I SA/Kr 718/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Stanisław Grzeszek po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi E.R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 21 kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie uznania za bezzasadne zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej postanawia dokonać sprostowania z urzędu oczywistej omyłki pisarskiej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 września 2016 r., sygn. akt I SA/Kr 718/16 w ten sposób, że w komparycji wyroku w miejsce nieprawidłowo wpisanego numeru postanowienia w brzmieniu: "nr [...]", wpisać prawidłowy numer postanowienia w brzmieniu: "nr [...] "

Wyrokiem z dnia 13 września 2016 r., sygn. akt I SA/Kr 718/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę E.R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 21 kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie uznania za bezzasadne zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. W przedmiotowej sprawie zaistniała podstawa do sprostowania z urzędu ww. wyroku, albowiem Sąd błędnie wskazał numer zaskarżonego postanowienia ([...]). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 156 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, zwanej dalej p.p.s.a.), Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Z kolei dyspozycja § 2 wskazuje, że sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. O sprostowaniu umieszcza się wzmiankę na oryginale wyroku, a na żądanie stron także na udzielonych im odpisach. Dalsze odpisy powinny być zredagowane w brzmieniu uwzględniającym postanowienie o sprostowaniu. Należy podnieść, że omyłka prostowana przez Sąd musi mieć charakter oczywisty, tj. niewymagający dla swojego wykrycia dokładnej analizy akt postępowania. Z taką sytuacją mamy do czynienia w tym przypadku, bowiem nie ma wątpliwości, że prawidłowym numerem zaskarżonego postanowienia jest numer [...], a nie numer [...], jak pierwotnie wskazano. Wpisanie zatem w wyroku innego numeru zaskarżonego aktu, było wynikiem oczywistej omyłki pisarskiej. Należało w związku z powyższym dokonać sprostowania przedmiotowego wyroku. Nie ulega ponadto wątpliwości, że sprostowanie zaistniałej w sprawie omyłki nie prowadzi do zmiany rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji.