I SA/Łd 232/18

Dnia 12 kwietnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Paweł Kowalski po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2018 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. i J. S. na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.

Z akt sprawy wynika, iż M. D. Komornik przy Sądzie Rejonowym w Z. wniósł o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie braku uznania dłużników – J. S. i J. S. za podatników VAT w związku ze sprzedażą działek Organ interpretacją z [...] r. nr [...] uznał stanowisko wnioskodawcy za prawidłowe. J. S. i J. S. zaskarżyli w/w indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną przez Dyrektora Krajowej Informacji [...] r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Istota rozpoznawanej sprawy sprowadza się do udzielenia odpowiedzi, czy legitymację do złożenia skargi na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego posiada również podmiot, który nie był wnioskodawcą w sprawie o jej udzielenie. Regulacja prawna dotycząca indywidualnych interpretacji zawarta została w art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.) zgodnie z którym, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Z przepisu art. 14b § 1 o.p. wynika, że wskazanie we wniosku indywidualnej sprawy, stanowi niezbędny element do uznania konkretnego podmiotu za zainteresowanego w tej sprawie. Nie zgadzając się ze stanowiskiem organu wyrażonym w indywidualnej interpretacji, wnioskodawca może zaskarżyć interpretację do sądu administracyjnego, który w oparciu o art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) posiada kognicję do orzekania w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Potwierdza to również treść art. 14 c § 3 o.p., który wskazuje na obligatoryjny element każdej indywidualnej interpretacji, jakim jest pouczenie o prawie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny (...). Z kolei art. 50 § 2 p.p.s.a. takie uprawnienie przyznaje również innemu podmiotowi, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Zatem postępowanie sądowoadministracyjne, jako postępowanie oparte na zasadzie skargowości, może być prowadzone tylko na podstawie skargi wniesionej przez legitymowany do tego podmiot. W świetle powyższego - w ocenie sądu - nie budzi wątpliwości, że J. S. i J. S. nie występując w przedmiotowej sprawie z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji, nie byli również uprawnieni do jej zaskarżenia do sądu administracyjnego. Żaden przepis prawa bowiem mu takiego uprawnienia nie przyznaje. Z akt sprawy wynika natomiast, że z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wystąpił M. D. Komornik przy Sądzie Rejonowym w Z.. Zatem to wnioskodawca posiada legitymację do złożenia skargi do sądu administracyjnego. Nie można bowiem nadać skardze na indywidualną interpretację charakteru skargi powszechnej. Przeczy temu zarówno konstrukcja prawna jak i charakter indywidualnej interpretacji, która zawiera stanowisko organu dotyczące sytuacji prawnopodatkowej konkretnie wskazanego podmiotu, który o zajęcie takiego stanowiska wnioskował. Wobec powyższego, sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji. AKE.