I SA/Łd 242/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda po rozpoznaniu w dniu 17 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 22 października 2024 r. nr SKO.4131.46.2024 w przedmiocie określenia kwoty i nakazania obowiązku zwrotu świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy i środków na opłacenie składek na ubezpieczenie społeczne pracowników należnych od pracodawcy postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić z funduszy Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz strony skarżącej kwotę 214,– (dwieście czternaście) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi, zaksięgowaną 2 kwietnia 2025 r. pod pozycją 1186.

A. W. wniósł 1 kwietnia 2025 r. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 22 października 2024 r. wydaną w przedmiocie określenia kwoty i nakazania obowiązku zwrotu świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy i środków na opłacenie składek na ubezpieczenie społeczne pracowników należnych od pracodawcy. Strona skarżąca złożyła jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z 27 maja 2025 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 16 lipca 2025 r. oddalił zażalenie strony skarżącej na rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. W niniejszej sprawie skarga została wniesiona po upływie terminu, o którym mowa w cytowanym art. 53 § 1 p.p.s.a. Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi została doręczona pełnomocnikowi strony skarżącej w sposób prawidłowy, w trybie awiza, w dniu 26 listopada 2024 r. Z akt sprawy wynika bowiem, że organ administracji wysłał decyzję na adres pełnomocnika strony, przesyłka była prawidłowo (dwukrotnie) awizowana (12 i 20 listopada 2024 r.) i pozostawała we wskazanym Urzędzie Pocztowym przez wymagany prawem okres 14 dni. Po tym czasie, to jest 27 listopada 2024 r., została zwrócona nadawcy. Zgodnie zatem z art. 44 § 4 k.p.a. należało uznać przesyłkę za doręczoną przyjmując, że dniem doręczenia jest ostatni dzień wspomnianego czternastodniowego terminu, czyli 26 listopada 2024 r. Przyjmując, że decyzję skutecznie doręczono w tym dniu, trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a., upłynął 26 grudnia 2024 r. W tym czasie skarga nie została wniesiona. Pełnomocnik wniósł ją bowiem za pośrednictwem Poczty Polskiej 1 kwietnia 2025 r., a zatem po terminie. Ponadto nie zachodziły w niniejszej sprawie podstawy do przywrócenia uchybionego terminu w trybie art. 86 § 1 p.p.s.a., co zostało stwierdzone prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 27 maja 2025 r. W myśl art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarga wniesiona po upływie terminu podlega odrzuceniu. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, które może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Ponieważ w niniejszej sprawie termin do wniesienia skargi nie został zachowany sąd, na podstawie wskazanego wyżej art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a, odrzucił skargę. O zwrocie wpisu rozstrzygnięto w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ds