I SA/Łd 268/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Potiopa po rozpoznaniu w dniu 5 października 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 31 sierpnia 2017 r. nr 1001-IOD4-4102.8.2017.56.DH.UCS438.U14 w przedmiocie ustalenia zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2008 od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne.

T. P. – dalej: "Skarżący" albo "Strona", reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 31 sierpnia 2017 r. w przedmiocie ustalenia zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w kwocie 2.460.013 zł, od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów w wysokości 3.280.017 zł. W piśmie z 10 czerwca 2021 r. pełnomocnik Skarżącego poinformował Sąd, że według informacji pozyskanych od syna Skarżącego, Skarżący zmarł 2 miesiące temu. Pismem z 30 czerwca 2021 r. Urząd Stanu Cywilnego w Łodzi nadesłał odpis skróconego aktu zgonu T. P., z którego wynika, że Skarżący zmarł 16 marca 2021 r. Postanowieniem z dnia 8 lipca 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zawiesił postępowanie sądowoadministacyjne z uwagi na śmierć Strony, na podstawie art. 124 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (ówcześnie: Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; w skrócie: p.p.s.a.) Z akt sprawy wynika, że mimo podejmowanych przez Sąd działań, dotychczas nie ustalono spadkobierców Skarżącego. Z ostatniego pisma Sądu Rejonowego w Kolbuszowej z 18 czerwca 2026 r. wynika, że postępowanie spadkowe po Skarżącym, toczące się pod sygn. akt I Ns 284/22, pozostaje w toku, gdyż po wydaniu postanowienia o umorzeniu postępowania o stwierdzenie nabycia praw do spadku po T. P. wpłynęło zażalenie a akta sprawy zostały przesłane do Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu (k. 243 akt sądowych). Oznacza to, że pomimo upływu pięciu lat od dnia wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania nie stwierdzono przesłanek do jego podjęcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Postępowanie sądowe podlega umorzeniu. Zgodnie z art. 130 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd umarza zawieszone postępowanie w razie śmierci strony, po upływie pięciu lat od dnia wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania z tej przyczyny. Natomiast w myśl art. 128 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd postanowi podjąć postępowanie z urzędu, gdy ustanie przyczyna zawieszenia, w szczególności: w razie śmierci strony — od dnia zgłoszenia się lub wskazania następców prawnych zmarłego albo od dnia ustanowienia we właściwej drodze kuratora spadku. Z powołanych unormowań art. 130 § 1 pkt 3 i art. 128 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wynika, że umorzenie postępowania zawieszonego z powodu śmierci strony następuje w razie niezgłoszenia się lub niewskazania jej następców prawnych oraz nieustanowienia kuratora spadku, przy jednoczesnym upływie pięcioletniego okresu od wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania z powodu śmierci strony. Sąd orzekający ma obowiązek zastosować wskazany wyżej przepis po upływie tego terminu, wobec braku ustalenia następcy prawnego zmarłej strony postępowania. W realiach niniejszej sprawy postanowienie o zawieszeniu postępowania z powodu śmierci Skarżącego zostało wydane 8 lipca 2021 r., a zatem pięcioletni termin określony w art. 130 § 1 pkt 3 p.p.s.a. upłynął z dniem 8 lipca 2026 r. Przez pięć kolejnych lat postępowanie to nie zostało podjęte, gdyż nie zgłosili się i nie zostali wskazani jego następcy prawni oraz nie ustanowiono kuratora spadku, co potwierdza analiza akt sprawy. Skoro w sprawie upłynęło już 5 lat od zawieszenia postępowania, a przepis art. 130 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stanowi o obligatoryjnym umorzeniu zawieszonego postępowania, należało uznać, że wystąpiła przesłanka skutkująca koniecznością umorzenia uprzednio zawieszonego postępowania. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 130 § 1 pkt 3 w związku z art. 131 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. db