I SA/Łd 116/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Bożena Kasprzak, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda, Asesor WSA Agnieszka Gortych-Ratajczyk (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Jaworska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi W. S. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 31 grudnia 2025 r. nr 0113-KDIPT2-1.4011.805.2025.2.DJD w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1. uchyla zaskarżoną interpretację; 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżoną interpretacją indywidualną z dnia 31 grudnia 2025 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej jako: "DKIS"), uznał za nieprawidłowe stanowisko W. S. zawarte we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczących podatku dochodowego od osób fizycznych. W opisanym we wniosku i uzupełnionym pismami z dnia 16 października 2025 r. i dnia 12 grudnia 2025 r. stanie faktycznym, strona podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą, aktualnie w formie spółki z o.o., a od grudnia 1986 r. do stycznia 2023 r. prowadziła jednoosobową działalność gospodarczą. W przeszłości zarówno prywatnie, jak i w ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawczyni dokonywała odpłatnego zbycia nieruchomości. W 2003 r. ze środków własnych, w ramach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej, Wnioskodawczyni nabyła prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowych o Nr [...] oraz Nr [...]. Prawo użytkowania wieczystego działki nr [...] zostało nabyte przez stronę z myślą o prowadzonej wówczas działalności gospodarczej w zakresie produkcji (główny przedmiot działalności). Od tego nabycia nie został naliczony podatek od towarów i usług. Prawo użytkowania wieczystego działki nr [...] zostało wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych działalności gospodarczej przed 2012 r., a wycofanie tego prawa z ewidencji miało miejsce 31 stycznia 2020 r. Działka ta nie została faktycznie (tj. fizycznie) wykorzystana (zajęta) do prowadzonej jednoosobowej działalności gospodarczej. Dla działki nr [...] zostały wydane trzy decyzje o warunkach zabudowy: z 2007 r. na budynek zbiorowego zamieszkiwania – hotel akademicki – na wniosek Wnioskodawczyni; z 2007 r. na budynek zbiorowego zamieszkiwania – dom pomocy społecznej – na wniosek Wnioskodawczyni; z 2023 r. na inwestycję deweloperską – budynek mieszkaniowy wielorodzinny – na wniosek dewelopera realizującego podobne inwestycje etapowo w bliskim sąsiedztwie. Prawo użytkowania wieczystego działki nr [...] zostało nabyte dla potrzeb ówcześnie prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawczyni w zakresie produkcji (główny przedmiot działalności). Nabycie to nastąpiło w ramach zniesienia współwłasności nieruchomości nabytej wcześniej (zniesienie to miało miejsce między Wnioskodawczynią i jej mężem z jednej strony, a niepowiązanym podmiotem trzecim z drugiej strony – podmiotem prowadzącym w sąsiedztwie działalność gospodarczą). Prawo użytkowania wieczystego działki nr [...] zostało wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych przed 2004 r. a wycofanie tego prawa z ewidencji miało miejsce dnia 31 marca 2022 r. Działka ta nie została faktycznie (tj. fizycznie) wykorzystana (zajęta) do jednoosobowej działalności gospodarczej. Dla działki nr [...] została wydana decyzja o warunkach zabudowy na inwestycję deweloperską – budynek mieszkaniowy wielorodzinny – na wniosek dewelopera realizującego podobne inwestycje etapowo w bliskim sąsiedztwie. Wskazane działki sąsiadowały z terenem, na którym realizowana była inwestycja mieszkaniowa przez dewelopera, z którym w dniu 26 lipca 2023 r. Wnioskodawczyni podpisała "porozumienie dobrosąsiedzkie" w celu zabezpieczenia działek przed spadkiem wartości oraz zapewnieniem sobie możliwość zbycia działek na korzystnych warunkach. Obie działki, sąsiadujące ze sobą, były niezabudowane i w całości przeznaczone pod zabudowę, zgodnie z decyzjami o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W ramach zawartego porozumienia deweloper uzyskał od skarżącej i jej małżonka prawo do dysponowania działkami Nr [...] i [...] na cele budowlane, które zostało udzielone m.in. celem dokonywania wszelkich niezbędnych pomiarów, badań, a także uzyskiwania dokumentacji, decyzji, uzgodnień i zapewnień niezbędnych lub użytecznych do prowadzenia inwestycji mieszkaniowej na tych działkach. W ramach tego porozumienia Wnioskodawczyni zobowiązała się m.in. do niepodejmowania żadnych czynności wobec konkretnej inwestycji, realizowanej przez dewelopera na nieruchomości położonej bezpośrednio przy nieruchomościach Wnioskodawczyni, będących przedmiotem pisma, które mogłyby powodować jej zablokowanie (uniemożliwienie), opóźnienie lub utrudnienie jej rozpoczęcia lub realizacji. Z kolei deweloper zobowiązał się m.in. do: • ustanowienia w określonym terminie służebności gruntowej na swojej nieruchomości na rzecz każdoczesnych właścicieli i użytkowników wieczystych ww. działek; • wykonania w określonym terminie projektu budowlanego dot. inwestycji mieszkaniowej dla działek nr [...] i [...] oraz przeniesienia praw do tego projektu na Wnioskodawczynię i jej małżonka; • uzyskania w określonym terminie pozwolenia na budowę tej inwestycji oraz jego przeniesienia na Wnioskodawczynię i jej małżonka. W chwili