I SA/Kr 789/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Inga Gołowska (spr.) Sędziowie: WSA Grzegorz Klimek WSA Borys Marasek Protokolant: St. sekretarz sądowy Katarzyna Kiełkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2026 r. sprawy ze skarg P.L. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 21 października 2025 r. nr SKO.Pod/4140/916/2025 z dnia 21 października 2025 r. nr SKO.Pod/4140/917/2025 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2020 r. i 2021 r. skargi oddala

Decyzją z dnia 21 października 2025r. znak: SKO.Pod/4140/916/2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, działając na podstawie art. 21§1 pkt 2 i §5, art. 233§1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2025r. poz. 111 – dalej: O.p.), art. 1a do art. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2023r. poz. 70), art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. 2023r. poz. 1752 ), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 30 czerwca 2025r. nr PD-01-9.3120.4.421246.2025.JRO w przedmiocie ustalenia podatku od nieruchomości za rok 2020 na kwotę 484,00 złotych. oraz decyzją z dnia 21 października 2025r. znak: SKO.Pod/4140/917/2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa nr PD-01-9.3120.4.421268.2025.JRO z dnia 30 czerwca 2025r. w przedmiocie ustalenia podatku od nieruchomości za rok 2021 na kwotę 504,00 złotych. Decyzje wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych spraw: Prezydent Miasta Krakowa ustalił podatek od nieruchomości należny od P.L. (dalej: Skarżąca) za rok 2020 i 2021. Organ podatkowy I instancji wskazał, że Skarżąca w związku zawartą umową sprzedaży oraz zmiany ustanowienia odrębnej własności lokali aktem notarialnym [...] z dnia 14.09.2018r. była zobowiązana do złożenia informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych IN-1, sporządzonej na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od daty zaistnienia zdarzenia mającego wpływ na wysokość opodatkowania. Wobec faktu niezłożenia informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych IN-1 organ podatkowy I instancji dla celów ustalenia podatku od nieruchomości przyjął dane zawarte w: ewidencji gruntów i budynków, w akcie notarialnym oraz Centralnej Bazy Danych Ksiąg Wieczystych z których wynika, że powierzchnia lokalu wynosi 61,59 m2, a przynależny grunt 80,65 m2, natomiast udział 1661/10000 części w lokalu niemieszkalnym G9 (o pow. 272,52 m2) wynosi 45,27 rn2, a przynależny grunt 59,27 m2. W oparciu o powyższe informacje organ ustalił wysokość podatku od nieruchomości. Skarżąca wniosła odwołania od ww. decyzji podnosząc zarzut upływu terminu przedawnienia oraz nie uwzględnienia zmian wprowadzonych na podstawie aktu notarialnego [...] z dnia 14.09.2018r. Zarzuciła także niemal sześcioletnią zwłokę i bezczynność organu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie opisanymi na wstępie decyzjami, orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że przedmiotem spraw jest podatek od nieruchomości za lokal mieszkalny nr 3 i udział 1661/10000 części w lokalu niemieszkalnym G9 przy ul. [...] oraz udziały wynoszące odpowiednio: 6159/94240 oraz 45265572942400000 części działki nr [...] w obrębie [...] jednostka ewidencyjna [...] (o powierzchni 1234 m2), co stanowi odpowiednio 80,65 m2 i 59,27 m2 gruntu związane z własnością tych lokali. Mając na uwadze zarzuty odwołania Kolegium w pierwszej kolejności stwierdziło, że nie ma racji Skarżąca twierdząc, iż decyzje od której odwołania są rozpatrywane zostały wydane pomimo przedawnienia. Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 68§1 O.p. zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21§1 pkt 2 nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Jednak przepis ten w § 2 wskazuje, że jeżeli podatnik: 1) nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego, 2) w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w pkt 1, nie powstaje, pod warunkiem że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Tak więc podstawowy termin przedawnienia prawa do ustalenia zobowiązania podatkowego wynosi 3 lata, licząc od końca roku, w którym powstał obowiązek podatkowy. Jednak, między innymi w przypadku niezłożenia przez podatnika deklaracji w terminie lub też niewykazania w niej wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego termin ten wynosi 5 lat. Jeżeli więc podatnik nie poinformuje organu podatkowego o powstałym obowiązku podatkowym poprzez złożenie stosownej deklaracji (informacji, zeznania), jak w przedmiotowej sprawie, w terminie określonym w ustawie podatkowej albo też w tej deklaracji nie poda wszystkich danych niezbędnych do prawidłowego ustalenia tego zobowiązania, termin przedawnienia wynosi 5 lat. Zgodnie z art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych, Skarżąca była zobowiązana do złożenia informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych IN-1 w terminie 14 dni od dnia zaistnienia zdarzenia mającego wpływ na wysokość opodatkowania. W nawiązaniu do zarzutu nieuwzględnienia zmian wprowadzonych na podstawie aktu notarialnego [...] z dnia 14.09.2018r. w decyzji w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2019 Kolegium wyjaśniło, że zmiany ustanowienia odrębnej własności lokali na podstawie ww. aktu notarialnego zostały wprowadzone do rejestrów geodezyjnych w dniu 25.06.2019r., zgodnie z zawiadomieniem o zmianach w danych ewidencyjnych nr [...] . Rozpatrując