I SA/Łd 189/26

Dnia 16 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda, Sędzia WSA Agnieszka Gortych-Ratajczyk, Protokolant : St. asystent sędziego Marta Aftowicz-Korlińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2026 roku sprawy ze skargi D. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z/s w G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 4 marca 2026 roku nr 1001-ICK.800.4.2026.4.MW w przedmiocie przedłużenia terminu blokady rachunków bankowych oddala skargę.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 4 marca 2026 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, po rozpatrzeniu zażalenia D. sp. z o.o. na postanowienie Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z dnia 11 lutego 2026 r. w przedmiocie przedłużenia terminu blokady rachunków bankowych, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Z akt sprawy wynika, że zgodnie z żądaniem z 6 lutego 2026 r. - na podstawie art. 119zv § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj.: Dz. U. z 2025 r. poz. 111, ze zm.) zwanej O.p., w zw. z § 1 pkt 1 lit. d) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 2 grudnia 2022 r. w sprawie upoważnienia organów Krajowej Administracji Skarbowej do wykonywania zadań Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z zakresu przeciwdziałania wykorzystaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2501), zwanego rozporządzeniem MF - Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi, dalej : NŁUCS, dokonał blokady rachunków bankowych podmiotu kwalifikowanego na okres 72 godzin. Z dokonanej przez Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi, w oparciu o art. 119zn § 1 O.p. w zw. z § 1 pkt 1 lit. b) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 2 grudnia 2022 r., analizy ryzyka oraz z posiadanych informacji wynikało, że D. sp. z o.o. może wykorzystywać działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi, o których mowa w art. 119zg pkt 9 lit. a) i b) O.p. Organ ustalił, że istniało uzasadnione podejrzenie popełnienia przez stronę przestępstw spenalizowanych w art. 56 § 1 i art. 62 § 2 k.k.s. polegających na podaniu nieprawdy w deklaracjach dla podatku od towarów i usług VAT7M, poprzez posługiwanie się fakturami VAT wystawionymi w sposób nierzetelny; art. 271a § 1 k.k., poprzez używanie faktur VAT poświadczających nieprawdę co do okoliczności faktycznych mogących mieć znaczenie dla określenia wysokości należności publicznoprawnej lub jej zwrotu albo zwrotu innej należności o charakterze podatkowym, zawierających kwotę należności ogółem, której łączna wartość jest znaczna. Postanowieniem z dnia 11 lutego 2026 r. Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi, na podstawie art. 119zw § 1 O.p. w zw. z § 1 pkt 1 lit. e) rozporządzenia MF, przedłużył termin blokady rachunków bankowych D. sp. z o.o. na czas oznaczony nie dłuższy niż trzy miesiące, tj. do dnia 11 maja 2026 r., do kwoty 857.721 zł, z uwagi na fakt, iż zachodzi uzasadniona obawa, że podmiot kwalifikowany nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania w podatku VAT przekraczającego równowartość 10.000 euro przeliczonych na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez NBP w ostatnim dniu roboczym roku poprzedzającego rok, w którym wydano niniejsze postanowienie. Postanowieniem z dnia 4 marca 2026 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, podzielając ustalenia i wywiedzione na ich podstawie oceny, po rozpatrzeniu zażalenia D.sp. z o.o., utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W ocenie Dyrektora, zarówno żądanie blokady rachunków bankowych strony na 72 godziny z dnia 6 lutego 2026 r., jak i ustalenia zawarte w postanowieniu z dnia 11 lutego 2026 r., znajdują podstawę w zgromadzonym materiale dowodowym i zostały dokonane w granicach swobodnej oceny dowodów, jaka należy do kompetencji organów podatkowych z mocy art. 191 O.p. Postanowienie to zostało również wydane z zachowaniem zasad biegu terminu określonych w art. 119zn § 1 O.p. Ze zgromadzonego materiału wynika, że podmiot kwalifikowany D. sp. z o.o. może uczestniczyć w wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych, za czym przemawiają następujące fakty: Spółka wykazuje nabycia m.in. od S. Sp. z o.o., F.Sp. z o.o., J. Sp. z o.o., S1. Sp. z o.o., które: - posiadają siedziby w tzw. "biurach wirtualnych" i nie mają innych miejsc prowadzenia działalności, - nie posiadają żadnej infrastruktury niezbędnej do prowadzenia działalności gospodarczej, - nie posiadają majątku ani nie zatrudniają pracowników, - posługują się nierzetelnymi fakturami nabyć (S.), - nie wykazują dostaw na rzecz Spółki D.(F., S1.), - są wykreślone z rejestru czynnych podatników VAT (S., F.). Jak wykazała historia transakcji zawieranych przez Spółkę D. współpracuje ona z podmiotami, które są sukcesywnie wykreślane z rejestru podatników VAT. Spółka dokonuje płatności za faktury, między innymi wystawione przez F.Sp. z o.o. (wykreślonej z rejestru podatników VAT w dn. 02.07.2025 r.) na rachunki bankowe W. Sp. z o.o. (również wykreślona z rejestru podatników VAT w dn. 13.06.2025 r.) i pomimo faktu, iż W. Sp. z o.o. nie była kontrahentem D. Sp. z o.o., wiedzę o tym podmiocie Spółka posiadała, gdyż współpracowała ona w okresie od lutego do kwietnia 2025 r. z A. M., prowadzącym indywidualną działalność gospodarczą (prezesem Spółki D.); Z opisanych transakcji fakturowych, powiązań oraz opisu transakcji bankowych wynika, że Spółka dokonuje zakupów od podmiotów, które dokonują zakupów / sprzedaży pomiędzy sobą, wydłużając tym samym łańcuch dostaw. W ocenie NŁUCS w Łodzi okoliczności związane z funkcjonowaniem kontrahentów, powinny wzbudzić wątpliwości Spółki co do udziału w podejrzanych transakcjach, związanych z udziałem w łańcuchu podmiotów dokonujących wyłudzeń skarbowych. Mamy bowiem do czynienia z grupą osób, które poprzez sieć tworzonych przez siebie i powiązanych w różnych okresach osobowo, bądź kapitałowo spółek, jedynie symulują realizację określonych transakcji gospodarczych, jak też samo prowadzenie działalności gospodarczej, tylko po to, aby w wyniku niedokumentujących rzeczywistych transakcji gospodarczych dokumentów księgowych w postaci deklaracji VAT, faktur VAT, deklaracji w ramach jednolitego pliku kontrolnego JPK, móc optymalizować należności publicznoprawne, należne właściwemu organowi podatkowemu oraz Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych. Zebrane dane według organu wskazują, że Spółka D. może uczestniczyć w wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych, wykazując w złożonych plikach JPK_VAT7M i rozliczeniach podatkowych faktury zakupu stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane, w których jako dostawców wskazano podmioty S. Sp. z o.o., F.Sp. z o.o., J. Sp. z o.o., S1. Sp. z o.o. W ocenie NŁUCS w Łodzi, deklarowane przez Spółkę D. transakcje z ww. podmiotami, w świetle poczynionych ustaleń budzą uzasadnione wątpliwości co do ich rzetelności i istnieje ryzyko, że podmiot kwalifikowany może uczestniczyć w mechanizmie oszustwa w podatku od towarów i usług. Biorąc pod uwagę kwoty zadeklarowane w złożonych przez podmiot kwalifikowany rozliczeniach podatkowych JPK_VAT, jak również transakcje z ww. podmiotami przewidywane łączne uszczuplenie w podatku VAT za okres od czerwca 2025 r. do grudnia 2025 r. wynosi 857.721 zł. Wskazując na przepisy art. 86 ust. 1 i ust. 2, art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej ustawą o VAT, organ odwoławczy podkreślił, iż prawo podatnika do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego nie jest uprawnieniem bezwarunkowym. Wyjaśnił, że prawo do odliczenia podatku z faktury zakupu nie powstaje dlatego, że podatnik posiada taką fakturę, ale dlatego, że rzeczywiście zakupił towar czy usługę od konkretnego podmiotu/sprzedawcy określonego na fakturze, co potwierdza