obecnej toczy się postępowanie w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę z wniosku dewelopera, który w tym zakresie uzyskał od Wnioskodawczyni i jej małżonka prawo do dysponowania działkami nr [...] i [...] na cele budowlane (bez prawa do faktycznego wykorzystywania nieruchomości) zgodnie z zapisami powołanego wyżej porozumienia zawartego z deweloperem. Prawo do dysponowania tymi działkami na cele budowlane zostało udzielone m.in. celem dokonywania wszelkich niezbędnych pomiarów, badań, a także uzyskiwania dokumentacji, decyzji, uzgodnień i zapewnień niezbędnych lub użytecznych do prowadzenia inwestycji mieszkaniowej na tych działkach. Wskazane wyżej postępowanie w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę nie zostało zakończone. Nawet jeśli pozwolenie na budowę zostanie wydane, nie będzie ono wydane na nazwisko Wnioskodawczyni z racji tego, że sprzedała działki nr [...] i [...] w 2024 r. Wnioskodawczyni wyjaśniła we wniosku motywy, dla których ww. działki nie zostały faktycznie (tj. fizycznie) wykorzystane (zajęte) do jednoosobowej działalności gospodarczej i zostały sprzedane, wskazując, że: 1) zostały one zakupione celem wykorzystania do działalności gospodarczej prowadzonej na sąsiednich nieruchomościach, z uwagi na plany rozwojowe. W momencie ich zakupu rejon, w którym są położone, był faktycznie wykorzystywany na cele przemysłowe; 2) z uwagi na zmianę w sposobie wykorzystania nieruchomości położonych w okolicy, z uwagi na rozwój tego obszaru (wyburzenia dawnych obiektów przemysłowych, zabudowa mieszkaniowa realizowana na poprzemysłowych gruntach), w sąsiedztwie nieruchomości zaczęła dominować zabudowa nieuciążliwa. Wskazane wyżej działki znajdują się w sąsiedztwie strefy wielkomiejskiej Ł., wyznaczonej długo po nabyciu nieruchomości, których dotyczy wniosek; 3) wobec powyższego Wnioskodawczyni podjęła decyzję o sukcesywnym przenoszeniu działalności gospodarczej w inny, typowo przemysłowy rejon Ł.. Wskutek tej decyzji nieruchomości, o których mowa, nigdy nie stały się przydatne w prowadzonej ówcześnie działalności produkcyjnej. Wnioskodawczyni nie uzyskała nigdy decyzji o pozwoleniu na budowę na budynki przeznaczone do działalności produkcyjnej, nie mogła zatem wykorzystywać rzeczonych działek w toku działalności produkcyjnej przez cały okres ich posiadania. Działki niezabudowane byłby bowiem nieprzydatne do takiej działalności – konieczne byłoby wzniesienie budynków produkcyjnych, a nie było stosownych pozwoleń, aby je wbudować W 2024 r. skarżąca sprzedała działki Nr [...] i [...] na rzecz innego podmiotu gospodarczego, niebędącego stroną wskazanego wcześniej porozumienia. W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawczyni wskazała, że przed przekształceniem jednoosobowej działalności gospodarczej w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością opłacała podatek liniowy (tj. zgodnie z art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – dalej jako: "u.p.d.o.f."). i prowadziła księgi rachunkowe. Faktycznym przedmiotem działalności gospodarczej Wnioskodawczyni była przede wszystkim produkcja dzianin. Po przekształceniu działalności w 2023 r., w nowopowstałej spółce z o.o. Strona jest wspólnikiem. Zakres działalności tej spółki z o.o. nie dotyczy usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze (w zakresie usług budowlanych). Jednoosobowa działalność gospodarcza, którą Wnioskodawczyni prowadziła do momentu przekształcenia w spółkę z o.o., nie dotyczyła usług deweloperskich, ani innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. W CEIDG w zakres jednoosobowej działalności gospodarczej prowadzonej przez Wnioskodawczynię wchodziło: • kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek • wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi, • pośredniego w obrocie nieruchomościami, • zarządzanie nieruchomościami wykonywane na zlecenie. Zakup praw użytkowania wieczystego działek nr [...] oraz nr [...] nie został potwierdzony fakturą VAT. Opłaty z tytułu użytkowania wieczystego działek nr [...] i [...] były zaliczane do kosztów prowadzonej działalności gospodarczej. Prawa użytkowania wieczystego wskazanych we wniosku działek nie były wykorzystywane na potrzeby działalności gospodarczej innych osób i nie były do dnia sprzedaży udostępniane innym osobom na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy. Porozumienie "dobrosąsiedzkie" z deweloperem, mające za przedmiot wskazane działki nr [...] oraz nr [...] zostało zawarte dnia 26 lipca 2023 r. Pomiędzy Wnioskodawczynią a deweloperem, z którym podpisała porozumienie "dobrosąsiedzkie", nie występowały jakiekolwiek powiązania osobiste, gospodarcze, bądź majątkowe - wykraczające poza kwestie regulowane tym porozumieniem. Nabywca praw użytkowania wieczystego działek nr [...] oraz nr [...] to A. Sp. z o.o. Nie jest to spółka, w której Wnioskodawczyni była/jest wspólnikiem/członkiem zarządu. Nabywca praw użytkowania wieczystego przedmiotowych działek nie jest podmiotem powiązanym w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f. Wnioskodawczyni nie zna rzeczywistego zakresu działalności nabywcy ww. działek. Sprzedaż praw użytkowania wieczystego działek nr [...] oraz nr [...] nie nastąpiła w ramach wykonywania działalności gospodarczej. Sprzedaż została potwierdzona fakturą VAT. Wnioskodawczyni zaliczyła