I SA/Łd 100/18

Dnia 12 lipca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Paweł Janicki po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku N. Ś. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi N. Ś. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku Nr [...] UNP:[...] w przedmiocie: określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011r. p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenia terminu.

Wyrokiem z 18 kwietnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę N.Ś. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z [...] r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011r. Pismem z 3 lipca 2018 r. skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku oraz o sporządzenie uzasadnienia. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że o wydaniu wyroku w sprawie dowiedziała się 29 czerwca 2018 r. w II Urzędzie Skarbowym w Ł., a następnie tego samego dnia udała się do Wydziału Informacji WSA w Łodzi, by przejrzeć akta sądowe sprawy. Wskazała, że nie dostała informacji o terminie rozprawy, a w kwietniu dwukrotnie przebywała w szpitalu w związku z zagrożoną ciążą, na dowód czego do złożonego wniosku dołączyła stosowne wypisy szpitalne. Następnie wyjaśniła, że rozwiązanie ciąży poprzez cesarskie cięcie nastąpiło 26 kwietnia 2018 r. i dlatego w tym czasie strona nie miała jakiejkolwiek możliwości podjęcia działań w swojej sprawie. W związku z opisanym zdarzeniem losowym nie było zatem możliwe złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia w terminie. Do wniosku załączono dwie karty informacyjne leczenia szpitalnego obejmujące okres 9-12 kwietnia 2018 r. i 25-29 kwietnia 2018r. oraz wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2018r. poz. 1302) - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej: "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do art. 87 § 1 ww. ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 powoływanej ustawy). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Z przywołanych przepisów wynika, że Sąd może przywrócić termin kiedy spełnione zostaną łącznie cztery przesłanki: uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminowi; wniesienie wniosku o przywrócenie terminu; dochowanie terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu oraz dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony przywracany termin. W rozpoznawanej sprawie Sąd przyjmując najkorzystniej dla strony datę 29 czerwca 2018 r. jako dzień, w którym strona powzięła informację o wydaniu wyroku w sprawie uznał, że skarżąca składając 3 lipca 2018 r. wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku zachowała siedmiodniowy termin. Odnosząc się natomiast do kryterium braku winy w uchybieniu terminu Sąd wskazuje, że ustawodawca nie zdefiniował w konkretny sposób pojęcia braku winy. Jednak w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że o braku winy można mówić wówczas, gdy pomimo podjęcia działań ze starannością, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o własne interesy, strona nie była w stanie dokonać czynności procesowej w terminie z przyczyn od siebie niezależnych. A zatem przeszkodą w zachowaniu terminu może być zdarzenie nagłe, nieprzewidywalne przez stronę, stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), czy nagła choroba strony, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. W realiach niniejszej sprawy w ocenie Sądu ww. okoliczności nie zachodziły, ponieważ strona mając świadomość toczącego się przed sądem postępowania we własnej sprawie nie wykazała należytej staranności, której można wymagać od osoby zainteresowanej postępami zawisłej przed sądem sprawy, zwłaszcza, że na wcześniejszym etapie postępowania strona nie tylko odbierała korespondencję z Sądu, ale także terminowo np. wywiązała się z nałożonego przez Sąd obowiązku uiszczenia wpisu od skargi. Z akt sprawy wynika, że zawiadomienie o terminie rozprawy, z powodu niepodjęcia przez stronę zostało doręczone w trybie awizo. Strona istotnie zatem mogła nie wiedzieć o terminie zaplanowanej na 18 kwietnia rozprawy, lecz w ocenie Sądu skarżąca zwłaszcza mając świadomość ciąży, a co za tym idzie pojawienia się konieczności komplikacji, czy hospitalizacji winna skontaktować się choćby telefonicznie z Sądem i ustalić, na jakim etapie jest postępowanie sądowe. Ponadto z treści załączonych do wniosku kart informacyjnych leczenia szpitalnego wynika, że skarżąca choć istotnie przebywała w szpitalu z powodu powikłanej ciąży w terminie 9-12 kwietnia 2018 r., a następnie planowanego porodu w drodze cesarskiego cięcia w okresie od 25 do 29 kwietnia 2018 r., to jednak okoliczności te nie mogą stanowić podstawy do przywrócenia terminu, bowiem nie zawsze i nie każda niedyspozycja zdrowotna stanowić może uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminowi procesowemu. Co do zasady nawet fakt pozostawania w powikłanej ciąży nie może być uznany obiektywnie za okoliczność występującej nagle niedyspozycji zdrowotnej zwłaszcza, że z załączonej do wniosku dokumentacji wynika, że pierwszy pobyt w szpitalu trwał 4 dni, zaś drugi wiązał się z zaplanowanym jej zakończeniem przez cesarskie cięcie. Strona mając zatem świadomość zarówno toczącego się przed sądem postępowania, jak i stanu zdrowia związanego z pozostawaniem w ciąży winna wybrać rozwiązanie stwarzające możliwość należytego zadbania o własne interesy, choćby poprzez ustanowienie pełnomocnika czy kontakt telefoniczny z Sądem. W związku z powyższym, w ocenie Sądu, przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej nie jest dopuszczalne. W przedmiotowej sprawie nie wystąpiły bowiem okoliczności, których przy dołożeniu należytej staranności, nie można było przezwyciężyć. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Ake.