I SA/Kr 699/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Klimek (spr.) Sędziowie: WSA Inga Gołowska WSA Borys Marasek Protokolant: St. sekretarz sądowy Katarzyna Kiełkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2026 r. sprawy ze skargi A.P. przy uczestnictwie F.P., A.B., A.P., A.K., J.T., J.P., M.Z. i S.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 8 sierpnia 2025 r. nr SKO.Pod./4140/37/2025 w przedmiocie podatku od nieruchomości i podatku rolnego za okres od VII do XII 2022 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz skarżącego koszty postępowania w kwocie 100 zł (sto złotych), III. zarządza na rzecz skarżącego zwrot z kasy tutejszego Sądu kwoty 100 zł (sto złotych) tytułem nadpłaconego wpisu od skargi.

Zaskarżoną decyzją 8 sierpnia 2025 r. nr SKO.Pod./4140/37/2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie (dalej również jako: Organ, Kolegium, SKO) po rozpoznaniu odwołania A.P. (dalej również jako: Podatnik, Strona, Skarżący), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 15 listopada 2024 r. nr PD.01.33120.4.437449.2024.MO w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania pieniężnego z tytułu podatku od nieruchomości i podatku rolnego dla J.P., S.P., M.Z., A.K., A.P., F.P., J.T., A.P. i A.B. za okres od VII do XII 2022 r. na kwotę 350 zł. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. 1. W dniu 7 grudnia 2022 r. zostało wszczęte postępowanie w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości i podatku rolnego dotyczącego działki nr [...], obręb [...], jednostka ewidencyjna [...], o powierzchni 0,2732 ha, sklasyfikowanej jako użytek rolny. W wyniku przeprowadzenia postępowania Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 20 lipca 2023 r. nr PD-01-3.3120.468847.2023.MO ustalił wysokość zobowiązania pieniężnego z tytułu podatku od nieruchomości i podatku rolnego za rok 2022. 2. W wyniku odwołania od ww. decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji wskazując na konieczność zbadania przesłanek samoistnego posiadania, na które powoływał się Skarżący. 3. W związku z powyższym organ I instancji wezwał współwłaścicieli działki do stawienia się w charakterze świadków celem złożenia wyjaśnień w sprawie samoistnego posiadania działki nr [...], obręb [...], jednostka ewidencyjna [...]. W trakcie przesłuchania współwłaściciele nieruchomości tj.: J.P., S.P., M.Z., A.K., A.P. działający w imieniu własnym oraz w imieniu F.P., A.W. działający w imieniu J.T. zeznali, że w ramach posiadanego udziału w przedmiotowej działce S.P. ogrodził część działki i prowadzi tam działalność jako U. - zgodnie z wpisem do CEIDG. Na pozostałej części w okresie wcześniejszym zostały nawiezione kamienie, ale w latach 2022-2024 ta część pozostała nieużytkowana. Wobec powyższego organ podatkowy nie potwierdził, aby w latach 2022-2024 nieruchomością władał samoistny posiadacz. W dniu 29 maja 2024 r. na działce nr [...] obręb [...] jednostka ewidencyjna [...], została przeprowadzona wizja lokalna podczas której zostały wykonane pomiary powierzchni gruntu oraz budynku oraz określono zakres znajdujących się tam budowli, związanych z prowadzoną przez S.P. Na zdjęciach został uwidoczniony stan faktyczny całości działki. Został spisany protokół oględzin nieruchomości, który sporządzono w ośmiu jednobrzmiących egzemplarzach, podpisany przez każdego z uczestników oraz przekazano każdemu z uczestników. Wszystkich pomiarów dokonano certyfikowanym dalmierzem laserowym [...]. Zdjęcia po wydrukowaniu zostały w dniu 3 czerwca 2024 r. przesłane listem poleconym do wszystkich uczestników wizji lokalnej. W trakcie prowadzonych czynności ustalono, że nieruchomość jest częściowo ogrodzona i na części ogrodzonej znajduje się budynek niemieszkalny, odnotowany w ewidencji gruntów jako obiekt handlowo-usługowy, który ma powierzchnię użytkową 3,97 m2, natomiast grunt ogrodzony, zajęty pod działalność gospodarczą ma powierzchnię 384,46 m2. Wyżej wymienione zajęte są przez S.P. na prowadzenie działalności gospodarczej pod nazwą U. Również sklasyfikowano jako budowle: ogrodzenie ww. części działki, brama wjazdowa, wybetonowana część działki przeznaczona na ekspozycję, dwie tablice reklamowe. W zakresie wartości budowli zlokalizowanych na działce współwłaściciel prowadzący na tej nieruchomości działalność gospodarczą potwierdził, że wartość budowli, czyli