uzyskane przychody ze sprzedaży praw użytkowania wieczystego wskazanych we wniosku działek do przychodów z działalności gospodarczej. Wnioskodawczyni posiada inne nieruchomości, ale obecnie nie zamierza ich sprzedawać w przyszłości. W związku z opisanym stanem faktycznym, Wnioskodawczyni sformułowała pytanie: Czy sprzedaż prawa użytkowania wieczystego działek nr [...] oraz [...] spowodowała powstanie przychodu z działalności gospodarczej? Zdaniem Wnioskodawczyni, sprzedaż prawa użytkowania wieczystego działek nr [...] oraz [...] nie spowodowała powstania przychodu z działalności gospodarczej, gdyż aby uznać przychód ze sprzedaży składnika majątku należącego do przedsiębiorcy za przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej spełniony musi zostać warunek faktycznego (fizycznego) wykorzystywania tego składnika majątku (przed odpłatnym zbyciem) w prowadzonej przez tego przedsiębiorcę działalności gospodarczej. Jeżeli składnik majątku nie był fizycznie wykorzystywany przez podatnika w tej działalności, mimo początkowych zamiarów wykorzystywania go na potrzeby działalności gospodarczej, oraz posiadanie składnika majątku nie przyczyniło się do wygenerowania przychodów z tej działalności to przychód uzyskany z odpłatnego zbycia tego składnika majątku należy zaklasyfikować do źródła przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych niezwiązanych z działalnością gospodarczą na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. Wnioskodawczyni wskazała, że skoro – jak wynika ze stanu faktycznego – nie mogła wykorzystywać rzeczonych działek w toku działalności produkcyjnej przez cały okres ich posiadania, prawa wieczystego użytkowania gruntów nie nadawały się do gospodarczego wykorzystania, a zatem – pomimo ujęcia ich w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych – nie stanowiły one wartości niematerialnych i prawnych, a przez to nie podlegały ujęciu w tej ewidencji wobec niespełnienia warunków określonych w art. 22b ust. 1 w zw. z art. 22c u.p.d.o.f. Z kolei przychód z działalności gospodarczej powstaje, o ile dochodzi do zbycia wartości niematerialnych i prawnych podlegających ujęciu w ewidencji, podczas gdy – jak wskazano powyżej – rzeczone nieruchomości nie stanowiły wartości niematerialnych i prawnych z racji tego, że nie nadawały się do gospodarczego wykorzystania przez cały okres ich posiadania przez Wnioskodawczynię (art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f.). Przed sprzedażą użytkowania wieczystego nieruchomości opisanych we wniosku wnioskodawczyni sprzedawała także nieruchomości prywatne: spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo własności lokalu mieszkalnego, w związku ze zmieniającą się sytuacją rodzinną i planami osobistymi, a także niezabudowaną działkę gruntu w [...] Specjalnej Strefie Ekonomicznej w związku z jej nieadekwatnością (niewystarczającą wielkością oraz czasem potrzebnym na budowę w danym momencie) do planowanego rozwoju działalności gospodarczej i znalezieniem lepszej lokalizacji do niemal natychmiastowego rozwoju firmy w nieruchomości przemysłowej gotowej do wynajęcia. Obecnie Wnioskodawczyni nie planuje sprzedaży innych nieruchomości. Większość jej nieruchomości wykorzystywana jest w prowadzonej działalności gospodarczej, której przedmiotem jest produkcja dzianin. Wnioskodawczyni bierze pod uwagę konieczność dokupienia kolejnych nieruchomości przyległych, a także budowy lub rozbudowy nieruchomości w związku z planami rozwojowymi prowadzonej działalności produkcyjnej. Rozpoznając stan faktyczny, przedstawiony we wniosku, organ doszedł do przekonania, że w świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko W. S. w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe. Na wstępie swoich rozważań organ przytoczył treść szeregu przepisów, które mają zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Następnie, mając na uwadze zawarty we wniosku opis stanu faktycznego wskazał, że prawa użytkowania wieczystego tych działek zostały zakupione z zamiarem użytkowania na cele prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej. W akcie notarialnym wprost wskazano, że nieruchomość jest nabywana w związku z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą. Prawo użytkowania wieczystego obu sprzedanych działek zostało wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Obie działki, sąsiadujące ze sobą, były niezabudowane i w całości przeznaczone pod zabudowę, zgodnie z decyzjami o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Dla działki nr [...] zostały wydane, na wniosek strony, dwie decyzje o warunkach zabudowy z 2007 r. na budynek hotelu akademickiego oraz budynek domu pomocy społecznej. Wskazane działki sąsiadowały z terenem, na którym realizowana była inwestycja mieszkaniowa przez dewelopera, z którym dnia 26 lipca 2023 r. strona podpisała porozumienie "dobrosąsiedzkie" w celu zabezpieczenia działek przed spadkiem wartości oraz zapewnieniem sobie możliwość zbycia działek na korzystnych warunkach. Deweloper uzyskał od Wnioskodawczyni i jej małżonka prawo do dysponowania działkami nr [...] i [...] na cele budowlane. Prawo do dysponowania tymi działkami na cele budowlane zostało udzielone m.in. celem dokonywania wszelkich niezbędnych pomiarów, badań, a także uzyskiwania dokumentacji, decyzji, uzgodnień i zapewnień niezbędnych lub