orzecznictwo sądowe w przedmiotowym zakresie. Zatem fakt wystawienia faktur przez podmiot, który w rzeczywistości nie dokonał wskazanych w tych fakturach transakcji sprzedaży, nie powoduje u jej wystawcy powstania obowiązku podatkowego w tym podatku, a tym samym nie daje odbiorcy tej faktury prawa do odliczenia podatku w niej wykazanego. DIAS w Łodzi stwierdził następnie, że analiza posiadanych przez NŁUCS w Łodzi informacji w zakresie sytuacji majątkowej podmiotu kwalifikowanego wskazuje, iż istnieje uzasadniona obawa, że D. sp. z o.o. nie wykona istniejącego lub mogącego powstać zobowiązania w podatku od towarów i usług. Organ w szczególności zwrócił uwagę, że spółka posiada kapitał zakładowy w wysokości 5.000 zł, nie figuruje jako właściciel pojazdów w rejestrze CEPiK, brak wpisów w CBKW Ministerstwa Sprawiedliwości, w sprawozdaniu finansowym za rok 2024 wykazała stratę w kwocie 42.336,34 zł, w plikach JPK nie wykazała środków trwałych, na dzień 25 października 2025 r. posiada zaległości podatkowe za sierpień 2025 r . w wysokości 98.737,60 zł. Końcowo organ odwoławczy stwierdził, że odnosząc ustalenia stanu faktycznego do poszczególnych kryteriów wskaźnika ryzyka, NŁUCS w Łodzi przedstawił szczegółowo: sytuację majątkową podmiotu kwalifikowanego, przepływy na rachunkach bankowych podmiotu kwalifikowanego, udziałowców i kontrahentów, ocenę działalności kontrahentów i wpływu na działalność podmiotu kwalifikowanego, powiązania podmiotowe i transakcji między podmiotami oraz na czym polegała nierzetelność prowadzonych rozliczeń, co wypełnia przede wszystkim zakres kryterium ekonomicznego, behawioralnego i powiązań. Ponadto, DIAS w Łodzi odnosząc się do zarzutów zawartych w zażaleniu dokonał ponownej analizy zgromadzonego w sprawie materiału i stwierdził, iż NŁUCS w Łodzi w sposób zasługujący na aprobatę wykazał, że D. Sp. z o.o. może uczestniczyć w wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych oraz przytoczył argumenty uzasadniające powyższe stanowisko. DIAS odniósł się również do wszystkich zarzutów zażalenia uznając je za nieuzasadnione. W skardze na to postanowienie D. sp. z o.o. kwestionowanemu postanowieniu organu odwoławczego zarzuciła rażącą obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na wynik sprawy a mianowicie: 1) naruszenie art. 2a Ordynacji podatkowej poprzez dokonanie interpretacji zastosowania przepisów podatkowych w sposób sprzeczny z zasadą in dubio pro tributario; 2) naruszenie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe zastosowanie i wydanie postanowień w sytuacji nieistnienia przesłanek materialnoprawnych do ich wydania; 3) naruszenie art. 119zn § 1 i § 3 pkt. 5 Ordynacji podatkowej poprzez brak oparcia się przez organy skarbowe na dostępnych danych, w szczególności dotyczących faktycznego nabycia towarów przez skarżącego od podmiotów wskazanych w postanowieniu i oparciu się jedynie na kryterium powiązań, które dają podstawy jedynie do spekulacji o hipotetycznej możliwości zaistnienia ryzyka wyłudzenia; 4) naruszenie art. 119zv § 1 Ordynacji podatkowej i 119zw § 1 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie postanowień w sytuacji braku zachodzenia przesłanek określonych w tych przepisach, tj. braku należytych informacji poza analizą ryzyka jak również braku przesłanek do przyjęcia, że istnieje lub może powstać zobowiązanie podatkowe zabezpieczone wydanym postanowieniem oraz przede wszystkim przesłanki konieczności przeciwdziałania; 5) naruszenie art. 119zzb § 4 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 122 Ordynacji podatkowej w związku z przepisami działu IV Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i założenie (a nie udowodnienie) istnienia przesłanek stosowanie blokady rachunków bankowych; 6) naruszenia art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez działanie poza granicami prawa w sytuacji braku przesłanek do wydania decyzji na skutek braku pozyskania przez organ innych informacji za wyjątkiem analizy ryzyka, która sama w sobie nie może być jedynym wyznacznikiem pozbawiania podatnika możliwości dysponowania swoimi środkami finansowymi; 7) naruszenie art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów skarbowych poprzez sporządzenie uzasadnienia obu postanowień w sposób spekulujący, oparty na subiektywnym a nie obiektywnym przeświadczeniu organu — w szczególności ocena Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno — Skarbowego w Łodzi, że zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstw opisanych w art. 56 § 1 k.k.s., art. 62 § 2 k.k.s. i art. 271a § 2 k.k. bez wszczęcia postępowania karnego w tym zakresie jest zwykłym zastraszaniem reprezentanta skarżącej albowiem żadne służby nie postawiły reprezentantowi żadnych zarzutów karnych, a to dlatego, że nie ma ku temu żadnych podstaw; 8) rażące naruszenie art. 122 i 124 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie postanowień bez dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, tj. ustalenia zachodzenia przesłanek do wydania postanowień; 9) wobec podnoszenia w uzasadnieniach zaskarżonych postanowień oskarżeń natury kryminalnej, w oparciu o treść wyroku Europejskiego Trybunału Praw Człowiek z dnia 23 lipca 2002r. nr 34619/97 w sprawie Janosevic przeciwko Szwecji - naruszenie art. 6 ust. 2 oraz art. 6 ust. 3 pkt. a, b, c, d, e Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, jak również art. 1 Protokołu 1 dodatkowego do Konwencji poprzez przekroczenie granic swobody regulacji podatkowych naruszających własność skarżącego jako nie podatnika (art. 1 Protokół pierwszy), traktowanie skarżącego jako podejrzanego o popełnienie czynu zagrożonego karą bez chociażby formalnego nadania mu statusu osoby podejrzanej (art. 6 ust. 2 Konwencji), naruszenia obowiązku niezwłocznego otrzymania szczegółowej informacji w języku zrozumiałym o istocie i przyczynie skierowanego przeciwko środka zabezpieczającego, uniemożliwienie mu obrony w postępowaniu na skutek regulacji ustawowej, która taką obronę formalnie i merytorycznie uniemożliwia. Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie w całości postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 04.03.2026 r., utrzymującego w mocy postanowienie o przedłużeniu blokady rachunków bankowych oraz uchylenie w całości poprzedzającego je postanowienia Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno - Skarbowego w Łodzi z dnia 11 lutego 2026 r., a także zasądzenie od organu administracji podatkowej na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor, wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), zwanej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Kontrolując w tak zakreślonej kognicji postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi w przedmiocie przedłużenia terminu blokady rachunków bankowych skarżącej spółki – Sąd uznał, iż odpowiada ono prawu, organ nie dopuścił się bowiem naruszenia prawa procesowego i materialnego, skutkującego uchyleniem zaskarżonego postanowienia. Sporne w tej sprawie zagadnienie zastosowania najpierw blokady rachunków bankowych na okres 72 godzin, a następnie jej przedłużenia na okres nie dłuższy niż trzy miesiące regulują odpowiednio przepisy art. 119zv i art. 119zw O.p. Zgodnie z art. 119zv § 1 O.p., Szef KAS może zażądać blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego na okres nie dłuższy niż 72 godziny, jeżeli posiadane informacje, w szczególności wyniki analizy ryzyka, o której mowa w art. 119zn § 1, wskazują, że podmiot kwalifikowany może wykorzystywać działalność banków lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego, a blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego jest konieczna, aby temu przeciwdziałać. Żądanie blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego zawiera (art. 119zv § 2 O.p.) oznaczenie numeru rachunku podmiotu kwalifikowanego (pkt 1) i okres blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego (pkt 2). Stosownie natomiast do art. 119zw § 1 O.p., Szef KAS może przedłużyć, w drodze postanowienia, termin blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego na czas oznaczony, nie dłuższy jednak niż 3 miesiące, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że podmiot kwalifikowany nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego lub zobowiązania z tytułu odpowiedzialności podatkowej osób trzecich, przekraczających równowartość 10.000 euro przeliczonych na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez NBP w ostatnim dniu roboczym roku poprzedzającego rok, w którym wydano postanowienie. W myśl art. 119zw § 4 O.p. żądanie przedłużenia terminu blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego jest skuteczne, jeżeli zostanie przekazane do banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej w okresie blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego, o którym mowa w art. 119zv § 2 pkt 2. Ustawodawca zgodnie z art. 119zzb § 1 O.p., przyznał prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o przedłużeniu blokady, o którym mowa w art. 119zw § 1 tej ustawy. Natomiast w wypadku zastosowania blokady na okres nie dłuższy niż 72 godziny, obecnie przepisy nie przewidują środka zaskarżenia. Według art. 119zzb § 4 O.p., w zakresie nieuregulowanym, do postępowań dotyczących blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego, stosuje się odpowiednio przepisy działu IV Ordynacji podatkowej - czyli działu Postępowanie podatkowe. Na gruncie tych przepisów, zaznaczyć należy, że celem ustawy STIR, która wprowadziła powyższe regulacje, jest uszczelnienie systemu podatkowego, a w szczególności ograniczenie luki w podatku VAT spowodowanej wyłudzeniami, eliminacja z obrotu gospodarczego podstawionych firm oszukujących uczciwych przedsiębiorców oraz poprawa warunków prowadzenia działalności gospodarczej dla wszystkich podatników poprzez przywrócenie uczciwej konkurencji na rynku. System STIR umożliwia przekazywanie informacji bankowych i ich analizy w celu zapobiegania wyłudzeniom skarbowym. Szef KAS otrzymuje codziennie informacje o rachunkach podmiotów kwalifikowanych w rozumieniu ustawy STIR (tj. innych niż rachunki osób fizycznych służące do celów prywatnych), a także o transakcjach tych podmiotów dokonywanych za pośrednictwem objętych tym systemem rachunków bankowych i rachunków w spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych. Wszystkie informacje są przesyłane automatycznie i elektronicznie za pośrednictwem izby rozliczeniowej. Analiza ryzyka wystąpienia wyłudzeń skarbowych przeprowadzana na podstawie przekazanych informacji jest dwutorowa. Izba rozliczeniowa analizuje ryzyko przy pomocy algorytmów opartych na praktyce bankowej wykorzystującej doświadczenia w przeciwdziałaniu praniu pieniędzy. Rezultat tej analizy w postaci wskaźnika ryzyka jest przesyłany do Szefa KAS. W oparciu o informacje bankowe, wskaźnik ryzyka oraz inne posiadane dane (podatkowe, z Krajowego Rejestru Sądowego, z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej) Szef KAS dokonuje analizy ryzyka wystąpienia wyłudzenia skarbowego, która może stać się podstawą do podjęcia różnego rodzaju działań ze strony aparatu państwowego (odmowa rejestracji jako podatnika podatku VAT, wykreślenie podatnika VAT z rejestru czy wszczęcie postępowania karnego). Blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego jest jednym z nich. W postępowaniu dotyczącym przedłużenia terminu blokady rachunku bankowego podmiotu kwalifikowanego organ jest zobowiązany także zbadać, czy rachunek (rachunki) tego podmiotu jest wykorzystywany do celów mających związek z wyłudzeniami lub zmierzających do wyłudzenia podatku. Zatem przedmiotem oceny zaskarżonego postanowienia w przedmiocie przedłużenia terminu blokady rachunków bankowych, nie jest tylko i wyłącznie istnienie obawy niewykonania przez ten podmiot zobowiązania podatkowego i czy to zobowiązanie przekracza równowartość 10.000 euro. Organ drugiej instancji rozpatrując zażalenie skarżącej nie tylko ma uprawnienie, ale też powinność oceny materiału dowodowego zebranego na etapie stosowania tzw. krótkiej blokady, w tym odniesienia się do stanu faktycznego w zakresie koniecznym dla oceny możliwości zastosowania instytucji blokady rachunku bankowego. Także Sąd w ramach sądowoadministracyjnej kontroli zgodności z prawem postanowienia w przedmiocie przedłużenia terminu blokady rachunku bankowego (na czas oznaczony, nie dłuższy jednak niż 3 miesiące), o której mowa w art. 119zw § 1 O.p., jest uprawniony do badania przesłanek ustanowienia tzw. krótkiej blokady rachunku bankowego (na 72 godziny), a to zgodnie z art. 119zv § 1 O.p. Dla oceny postanowienia przedłużającego termin blokady rachunków skarżącej na okres 3 miesięcy należy dokonać ustaleń co do skuteczności i prawidłowości blokady dokonanej na okres 72 godzin, bezpośrednio poprzedzającej zaskarżone postanowienia. Obie blokady, krótka (na 72 godziny) i ta przedłużająca na czas określony (maksymalnie 3 miesiące) są ze sobą powiązane. NSA w wyrokach z dnia 3 marca 2020 r., I FSK 1888/19, oraz z dnia 27 kwietnia 2020 r., I FSK 491/20, wyjaśnił, że zgodna z konstytucyjnymi zasadami wykładnia i analiza treści art. 119zv § 1 i art. 119zw § 1 O.p. prowadzi do wniosku, że przesłanki tzw. krótkiej blokady rachunku podlegają kontroli sądowoadministracyjnej na podstawie art. 134 § 1 w zw. z art. 135 p.p.s.a., w przypadku zaskarżenia postanowienia organu drugiej instancji w przedmiocie przedłużenia tejże blokady na czas oznaczony. Stanowisko NSA wyrażone w tych wyrokach, Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. Przyjęcie stanowiska "o ograniczeniu sądowej kontroli tylko i wyłącznie do istnienia obawy niewykonania zobowiązania podatkowego i czy to zobowiązanie przekracza równowartość 10.000 euro, prowadziłoby do istotnego naruszenia zasad konstytucyjnych" (por. motywy orzeczenia w sprawie o sygn. akt I FSK 491/20). Ustanowienie bowiem tzw. pierwszej blokady w obecnym stanie prawnym nie jest zaskarżalne. Zgodnie z wolą ustawodawcy specyfika postępowania w przedmiocie blokady rachunku i jego przedłużenia, gdzie organ musi w terminie trzech dni wydać postanowienie o przedłużeniu blokady, nie wyklucza stosowania przepisów zawartych w dziale IV Ordynacji podatkowej regulujących postępowanie dowodowe. W świetle art. 119zzb § 4 O.p. w zakresie nieuregulowanym do postępowań dotyczących blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego stosuje się odpowiednio przepisy działu IV. Wprawdzie szybkość tego postępowania determinowana jest jego skutecznością, nie zwalnia to jednak organu z obowiązku odpowiedniego stosowania reguł prowadzenia postępowania i przepisów, które te zasady precyzują. Organy obowiązane są zatem, zgodnie z art. 120 O.p. działać na podstawie przepisów prawa. Stosownie zaś do art. 122 O.p., w toku postępowania organ podejmuje wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w prowadzonym postępowaniu. Przepis ten wyraża zasadę prawdy obiektywnej, a jej realizacji służą przepisy Ordynacji podatkowej regulujące postępowanie dowodowe, m.in. art. 187 § 1 O.p., nakładający na organy podatkowe obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. To czy dana okoliczność została udowodniona można bowiem stwierdzić w oparciu o cały zebrany materiał dowodowy (art. 191 O.p.). Z przywołanych przepisów prawa wynika, że zadaniem organu jest takie ustalenie stanu faktycznego, aby odpowiadał on rzeczywistości. Właściwe zastosowanie odpowiednich norm prawa materialnego jest bowiem uzależnione od uprzedniego, dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Dopiero po spełnieniu tych warunków, tj. prawidłowej subsumpcji okoliczności faktycznych sprawy do prawidłowo ustalonej normy prawa materialnego, można mówić o prawidłowym rozstrzygnięciu sprawy. Kolejną zasadę prowadzenia postępowania podatkowego statuuje art. 121 § 1 O.p., zgodnie z którym postępowanie powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie strony do organów podatkowych. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że postępowanie budzące zaufanie to przede wszystkim postępowanie staranne, prowadzone dokładnie i rzetelnie, to jest z należytą dbałością o każdy istotny w sprawie szczegół oraz wyjaśniające wszystkie kwestie faktyczne i prawne. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie postępowanie organu odpowiadało przywołanym powyżej przepisom postępowania. Organ działał na podstawie przepisów prawa i w granicach prawa, zebrał i rozpatrzył kompletny materiał dowodowy, który pozwalał na ustalenie stanu faktycznego w zakresie koniecznym dla oceny możliwości zastosowania instytucji blokady rachunku bankowego, jak i jej przedłużenia. Skarżąca nie przedstawiła materiału dowodowego, który mógłby się przyczynić do odmiennych ustaleń stanu faktycznego czy też zdyskredytowałby ocenę dokonaną przez organ. Zdaniem Sądu, Spółka nie zdołała podważyć ustaleń organów co do zasadności zastosowania blokad. Oznacza to, iż ustalenia organów są wiążące w procesie subsumpcji normy materialno-prawnej. Co najwyżej badać można prawidłowość tej subsumpcji. Również ocena materiału dowodowego nie narusza granic swobodnej oceny dowodów, określonej w art. 191 O.p. Jest ona logiczna, zgodna z doświadczeniem życiowym i wiedzą, a co więcej jest oparta na całokształcie materiału dowodowego zgromadzonego w tej sprawie, w tym uzupełnionego w postępowaniu zażaleniowym. Sama odmienna ocena organu, wyprowadzona z tego samego materiału sprawy, nie świadczy o jej wadliwości. Strona ma prawo do własnej subiektywnej oceny okoliczności sprawy, ale póki nie znajdzie ona oparcia na gruncie obowiązującego prawa nie będzie ona zasługiwała na uwzględnienie. Organ przekonująco wykazał, że w tej sprawie do wyłudzeń skarbowych mogło dochodzić lub może dojść w przyszłości (czynności zmierzające do wyłudzenia). A ocena ta znalazła swoje odzwierciedlenie tak w zakresie okoliczności faktycznych, jak i prawnych sprawy, w wyczerpującym uzasadnieniu zaskarżonego aktu. Sąd zauważa ponadto, że w zaskarżonym postanowieniu Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi wywiązał się z obowiązku dokonania oceny zasadności ustanowienia blokady (tzw. krótkiej). W uzasadnieniu zaskarżonego aktu wskazał bowiem, iż zgodnie z żądaniem z dnia 6 lutego 2026 r., w trybie art. 119zv § 1 O.p. w zw. z § 1 pkt 1 lit. d) rozporządzenia MF, Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi dokonał blokady na okres 72 godzin sześciu rachunków bankowych strony. Przedłużenie tej blokady nastąpiło dnia 11 lutego 2026 r. Podstawą zastosowania w tej sprawie tzw. krótkiej blokady było powzięcie informacji przez organ, że strona mogła wykorzystywać działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi, o których mowa w art. 119zg pkt 9 lit. a) i b) O.p., a blokada była konieczna, aby temu przeciwdziałać. W wyniku analizy ryzyka przeprowadzonej przez NŁUCS w Łodzi ustalono bowiem, że istniało uzasadnione podejrzenie popełnienia przez skarżącą przestępstw spenalizowanych w art. 56 § 1 i art. 62 § 2 k.k.s., polegających na podaniu nieprawdy w deklaracjach dla podatku od towarów i usług VAT7M, poprzez posługiwanie się fakturami VAT wystawionymi w sposób nierzetelny oraz w art. 271a § 1 k.k., poprzez używanie faktur VAT poświadczających nieprawdę co do okoliczności faktycznych mogących mieć znaczenie dla określenia wysokości należności publicznoprawnej lub jej zwrotu albo zwrotu innej należności o charakterze podatkowym, zawierających kwotę należności ogółem, której wartość lub łączna wartość jest znaczna. Organ stwierdził zatem, iż skarżąca może wykorzystywać działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzeń skarbowych, o których mowa w art. 119zg pkt 9 lit. a) i b) O.p., a blokada była konieczna, aby temu przeciwdziałać. W zaskarżonym postanowieniu DIAS w Łodzi wyjaśnił, że postępowanie w sprawie blokady rachunków bankowych, a następnie jej przedłużenia jest postępowaniem specyficznym, znajdującym się poza Działem IV Ordynacji podatkowej regulującym postępowanie podatkowe, aczkolwiek ustawodawca postanowił, że przepisy Działu IV tej ustawy stosuje się odpowiednio. Należy mieć również na względzie, że "odpowiednie" stosowanie przepisów może polegać na zastosowaniu przepisu (lub jego części) wprost, z modyfikacją lub nawet na odmowie zastosowania. Mając zatem powyższe na uwadze oraz specyfikę postępowania w przedmiocie blokady rachunków bankowych i jej przedłużenia, w sytuacji, gdy NŁUCS w Łodzi ma 72 godziny na wydanie postanowienia o przedłużeniu blokady, wyklucza to zastosowanie wprost przepisów zawartych w Dziale IV Ordynacji podatkowej, m.in. w zakresie prowadzonego postępowania dowodowego. W ramach prowadzonego postępowania dotyczącego blokady rachunku, organ nie prowadzi stricte postępowania dowodowego. W tym postępowaniu, po przeprowadzonej analizie ryzyka przepływów pieniężnych wystarczy, że istnieje ryzyko wykorzystania instytucji finansowych do wyłudzenia skarbowego, aby dokonać blokady rachunków bankowych podmiotu kwalifikowanego. W tym postępowaniu nie jest konieczne udowodnienie twierdzeń organu, że strona uczestniczyła w oszustwie podatkowym – wystarczy podejrzenie, potencjalna możliwość takiego uczestnictwa. W przepisie art. 119zw § 1 Ordynacji podatkowej, ustawodawca użył bowiem sformułowania, że "podmiot kwalifikowany może wykorzystywać działalność banków lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego". Należy jednak pamiętać, że ta "potencjalna możliwość" nie może być przyjęta przez organ w dowolny sposób, lecz z uwzględnieniem i w oparciu o posiadane dane, w tym wskaźnik ryzyka oraz informacje i zestawienia, o których mowa w art. 119zn Ordynacji podatkowej. Natomiast w postępowaniu w sprawie przedłużenia blokady rachunków podmiotu kwalifikowanego nie jest konieczne udowodnienie, że podmiot nie wykona ciążących na nim zobowiązań – wystarczy "uzasadniona obawa". Przepis art. 119zv § 1 Ordynacji podatkowej posługuje się bowiem sformułowaniem "uzasadnionej obawy, że podmiot kwalifikowany nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego". W doktrynie wskazuje się, że "fundamentalne znaczenie w procedurze blokadowej ma, w świetle art. 119zv § 1, wynik analizy ryzyka. Analiza ryzyka jest sporządzana na podstawie art. 119zn, a treść tego przepisu nie wymaga, aby analiza ryzyka opierała się na ocenie dowodów zebranych od podmiotu kwalifikowanego, w tym jego dokumentacji podatkowej oraz złożonych wyjaśnień czy zeznań. Specyfika owych czynności analitycznych tkwi więc w dokonywaniu ich bez wiedzy podmiotu kwalifikowanego oraz bez jego dowodowego angażowania. W ramach analizy ryzyka Szef KAS bierze pod uwagę całokształt posiadanych informacji, w tym wszelkie okoliczności znane organom KAS dzięki informacjom podatkowym oraz pracy operacyjnej i analitycznej, które mogą być legalnym dowodem (art. 180 I 181 Ordynacji podatkowej), a które wskazują, że podmiot kwalifikowany może wykorzystywać działalność banków lub SKOK do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego, a blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego jest konieczna, aby temu przeciwdziałać. Wśród dowodów, jakimi posługuje się Szef KAS, żądając blokady rachunku bankowego na podstawie art. 119zv § 1, musi być informacja o wynikach analizy ryzyka, o której mowa w art. 119zn § 1, ponieważ cała komentowana instytucja prawna i procedura blokady związana jest z dokonywaniem analizy ryzyka na podstawie przepisów działu IIIB". W rozpatrywanej sprawie, NŁUCS w Łodzi na podstawie art. 119zn Ordynacji podatkowej, działając w imieniu Szefa KAS, dokonał analizy ryzyka podmiotu