I SA/Łd 227/18

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I Tomasz Naraziński po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku G. S. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi G. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku Nr [...] UNP: [...] w przedmiocie: określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2012 roku p o s t a n a w i a: przyznać skarżącemu prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.

G. S. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. w sprawie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2012 W skardze strona wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od wpisu od skargi. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I WSA w Łodzi z 24 kwietnia 2018 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 10.907 zł. Odpis zarządzenia doręczono skarżącemu w dniu 18 czerwca 2018 r. W dniu 22 czerwca 2018 r. skarżący złożył, na formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący oświadczył, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z małoletnią córką. Nie posiada żadnego majątku, oszczędności ani papierów wartościowych. Oświadczył, że posiada udziały w Spółce z o.o. A., które są bezwartościowe, ponieważ spółka nie prowadzi działalności gospodarczej od wielu lat i nie przynosi żadnych dochodów. Skarżący uzyskuje dochody z umowy o pracę na 1/8 etatu w wysokości 300 zł netto oraz dochody z prac dorywczych w wysokości około 700 zł. Ponosi koszty dostaw energii elektrycznej w wysokości 100 zł, wody i gazu w wysokości 100 zł, koszty nabycia żywności w wysokości około 400 zł. Na utrzymanie córki przeznacza około 200 zł miesięcznie. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej "P.p.s.a." prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 P.p.s.a.). W myśl art. 245 § 1 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W rozpoznawanej sprawie referendarz przyjął, że skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, tj. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Stosownie do art. 246 § 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Po przeanalizowaniu informacji zawartych we wniosku oraz danych zawartych w postanowieniach dotyczących udzielenia prawa pomocy skarżącemu w innych sprawach zawisłych przed tutejszym sądem (np. postanowienie z 27 października 2017 r. sygn. akt III SA/Łd 720/17), referendarz uznał, że dane zawarte we wniosku są wiarygodne. Porównanie bieżących dochodów skarżącego (około 1.000 zł) z kwotą wpisu od skargi (10.907 zł) nie pozostawia wątpliwości, iż wnioskodawca nie jest w stanie uiścić opłaty sądowej, ani w całości ani w części. Z dokumentów nadesłanych do wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie oznaczonej sygn. akt III SA/Łd 720/17, wynika, że skarżący również w roku 2015 uzyskiwał niewielkie dochody z tytułu zatrudnienia – 19.665 zł. Z zaświadczenia o dochodach, wystawionego przez pracodawcę wynika, że dochód miesięczny skarżącego wynosił 250 zł brutto. Wnioskodawca nadesłał także oświadczenie swojej żony, w którym wskazała, że od 1 stycznia 2017 r. nie jest nigdzie zatrudniona. Skarżący przedłożył także oświadczenie, że nie prowadzi działalności gospodarczej indywidualnej ani w spółkach. Oświadczył, że jest wspólnikiem A. Sp. z o.o. z siedzibą w Z., która jednak nie rozpoczęła działalności gospodarczej od chwili jej założenia w 2008 r. Wspólnicy nie zdołali pozyskać dla spółki ani gruntów ani wiatraków w celu wytwarzania energii elektrycznej. W roku 2009 wspólnicy wydatkowali kwotę 134.000,00 zł (kapitał zakładowy oraz dopłaty) na zbadanie wietrzności na terenie wysypiska śmieci w Zgierzu w celu ustalenia opłacalności pomieszczenia na tym terenie wiatraków i uzyskania kredytu z banku. Wydatkowane środki nie przyniosły oczekiwanego rezultatu a trzej wspólnicy ponieśli stratę wobec niepodjęcia działalności przez spółkę. Z postanowienia referendarza sądowego z 11 października 2017 r. sygn. akt I SA/Łd 812/16 wynika, że jedynym źródłem utrzymania wnioskodawcy jest wynagrodzenie za pracę w wysokości ok. 1.400 zł. Skarżący oświadczył wówczas, że jest w separacji z żoną, nie posiada żadnego majątku, zamieszkuje w mieszkaniu będącym własnością siostry, ponosząc koszty opłat za prąd, wodę i gaz w granicach 300 zł miesięcznie. Mając na uwadze wszystkie ww. okoliczności, referendarz ocenił, że wniosek zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji. Ake.