użytecznych do prowadzenia inwestycji mieszkaniowej na tych działkach. W 2023 r. dla opisanych działek została wydana decyzja na inwestycję deweloperską – budynek mieszkaniowy wielorodzinny – na wniosek dewelopera realizującego podobne inwestycje etapowo w bliskim sąsiedztwie. Opłaty z tytułu użytkowania wieczystego niniejszych działek były zaliczane przez stronę do kosztów prowadzonej działalności gospodarczej. Prawo użytkowania wieczystego działki nr [...] zostało wycofanie z ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dnia 31 stycznia 2020 r., a prawo użytkowania wieczystego działki nr [...] zostało wycofane z ewidencji dnia 31 marca 2022 r. W ocenie organu, w okolicznościach przedstawionych we wniosku i jego uzupełnieniach, w szczególności wobec tego, że: - przedmiotowe prawa użytkowania wieczystego działek Nr [...] i [...] zostały zakupione z zamiarem użytkowania na cele prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej, - zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych jako majątek prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej, - dla działki Nr [...] zostały w 2007 r. wydane na wniosek Skarżącej dwie decyzje o warunkach zabudowy na budynek hotelu akademickiego oraz budynek domu pomocy społecznej, - dla działki Nr [...] oraz dla działki [...] została w 2023 r. wydana decyzja na inwestycję deweloperską - budynek mieszkaniowy wielorodzinny - na wniosek dewelopera realizującego podobne inwestycje etapowo w bliskim sąsiedztwie w związku z podpisanym porozumieniem i udzielonym prawem do dysponowania tymi działkami na cele budowlane, - opłaty z tytułu użytkowania wieczystego działek Nr [...] i [...] były zaliczane do kosztów prowadzonej działalności gospodarczej, zostały wycofane z ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych: dnia 31 stycznia 2020 r. - prawo użytkowania wieczystego działki Nr [...] oraz dnia 31 marca 2022 r. - prawo użytkowania wieczystego działki Nr [...], - działki sprzedane zostały w 2024 r. na rzecz podmiotu gospodarczego, niebędącego stroną wskazanego wcześniej porozumienia, należało uznać, że ogół działań podejmowanych przez stronę i związanych z nabytymi prawami użytkowania wieczystego działek Nr [...] oraz Nr [...] stanowi zespół powiązanych czynności powtarzalnych, uporządkowanych, konsekwentnie prowadzących do osiągnięcia zysku, w szczególności polegających na ich zaawansowanym przygotowaniu do sprzedaży, tzn. w sposób wykraczający poza zwykły zarząd mieniem. Zdaniem DKIS, nie budzi też wątpliwości zarobkowy charakter podjętych przez Wnioskodawczynię działań, bowiem podejmowała ona działania mające na celu zwiększenie atrakcyjności i wartości gruntów, do których przysługiwały jej prawa, m.in. poprzez uzyskane decyzje o warunkach zabudowy. Działania strony cechowały się profesjonalizmem, były długofalowe i zorganizowane - postępowały etapami w kolejnych latach, i zostały sfinalizowane zbyciem wskazanych praw. Ponadto, sprzedaż wskazanych we wniosku praw użytkowania wieczystego działek Nr [...] oraz Nr [...] nie stanowiła dla Wnioskodawczyni przedsięwzięcia o charakterze incydentalnym i sporadycznym, gdyż jak sama wskazała we wniosku, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nabywała inne nieruchomości, które następnie przygotowywała do zabudowy budynkami służącymi do celów prowadzonej działalności gospodarczej, a następnie zbywała ze względu na zmianę miejsca prowadzenia działalności. Zdaniem DKIS, z całokształtu opisanych okoliczności wynikał zamiar powtarzania zespołu konkretnych działań w celu osiągnięcia efektu w postaci zarobku, przy czym obojętne jest, czy obejmuje dłuższy, czy krótszy czas. Tym samym, nie można się zgodzić, że wskazane działki i związane z nimi prawa nie były wykorzystane do prowadzenia jednoosobowej działalności gospodarczej. W opinii organu, analiza cytowanych w uzasadnieniu przepisów u.p.d.o.f. pozwala na stwierdzenie, że z okoliczności opisanego stanu faktycznego w sposób jednoznaczny wynika, że przedmiotowe prawa użytkowania wieczystego działek Nr [...] i [...] były wykorzystywane przez Wnioskodawczynię w prowadzonej działalności gospodarczej, o czym świadczy także zaliczanie opłat z tytułu użytkowania wieczystego działek do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej. Mając na uwadze powyższe, w treści interpretacji indywidualnej stwierdzono, że przychód uzyskany z odpłatnego zbycia praw użytkowania wieczystego działek Nr [...] oraz [...], po ich wycofaniu z działalności gospodarczej, stanowi przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f. Po wycofaniu przedmiotowych nieruchomości z działalności gospodarczej (w 2020 r. i w 2022 r.), wobec faktu, że do ich zbycia doszło w 2024 r., przed upływem 6-letniego terminu, o którym mowa w art. 10 ust. 2 pkt 3 u.p.d.o.f., dochód ze sprzedaży prawa użytkowania wieczystego tych działek, jako dochód z pozarolniczej działalności gospodarczej, podlega opodatkowaniu na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. Ponieważ strona nie zgodziła się z powyższym rozstrzygnięciem, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zarzucając wydanej interpretacji naruszenie: 1) art. 3 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz.U. z 2023 r. poz. 120 ze zm. – dalej jako: "u.r."), poprzez dopuszczenie się niewłaściwej oceny co do zastosowania tego