kwalifikowanego D. Sp. z o.o. wykorzystywania działalności banków i spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi, uwzględniając posiadane dane, w tym wskaźnik ryzyka oraz informacje i zestawienia, o których mowa w art. 119zq oraz art. 119zs. Jak podkreślił NSA w wyroku z dnia 2 grudnia 2022 r. I FSK 1465/22, wskaźnik ryzyka jest ustalany w odniesieniu do podmiotu kwalifikowanego na podstawie opracowanych przez izbę rozliczeniową algorytmów, uwzględniających najlepsze praktyki sektora bankowego i spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych w zakresie przeciwdziałania wykorzystywaniu ich działalności do przestępstw oraz przestępstw skarbowych, a także: 1. kryteria ekonomiczne - polegające na ocenie dokonywanej przez podmiot kwalifikowany transakcji za pomocą rachunku podmiotu kwalifikowanego w otoczeniu gospodarczym, w szczególności pod względem celu prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, lub dokonywaniu transakcji nieuzasadnionych charakterem prowadzonej działalności; 2. kryteria geograficzne - polegające na dokonywaniu transakcji z podmiotami z państw, w których występuje wysokie zagrożenie wyłudzeń skarbowych; 3. kryteria przedmiotowe - polegające na prowadzeniu przez podmiot kwalifikowany działalności gospodarczej wysokiego ryzyka z punktu widzenia podatności na wyłudzenia skarbowe; 4. kryteria behawioralne - polegające na nietypowym, w danej sytuacji, zachowaniu podmiotu kwalifikowanego; 5. kryteria powiązań - polegające na istnieniu powiązań podmiotu kwalifikowanego z podmiotami, co do których występuje ryzyko, że uczestniczą w działaniach mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub organizują takie działania. W zaskarżonym postanowieniu DIAS słusznie podkreślił, że ustawodawca nie zobowiązał do jednoczesnego spełnienia wszystkich wskazanych kryteriów, a jedynie wskazał warunki jakimi organy podatkowe powinny się kierować przy ocenie. Odnosząc ustalenia stanu faktycznego do poszczególnych kryteriów wskaźnika ryzyka organ II instancji, w ślad za NŁUCS w Łodzi, przedstawił szczegółowo: - sytuację majątkową podmiotu kwalifikowanego (strony 8-11 zaskarżonego postanowienia), - przepływy na rachunkach bankowych podmiotu kwalifikowanego i kontrahentów (strony 11-20 zaskarżonego postanowienia), - ocenę działalności kontrahentów i wpływu na działalność podmiotu kwalifikowanego (strony m.in. 11-18 zaskarżonego postanowienia), - powiązania podmiotowe i transakcji między podmiotami oraz na czym polegała nierzetelność prowadzonych rozliczeń (strony 11-18, 23 i kolejne zaskarżonego postanowienia), co wypełnia przede wszystkim zakres kryterium ekonomicznego, behawioralnego i powiązań. Tym samym za niezasadny należy uznać zarzut z punktu 3 oraz uzasadnienia skargi, że doszło do naruszenia art. 119zn § 1 i § 3 pkt 5 Ordynacji podatkowej, poprzez oparcie uzasadnienia jedynie na kryterium powiązań. Celem analizy ryzyka, jak wyjaśnił DIAS w Łodzi w zaskarżonym postanowieniu, było ustalenie czy w związku z prowadzoną przez D. Sp. z o.o. działalnością gospodarczą zaistniała możliwość wykorzystania działalności banków lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego, a blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego jest konieczna, aby temu przeciwdziałać. Poczynione w analizie ryzyka ustalenia organu podatkowego I instancji oparte zostały na ocenie działalności podmiotu kwalifikowanego i kontrahentów. Jednocześnie podkreślić należy, że z treści art. 119zv § 1 Ordynacji podatkowej nie można wywodzić, że wyłudzenia skarbowe lub czynności zmierzające do wyłudzenia skarbowego muszą w każdym przypadku występować bezpośrednio w podmiocie kwalifikowanym, a tym bardziej dotyczyć transakcji z wszystkimi kontrahentami. Jak słusznie podkreślił organ podatkowy II instancji powołując się na wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2023 r. sygn. akt I FSK 190/23, przy opisie przestępstw karuzelowych nie da się abstrahować od działań kontrahentów podatnika, zatem - co oczywiste - mają one bezpośredni wpływ na sytuację faktyczną i prawną podatnika oraz rzetelność faktur, którymi się posługuje. Ze względu na specyfikę oszustw podatkowych ustalenia dokonywane przez organ podatkowy mogą bezpośrednio dotyczyć kontrahentów podmiotu kwalifikowanego występujących na wcześniejszych etapach obrotu gospodarczego, w stosunku do których zachodzi uzasadniona obawa, że biorą udział w karuzelach podatkowych. Z tych względów prawidłowe jest stanowisko organów wyartykułowane w zaskarżonych rozstrzygnięciach, że całokształt okoliczności sprawy, w tym występujące po stronie dostawców podatnika nieprawidłowości, wskazuje na to, iż może on być uczestnikiem łańcuchów transakcji stanowiących oszustwa podatkowe, co wypełnia przesłanki zastosowania, tzw. "krótkiej blokady" rachunków bankowych. Analiza materiału dowodowego pozwalała stwierdzić, zdaniem Sądu, że zarówno żądanie blokady rachunków bankowych strony na 72 godziny z 6 lutego 2026 r., jak i ustalenia zawarte w zaskarżonym postanowieniu oraz poprzedzającym postanowieniu NŁUCS w Łodzi, znajdują podstawę w zgromadzonym materiale dowodowym i zostały dokonane w granicach swobodnej oceny dowodów, jaka należy do kompetencji organów podatkowych z mocy art. 191 Ordynacji podatkowej. Podkreślić należy, że DIAS, w ślad za NŁUCS w Łodzi, wskazał przyczyny ustanowienia blokady rachunków bankowych, uzasadnił obawy niewykonania zobowiązania podatkowego wskazując na sytuację finansową podmiotu kwalifikowanego. Organy podatkowe obu instancji dołożyły też należytej staranności w zgromadzeniu i ocenie materiału dowodowego będącego podstawą wydania oraz utrzymania postanowienia o przedłużeniu blokady rachunków bankowych D. Sp. z o.o., a o motywach swojego postępowania poinformowały podatnika w treści uzasadnienia postanowień. DIAS wyjaśnił także, że dokonane w toku analizy ryzyka ustalenia stanowiły podstawę do zastosowania "blokady krótkiej" na rachunkach bankowych strony, natomiast w powiązaniu z pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym doprowadziły do stwierdzenia, iż zachodziły ustawowe przesłanki do jej przedłużenia. DIAS, odnosząc się do zarzutów zawartych w zażaleniu dokonał ponownej analizy zgromadzonego w sprawie materiału i stwierdził, iż NŁUCS w Łodzi wykazał, że D. Sp. z o.o. była częścią grupy podmiotów, która wykreowana została w celu zoptymalizowania należności publicznoprawnych w zakresie podatku od towarów i usług, a zatem podmiot kwalifikowany może uczestniczyć w wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych, o czym świadczą następujące fakty: Spółka wykazuje nabycia m.in. od S. Sp. z o.o., F.Sp. z o.o., J. Sp. z o.o., S1. Sp. z o.o., które: - posiadają siedziby w tzw. "biurach wirtualnych" i nie mają innych miejsc prowadzenia działalności, - nie posiadają żadnej infrastruktury niezbędnej do prowadzenia działalności gospodarczej, - nie posiadają majątku ani nie zatrudniają pracowników, - posługują się nierzetelnymi fakturami nabyć (S.), - nie wykazują dostaw na rzecz Spółki D. (F., S1.), - są wykreślone z rejestru czynnych podatników VAT (S., F.); Jak wykazała historia transakcji zawieranych przez Spółkę D. współpracuje ona z podmiotami, które są sukcesywnie wykreślane z rejestru podatników VAT. Spółka dokonuje płatności za faktury, między innymi wystawione przez F. Sp. z o.o. (wykreślonej z rejestru podatników VAT w dn. 02.07.2025 r.) na rachunki bankowe W. Sp. z o.o. (również wykreślona z rejestru podatników VAT w dn. 13.06.2025 r.) i pomimo faktu, iż W. Sp. z o.o. nie była kontrahentem D. Sp. z o.o., wiedzę o tym podmiocie Spółka posiadała, gdyż współpracowała ona w okresie od lutego do kwietnia 2025 r. z A. M., prowadzącym indywidualną działalność gospodarczą (prezesem Spółki D.); Z opisanych transakcji fakturowych, powiązań oraz opisu transakcji bankowych wynika, że skarżąca Spółka