I SA/Łd 169/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędzia WSA Agnieszka Gortych – Ratajczyk (spr.) Protokolant: specjalista Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2026 r. sprawy ze skargi M. w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w Łodzi z dnia 30 grudnia 2025 r. nr SKO.4142.31.2025 w przedmiocie odmowy umorzenia kwoty dotacji podlegającej zwrotowi 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi J. C. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Łodzi przy ul. [...] kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych powiększoną o kwotę podatku od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu.

Decyzją z 30 grudnia 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, po rozpatrzeniu odwołania Fundacji [...] w Ł. z siedzibą w Ł. od decyzji Marszałka Województwa Łódzkiego z 31 października 2025 r. w sprawie odmowy umorzenia kwoty dotacji podlegającej zwrotowi – utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy: W dniu 9 kwietnia 2013 r. między Województwem Łódzkim a Fundacją [...] w Ł. podpisano umowę dotacji nr [...] na realizację zadania publicznego z zakresu kultury i ochrony dziedzictwa narodowego pn.: "[...]". Zgodnie z umową Województwo przekazało Fundacji dotację w wysokości 90.000,00 zł na realizację w/w zadania. W dniu 12 grudnia 2014 r. Marszałek Województwa Łódzkiego wydał decyzję Nr KEIII.3152.33.2013.MN, w której zobowiązał Fundację do zwrotu kwoty 41.488,83 zł wraz z odsetkami z tytułu pobrania dotacji w nadmiernej wysokości. Na tę decyzję Fundacja złożyła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego decyzją z 8 maja 2015 r. Kolegium orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji. Fundacja na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z 24 maja 2016 r. sygn. akt I SA/Łd 745/15 oddalił skargę. W związku z powyższym decyzja Marszałka Województwa Łódzkiego z 12 grudnia 2014 r. określająca Fundacji kwotę do zwrotu stała się ostateczna. W dniu 8 stycznia 2016 r. Fundacja [...] w Ł. złożyła wniosek o umorzenie dotacji określonej do zwrotu decyzją Marszałka Województwa Łódzkiego z 12 grudnia 2014 r. W dniu 14 lipca 2017 r. Marszałek Województwa Łódzkiego wydał decyzję odmawiającą umorzenia tej kwoty. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi decyzją z 25 października 2017 r. Po wniesieniu skargi na tą decyzję, wyrokiem z dnia 20 listopada 2019 r. wydanym w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 12/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 25 października 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi ponownie rozpatrując sprawę, decyzją z 19 maja 2020 r., uchyliło decyzję Marszałka Województwa Łódzkiego z 14 lipca 2017 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Marszałek Województwa Łódzkiego decyzją z 31 maja 2021 r. odmówił Fundacji [...] w Ł. umorzenia kwoty 41.488,83 zł dotacji podlegającej zwrotowi. Decyzją z 13 lipca 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 24 listopada 2021 r. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Marszałka Województwa Łódzkiego z 31 maja 2021 r. (sygn. akt I SA/Łd 691/21). Wyrokiem z 25 stycznia 2023 r., sygn. akt I GSK 495/22, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę. Po zwrocie akt z NSA organ pierwszej instancji wydał decyzję z 21 stycznia 2025 r. w sprawie odmowy umorzenia kwoty dotacji podlegającej zwrotowi. W dniu 17 marca 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzją z 31 października 2025 r. Marszałek Województwa Łódzkiego, na podstawie art. 104 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572.) dalej: k.p.a., art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2025 r. poz. 581), art. 61 ust. 1 pkt 4 i art. 64 ust. 1 pkt. 2 lit. a w związku z art. 60 pkt 1 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2025 r., poz. 1483 ze zm.) dalej: u.p.f., odmówił Fundacji umorzenia kwoty dotacji podlegającej zwrotowi. Organ pierwszej instancji przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, zwrócił uwagę na dotychczas wydane w sprawie orzeczenia sądów administracyjnych akcentując ich wiążący charakter. Wyjaśniając kwestię przedawnienia (str.3-4) organ przedstawił okoliczności, które miały wpływ na bieg terminu przedawnienia, a które końcowo spowodowały, że w niniejszej sprawie termin przedawnienia upłynie z końcem 2026 roku. Poddając analizie zgromadzony materiał dowody, w tym przedłożone przez Stronę materiały dotyczące sytuacji ekonomicznej Fundacji oraz obszerną argumentację wniosku o zastosowanie ulgi, powielaną w kolejnych pismach Strony, jak i mając na uwadze wiążące wytyczne wskazane z uzasadnieniu orzeczenia sądu pierwszej instancji w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 12/18, organ pierwszej instancji stwierdził, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie wystąpiła żadna z przesłanek o jakich mowa w art. 64 u.p.f. w rozumieniu jakie wywiodła judykatura i orzecznictwo na tle art. 67a O.p. W konsekwencji organ odmówił uwzględnienia wniosku o umorzenie kwoty dotacji do zwrotu. Fundacja [...] w Ł. z siedzibą w Ł. nie podzielając oceny organu pierwszej instancji wniosła odwołanie zarzucając: - naruszenie prawa materialnego tj. art. 67 a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r., poz. 111 ze zm.) dalej: O.p. i art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.f.; naruszenie tych przepisów przez odmowę umorzenia zaległości podatkowej w całości, choć przesłanki ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego są spełnione oraz przez błędną, zawężającą wykładnię tych przesłanek; - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 84 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. polegające na zaniechaniu wnioskowanego przed laty w tej sprawie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego do spraw ekonomiki