przepisu, wobec uznania, że ma on zastosowanie przy interpretacji, pojęcia "środek trwały" na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych, podczas gdy przepisy o podatku dochodowym od osób fizycznych statuują autonomiczną definicję pojęcia środka trwałego; 2) art. 14 ust. 2 pkt 1 in fine ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. u.p.d.o.f., poprzez dopuszczenie się błędu wykładni wobec uznania, że pojęcie "wykorzystywania na potrzeby związane z działalnością gospodarczą" to także nabycie działek na potrzeby działalności gospodarczej bez ich wykorzystania, podczas gdy termin ten powinien być rozumiany jako faktyczne używanie składnika majątku w działalności gospodarczej, w celu osiągania zysku; 3) art. 22a ust. 1, art. 22b ust. 1, art. 22c pkt 1 oraz art. 22d ust. 2 u.p.d.o.f., poprzez dopuszczenie się błędu wykładni wobec przyjęcia, że prawo użytkowania wieczystego działek gruntu zawsze (per se) stanowi środek trwały albo wartość niematerialną i prawną, podlegającą ujęciu w ewidencji środków trwałych, podczas gdy może to dotyczyć tylko składnika majątku "przekazanego do używania" (art. 22d ust. 2 u.p.d.o.f.), wykorzystywanego do działalności gospodarczej podatnika albo oddanego do odpłatnego używania (art. 22a ust. 1 i art. 22b ust. 1 u.p.d.o.f.), spełniającego pozostałe cechy wskazane w tych przepisach - a w konsekwencji: poprzez dopuszczenie się niewłaściwej oceny co do zastosowania tych przepisów w niniejszej sprawie z racji tego, że - jak podkreślono w opisie stanu faktycznego - działki gruntu nie zostały faktycznie (tj. fizycznie) wykorzystane (zajęte) do prowadzenia jednoosobowej działalności gospodarczej, a także nie były udostępniane innym osobom na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy; 4) art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f., poprzez dokonanie niewłaściwej oceny co do zastosowania tego przepisu, bowiem nie miał on zastosowania w okolicznościach sprawy opisanej we wniosku, ponieważ nie została spełniona przesłanka wykorzystywania danego składnika majątku na potrzeby działalności gospodarczej Skarżącej (działki gruntu nie zostały faktycznie wykorzystane do prowadzenia jednoosobowej działalności gospodarczej), a ponadto dokonanie niewłaściwej oceny co do jego zastosowania: - lit. a), bowiem działki gruntu nie stanowiły środka trwałego ani wartości niematerialnej i prawnej, podlegającego ujęciu w ewidencji, ponieważ nie zostały przekazane do używania (art. 22d ust. 2 u.p.d.o.f.), - lit. b) w zw. z art. 22d ust. 1 u.p.d.o.f., gdyż ze stanu faktycznego nie wynika, aby wartość którejkolwiek z działek nie przekraczała 10.000 zł, - lit. c), gdyż Skarżąca dysponowała prawem użytkowania wieczystego działek gruntu przez okres dłuższy niż rok, - lit. d), ponieważ sprawa dotyczy prawa wieczystego użytkowania gruntu, a nie spółdzielczego prawa do lokalu użytkowego lub udziału w takim prawie, wobec czego ww. przepisy nie powinny mieć zastosowania w sprawie opisanej we wniosku, wbrew stanowisku zaprezentowanemu przez organ; 5) art. 10 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f., poprzez dokonanie niewłaściwej oceny, bowiem nie miały one zastosowania w okolicznościach sprawy opisanej we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, gdyż w niniejszej sprawie Skarżąca, wbrew ocenie organu, przy sprzedaży działek gruntów nie wystąpiła w charakterze podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie obrotu nieruchomościami, bowiem jej aktywność w tym zakresie nie miała charakteru profesjonalnego (zawodowego) i nie była prowadzona w sposób zorganizowany, a sprzedaż była wynikiem zmiany planów, co do wykorzystania działek; 6) art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. c) w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 3 u.p.d.o.f., poprzez dokonanie niewłaściwej oceny co do zastosowania tego przepisu wobec uznania, że zasada w nim wyrażona nie będzie miała zastosowania w stosunku do sprzedanych działek gruntu, podczas gdy przychód z ich sprzedaży podlegał zaliczeniu do źródła przychodów, wskazanego w tym przepisie (ale nie podlegał opodatkowaniu z uwagi na upływ czasu). Z uwagi na zakres i charakter wskazanych naruszeń, strona wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w treści wydanej interpretacji indywidualnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził, co następuje. Skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267 ze. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jed. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm. – dalej jako: "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na interpretację przepisów prawa podatkowego uchyla ten akt, stosując odpowiednio przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., tzn. jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przeciwnym wypadku sąd oddala skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Przedmiotem skargi jest specyficzny akt, jakim jest indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego uregulowana w przepisach art. 14b–14s O.p. Specyfika takiego aktu polega m.in. na odmiennościach związanych z jego zaskarżaniem, z zakresem kontroli sądowej i ze skutkami, które wywołuje. Z treści art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest w tym wypadku związany wskazanymi zarzutami oraz powołaną podstawą prawną. W