odwołania Skarżącej Kolegium przeanalizowało akta sprawy i stwierdziło, że organ podatkowy I instancji prawidłowo ustalił w przedmiotowej sprawie wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2020 i 2021 rok. W skargach wniesionych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższe decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie, Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 68§1 i art. 68§2 pkt 2 Ordynacji podatkowej i w oparciu o powyższy zarzut wniosła o uchylenie decyzji. Zdaniem Skarżącej zobowiązanie podatkowe uległo przedawnieniu, a zatem zaskarżone decyzje powinna zostać uchylona w całości. Odpowiadając na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji. Na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2026r. Sąd na podstawie art. 111§2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2026r., poz. 143 ze zm.; dalej-p.p.s.a.) postanowił, połączyć sprawy o sygn. akt: od I SA/Kr 789/25, I SA/Kr 790/25 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadzić je dalej pod sygn. akt: I SA/Kr 789/25. Powołany przepis stanowi, że sąd może zarządzić połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli pozostają one ze sobą w związku. W rozpoznawanej sprawie skargi ze względu na podmiot wnoszący skargi oraz stan faktyczny i prawny oraz wspólną istotę ujawnionych zagadnień prawnych, pozostawały ze sobą w takim związku faktycznym i prawnym, że uzasadnione było więc połączenie postępowań sądowych, wszczętych odrębnymi skargami, do łącznego ich rozpoznania i rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3§1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 1§2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024r. poz. 1267 ze zm.), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145§1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi może nastąpić również poprzez stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia - w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156§1 K.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247§1 O.p. (art. 145§1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy. Z przepisu art. 134§1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania). Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Dokonując kontroli zaskarżonych decyzji SKO w Krakowie w oparciu o kryterium legalności, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że skargi nie zasługują na uwzględnienie. Sporne w niniejszych sprawacj jest, czy organy podatkowe były uprawnione do wydania decyzji ustalającej podatek od nieruchomości za lata 2020-2021. Zgodnie z art. 6 ust. 6 u.p.o.l. osoby fizyczne, z zastrzeżeniem ust. 11, są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3 (czyli zdarzenia mającego wpływ na wysokość opodatkowania w danym roku). Zgodnie zaś z art. 6 ust. 7 u.p.o.l. podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych, z zastrzeżeniem ust. 11, ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania. Podatek jest płatny w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminach: do dnia 15 marca, 15 maja, 15 września i 15 listopada roku podatkowego. Z powołanych przepisów wynika, że jeśli właścicielem lub współwłaścicielami nieruchomości są osoby fizyczne to mają one obowiązek, w określonym w art. 6 ust. 6 u.p.o.l., terminie złożyć informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru. Należny podatek od nieruchomości, zgodnie z art. 6 ust. 7 u.p.o.l. ustalany jest przez organ podatkowy decyzją. Dopiero w momencie skutecznego doręczenia decyzji ustalającej ten podatek powstaje u właściciela nieruchomości, będącej osobą fizyczną zobowiązanie w podatku od nieruchomości. Oznacza to, że zobowiązanie w podatku od nieruchomości powstaje w sposób określony w art. 21 § 1 pkt 2 O.p., tj. przez doręczenie decyzji. Zasygnalizowania wymaga, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie określa organowi podatkowemu terminu do dokonania wymiaru podatku. W konsekwencji powyższego istotne jest, by dokonał tego do momentu przedawnienia prawa do wydania decyzji, co wynika z przepisów Ordynacji podatkowej. W myśl art. 68 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Termin trzyletni wydłuża się jednak do lat pięciu, zgodnie z art. 68 § 2 O.p., jeśli podatnik (osoba fizyczna) nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego (w zakresie podatku od nieruchomości informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, o której mowa w art. 6 ust. 6 u.p.o.l.) albo w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego. Z akt sprawy wynika, że Skarżąca w związku zawartą umową sprzedaży oraz zmiany ustanowienia odrębnej własności lokali aktem notarialnym [...] z dnia 14 września 2018r. była zobowiązana do złożenia informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych IN-1, sporządzonej na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od daty zaistnienia zdarzenia mającego wpływ na wysokość opodatkowania. Wobec faktu niezłożenia informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych IN-1 organ podatkowy I instancji dla celów ustalenia podatku od nieruchomości przyjął dane zawarte w: ewidencji gruntów i budynków, w akcie notarialnym oraz Centralnej Bazy Danych Ksiąg Wieczystych z których wynika, że powierzchnia lokalu wynosi 61,59 m2, a przynależny grunt 80,65 m2, natomiast udział 1661/10000 części w lokalu niemieszkalnym G9 (o pow. 272,52 m2) wynosi 45,27 rn2, a przynależny grunt 59,27 m2. W oparciu o powyższe informacje organ ustalił wysokość podatku od nieruchomości. Podkreślenia wymaga, że z ustaleń faktycznych wynika, że Skarżąca o okoliczności nabycia nieruchomości w określonej w przepisach formie - nie informował organu. Skoro z art. 6 ust. 6 u.p.o.l. wynika obowiązek złożenia informacji w sprawie podatku od nieruchomości, zaś art. 68§2 O.p. przewiduje wydłużenie terminu przedawnienia w przypadku, gdy podatnik nie złożył deklaracji. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy podatkowej jest to, że Skarżąca w ogóle nie wiedziała o sporządzonym akcie notarialnym z 14 września 2018r. W art. 3 pkt 5 O.p. zawarto definicję pojęcia "deklaracja". Przez deklaracje rozumie się również zeznania, wykazy oraz informacje, do których składania obowiązani są, na podstawie przepisów prawa podatkowego, podatnicy, płatnicy i inkasenci. Z powyższej definicji wynika, że "informacja o nieruchomościach", o której mowa w art. 6 ust. 6 u.p.o.l. jest deklaracją w rozumieniu art. 68 § 2 pkt 1 O.p. W konsekwencji zasadny jest wniosek, że nie złożenie przez Skarżącą informacji w sprawie podatku od nieruchomości (w której byłyby ujawnione kompletne i prawidłowe dane niezbędne do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego) powoduje, że zobowiązanie podatkowe nie powstanie dopiero wówczas, gdy decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Wobec powyższego uznać należało, że Strona nie wypełniła obowiązku wynikającego z art. 6 ust. 6 u.p.o.l. i w sprawie nie znajdował zastosowania art. 68 § 1 O.p. Oznacza to, że stosownie do art. 68 § 2 O.p., organ podatkowy miał 5 lat na wydanie i doręczenie decyzji ustalającej podatek od nieruchomości za 2020 i 2021 licząc od końca roku kalendarzowego, w którym obowiązek podatkowy postał, tj. do 31 grudnia 2025r. Jak wynika z akt spraw, decyzje Organu I instancji została doręczona Stronie przed upływem terminu przedawnienia prawa do ustalenia zobowiązania podatkowego za ww. rok podatkowy 14 lipca 2025r. W związku powyższym zarzuty Skarżącej w powyższym zakresie są bezpodstawne. Podkreślenia wymaga, że podatnik jest zobowiązany do złożenia organowi podatkowemu informacji o przedmiotach opodatkowania, sporządzonej na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego (art. 6 ust. 6 u.p.o.l.). Tym samym złożenie informacji w tym względzie po upływie terminu nie może zwolnić podatnika od uregulowania tej należności. Ustosunkowując się do kwestii ewentualnej wadliwości sporządzonego aktu notarialnego z 14 września 2018r. to należy stwierdzić, że sąd administracyjny nie jest władny do jego kontroli czy też podważenia. Organy podatkowe ustalając zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości korzystały z oficjalnych danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Zawarte w tej ewidencji dane można podzielić na dwie kategorie, z których pierwszą tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (ich zmiana może mieć miejsce tylko w stosownym trybie administracyjnym, a organy podatkowe nie mają możliwości ich samodzielnego korygowania). Do kategorii tej zaliczyć można dane ewidencyjne dotyczące przeznaczenia, funkcji, obszaru i granic działek gruntu, a także rodzaju zabudowy i powierzchni użytkowej położonych na tych gruntach budynków. Drugą kategorię stanowią zaś dane o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być w pewnych - niejako wyjątkowych - sytuacjach przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów proceduralnych. Może to mieć miejsce m.in. w sytuacji, gdy dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku, np. możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania, wymienionych wprost w ustawie podatkowej (zob. wyrok NSA z 15 lipca 2014r., II FSK 2565/12). W takiej sytuacji organ podatkowy zobligowany jest do pominięcia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, sprzecznych z prawnie wiążącymi danymi innego rejestru publicznego lub tych danych ewidencyjnych, które wykluczają zastosowanie regulacji zawartych w ustawie podatkowej, mających znaczenie dla wymiaru podatku (zob. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 18 listopada 2013 r., II FPS 2/13; wyrok NSA z 1 sierpnia 2014 r., II FSK 1930/12). Skoro wypis z ewidencji gruntów i budynków stanowi dowód z dokumentu urzędowego, przeciwdowodem pozwalającym organom podatkowym ustalić wymiar podatku w oparciu o dane inne niż wynikające z tej ewidencji, powinien być również dokument. Takiego dokumentu w rozpoznawanej sprawie nie przedstawiono, jak również w ocenie Sądu nie zaistniała sprzeczność, czy też niezgodność, o jakiej była powyżej mowa, tzn. że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku. Ewidencja gruntów i budynków stanowi zatem rejestr publiczny wiążący co do zasady organy podatkowe (oprócz wyjątkowych sytuacji), a także sądy w zakresie danych w niej formalnie ujawnionych, m.in. przy wymiarze podatków i świadczeń. Zdaniem Sądu prawidłowo organy podatkowe przy ustaleniu wymiaru podatku od nieruchomości w sprawie oparły się na danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Podsumowując, ocena zaskarżonych decyzji nie dała Sądowi podstaw do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Kwestionowane decyzje znajdują bowiem podstawy w obowiązującym prawie. Biorąc pod uwagę przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2026r. poz. 143), oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.