jednostek organizacyjnych dla stwierdzenia stanu majątkowego oraz finansowego skarżącej, jak również przez wybiórczą analizę stanu majątkowego fundacji z użyciem niektórych tylko wskaźników ekonomicznych, a także opinii co do istoty sprawy i przesłanek do umorzenia; - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 80 k.p.a. przez dowolną nie zaś swobodną ocenę dowodów i w konsekwencji przez przyjęcie, że skarżąca ma zdolność regulowania zobowiązań i nie zachodzi ryzyko zaprzestania działalności lub utraty płynności finansowej, naruszenie przepisów postępowania poprzez naruszenie także art.: 6, 7, 8 i 37 k.p.a.; - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 77 § 4 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. przez pominięcie przy ocenie istnienia przesłanki interesu publicznego faktów powszechnie znanych, dotyczących działalności fundacji, w szczególności przejawiającej się w organizacji wielu uroczystości i festiwali upowszechniających dorobek polskiej kultury w tym głównie muzyki poważnej, szerokiego zasięgu jej społecznego oddziaływania także poza granicami kraju oraz znacznego wkładu w rozwój kultury i sztuki, nieprawdziwą ocenę działalności fundacji i faktów i podawanie ich w treści decyzji; - naruszenie Konstytucji RP jej preambuły i artykułów: 7; 6.1.; 12; 32; 163; 203.2.; - ignorowanie wyroków Sądów - tu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi i Postanowień Samorządowego Kolegium Odwoławczego; - podawanie nieprawdy w skarżonej decyzji. Popierając sformułowane zarzuty obszerną argumentacją Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji z powodu: ważnego interesu podatnika, ważnego interesu publicznego, przedawnienia roszczenia, zignorowania wniosku o układ z polubowną przez fundację spłatą w części zobowiązania nazwanego przez marszałka "Kompromis"; wydanie orzeczenia co do istoty sprawy i wydania decyzji reformatoryjnej o umorzeniu zobowiązania kwoty 41.488,83 zł z odsetkami na zasadzie art. 138 § 1pkt 2 k.p.a. w związku z art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.f. Przywołaną na wstępie decyzją z 30 grudnia 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi analizując materiał dowody zgromadzony w toku postępowania z uwzględnieniem oceny wywiedzionej przez organ pierwszej instancji oraz argumentacji Fundacji, podzielił ocenę organu pierwszej instancji i utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z 31 października 2025 r. Kolegium zgodziło się z organem pierwszej instancji, że w sprawie niniejszej dopuszczalne było wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego, gdyż wystąpiły okoliczności, które miały wpływ na bieg terminu przedawnienia, który na dzień rozpatrzenia sprawy nie upłynął. Mając na uwadze całokształt zgromadzonych w sprawie dowodów Kolegium podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji w kwestii niezaistnienia w niniejszej sprawie przesłanki interesu publicznego. Kolegium uznało, że nawet szczególny charakter działalności Fundacji nie może jej stawiać ponad innymi podmiotami w podobnej sytuacji. Fakt prowadzenia działalności pożytku publicznego i specyfika tej działalności czy nawet wysoki poziom artystyczny Fundacji i wdrażanych przez nią projektów nie mogą być jedynymi argumentami przemawiającymi za istnieniem interesu publicznego. Za uwzględnieniem wniosku Fundacji, w ocenie organu nie przemawia również ważny interes zobowiązanego, co znajduje potwierdzenie w analizie sytuacji ekonomicznej podmiotu z uwzględnieniem okoliczności powstania kwoty dotacji do zwrotu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonego aktu, tj. jego zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego aktu, a jedynie uwzględniając skargę może go uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1, skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając w tak zakreślonej kognicji niniejszą skargę Sąd ocenił, że organy podatkowe nie naruszyły przepisów prawa materialnego, ani przepisów prawa procesowego w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, w szczególności nie są uzasadnione zarzuty podniesione w skardze, a to oznacza, że skarga podlega oddaleniu. Tytułem wstępu należy wyjaśnić, iż w zakresie oceny stanu faktycznego ustalonego przez organy sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (vide. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2008 r. sygn. akt: II FSK 1665/06 – dostępny, jak i pozostałe przywołane w niniejszym uzasadnieniu, w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://cbosa.nsa.gov.pl). Oceniając stan faktyczny ustalony przez organy w niniejszej sprawie Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Z lektury akt niniejszej sprawy wynika, że organy podjęły niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z zasadą prawdy materialnej. Zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły materiał dowodowy, a oceny wyprowadzone na jego podstawie w sposób należyty wypełniają obowiązki płynące z zasady prawdy obiektywnej. W następstwie tak prowadzonych czynności, ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny, stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd. Przedmiotem kontroli sądowej jest, wydana na wniosek Fundacji [...] w Ł., decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 30 grudnia 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję Marszałka Województwa Łódzkiego z 31 października 2025 r. w sprawie odmowy umorzenia kwoty dotacji podlegającej zwrotowi. Opisana sprawa po raz kolejny była przedmiotem rozpoznania przez tutejszy Sąd co jest istotne z uwagi na przepis art. 153 i art. 170 p.p.s.a. W orzecznictwie tak wojewódzkich sądów administracyjnych, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest bowiem pogląd o związaniu organu administracji i sądu ponownie rozpoznającego sprawę oceną prawną i wskazaniami zawartymi w uzasadnieniu wcześniejszego wyroku. Zgodnie z art. 153 p. p. s. a. ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w tej sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Z kolei zgodnie z art. 170 p.p.s.a orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Związanie oceną prawną, o której mowa w art. 153 i art. 170 p.p.s.a., oznacza, że ani organ administracji ani sąd administracyjny nie mogą w tej samej sprawie formułować nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 7 września 2022 r., sygn. akt III FSK 920/21; z dnia 25 sierpnia 2022 r., sygn. akt III FSK 1540/21). Wskazać należy, że pomimo użycia w art. 153 p. p. s. a. określenia "orzeczenie" chodzi w nim nie o sentencję, lecz o uzasadnienie. Ocena prawna rozstrzygnięcia wiąże się bowiem w pierwszym rzędzie z wykładnią prawa, a ta może mieścić się jedynie w uzasadnieniu wyroku (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 1998 r., sygn. II SA 1560/97 niepubl.). Ocena prawna, o której stanowi analizowany przepis, może dotyczyć zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Ustanowiona w art. 153 p.p.s.a. zasada związania powoduje, że skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, jak również wszystkie przyszłe postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej. To bezwzględne związanie oznacza, że organ nie może formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem sądu, lecz zobowiązany jest do podporządkowania mu się w pełnym zakresie, a uchylenie się temu obowiązkowi stanowi naruszenie prawa skutkujące koniecznością uchylenia aktu wydanego w kolejnym postępowaniu administracyjnym, gdy strona akt ten zaskarży do sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do przekonania, że organy administracji ponownie rozpoznając sprawę wywiązały się z wytycznych opisanych w uzasadnieniu wyroku tutejszego Sądu z 20 listopada 2019 r. w sprawie za sygn. akt I SA/Łd 12/18 oraz z 24 listopada 2021 r., w sprawie za sygn. akt I SA/Łd 691/21, co za tym przeprowadziły analizę wystąpienia przesłanek opisanych w art. 64 u.f.p. m.in. z uwzględnieniem charakteru prowadzonej przez Stronę działalności i sytuacji ekonomicznej, okoliczności powstania kwoty dotacji podlegającej zwrotowi. Sąd nie ma również wątpliwości, iż organy trafnie wypowiedziały się w zakresie przedawnienia zobowiązania do zwrotu. Rozprawiając się w pierwszej kolejności z zarzutem przedawnienia zobowiązania, o którego umorzenie wystąpiła Strona przypomnieć należy co wskazał WSA w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 691/21, że obowiązek zwrotu dotacji, o którym mowa w art. 252 u.f.p. wynika z mocy prawa (ex lege). Skoro zobowiązanie do zwrotu dotacji powstaje z mocy prawa, to decyzja w przedmiocie zwrotu dotacji ma charakter deklaratoryjny, co zgodnie wskazuje się w judykaturze i orzecznictwie (zob. L. Lipiec-Warzecha Komentarz do art. 169 ustawy o finansach publicznych, Wyd. ABC 2011 r. oraz m.in. wyroki NSA: z dnia 3 września 2014 r. sygn. akt II GSK 916/13 i z dnia 8 marca 2016 r. sygn. akt II GSK 2190/14). Z uwagi na deklaratoryjny charakter decyzji o zwrocie dotacji do obliczenia terminu przedawnienia, podobnie jak w przypadku zobowiązań powstających z mocy prawa, powinien mieć zastosowanie art. 70 § 1 O.p., w myśl którego – zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Okolicznością powodującą uruchomienie biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych jest więc upływ terminu płatności podatku. Z kolei w kwestii od jakiego momentu termin ten biegnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 czerwca 2017 r. sygn. akt II GSK 3644/15 i Sąd orzekający w tej sprawie w pełni akceptuje ten pogląd. NSA stwierdził, że bieg terminu przedawnienia należy ściśle wiązać z charakterem zobowiązania podlegającego zwrotowi. Jeżeli zatem przyznane środki finansowe są środkami nienależnymi w rozumieniu ustawy, a obowiązek zwrotu dofinansowania nienależnego powstaje z chwilą zaistnienia przesłanek przewidzianych przepisami prawa, to obowiązek zwrotu należy wiązać z dniem otrzymania tych środków przez beneficjenta. Stanowisko tej treści NSA wywiódł z brzmienia art. 207 ust. 1 u.f.p., wskazując m.in. na fakt, że ustawodawca nakazuje liczyć odsetki od zwracanej kwoty od dnia przekazania środków beneficjentowi, w zakresie odsetek, traktując te środki jak zaległości podatkowe. Należy zauważyć, że podobną regułę odnośnie do daty, od której nalicza się odsetki beneficjentowi dotacji z budżetu jednostki samorządu terytorialnego, który wykorzystał środki niezgodnie z przeznaczeniem, przyjmuje art. 252 ust. 6 pkt 1 u.f.p. W konsekwencji powyższego, zastosowanie art. 70 § 1 O.p. prowadzi do konkluzji, że pięcioletni termin przedawnienia, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności, w przypadku wykorzystania środków niezgodnie z przeznaczeniem lub w nadmiernej wysokości, rozpoczyna swój bieg od dnia otrzymania tych środków przez beneficjenta. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, skoro sporna dotacja była przyznana i przekazana Stronie w 2013 r., to termin przedawnienia powinien być liczony odpowiednio od końca 2013 roku i zasadniczo upływał z dniem 31 grudnia 2018 r., stosownie do regulacji art. 70 § 1 O.p. w zw. z art. 67 ust. 1 u.f.p. Uwzględniając powyższe, ponownie analizując ten wątek organy trafnie wskazały, że termin przedawnienia nie biegł w okresie od 7 lipca 2015 r. do 6 września 2016 r. Zgodnie bowiem z art. 70 § 6 pkt 2 O.p. bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania. Z kolei w myśl art. 70 § pkt 2 O.p. bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności. Uwzględniając tę przerwę termin przedawnienia upływał z końcem 2019 roku. Jednakże jak wynika z akt sprawy, wniesienia skargi do sądu administracyjnego, nie było jedyną okolicznością mającą wpływ na bieg terminu przedawnienia. Organ egzekucyjny