stanie prawnym obowiązującym po wprowadzeniu do p.p.s.a. art. 57a, w zakresie rozpoznawania skarg na indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego zawężono zakres kognicji sądu pierwszej instancji odnośnie ich rozpoznawania. Sąd administracyjny pierwszej instancji uprawniony jest jedynie do kontroli sądowej interpretacji w aspekcie zarzutów i podstaw zaskarżenia. Może zatem tylko kontrolować, czy wskazane w skardze przepisy zostały naruszone przez organ interpretacyjny i to w sposób określony w skardze. Granica, w której organ jest uprawniony do wydania interpretacji wyznaczona jest przez przepisy art. 14b § 1, § 3 oraz art. 14c § 1 i § 2 O.p. Zgodnie z art. 14b § 1 niniejszej ustawy interpretacje wydawane są na pisemny wniosek zainteresowanego w jego indywidualnej sprawie. Stosownie do art. 14b § 3 tej ustawy składający wniosek o wydanie interpretacji obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Zgodnie z art. 14c § 1 O.p., interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 2 O.p.). Specyfika postępowania interpretacyjnego przejawia się w tym, iż organ podatkowy związany jest stanem faktycznym lub zdarzeniem przyszłym przedstawionym przez wnioskodawcę. W postępowaniu tym nie może toczyć się spór o rzetelność relacji z zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, a tym samym nie może być prowadzone klasyczne postępowanie dowodowe (tak NSA w wyroku z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt I FSK 1543/13, dostępnym, jak wszystkie przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia, w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: "CBOSA" na: orzeczenia.nsa.gov.pl). Istota postępowania interpretacyjnego (art. 14b i art. 14c O.p.) zakłada zatem, ze zarówno organ interpretacyjny jak i sąd administracyjny w ramach kontroli interpretacji, są związani przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego, "poruszają się" tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej. Mając na względzie przytoczone wyżej regulacje prawne oraz treść złożonej skargi, sąd doszedł do przekonania, iż skarga jest uzasadniona, bowiem analiza treści zaskarżonej interpretacji doprowadziła do wniosku, że nie odpowiada ona przepisom prawa. W rozpatrywanej sprawie, organ w wydanej interpretacji uznał, że dokonane przez W. S. w 2024 r. odpłatne zbycie prawa użytkowania wieczystego działek Nr [...] oraz Nr [...], wpisanych do ewidencji środków trwałych w prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, a następnie wycofanych z tej ewidencji odpowiednio w 2020 i 2023 r., stanowi, zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f., przychód uzyskany z pozarolniczej działalności gospodarczej, podlegający opodatkowaniu u skarżącej. W konsekwencji będzie to przychód ze źródła pozarolnicza działalność gospodarcza, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., a nie ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. c) u.p.d.o.f. (odpłatnego zbycia prawa wieczystego użytkowania gruntu). Analizując rozpatrywaną skargę, sąd stwierdził, że wydając zaskarżoną interpretację organ interpretacyjny niewłaściwie zrekonstruował opisany w skardze stan faktyczny, a następnie błędnie go zinterpretował w zakresie konieczności zastosowania do niego art. 10 ust. 1 pkt 3 w związku z 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f., dokonując przy tym błędnej wykładni przepisu art. 14 ust. 2 pkt 1 lit a) wskazanej ustawy, co stanowi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Na wstępie należy wskazać, że przedmiotem rozpoznania tutejszego sądu była wcześniej inna sprawa Wnioskodawczyni, dotycząca jej skargi na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 26 listopada 2021 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych od sprzedaży prawa użytkowania wieczystego innej działki skarżącej o nr [...]. Po rozpoznaniu tej skargi wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2022 r., sygn. akt I SA/Łd 80/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżoną interpretację. Orzeczenie jest prawomocne, podlegało kontroli instancyjnej Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 28 listopada 2024 r., sygn. akt II FSK 741/22, oddalił skargę kasacyjną. W związku z powyższym w dalszej części uzasadnienia w rozpatrywanej sprawie sąd odwoła się częściowo do argumentacji zawartej w powołanym wyroku sygn. akt I SA/Łd 80/22 oraz w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt II FSK 741/22, w szczególności w zakresie wykorzystania przez podatnika składnika majątku na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą w związku z definicją środka trwałego zawartą w art. 22a ust. 1 u.p.d.o.f. Analizując rozpatrywaną skargę, sąd stwierdził, że wydając zaskarżoną interpretację, organ interpretacyjny dopuścił się niewłaściwej oceny opisanego we wniosku stanu faktycznego co do zastosowania art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f., a w konsekwencji błędnej wykładni stosowanych przepisów prawa. W treści interpretacji organ w sposób nieuprawniony uznał bowiem, że przedmiotowe działki były wykorzystywane przez skarżącą na potrzeby związane z działalnością gospodarczą, wskutek czego przychód uzyskany ze sprzedaży praw użytkowania wieczystego tych działek powinien zostać objęty dyspozycją