dokonuje zakupów od podmiotów, które dokonują zakupów / sprzedaży pomiędzy sobą, wydłużając tym samym łańcuch dostaw. Spółka nie reguluje zobowiązań wynikających z wystawionych na jej rzecz faktur (J. Sp. z o.o., S1. Sp. z o.o.) lub płatności są w kwotach niższych (S. Sp. z o.o.). Słusznie ocenił NŁUCS w Łodzi, że okoliczności związane z funkcjonowaniem kontrahentów, powinny wzbudzić wątpliwości Spółki co do udziału w podejrzanych transakcjach, związanych z udziałem w łańcuchu podmiotów dokonujących wyłudzeń skarbowych. Przedstawione w zaskarżonych postanowieniach okoliczności, jak słusznie wskazały organy obu instancji, dawały podstawę do stwierdzenia, że łańcuch dostaw pomiędzy wskazanymi powyżej podmiotami został wykreowany w sposób sztuczny, a celem jego było zoptymalizowanie należności publicznoprawnych. Ze zgromadzonego dotychczas materiału wynika, że podmiot kwalifikowany D. Spółka z o.o. może uczestniczyć w wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych o czym świadczą powyżej opisane fakty. Jak wskazał organ występuje tu grupa osób, które poprzez sieć tworzonych przez siebie i powiązanych w różnych okresach osobowo, bądź kapitałowo spółek, jedynie symulują realizację określonych transakcji gospodarczych, jak też samo prowadzenie działalności gospodarczej, tylko po to, aby w wyniku niedokumentujących rzeczywistych transakcji gospodarczych dokumentów księgowych w postaci deklaracji VAT, faktur VAT, deklaracji w ramach jednolitego pliku kontrolnego JPK, móc optymalizować należności publicznoprawne, należne właściwemu organowi podatkowemu oraz Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych. Faktem jest, jak słusznie wskazano w zaskarżonym postanowieniu, iż nie sposób kwestionować prawa do odliczenia podatku naliczonego z tego tytułu, iż jeden z kontrahentów okazuje się nieuczciwym, jednak sytuacja taka jest całkowicie nieuzasadniona w powyższym przypadku, gdyż w przypadku wszystkich ogniw powyższego łańcucha istnieje uzasadnione podejrzewanie o bycie podmiotami symulującymi prowadzenie działalności gospodarczej, w taki sposób by wykazać, że współpracują między sobą. Zebrane dane wskazują, zdaniem Sądu, że Spółka D. może uczestniczyć w wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych, wykazując w złożonych plikach JPK_VAT7M i rozliczeniach podatkowych faktury zakupu stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane, w których jako dostawców wskazano podmioty S.Sp. z o.o., F. Sp. z o.o., J. Sp. z o.o., S1. Sp. z o.o. Istotnym dla oceny prawidłowości zaskarżonego postanowienia są również okoliczności funkcjonowania kontrahentów skarżącej spółki, co zostało opisane na stronach 11-18 zaskarżonego postanowienia. Łączna wartość faktur, co do których organy podejrzewają, iż stwierdzają czynności które nie zostały dokonane, a ujęte zostały przez Spółkę w plikach JPK_VAT wynosi: netto 3.729.224,98 zł + podatek VAT 857.721,84 zł. W ocenie Sądu, organy obu instancji słusznie uznały, że deklarowane przez Spółkę D. transakcje z ww. podmiotami, w świetle poczynionych ustaleń budzą uzasadnione wątpliwości co do ich rzetelności i istnieje ryzyko, że podmiot kwalifikowany może uczestniczyć w mechanizmie oszustwa w podatku od towarów i usług. Biorąc pod uwagę kwoty zadeklarowane w złożonych przez podmiot kwalifikowany rozliczeniach podatkowych JPK_VAT, jak również transakcje z ww. podmiotami przewidywane łączne uszczuplenie w podatku VAT za okres od czerwca 2025 r . do grudnia 2025 r. wynosi 857.721 zł. Ponadto, organy w rozpatrywanej sprawie wskazały na istnienie podejrzenia, że również nabycia od innych podmiotów wykazanych w ewidencji nabyć (zwłaszcza W1. Sp. z o.o. i G. Sp. z o.o.) mogą nie odzwierciedlać rzeczywistych transakcji gospodarczych, gdyż część podmiotów wykazuje cechy znikających podatników: - siedziby w wirtualnych biurach, - powiązania osobowe, - ten sam e-mail, z którego przesyłane są pliki JPK_VAT, - wykreślenia przez naczelników urzędów skarbowych z rejestru podatników VAT czynnych. Powyżej przytoczone ustalenia w zakresie wprowadzonych do obrotu faktur VAT wystawionych na rzecz podmiotu kwalifikowanego przez ww. podmioty mogą wskazywać na czynności, które faktycznie nie zostały dokonane między podmiotami uwidocznionymi na fakturach VAT i w konsekwencji faktury te nie mogą stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego. Wyjaśnić przy tym trzeba, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego uregulowane zostało w art. 86 ust. 1 i 2 ustawy o VAT i przysługuje ono podatnikowi, o którym mowa w art. 15, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ww. ustawy o VAT kwotę podatku naliczonego stanowi m.in. suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Wynikające z ww. przepisu prawo podatnika do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego nie jest jednak uprawnieniem bezwarunkowym. Skorzystanie z tego prawa uzależnione jest od spełnienia szeregu warunków ściśle określonych przez ustawę oraz przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie. Ponadto w niektórych przypadkach możliwość odliczenia podatku naliczonego została całkowicie wyłączona. Jeden z takich przypadków ujęty został w art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT, zgodnie z którym - nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku, gdy: wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności. Ww. przepis należy interpretować w taki sposób, że faktura nieodzwierciedlająca rzeczywiście dokonanej czynności przez jej wystawcę, która rodziłaby u niego obowiązek podatkowy, nie daje odbiorcy tej faktury prawa do odliczenia wykazanego w niej podatku. Przyznanie bowiem prawa do odliczenia podatku w takim przypadku oznaczałoby, że prawo do odliczenia przysługuje z tytułu samego posiadania faktury z wykazanym podatkiem, który nie jest należny od podmiotu, który fakturę taką wystawił, jako nierealizującym czynności opisanej w tej fakturze. Zasadą jest, że dla odliczenia podatku naliczonego nie wystarcza posiadanie faktury, ale muszą istnieć dowody, że czynności wymienione na fakturze zostały dokonane. Faktura musi odzwierciedlać dokonanie czynności pomiędzy podmiotami gospodarczymi na niej wykazanymi. Uprawnienie do odliczenia podatku daje więc tylko taka faktura, która dokumentuje rzeczywisty obrót gospodarczy. Z powyższego jednoznacznie wynika, że prawo do odliczenia podatku z faktury zakupu nie powstaje dlatego, że podatnik posiada taką fakturę, ale dlatego, że rzeczywiście zakupił towar czy usługę od konkretnego podmiotu/sprzedawcy określonego na fakturze, co potwierdza orzecznictwo sądowe w przedmiotowym zakresie. Faktura jest bowiem dowodem zaistnienia zdarzenia podlegającego opodatkowaniu, a jej treść umożliwia dokonanie odliczenia podatku. Zatem fakt wystawienia faktur przez podmiot, który w rzeczywistości nie dokonał wskazanych w tych fakturach transakcji sprzedaży, nie powoduje u jej wystawcy powstania obowiązku podatkowego w tym podatku, a tym samym nie daje odbiorcy tej faktury prawa do odliczenia podatku w niej wykazanego. Zgromadzony materiał i przedstawione okoliczności dają podstawę do stwierdzenia, że podmiot kwalifikowany w złożonych plikach JPK_VAT7M za okres od 06/202 do 12/2025, podał nieprawdę, wykazując nabycia krajowe od podmiotów S. Sp. z o.o., F. Sp. z o.o., J. Sp. z o.o., S1. Sp. z o.o., co do których istnieje podejrzenie, że nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych. W związku z powyższym w ocenie Sądu, słusznie organ uznał, że istnieje uzasadnione podejrzenie, że księgi podatkowe podmiotu kwalifikowanego prowadzone są w sposób nierzetelny. Mając na uwadze powyższe, blokada rachunków bankowych podmiotu kwalifikowanego była konieczna, aby przeciwdziałać wykorzystywaniu działalności banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego. art. 119zw Ordynacji podatkowej w związku z § 1 pkt 1 lit. e rozporządzenia Ministra Finansów, naczelnik urzędu celno-skarbowego może przedłużyć, w drodze postanowienia, termin blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego na czas oznaczony, nie dłuższy jednak niż 3 miesiące, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że podmiot kwalifikowany nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego lub zobowiązania z tytułu odpowiedzialności podatkowej osób trzecich, przekraczających równowartość 10.000 euro przeliczonych na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roboczym roku poprzedzającego rok, w którym wydano postanowienie. Obawę niewykonania zobowiązania uprawdopodabniają m.in. następujące okoliczności: - fakt nierzetelnego prowadzenia ksiąg handlowych jak również zaniżanie dochodów będących przedmiotem opodatkowania, - ustalenie przez organ podatkowy, że przewidywana kwota zobowiązania podatkowego jest niewspółmiernie wysoka w stosunku do możliwości finansowych podatnika, - ujawnione w postępowaniu kontrolnym okoliczności, że podatnik dokonywał obniżenia podatku należnego na podstawie faktur VAT nieuprawniających do obniżenia podatku należnego o kwoty podatku w fakturach tych naliczonego . Analiza posiadanych przez NŁUCS w Łodzi informacji w zakresie sytuacji majątkowej podmiotu kwalifikowanego wskazuje, iż istnieje uzasadniona obawa, że Spółka nie wykona istniejącego lub mogącego powstać zobowiązania w podatku od towarów i usług. Za powyższym przemawiają następujące fakty: - zgodnie z wpisem do KRS Spółka D. posiada minimalny kapitał zakładowy w wysokości 5.000zł, - w CEPiK na dzień 29.01.2026 r. Spółka nie figuruje jako właściciel pojazdów, - w KW brak jest wpisów dla Spółki na dzień 29.01.2026 r., - w JPK złożonych za okres od czerwca 2025 r. do grudnia 2025 r. nie wykazano zakupów środków trwałych, - z przekazanych informacji przez właściwy US wynika, że Spółka w powyższym okresie nie nabywała majątku (nie figuruje we właściwych rejestrach), - różnica pomiędzy wykazywaną w okresie od czerwca do grudnia 2025 r. sprzedażą (4.795.276 zł netto), a nabyciem (5.963.489 zł netto) wynosi (-) 1.168.213 zł. W ocenie Sądu przedstawione okoliczności, w szczególności fakty, iż: - podmiot kwalifikowany prawdopodobnie bierze udział w oszustwie podatkowym z wykorzystaniem sektora finansowego, - przewidywana kwota zobowiązania podatkowego jest niewspółmiernie wysoka w stosunku do możliwości finansowych i majątkowych podmiotu kwalifikowanego, - uzasadniona obawa, że podmiot kwalifikowany nie wykona istniejącego lub mogącego powstać zobowiązania w podatku od towarów i usług, dawały organom podstawę do stwierdzenia, że wystąpiły przesłanki przedłużenia terminu zastosowanej blokady rachunków bankowych Spółki na okres do trzech miesięcy, tj. do dnia 11 maja 2026 r.. Jak zostało przedstawione w zaskarżonym postanowieniu, NŁUCS w Łodzi na podstawie art. 119zn Ordynacji podatkowej, działający w imieniu Szefa KAS, dokonał analizy ryzyka podmiotu kwalifikowanego D. Sp. z o.o. wykorzystywania działalności banków i spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi, uwzględniając posiadane dane, w tym wskaźnik ryzyka oraz informacje i zestawienia, o których mowa w art. 119zq oraz art. 119zs. Słusznie przy tym podkreślono w zaskarżonym postanowieniu, że z uwagi na charakter przesłanek, ustalenia podjęte w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 119zv i art. 119zw Ordynacji podatkowej w niczym nie przesądzają ostatecznych wyników toczącego się postępowania kontrolnego czy podatkowego. Ocena sytuacji dokonana przez NŁUCS w Łodzi na wskazanych etapach może ulec zmianie podczas weryfikacji prowadzonej przez organ podatkowy I instancji w toku kontroli celno-skarbowej. Podjęte działania pozwolą kontrolującym na ocenę poprawności dopełnienia przez podatnika obowiązku prowadzenia ksiąg rachunkowych. Jednocześnie wyjaśnione zostaną wszelkie okoliczności zawarcia transakcji, ustalony zostanie wpływ na prawidłowość udokumentowania zdarzeń gospodarczych i dokonania rozliczeń podatkowych z budżetem. Podkreślić również należy, że DIAS w Łodzi na etapie rozpatrywania zażalenia ustalił, że uległy zmianie informacje dotyczące rozliczeń finansowych, do których miał dostęp organ podatkowy I instancji, ponieważ podatnik 25 lutego 2026 r. złożył deklaracje VAT7 za 2026.01, jednak uznał, że sytuacji w sposób znaczący nie poprawia kwota 42 649 zł stanowiąca różnicę między sprzedażą a nabyciem wynikająca z rozliczenia za styczeń 2026 r. Organ II instancji przedstawił powyższe na stronie 29-30. Z przedstawionych danych wynikało, że Spółka deklaruje zakupy od podmiotów opisanych przez NŁUCS w Łodzi w poprzednich miesiącach, tj.: J. Sp. z o.o. i S1. Sp. z o.o. Zwiększenie łącznej kwoty nabycia wykazanej od ww. podmiotów w 01/2026 może wpłynąć na szacowaną kwotę uszczupleń podatkowych, wskazaną przez NŁUCS w Łodzi na kwotę 857 721 zł. Z analizy rozliczeń kontrahentów wynikało, że w plikach JPK_VAT J. Sp. z o.o. i S1. Sp. z o.o. wykazały sprzedaż do D. Sp. z o.o. Na rachunkach podmiotu kwalifikowanego w okresie od 2025-12-01 do 2026-03-01 nie odnotowano jednak przelewów dla ww. kontrahentów wynikających z wykazanych nabyć. Za niezasadne uznać więc należy zarzuty z punktu 4, 5, 6, 7 i 8 skargi odnoszące się do naruszeń prawa w odniesieniu do materiału dowodowego, w tym zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie. Niezasadne są również zarzuty z uzasadnienia skargi dotyczące kompletności i analizy materiału dowodowego. Jak wynika z akt sprawy, strona nie złożyła wraz z zażaleniem żadnych dokumentów, które przeczyłyby dokonanym przez NŁUCS w Łodzi ustaleniom. Podsumowując tę część wywodów wskazać należy, że - analiza ryzyka organu podatkowego I instancji obejmuje okres od czerwca do grudnia 2025 r., co zostało przedstawione poprzez zestawienie deklaracji VAT-7 i plików JPK__VAT7M na stronie 9-11 zaskarżonego postanowienia), - analiza przepływów na rachunkach bankowych to okres od 3 czerwca 2025 r. do 27 stycznia 2026 r. (widoczne m. in. na stronie 18 zaskarżonego postanowienia), - deklaracje VAT-7 oraz informacje JPK_VAT przekazywane są za poprzedni miesiąc do 25 kolejnego miesiąca; - postanowienie NŁUCS w Łodzi zostało wydane 11 lutego 2026 r.; - deklaracja VAT-7 i pliki JPK_VAT za 202601 zostały złożone 25 lutego 2026 r.; - postanowienie DIAS w Łodzi zostało wydane 4 marca 2026 r. i obejmuje analizę dokumentów za styczeń 2026 r. oraz przepływów na rachunkach bankowych do 1 marca 2026 r. NŁUCS w Łodzi szacując przewidywane łączne uszczuplenie w podatku VAT za okres od czerwca 2025r. do grudnia 2025 r. ujął faktury z F. Sp. z o.o. dokumentujące transakcje w czerwcu 2025 r. (strona 14-15 zaskarżonego postanowienia). Zasadnicze znaczenie w tym przypadku miała analiza przepływów na rachunkach bankowych, która wykazała, że zapłata za te faktury nastąpiła w okresie między grudniem 2025 r. a styczniem 2026 r. Ważne było również ustalenie, iż odbiorcą przelewów była F.Sp. z o.o. oraz W. Sp. z o.o. (strona 15 zaskarżonego postanowienia). Transakcje z S. Sp. z o.o. dokumentowały faktury od lipca 2025 r. do listopada 2025 r. Znaczenie w tym przypadku miała także analiza przepływów na rachunkach bankowych, która wykazała, że zapłata za te faktury nastąpiła również w styczniu 2026 r. (strona 19 zaskarżonego postanowienia). Brak transakcji w grudniu 2025 r. może wynikać z faktu, że podmiot został wykreślony 2 grudnia 2025 r. z rejestru czynnych podatników VAT (strona 11-13 zaskarżonego postanowienia). Transakcje z firmami J. Sp. z o.o. i S1. Sp. z o.o. dokumentowały faktury za grudzień 2025 r. (strona 16-17 zaskarżonego postanowienia). Jednocześnie DIAS w Łodzi stwierdził, że Spółka D. wykazała z tymi podmiotami także transakcje w styczniu 2026 r. Relacje gospodarcze podatnika ze wskazanymi przez organ podatkowy I instancji podmiotami