Urzędu Skarbowego Łódź- Śródmieście dokonał zajęcia rachunku bankowego w Banku A. S.A. - zawiadomienie o zajęciu zostało doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności 21 grudnia 2018 r., zaś Zobowiązanemu w dniu 9 stycznia 2019 r. A jak wynika z przepisu art. 70 § 4 O.p. bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został powiadomiony. Co bezsprzecznie miało miejsce w sprawie, Zobowiązany został powiadomiony o zastosowanym środku egzekucyjnym przed upływem terminu przedawnienia, który uległ modyfikacji na skutek opisanej już skargi do sądu administracyjnego. Sąd ma na uwadze, że Sąd w składzie rozpoznającym sprawę o sygn. akt I SA/Łd 691/21 badał kwestie przedawnienia i rozważając okoliczności zastosowania ww. środka egzekucyjnego stwierdził, że "skutek w postaci przerwania biegu przedawnienia w tej sprawie nie wystąpił i obowiązek zwrotu dotacji wygasł z dniem 31 grudnia 2018 roku". Jednakże dalej WSA wskazał "W ponownym postępowaniu organ pierwszej instancji będzie zobowiązany do rozważenia kwestii przedawnienia, w szczególności wskazania okoliczności, które wymienione są w art.70 O.p, a które zaistniały przed dniem 31 grudnia 2018 roku." Z powyższych zapisów wywieść należy, że ówczesna ocena WSA wywieziona została na podstawie materiału dowodowego, którym Sąd wówczas dysponował, jednocześnie Sąd nie wykluczył, że w sprawie wystąpiły inne okoliczności, nieznane Sądowi, mające wpływ na bieg terminu przedawnienia. Nie jest zatem tak jak wywodzi Strona, że tutejszy Sąd we wspomnianym orzeczeniu wypowiedział kategoryczną ocenę, że zobowiązanie Strony uległo przedawnieniu, co za tym brak jest podstaw prawnych do wydania merytorycznej decyzji z wniosku o umorzenie tegoż zobowiązania. Przedstawiony pogląd znalazł potwierdzenie w orzeczeniu NSA, który w uzasadnieniu wyroku z 25 stycznia 2023 r., w sprawie o sygn. akt I GSK 495/22, stwierdził, że trafnie uznał sąd pierwszej instancji, że przedawnienie spornego zobowiązania nakłada na właściwy organ obowiązek umorzenia postępowania na podstawie art. 208 § 1 O.p., przy czym dotyczy to także postępowania o przyznanie ulgi w spłacie zobowiązania, które staje się bezprzedmiotowe w sytuacji przedawnienia objętego tym postępowaniem zobowiązania. Prawidłowo więc sąd pierwszej instancji przyjął za konieczne wyjaśnienie powyższej kwestii w ponownie prowadzonym postępowaniu, przy czym za niespójne z tym stanowiskiem, a więc błędne z punktu widzenia przedmiotu niniejszego postępowania należy uznać stwierdzenie WSA, że "wobec prawdopodobnego przedawnienia obowiązku zwrotu dotacji, obowiązek ten wygasł na podstawie art. 67 ust. 1 u.f.p w związku z art. 59 § 1 pkt. 9 O.p, w związku z tym nie istnieje już obowiązek jej zwrotu, a wszelkie działania zmierzające do jej wyegzekwowania będą bezprawne". Uchybienie to, w ocenie NSA, pozostaje jednak bez wpływu na trafność zaskarżonego wyroku wobec prawidłowego stanowiska WSA co do dalszego postępowania (art. 153 p.p.s.a.). Dostrzegając niekonsekwencję stanowiska sądu pierwszej instancji, NSA stwierdził jednak, że z mocy art. 153 p.p.s.a. organy administracji zobowiązane są niewątpliwie do rozważenia wskazanego przez WSA zagadnienia prawnego dopiero po dokonaniu koniecznych ustaleń w sprawie. Oznacza to, że kwestia ewentualnego stwierdzenia wygaśnięcia zobowiązania oraz - w konsekwencji - dalszego bytu sprawy administracyjnej w kontekście przesłanki bezprzedmiotowości, podlegać będzie rozpatrywaniu przez organy dopiero w świetle poczynionych ustaleń, prowadzonych według wskazań co do dalszego postępowania, wyrażonych w wyroku sądu pierwszej instancji. Podsumowując powyższe, wbrew oczekiwaniu Strony wiążące wytyczne sądu pierwszej instancji nie zobowiązywały organów do umorzenia postępowania z uwagi na przedawnienie zobowiązania, owszem nie wykluczały takiego rozstrzygnięcia jednakże dopiero po dokonaniu niezbędnych w tym zakresie ustaleń i analizie zgromadzonego materiału dowodowego, który na dzień wyrokowania w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 691/21 nie był kompletny. Uzupełniając materiał dowody, tym samym czyniąc zadość wytycznym sądu pierwszej instancji organy wskazały prawidłowo, że termin przedawnienia nie biegł w okresie od 7 lipca 2015 r. do 6 września 2016 r. co skutkowało przesunięciem końca okresu przedawnienia na koniec 2019 roku, w którym to organ zastosował środek egzekucyjny, w postaci zajęcia rachunku bankowego w Banku A. S.A. - zawiadomienie o zajęciu zostało doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności 21 grudnia 2018 r., zaś Zobowiązanemu w dniu 9 stycznia 2019 r. Następnie w dniu 19 czerwca 2019 r. został zajęty został rachunek bankowy w Banku B. S.A. - zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego została doręczona Fundacji w dniu 1 lipca 2019 r. W dniu 6 sierpnia 2021 r. został zastosowany skuteczny środek egzekucyjny w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w Banku C. S.A. - zawiadomienie o zajęciu wierzytelności została doręczona Fundacji 12 sierpnia 2021 r. Uwzględniając wszystkie opisane okoliczności, które niewątpliwie miały wpływ na bieg terminu przedawnienia organy doszły do trafnej konkluzji, że termin przedawnienia zobowiązania wynikającego z decyzji z 12 grudnia 20214 r. upłynie z końcem 2026 r. Zgodnie bowiem z art. 70 § 4 O.p., bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. W świetle powyższych ustaleń, zdaniem Sądu w pełni uprawnione było merytoryczne rozpoznanie sprawy i wydanie zaskarżonej decyzji. Z tych wszystkich względów Sąd nie zgadza się ze Stroną, że organy nie wywiązały się z wiążących wytycznych wynikających z uzasadnienia wyroku w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 691/21. Niewątpliwie, co już wybrzmiało, tak sąd pierwszej instancji, jak NSA, nie wypowiedziały się kategorycznie, że w okolicznościach niniejszej sprawy