I SA/Kr 749/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 31 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków-Nowa Huta z dnia 24 września 2025 r. nr 1209-SEE.7113.2.75.2025.26 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia: odrzucić skargę.

M. K. (dalej: Skarżąca) wniosła w dniu 24 października 2025 r. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na opisane w rubrum postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków – Nowa Huta (dalej: Naczelnik. Organ) z dnia 24 września 2025 r. nr 1209-SEE.7113.2.75.2025.26. Po zarejestrowaniu skargi w dzienniku korespondencji pod sygn. akt I DK/Kr 40/25 skargę przesłano do Naczelnika, ten zaś przekazując skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę podniósł w niej, że zaskarżone postanowienie doręczono Skarżącej w dniu 1 października 2025 r. z pouczeniem o dopuszczalności, terminie i sposobie wniesienia zażalenia do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie lecz Skarżąca nie wykorzystała tego środka zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2024.935 ze zm.) dalej "p.p.s.a." skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Z powyższego wynika generalna zasada subsydiarności skargi sądowej. Jej wniesienie do sądu administracyjnego wymaga uprzedniego uruchomienia środków prawnych dostępnych w administracyjnym toku instancji. Sąd administracyjny, co wynika z przywoływanego już art. 52 § 1 p.p.s.a., może kontrolować wydane w postępowaniu administracyjnym rozstrzygnięcie (decyzję lub postanowienie) ale dopiero wówczas, gdy uzyskało ono status ostateczności, w wyniku poddania go kontroli w administracyjnym toku instancji. Kontrolą sądu administracyjnego objęte są bowiem te akty administracyjne, które w pierwszej kolejności były przedmiotem kontroli na etapie prowadzonego postępowania administracyjnego. Sąd administracyjny nie jest zatem władny kontrolować aktu (w niniejszej sprawie postanowienia) wydanego przez organ pierwszej instancji, albowiem w pierwszej kolejności kontrola legalności tego rozstrzygnięcia powinna zostać dokonana przez administracyjny organ wyższego stopnia. Dopiero wydanie odpowiedniego rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy otwiera drogę do przeprowadzenia kontroli legalności działania organów administracyjnych przez sąd administracyjny. Innymi słowy strona winna w pierwszej kolejności wykorzystać drogę postępowania administracyjnego, by następnie móc zainicjować postępowanie sądowe, którego przedmiotem będzie wówczas rozstrzygnięcie organu drugiej instancji. Należy bowiem podkreślić, że zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega jedynie akt administracyjny (decyzja bądź postanowienie) ostateczny, czyli wydany w postępowaniu drugoinstancyjnym (por. postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 19 grudnia 2018 r. sygn. akt IV SA/Wr 452/18 oraz powołane tam orzecznictwo; dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Tymczasem w sprawie niniejszej zaskarżone zostało postanowienie organu I instancji co oznacza, że nie został spełniony warunek skutecznego wniesienia skargi jakim jest wyczerpanie przysługujących stronie środków zaskarżenia wynikający z art. 52 § 1 p.p.s.a. To powoduje, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna. Dopuszczenie wniesienia skargi do sądu na postanowienie wydane w pierwszej instancji oznaczałoby bowiem stworzenie niedopuszczalnej konkurencji pomiędzy administracyjną kontrolą instancyjną a kontrolą sprawowaną przez sąd (por. postanowienie WSA w Krakowie z 8 grudnia 2025 r. sygn. akt I SA/Kr 747/25). Powyższe uprawnia Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.) Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z § 3 p.p.s.a. orzekł zatem jak w sentencji.