mogły więc dać asumpt do zażądania zastosowania blokady rachunków bankowych. Wobec przedstawionych ustaleń za niezasadny uznać należy zarzuty z punktu 6, 7 i 8 skargi dotyczące naruszenia art. 120, art. 121, art. 122 i art. 124 Ordynacji podatkowej w odniesieniu do ustaleń stanu faktycznego i oceny przedstawionego materiału, w Odnosząc się do zarzutu z punktu 1 dotyczącego naruszenia art. 2a Ordynacji podatkowej, poprzez dokonanie interpretacji zastosowania przepisów podatkowych w sposób sprzeczny z zasadą In dublon pro tributario, należy uznać go również za niezasadny. Zgodnie bowiem z wyjaśnieniami doktryny zasada in dubio pro tributario, czyli rozstrzyganie na korzyść podatnika niedających się usunąć wątpliwości, będzie miała zastosowanie, gdy spełnione są łącznie trzy warunki: 1) istnieją wątpliwości dotyczące treści przepisów prawa podatkowego, 2) nie jest możliwe rozstrzygnięcie tych wątpliwości, 3) eliminacja wątpliwości winna prowadzić do przyjęcia najkorzystniejszej dla podatnika interpretacji. W rozpatrywanej sprawie organy obu instancji nie miały żadnych wątpliwości co do treści przepisów prawa. Organy nie miały także wątpliwości co do przedstawionych dowodów w postaci danych z rachunków bankowych, KRS, CEPIK, deklaracji podatnika oraz innych ogólnie dostępnych źródeł opisanych w postanowieniach. Jednocześnie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia podkreślano zawsze, że szczegółowe postępowanie dowodowe zostanie przeprowadzone w ramach kontroli celno-skarbowej. Dodatkowo należy podkreślić, że skarżąca nie wskazała, który dokładnie przepis został zinterpretowany przez organy podatkowe na jej niekorzyść. Nie wskazała też dowodów w zebranym materiale ocenionych w sposób sprzeczny z istniejącym stanem faktycznym oraz nie przedstawił innych dowodów, które przeczyłyby dokonanym ustaleniom. Za niezasadny uznać należy również zarzut z punktu 2 skargi dotyczący naruszenia art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, ponieważ nie miał on zastosowania w przedmiotowej sprawie. Przepis odnosi się bowiem do określenia terminu powstania zobowiązania podatkowego w związku z wydaniem decyzji określającej to zobowiązanie. W zaskarżonym postanowieniu jak i postanowieniu je poprzedzającym organy podatkowe jedynie szacowały kwotę uszczuplenia na podstawie dostępnych dokumentów, a postanowienie NŁUCS w Łodzi nie jest decyzją deklaratoryjną określającą wysokość zobowiązania. Odnosząc się do zarzutu z pkt 9 skargi wskazać trzeba, że blokada rachunku bankowego dokonana na podstawie Ordynacji podatkowej i nie jest środkiem zabezpieczającym w rozumieniu przepisów prawa karnego. Działania organów podatkowych są prowadzone w sprawach podatkowych i to prawidłowość rozliczenia wzbudziła wątpliwości i będzie szczegółowo badana w trakcie kontroli celno-skarbowej. Trudno zatem uznać za słuszne zarzuty dotyczące podnoszenia oskarżeń wobec skarżącej. Ponadto, zdaniem Sądu, skarżący nie został pozbawiony możliwości obrony w niniejszej sprawie. Przeczy temu złożone zażalenie na postanowienie o przedłużeniu terminu blokady, które spowodowało ponowne zbadanie materiału zgromadzonego przez NŁUCS w Łodzi oraz skarga do WSA. Wobec powyższego zarzut z punktu 7 i 9 skargi należy uznać za niezasadny. W ocenie Sądu nie jest też uprawnione powoływanie się przez stronę skarżącą na wyrok tutejszego Sądu z dnia 9 września 2025 r. dotyczący przedłużenia blokady rachunków bankowych A. M. prowadzącego działalność gospodarczą zarejestrowaną pod inną firmą niż w niniejszej sprawie. Stan faktyczny sprawy niniejszej i sprawy zarejestrowanej pod sygn. akt I S/Łd 300/25, wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącej spółki, nie jest tożsamy. Przede wszystkim, zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie organ wyjaśnił w sposób wyczerpujący, o czym mowa powyżej, jakie okoliczności uzasadniają wystąpienie z żądaniem blokady i jakie okoliczności były podstawą jej przedłużenia. Nadto, DIAS wyjaśnił, że blokada obejmuje wszystkie rachunki bankowe podmiotu kwalifikowanego, ponieważ objęcie blokadą tylko części rachunków byłoby działaniem nieskutecznym i nie doprowadziłoby do realizacji celu zablokowania rachunków bankowych, jakim jest uniemożliwienie wykorzystywania sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych. Zablokowanie jednym zawiadomieniem, a następnie jednym postanowieniem o przedłużeniu blokady większej liczby rachunków jest uzasadnione celem skuteczności i szybkości tego postępowania w sytuacji wystąpienia przesłanek blokady. Dlatego w rozpatrywanej sprawie blokadą objęty został także rachunek, na którym NŁUCS w Łodzi nie stwierdził żadnych przepływów. NSA wyjaśnia przedmiotową kwestię w wyroku z 27 maja 2021 r. sygn. akt I FSK 1590/20: "użyty przez ustawodawcę w treści art. 119zv § 1 Ordynacji podatkowej zwrotu "rachunek bankowy" nie oznacza, że przewidziana w tym przepisie blokada dotyczyć może "tylko jednego rachunku bankowego". Taka wykładnia uniemożliwiałaby bowiem skutecznie zablokowanie transferu środków finansowych w przypadku posiadania przez podmiot kwalifikowany więcej niż jeden rachunek bankowy, a co za tym idzie niweczyłaby przewidziany w ustawie cel tej instytucji. Odnotować przy tym można, że w przyjętej w art. 119zg Ordynacji podatkowej definicji legalnej "rachunku podmiotu kwalifikowanego" wyjaśniono, że pod tym pojęciem rozumie się rachunek rozliczeniowy, o którym mowa w art. 49 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Prawo bankowe, podmiotu kwalifikowanego, rachunek lokaty terminowej podmiotu kwalifikowanego, rachunek członka spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej będącego podmiotem kwalifikowanym, rachunek VAT w rozumieniu art. 2 pkt 37 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług prowadzony dla rachunku, o którym mowa w lit. a albo c.". Podobne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 19 października 2021 r. sygn. akt III SA/Wa 2227/21. Organ II instancji podkreślił także, że blokada ze swej istoty ma służyć zarówno przerwaniu łańcucha niezgodnego z prawem procederu jak i gwarancji wykonania potencjalnego zobowiązania podatkowego. NŁUCS w Łodzi wykazał, że blokada była instrumentem koniecznym i niezbędnym oraz jedynym pozostającym w zakresie kompetencji organów podatkowych na tym etapie analizy prowadzonej przez Spółkę działalności. W dalszej części DIAS w Łodzi przytoczył fragment wyroku WSA w Warszawie sygn. akt III SA/Wa 2227/21, gdzie zostały poruszone powyższe kwestie (strona 34-35 zaskarżonego postanowienia). Wobec wyżej wskazanych okoliczności organy zasadnie zdaniem Sądu uznały, że skarżąca spółka dokonała obniżenia podatku należnego na podstawie faktur VAT nieuprawniających do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku w fakturach tych naliczonego, istnieje zatem uzasadnione podejrzenie, że księgi podatkowe skarżącej spółki nie są prowadzone rzetelnie. Zarazem w przypadku tej spółki istnieją przesłanki przedłużenia terminu blokady rachunku bankowego zgodnie z art. 119zw § 1 O.p. - występuje uzasadniona obawa niewykonania przez podmiot kwalifikowany istniejącego lub mającego powstać zobowiązania wymienionego w tym przepisie. Wysokość spornego w sprawie zobowiązania przekroczy kwotę stanowiącą równowartość kwoty 10.000 euro. Kwota zobowiązania jest niewspółmiernie wysoka w stosunku do możliwości płatniczych i dochodowych skarżącej spółki. Spółka posiada niski kapitał zakładowy w wysokości 5.000 zł, nie figuruje jako właściciel pojazdów w rejestrze CEPiK, nie ma wpisu dotyczącego spółki w CBKW Ministerstwa Sprawiedliwości, w plikach JPK nie wykazała środków trwałych. Kwota kapitału zakładowego nie stanowi gwarancji wykonania przez spółkę istniejącego czy mogącego powstać zobowiązania podatkowego. Mając powyższe na uwadze Sąd, uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. Ake.