zobowiązanie się przedawniło. Jako niezasadny Sąd ocenia również wywód przedstawiony na rozprawie, iż skoro decyzja w przedmiocie zwrotu dotacji ma charakter deklaratoryjny, a w związku z tym do obliczenia terminu przedawnienia, podobnie jak w przypadku zobowiązań powstających z mocy prawa, powinien mieć zastosowanie art. 70 § 1 O.p., to czas pomiędzy złożeniem skargi na taką decyzję a doręczeniem organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności, nie powinien mieć wpływu na bieg terminu przedawnienia. Lektura przepisu art. 70 § 6 pkt 2 O.p. wskazuje jasno, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania. Ustawodawca w żaden sposób nie różnicuje charakteru takiej decyzji, nie wyklucza prawa do zaskarżenia ze skutkiem w zakresie wpływu na bieg terminu przedawnienia w zależności od tego czy mamy do czynienia z decyzją deklaratoryjną, czy konstytutywną. Ponadto, w Ordynacji podatkowej nie przewidziano żadnego wyjątku od zasady, zgodnie z którą wniesienie skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą zobowiązania podatkowego wywołuje wszystkie skutki prawne wynikające z Ordynacji podatkowej, a więc także zawieszenie biegu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 2 O.p. Kończąc ten wątek należy po wtóre stwierdzić, że w sprawie niniejszej, przed 31 grudnia 2018 r. wystąpił szereg okoliczności mających wpływ na bieg terminu przedawnienia, który wedle danych aktualnie wynikających z akt rozpoznawanej sprawy upłynie z końcem 2026 roku. Co również istotne i co wymaga jednoznacznego wyjaśnienia, z uwagi na argumentację Strony podważającą zasadność posługiwania się przez organy sformułowaniem "dotacje pobrane w nadmiernej wysokości". Jak wynika z akt sprawy zgodnie z umową nr [...] z 9 kwietnia 2013 r. Województwo Łódzkie przekazało Fundacji [...] w Ł. dotację w wysokości 90.000,00 zł na realizację zadania z zakresu kultury i ochrony dziedzictwa narodowego. Decyzją z 12 grudnia 2014 r., Marszałek Województwa Łódzkiego zobowiązał Fundację [...] w Ł. do zwrotu kwoty 41.488,83 zł wraz z odsetkami z tytułu pobrania dotacji w nadmiernej wysokości. Na tę decyzję Fundacja złożyła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego decyzją z 8 maja 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji. Fundacja na tę decyzję wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z 24 maja 2016 r. sygn. akt I SA/Łd 745/15 oddalił skargę, w związku z powyższym decyzja Marszałka Województwa Łódzkiego określająca kwotę do zwrotu stała się ostateczna. Opisany wyrok sądu pierwszej instancji jest prawomocny. Wobec powyższego nie sposób zgodzić się ze Stroną, że nie pobrała dotacji w nadmiernej wysokości, którą obecnie jest obowiązana zwrócić, a o której umorzenie wystąpiła. Przechodząc do dalszej kontroli, przypomnieć trzeba, że istota sporu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy organy obu instancji zasadnie przyjęły, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie zaszły przesłanki, które mogłyby spowodować wydanie decyzji uwzględniającej wniosek o umorzenie kwoty dotacji podlegającej zwrotowi. Czy jak twierdzi Strona organy w sposób dowolny dokonały oceny przesłanek umorzenia zobowiązania tj. ważnego interesu strony oraz interesu publicznego, pomijając istotne okoliczności sprawy a przede wszystkim nie wywiązując się z wytycznych wynikających z uzasadnienia wyroku z 20 listopada 2019 r. w sprawie za sygn. akt I SA/Łd 12/18. Odnotować należy, że zgodnie z art. 60 pkt 1 u.f.p. środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym są w szczególności wymienione dochody budżetu państwa albo budżetu jednostki samorządu terytorialnego, w tym m.in. kwoty dotacji podlegające zwrotowi w przypadkach określonych w ustawie. Z kolei zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a u.f.p. niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym w tym należności z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich oraz inne należności związane z realizacją projektów finansowanych z udziałem tych środków, a także odsetki od tych środków i od tych należności (art. 60 pkt. 6), właściwy organ może na wniosek zobowiązanego umarzać w całości – w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem zobowiązanego lub interesem publicznym - w przypadkach uzasadnionych względami społecznymi lub gospodarczymi, w szczególności możliwościami płatniczymi zobowiązanego. Uwypuklić trzeba, co zasadnie akcentowały organy w niniejszej sprawie, że użyte w omawianym przepisie sformułowanie "może" wskazuje, że organ orzekający w przedmiocie umorzenia korzysta ze swobody uznania administracyjnego. Uznaniowy charakter decyzji w sprawie umorzenia wyraża się w tym, iż organ ma prawo wyboru rozstrzygnięcia. Może zatem w przypadku stwierdzenia przesłanek umorzenia uwzględnić wniosek lub odmówić jego uwzględnienia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowane jest stanowisko, że uznanie administracyjne nie powinno i nie może oznaczać dowolności. Oznacza to, że wybór kierunku rozstrzygnięcia może być swobodny, ale winien wynikać z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Konsekwencją powyższego jest obowiązek organu administracji publicznej szczególnie starannego prowadzenia postępowania, tak aby czyniło ono zadość obowiązkom płynącym z treści artykułów 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Uzasadnienie powinno zaś odpowiadać warunkom określonym w art. 107 k.p.a., tak aby strona mogła mieć pewność, a Sąd mógł ocenić, że wszystkie podniesione przez nią okoliczności zostały wzięte pod uwagę i poddane ocenie w kontekście mających zastosowanie w sprawie przepisów. W szczególności w uzasadnieniu decyzji negatywnej dla wnioskującego powinno znaleźć się szczegółowe omówienie kwestii istnienia lub nieistnienia okoliczności uzasadniających zastosowanie instytucji umorzenia. Istotne przy