni od dnia 09 lipca 2024 r., w którym wystosowano do Spółki wezwanie w trybie w art. 15gg ust. 23a ustawy COVID). Przekonywający jest również argument strony, zgodnie z którym gdyby Spółka uczyniłaby zadość wezwaniu z dnia 9 lipca 2024 r. to obowiązek zwrotu w ogóle by nie powstał. W konsekwencji Sąd uznał, że na aprobatę zasługują zarzuty skargi wskazujące na naruszenie art. 15gg ust. 19 i w art. 15gg ust. 23a ustawy COVID w zw. z art. z art. 116 § 2 O.p. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ uwzględni dokonaną przez Sąd wykładnię przepisów art. 15gg ust. 19 i w art. 15gg ust. 23a ustawy COVID w zw. z art. z art. 116 § 2 O.p. i ponownie oceni możliwość przeniesienia na skarżącą jako członka zarządu odpowiedzialności za zaległości Spółki powstałe w wyniku niewykonania zobowiązań finansowych (zwrotu kwoty dofinansowania). Uwzględniając wszystkie powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j.: Dz.U. z 2026 r., poz. 118). P.C.