I SA/Łd 243/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia T.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 14 marca 2017 r. w sprawie ze skargi T. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. (obecnie: Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł.) z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. p o s t a n a w i a: odrzucić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 15 czerwca 2016 r., oddalił skargę T.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. Postanowieniem z 8 sierpnia 2016 r. starszy referendarz sądowy cofnął prawo mocy przyznane stronie skarżącej w zakresie całkowitym przyznane postanowieniem z 29 grudnia 2015 r. Postanowieniem z 14 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi utrzymał w mocy ww. postanowienie referendarza sądowego. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej wniesionej w sprawie niniejszej, strona ponownie wystąpiła z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z 30 stycznia 2017 r. referendarz sądowy odmówił przyznania stronie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Po rozpoznaniu sprzeciwu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z 14 marca 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie referendarza sądowego. Skarżący pismem z 20 kwietnia 2017 r. (data wpływu do sądu) wniósł zażalenie na ww. postanowienie sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Stosownie do art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6–8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wymienione w tym przepisie. Należy stwierdzić, że w stanie prawnym obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r. (czyli od chwili wejścia w życie ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2015 r., poz. 658) żaden przepis prawa nie stanowi o dopuszczalności złożenia zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego o utrzymaniu w mocy albo zmianie postanowienia bądź zarządzenia referendarza sądowego. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. stwierdził, że zażalenie skarżącego jest niedopuszczalne i jako takie podlega odrzuceniu. Ake.