tym, że do uznania administracyjnego, zatem do możliwości wyboru określonego kierunku rozstrzygnięcia, dochodzi w tego rodzaju sprawach dopiero po ustaleniu zaistnienia którejś z wymienionych w przepisie przesłanek. W sytuacji gdy organ dojdzie do przekonania, że w okolicznościach danej sprawy żadna z przesłanek nie została spełniona, wówczas organ nie ma możliwości wyboru konsekwencji prawnych i zobowiązany jest odmówić przyznania wnioskowanej ulgi. Z takim przypadkiem mamy do czynienia w kontrolowanej sprawie. Powyższe oznacza nadto, że w sytuacji, jak w niniejszej sprawie, gdy przedmiotem kontroli jest decyzja uznaniowa, zakres sprawowanej przez sąd kontroli jest znacznie ograniczony. Sprowadza się on zasadniczo do badania, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury. Zgodnie ze stanowiskiem judykatury, sądowa kontrola legalności decyzji uznaniowych organów podlega ograniczonej kontroli sądu administracyjnego, który nie jest organem trzeciej instancji w postępowaniu administracyjnym i nie może poddawać ocenie, czy dokonany przez organ wybór jest trafny. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do badania merytorycznej zasadności decyzji administracyjnej. Uznaniowy charakter decyzji podejmowanych na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a u.f.p. sprawia, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym nie kontroluje się merytorycznej zasadności, czy celowości takich decyzji. Innymi słowy sąd administracyjny nie rozstrzyga o tym, czy należności, czy koszty upomnienia winny zostać umorzone. Rozstrzygnięcie w tym zakresie należy wyłącznie do organów administracyjnych. Natomiast zaskarżona do sądu administracyjnego decyzja "uznaniowa" podlega w pełnym zakresie badaniu co do jej zgodności z przepisami proceduralnymi, tj. do oceny, czy organ podatkowy prawidłowo zgromadził materiał dowodowy oraz czy wyciągnięte wnioski w zakresie merytorycznym są logiczne i poprawne, czy mają swoje uzasadnienie w zebranym w sprawie materiale dowodowym, a także czy dokonana ocena mieści się w ustalonych granicach (vide wyrok NSA z 29 października 2025 r., sygn. akt I GSK 1228/24). Lektura przywołanego już przepisu art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a u.f.p. oraz samej ustawy o finansach publicznych nie pozostawia wątpliwości, że ustawodawca nie zdefiniował tam pojęć "ważny interes zobowiązanego" i "interes publiczny". Z tego względu konkretną treść tych pojęć ustalać należy z uwzględnieniem okoliczności rozpoznawanej sprawy. Niemniej jednak o istnieniu ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego decydują kryteria obiektywne, zgodne z powszechnie obowiązującą hierarchią wartości. W orzecznictwie (wypracowanym na tle tożsamego przepisu art. 67a § 1 O.p.) przyjmuje się, że przez ważny interes zobowiązanego należy rozumieć zdarzenia losowe oraz okoliczności o charakterze ekonomicznym i organizacyjnym (dotyczące majątku, dochodów, wydatków i możliwości płatniczych), które w realiach konkretnej sprawy nie pozwalają na spłatę należności publicznoprawnych bez nadmiernej dolegliwości dla zobowiązanego. Z kolei przesłankę interesu publicznego interpretuje się jako dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów władzy publicznej, sprawność działania aparatu państwowego. W interesie publicznym leży, by podatnicy przestrzegali przepisów podatkowych, by była przestrzegana zasada równości i sprawiedliwości opodatkowania. Istnieje zatem konieczność wyważenia interesu podatnika i interesu publicznego, a umorzenie zaległości podatkowej jako wyjątek od zasady powszechności opodatkowania może być stosowane w szczególnie uzasadnionych wypadkach i nie może mieć charakteru powtarzalnego. Oceniając sytuację podatnika organy podatkowe winny bowiem mieć na uwadze interes budżetu państwa, a przerzucanie ryzyka związanego z prowadzeniem działalności na ogół podatników pozostawałoby w sprzeczności z interesem publicznym. Przedstawione rozumienie omawianych pojęć miały na uwadze organy rozważając wskazane przez Stronę okoliczności, które w Jej ocenie uzasadniają wniosek o zastosowanie ulgi. Uwzględniły również wytyczne wynikające z uzasadnienia wyroku z 20 listopada 2019 r. w sprawie za sygn. akt I SA/Łd 12/18, w którym wbrew stanowisku Strony sąd pierwszej instancji nie wypowiedział się jednoznacznie za uwzględnieniem wniosku o umorzenie określonej do zwrotu kwoty dotacji pobranej w nadmiernej wysokości. Jak wskazały organy we wspomnianym orzeczeniu sąd doszedł do przekonania, że organy dokonały zbyt wąskiej interpretacji art. 67a §1 O.p. i ocena wyrażona w decyzjach, że za uwzględnieniem wniosku o umorzenia zaległości nie przemawia ani ważny interes zobowiązanej, ani interes publiczny, jest przedwczesna. Sąd zwrócił także uwagę na konieczność wyjaśnienia okoliczności powstania kwoty, którą podmiot jest obwiązany zwrócić. Poddając kontroli zaskarżone w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie Sąd doszedł do przekonania, że organy wykazały, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki "ważnego interesu zobowiązanego" i "interesu publicznego". Organy wydały swe rozstrzygnięcia po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), po uprzednim wyczerpującym zebraniu całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.) oraz dokładnym wyjaśnieniu okoliczności faktycznych sprawy (art. 7 k.p.a.). Na skutek wnikliwej analizy wszystkich okoliczności faktycznych ustalonych na podstawie materiału dowodowego doszły do trafnej konkluzji, że sytuacja Strony skarżącej nie kwalifikuje się do uznania, że uzasadnione byłoby udzielenie wnioskowanej ulgi. Po analizie przedłożonych przez podatnika dokumentów, m.in. sprawozdań finansowych za lata 2021-2024 (szczegółowa tabela str.4-5 decyzji I inst.), organy ustaliły, iż Fundacja uzyskuje przychody z działalności statutowej (nieodpłatnej i