art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) u.p.d.o.f. Zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) u.p.d.o.f., w brzmieniu obowiązującym w 2024 r., przychodem z działalności gospodarczej są przychody z odpłatnego zbycia składników majątku będących środkami trwałymi albo wartościami niematerialnymi i prawnymi, wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą lub przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej (...). Wykładnia językowa przytoczonego przepisu nie pozostawia wątpliwości co do tego, że zakresem zastosowania normy wynikającej z przytoczonego przepisu objęte jest odpłatne zbycie m. in. środków trwałych podlegających ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych oraz wykorzystywanie ich na potrzeby związane z działalnością gospodarczą. Zdaniem sądu, kluczowa dla oceny możliwości zastosowania powyższej normy art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) u.p.d.o.f., do sprzedaży przez skarżącą prawa użytkowania wieczystego działek jest definicja środka trwałego. Wbrew stanowisku organu zawartemu w treści zaskarżonej interpretacji, definicji taka istnieje w u.p.d.o.f. i została zawarta w art. 22a ust. 1 u.p.d.o.f. Zgodnie z tym przepisem, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania: 1) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, 2) maszyny, urządzenia i środki transportu, 3) inne przedmioty - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi. Wbrew twierdzeniu organu o braku definicji "środków trwałych" w u.p.d.o.f i konieczności odwołania się w tym zakresie do ustawy o rachunkowości, definicja taka została w istocie zawarta w art. 22a ust. 1 u.p.d.o.f. Jak wskazał NSA w treści powołanego wyżej orzeczenia sygn. akt II FSK 741/22, przesłanką objęcia danego składnika majątku podatnika zakresem tego przepisu jest wykorzystywanie tego składnika na potrzeby związane z działalnością gospodarczą lub przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej, przy czym interpretując pojęcie "wykorzystywanie" należy odwołać się do jego słownikowego znaczenia i wykładni gramatycznej, zgodnie z którymi wykorzystywanie składnika majątku na potrzeby związane z działalnością gospodarczą oznacza fizyczne wykorzystywanie tego składnika do osiągania przychodów z tej działalności. Mając na uwadze przytoczoną definicję środka trwałego należy stwierdzić, że warunkiem uznania danego składnika majątku za środek trwały jest m.in. wykorzystywanie go przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Wbrew jednak temu, co przyjął organ w zaskarżonej interpretacji, z opisu stanu faktycznego zaprezentowanego we wniosku w sposób jednoznaczny wynika, że sporne nieruchomości nigdy nie były faktycznie (tj. fizycznie) wykorzystywane w działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącą, nie zostały zabudowane ani nie były wykorzystywana w jakikolwiek inny sposób w ramach prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej. Wykładnia językowa wyżej wymienionych przepisów u.p.d.o.f. uzasadnia zatem wniosek, że opisany stan faktyczny nie mógł być traktowany jako wykorzystywanie składnika majątku na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Wobec tego należało stwierdzić, że prawidłowa jest ocena zawarta w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku według, której opisane przez wnioskodawcę prawo użytkowania wieczystego nie spełnia definicji środka trwałego z art. 22a ust. 1 u.p.d.o.f., konsekwencją czego jest brak możliwości zastosowania do przychodów ze sprzedaży tego prawa przepisu art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) u.p.d.o.f. W świetle powyższych wniosków zasadne okazały się zarzuty podniesione w pkt II i IV skargi, dotyczące naruszenia art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) oraz zarzut podniesiony w pkt III skargi, dotyczący naruszenia art. 22a ust. 1 u.p.d.o.f. Odwoływanie się przez organ do definicji środka trwałego zawartej w ustawie o rachunkowości, spoza zakresu sporu dotyczącego podatku dochodowego od osób fizycznych i spoza u.p.d.o.f. było całkowicie nieuprawnione. Oceniając stanowisko organu interpretacyjnego w tym zakresie, sąd zauważa, że ocena wniosku skarżącej odnośnie sprzedaży prawa użytkowania wieczystego spornych działek gruntu, które, jak Wnioskodawczyni wyraźnie wskazywała we wniosku, nigdy nie były wykorzystywane w działalności gospodarczej, została nakierowana w sposób wybiórczy na niektóre elementy stanu faktycznego, wynikające z treści aktu notarialnego dokumentującego czynność nabycia nieruchomości a w szczególności oświadczenie, iż została ona nabyta do celów działalności gospodarczej, oraz ocenę całokształtu innych podejmowanych wobec tych nieruchomości czynności Wnioskodawczyni, w tym zaliczania przez nią opłat z tytułu użytkowania wieczystego opisanych działek do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej. Organ całkowicie pominął opis kolejnych elementów stanu faktycznego takich jak brak faktycznego, fizycznego korzystania z nieruchomości na cele prowadzenia tej działalności. Wnioskodawczyni wyraźnie, w sposób nie budzący żadnych wątpliwości, wskazała, że opisane nieruchomości nigdy nie były faktycznie (fizycznie) wykorzystywane na cele prowadzonej działalności gospodarczej. W konsekwencji organ nie wziął tego elementu stanu faktycznego pod uwagę w procesie oceny stanowiska skarżącej. W świetle