odpłatnej), zaś wydatki ponoszone są w zakresie kosztów działalności statutowej (nieodpłatnej i odpłatnej) i kosztów ogólnego zarządu. Fundacja uzyskała dodatni wynik finansowy w ramach działalności statutowej za lata 2021-2024, co w ocenie organu oznacza, że wystąpiła nadwyżka przychodów nad kosztami, a tym samym zdolność do pokrycia należnych zobowiązań. Z kolei analizując złożone zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych za lata 2021 - 2024 organy ustaliły, że Strona w każdym wymienionym okresie płaciła podatek dochodowy od osób prawnych, co oznacza, że osiągała dochód z działalności statutowej odpłatnej. Nadto z wcześniej zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że na przychody działalności statutowej składają się: darowizny oraz inne (tantiemy). Ponadto na podstawie przeprowadzonej analizy za rok 2024 organ ustalił, że wynik finansowy na działalności statutowej Fundacja nadal uzyskuje dodatni co sugeruje, że ponownie jak w latach ubiegłych wystąpiła nadwyżka przychodów nad kosztami, czyli zysk, a tym samym zdolność do pokrycia należnych zobowiązań (zestawienie str.5-6 decyzji I inst.). Organy zwróciły uwagę na rodzaj prowadzonej przez Stronę podstawowej działalności (organizowanie cyklicznego festiwalu pod nazwą "[...]", krajowych i międzynarodowych imprez artystycznych takich jak: festiwale, koncerty, wystawy, konkursy, popularyzacja wiedzy o życiu i twórczości A. R., nagrywanie i dystrybucja płyt muzycznych, filmów, wydawnictw papierowych i elektronicznych) oraz okoliczność, że w latach 2021 – 2024 Strona nie uzyskała dotacji jednakże otrzymała darowizny, odpowiednio w 2021 r. - 28,51%; w 2022 r. - 69,00%; w 2023 r. - 83,62 %, 2024 r. 80,3% wszystkich przychodów z działalności statutowej. Biorąc pod uwagę ogólne koszty zarządu Fundacji w poszczególnych latach okresu 2021 – 2024 (2021 r. - 29 617,67 zł; w 2022 r. – 29 365,11 zł; w 2023 r. 10 366,74 zł: w 2024 r. 7 499,64 zł) oraz pozyskane od darczyńców środki i podejmowane działania, organy są zdania, że sytuacja ekonomiczna Strony pozwala choćby w części spłacić zobowiązanie wraz z odsetkami z tytułu zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości. Dodatkowo zdaniem organów z przedstawionych danych wynika, że Strona generuje koszty administracyjne, które są bardzo wysokie, w samym roku 2024 Strona na wynagrodzenia pracowników (nie licząc kosztów usług zewnętrznych) wydała kwotę 20 213,00 zł, co stanowi prawie połowę należności. W całym badanym okresie (2021-2024) Strona wydała na wynagrodzenia dla swych pracowników i usługi zewnętrzne ponad 100 000 zł. Uwzględniając powyższe Sąd podziela zapatrywanie organów, że udzielenie pomocy w takich warunkach stawiałoby Stronę w sposób nieuprawniony w sytuacji uprzywilejowanej w stosunku do tej grupy podmiotów, która reguluje tego rodzaju należności publicznoprawne. W szczególności w sytuacji, jak w sprawie, gdy Strona miała wiedzę o pobraniu dotacji w nadmiernej wysokości a nadto dokonując pewnych modyfikacji co do sposobu dysponowania pozyskiwanymi środkami byłaby w stanie wygospodarować kwotę do zwrotu. Tymczasem od zainicjowania postępowania z wniosku o udzielenie ulgi Strona nie dokonała dobrowolnie żadnych wpłat tytułem swego zobowiązania, a jednocześnie ponosiła znaczne wydatki tytułem wynagrodzeń, kosztów administracyjnych. W latach 2021-2024 Fundacja wydała na wynagrodzenia i usługi zewnętrzne ponad 100 000 zł. Prawidłowe funkcjonowanie tego rodzaju pomiotu winno polegać nie tylko na zabezpieczeniu tego rodzaju wydatków ale i ewentualnych zobowiązań, które jak w niniejszej sprawie powstały z pełną świadomością zobowiązanego. Nie można bowiem pominąć, na co słusznie wskazały organy, że podpisując umowę, z 9 kwietnia 2013 r., w jej określonym brzmieniu, Strona posiadała wiedzę o zapisach, wskazujących na wystąpienie sytuacji gdy dotowany pobiera dotację w nadmiernej wysokości co za tym obowiązany jest do jej zwrotu. W § 3 ust. 1 tej umowy określono ogólną wysokość dotacji (90.000 zł), wskazując jednocześnie w § 4, że zleceniobiorca (czyli Fundacja) jest zobowiązany zachować procentowy udział dotacji w kosztach finansowych zadania publicznego, który wynosi nie więcej niż 6,87% (ust. 1 i 2). Zgodnie z § 4 ust. 3 kwota wykraczająca ponad limit określony udziałem procentowym, o którym mowa w ust. 2 stanowi dotację nadmiernie pobraną. Natomiast w myśl § 15 umowy – jej zmiany wymagają formy pisemnej pod rygorem nieważności. W tej właśnie formie (pisemnej) mają być również wyjaśniane wszelkie wątpliwości związane z realizacją umowy. Na podstawie § 10 ust. 5 zleceniobiorca zobowiązany jest do zwrotu tej części dotacji, która została wykorzystana m. in. w nadmiernej wysokości w rozumieniu u.f.p. Nadto kwota o umorzenie, której wnioskuje obecnie Strona nie była jedyną dotacją pobraną przez Stronę w nadmiernej wysokości. I owszem finalnie to wcześniejsze zobowiązanie uległo przedawnieniu jednakże jak wskazały organy Strona miała świadomość uwarunkowań, od których zaistnienia uzależniony jest zwrot dotacji jako pobranej w nadmiernej wysokości. Dysponując kwotą, co do której miała wiedzę i doświadczenie w zakresie procedury i kryteriów przyznawania i rozliczania dotacji, Strona mogła zabezpieczyć tę kwotę na potrzeby zwrotu, zapewniając sobie stabilne przyszłe funkcjonowanie bez tego rodzaju obciążeń. Tym bardziej, że jak argumentuje z uwagi na specyficzny rodzaj prowadzonej działalności i źródła pozyskiwanych środków finansowych na prowadzenie podstawowej działalności nie ma swobody w ich dysponowaniu. W tym miejscu odnotować należy, że Strona akcentuje wspomniane ograniczenia w sposobie dysponowania pozyskanymi środkami finansowymi, jednakże na tę okoliczność nie przedkłada żadnych dokumentów, które odzwierciedliłyby te ograniczenia. Niewątpliwie zaś to strona wnioskująca o daną ulgę obowiązana jest do przedłożenia materiałów i poparcia ich argumentacją, której analiza mogłaby przekonać organ. To wnioskodawca posiada najlepszą wiedzę o swojej sytuacji. Tymczasem w niniejszej sprawie Strona wywiązała się z wezwania organu do przedłożenia określonej w wezwaniu dokumentacji i nie okazała, choć wezwanie otwierało taką drogę, żadnej dodatkowej, która odzwierciedlałaby ograniczenia Strony w wydatkowaniu pozyskanych środków. Dokumentacji takiej Strona nie przedłożyła również w postępowaniu odwoławczym. Nie jest przy tym tak, jak oczekiwałaby Strona, co wybrzmiało z argumentacji przedstawionej na rozprawie, że to organy obowiązane są do poszukiwania argumentów i dowodów na poparcie twierdzeń Strony. Skarżąca zarzuca organom brak wyczerpującej, niewystarczającej analizy materiału sprawy, brak ustalenia odnośnie ograniczeń w sposobie wydatkowania pozyskiwanych środków, w sytuacji gdy niewątpliwie to Strona jest źródłem takich informacji i skoro wywodzi z nich określone argumenty, to winna je przedłożyć umożliwiając organom ich analizę, w wyniku której ewentualnie mogłyby dojść do innych ocen odnośnie zaistnienia przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniosku o zastosowanie ulgi. Podsumowując ten wątek, niewątpliwie "ważny interes zobowiązanego" jest przesłanką związaną bezpośrednio z sytuacją określonego podmiotu. Nie jest przy tym wystarczające samo subiektywne przeświadczenie wnioskodawcy, iż taki właśnie jest jego interes w uzyskaniu ulgi, jeżeli obiektywne okoliczności faktyczne tego nie potwierdzają, co miało miejsce w niniejszej sprawie i znalazło potwierdzenie tak w materiale dowodowym jak i argumentacji organów. Z kolei "interes publiczny", jak już wyżej Sąd wyjaśnił to dyrektywa postępowania nakazująca respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej. Wykazując zaistnienie omawianie przesłanki Strona zwraca uwagę m.in. na ogromny wkład Fundacji w życie kulturalne nie tylko lokalnej społeczności, kraju i świata; prestiż dla miasta wynikający z organizacji tak znamienitego festiwalu, popularyzację i dbanie o historię miasta; ogromne korzyści dla kultury właśnie z istnienia i działalności fundacji [...]; udział w wydarzeniach organizowanych przez Fundację znamienitych postaci świata muzyki. Zdaniem Sądu trafnie wskazały organy, że o ile przedmiot działalności Strony stanowił przesłankę do otrzymania przez Nią dotacji na realizację zadania [...], jednak nie stanowi przesłanki do umorzenia należności powstałych w efekcie nieprawidłowego wykorzystania tych środków. Na aprobatę zasługuje konkluzja organów, że sam fakt, iż Strona jest organizacją nieprowadzącą działalności gospodarczej i działającą w szczytnych celach nie powoduje, że występuje przesłanka "interesu publicznego". Przeciwne rozumienie prowadziłoby do wniosku, że wszystkie tego typu organizacje prowadzące działalność pozytywnie wpływającą na społeczeństwo, które naruszyły obowiązujące przepisy i zobowiązane są do zwrotu należności wypełniłyby tę przesłankę. Fakt, że Strona jest jedynym podmiotem, który w takim zakresie zajmuje się promocją twórczości A. R. nie znaczy jeszcze, że ciężar istnienia tego podmiotu ma ponosić całe społeczeństwo (w tym osoby, które z działalności Fundacji osobiście w żaden sposób nie korzystają, a jednocześnie poprzez płacone podatki przyczyniają się do gromadzenia środków finansowych składających się na wypłacane dotacje). Nie można pominąć, że wszelkie zwolnienia i ulgi w systemie prawa polskiego są wyjątkiem, istotnym odstępstwem od zasad powszechności i równości opodatkowania, a ich zastosowanie nie może odbywać się w drodze wykładni rozszerzającej. Mogłoby bowiem dojść do sytuacji, że każda fundacja organizująca w swym przekonaniu znaczące z punktu widzenia historycznego czy kulturowego istotne dla miasta wydarzenie mogłaby liczyć się z umorzeniem tego rodzaju zobowiązań. Przeczyłoby to wspomnianej zasadzie powszechności i równości opodatkowania. Z tych wszystkich względów, Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postepowania sprowadzają się w istocie do odmiennej oceny tego samego stanu faktycznego, jednakże fakt, iż na podstawie tych samych okoliczności sprawy i po analizie tych samych dowodów, organ doszedł do odmiennych od strony konkluzji, nie świadczy, iż są one nieprawidłowe. Stanowisko wywiedzione przez organ znajduje odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym, który strona mogła w toku postępowania uzupełniać dążąc do wykazania swych racji. Dostrzec należy, że zasadniczą część argumentacji wniosku o przyznanie ulgi Strona powiela w kolejnych pismach kładąc nacisk na wkład Fundacji w szeroko rozumiane "życie kulturalne", kwestionując zasadność wskazanej przez właściwy organ kwoty dotacji do zwrotu i wykazując negatywne nastawienie organów administracji do podejmowanych przez Fundację działań, jednakże ta argumentacja nie jest wystarczająca aby przyznać Stronie wnioskowaną ulgę. Jednocześnie, ewentualna zmiana stanu faktycznego, czy dodatkowa argumentacja, na jaką wskazała Strona w uzupełnieniu skargi, może być podstawą złożenia nowego wniosku. Sąd nie rozstrzyga sprawy merytorycznie, zaś organ argumentów przedstawionych w piśmie procesowym złożonym w toku postępowania sądowego z oczywistych względów nie mógł uwzględnić rozważając argumenty strony. W sprawach dotyczących przyznawania ulg w spłacie zobowiązań podatkowych nie obowiązuje zasada powagi rzeczy osądzonej, w wypadku zmiany sytuacji możliwe jest wystąpienie z ponownym wnioskiem o przyznanie ulgi. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności i nie dopatrując się naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa, jak również innych naruszeń, które Sąd jest zobligowany brać pod uwagę z urzędu, a zatem nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. i § 23 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. 2024r., poz. 763). db