dyspozycji art. 14c Ordynacji podatkowej takie podejście należy uznać za nieprawidłowe, choć należy zastrzec, że skarga nie zawiera zarzutu naruszenia tego przepisu prawa. Dokonana przez organ błędna rekonstrukcja stanu faktycznego zaprezentowanego w zaskarżonej interpretacji skutkowała jednak zastosowaniem przez organ nieprawidłowych przepisów prawa materialnego, co już jest przedmiotem zarzutów skargi. W opisie stanu faktycznego Wnioskodawczyni wprost i jednoznacznie wskazała, że sporne nieruchomości nigdy nie były faktycznie (tj. fizycznie) wykorzystywane w prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Wbrew wcześniejszym planom i zamierzeniom nie zostały one również zabudowane ani nie były wykorzystywane w jakikolwiek inny sposób. A jeśli tak, to w sposób oczywisty należy stwierdzić, że sporna nieruchomość nie spełnia definicji środka trwałego z art. 22a ust. 1 u.p.d.o.f., co czyni zasadnym zarzut zawarty w pkt III skargi. Określenie "wykorzystywać" na gruncie reguł języka powszechnego znaczy tyle co, użyć czegoś dla osiągnięcia jakiegoś celu, zysku (tak: Słownik Języka Polskiego PWN, dostępny pod adresem: sjp.pwn.pl oraz Wielki Słownik Języka Polskiego, dostępny pod adresem: wsjp.pl). W doktrynie wskazuje się, że przez wykorzystywanie na potrzeby działalności należy rozumieć taką sytuację, w której dane rzeczy służą do prowadzenia działalności gospodarczej lub ułatwiają podatnikowi jej prowadzenie, przyczyniając się do możliwości uzyskania przychodu (A. Bartosiewicz i R. Kubacki, art. 22(a). W: PIT. Komentarz, wyd. V. LEX, 2015). Orzecznictwo sądowoadministracyjne podkreśla, że ustawodawca posługuje się wyrażeniami "wykorzystywane przez podatnika na potrzeby" oraz "prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą". Wyrażenia te wskazują na to, że dokonywanie odpisów amortyzacyjnych od tej grupy środków trwałych wiąże się z bezpośrednim, a więc fizycznym ich wykorzystywaniem (używaniem) przez podatnika. Nie bez znaczenia pozostaje i ta okoliczność, że ustawodawca w przepisach regulujących zasady dokonywania odpisów amortyzacyjnych stosuje zamiennie wyrazy "używanie" i "wykorzystywanie", a więc terminy określające stosunek faktyczny, a nie prawny podatnika do konkretnego środka trwałego. Istotnym jest, aby środek trwały był w ogóle wykorzystywany przez podatnika w sensie fizycznym w jego działalności gospodarczej, generując przychody lub też również w celu uzyskania przychodów, w sensie prawnym - poprzez oddanie go do używania osobom trzecim (por. wyrok NSA z 26 stycznia 2012 r., II FSK 1233/11). Z opisu stanu faktycznego zawartego we wniosku o wydanie interpretacji wynika, że wskutek okoliczności zewnętrznych sporne nieruchomości nigdy nie stały się przydatne w prowadzonej ówcześnie działalności produkcyjnej. Wnioskodawczyni uzyskała co prawda decyzję o warunkach zabudowy, ale nie uzyskała nigdy decyzji o pozwoleniu na budowę na budynki przeznaczone do działalności produkcyjnej, nie mogła zatem podjąć jakichkolwiek czynności faktycznych (fizycznych), tzn. wykorzystywać rzeczonych działek w toku działalności produkcyjnej przez cały okres ich posiadania. Opisane przez Wnioskodawczynię nieruchomości nie spełniają zatem definicji środka trwałego z art. 22a ust. 1 u.p.d.o.f. i nie podlegały ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Opisane we wniosku nieruchomości nie spełniają zatem definicji środka trwałego z art. 22a ust. 1 u.p.d.o.f. i nie podlegały ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Z uwagi na powyższe sprzedaż spornych nieruchomości nie mieści się w dyspozycji art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) u.p.d.o.f., a przychód z tytułu spornych transakcji nie może zostać zaliczony do źródła przychodów z tytułu działalności gospodarczej, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., lecz do źródła przychodów o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. c) u.p.d.o.f. (sprzedaż prawa użytkowania wieczystego gruntów). W przedstawionym stanie faktycznym obie przedmiotowe nieruchomości, nabyte w 2003 r. i sprzedane w roku 2024, a zatem po upływie wskazanego wyżej 5-letniego terminu, i (jak wskazano wcześniej) nie były fizycznie wykorzystywane na potrzeby związane z działalnością gospodarczą prowadzoną przez stronę, a zatem cytowany przez organ art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. nie mógł znaleźć w sprawie zastosowania, co czyni zasadnym zarzut zawarty w pkt VI skargi. Sprzedaż prawa użytkowania wieczystego przedmiotowych działek nie jest także źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f., ponieważ nastąpiło po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym dokonano ich nabycia. Reasumując, sąd uznał za zasadne zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) oraz art. 22a ust.1 u.p.d.o.f., poprzez ich błędną wykładnię i błędne zastosowanie oraz zarzuty skargi dotyczące niewłaściwego zastosowania w sprawie art. 10 ust. 1 pkt 3 oraz art. 10 ust. pkt 8 lit. c) cytowanej ustawy. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 p.p.s.a., sąd uchylił zaskarżoną interpretację. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ interpretacyjny zobowiązany będzie do uwzględnienia zaprezentowanej w niniejszym rozstrzygnięciu wykładni przepisów. O kosztach sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. ds