placu utwardzonego, ogrodzenia, bramy i tablic reklamowych wynosi 6 500 zł. Pozostała część działki jest nieogrodzona i porośnięta samosiejkami do wysokości około 2m i nie jest ona fizycznie zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej przez Pana J.T. Do protokołu oględzin zostały wniesione przez Skarżącego zastrzeżenia, iż wartość budowli zadeklarowana przez S.P. została prawie dwukrotnie zaniżona i w jego ocenie wynosi 15.000 zł, a nie jak podał S.P. 6.500 zł. W ocenie Strony S.P. prowadzi działalność gospodarczą również poza wygrodzoną częścią działki, składując odpady po nagrobkach, które w dniu oględzin były niewidoczne, a J.T. składuje odpady, również niewidoczne w dniu prowadzenia wizji lokalnej. W toku postępowania organ w dniu 24 września 2024 r. przesłuchał świadków, z którego sporządził protokół. W związku z usprawiedliwieniem nieobecności J.T. organ podatkowy, przy obecności A.W. oraz Skarżącego, ustalił ponowny termin przesłuchania stron na dzień 11 października na godzinę 10:00., na który nikt z wezwanych się nie stawił. J.T. w odpowiedzi na wezwanie, złożył oświadczenie, że korzysta z prawa do odmowy zeznań z uwagi na agresywną postawę Skarżącego. Jednocześnie pisemnie wyjaśnił, że działając w interesie pozostałych współwłaścicieli doprowadził do nawiezienia części działki ziemią, aby wyrównać nieruchomość do poziomu drogi. Wcześniej inni współwłaściciele dokonali tej czynności na części działki. Nikt inny nie interesował się działką ani nie protestował co do samej czynności, także F.P. Działka zyskała na wartości i użyteczności Nikt nie użytkuje tej części nawiezionej ziemią. Nikt działką nie włada. Działkę zarosły krzewy i drzewka, ukorzeniły ją. Organ w odpowiedzi na wniosek Skarżącego z dnia 12 sierpnia 2024 r. postanowieniem nr PD-01-3.3120.8.257.2024.MO z dnia 11 października 2024r. odmówił powołania biegłego rzeczoznawcy w celu wyceny wartości budowli zlokalizowanych na działce nr [...], obręb [...], jednostka ewidencyjna [...]. Organ wskazał, iż w przypadku jednoosobowej działalności gospodarczej podstawą opodatkowania jest wartość rynkowa budowli, określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania Prezydent Miasta Krakowa – decyzją z dnia 15 listopada 2024 r. nr PD.01.33120.4.437449.2024.MO –ustalił wysokość zobowiązania pieniężnego z tytułu podatku od nieruchomości i podatku rolnego dla J.P., S.P., M.Z., A.K., A.P., F.P., J.T., A.P. i A.B. za okres od VII do XII 2022 r. na kwotę 350 zł. W motywach rozstrzygnięcia organ I instancji streścił przebieg dotychczasowego postępowania oraz powołał przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie. Wskazał, że nie ustalił, aby na działce nr [...], obręb [...], jednostka ewidencyjna [...] istnieli samoistni posiadacze. J.T. faktycznie w 2017 r. przy pomocy S. Spółka z o.o. nawiózł na nieruchomość ziemię i odpady kolejowe. Jednak to działanie było incydentalne i miało miejsce w 2017 r. natomiast postępowanie podatkowe dotyczy okresu od 2022 do 2024 roku i aktualnego w tym czasie sposobu wykorzystania nieruchomości. W chwili prowadzenia wizji lokalnej w miejscu nawiezienia zdążyły już wyrosnąć chwasty i drzewa do wysokości około 2 metrów. Zatem niemożliwe jest, aby J.T. prowadził w tym miejscu działalność gospodarczą. Organ podatkowy zwrócił uwagę, że działka jest sklasyfikowana w ewidencji gruntów jako użytek rolny i zgodnie z art. 1 ustawy o podatku rolnym grunty rolne nie podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym w jednym przypadku – jeżeli są zajęte na działalność gospodarczą. S.P. w ramach posiadanego udziału we współwłasności działki wydzielił i ogrodził tylko część nieruchomości i faktycznie zajął część działki rolnej na prowadzoną przez siebie działalność gospodarczą. Nie można jednak potwierdzić, że jest samoistnym posiadaczem działki nr [...], obręb [...], jednostka ewidencyjna [...], bowiem zgodnie z definicją musiałby władać tą nieruchomością jak właściciel, a tak nie jest. Nie potwierdzają takiego stanu ani zeznania współwłaścicieli wezwanych na przesłuchanie jako świadkowie ani istnienie przeprowadzona wizja lokalna nieruchomości. Jedyną osobą, która podnosi samoistnych posiadaczy w osobach J.T. i S.P. jest Skarżący. Mając powyższe na uwadze organ podatkowy I instancji stwierdził, że przedmiotowej nieruchomości nie objęto w samoistne posiadanie. Organ wskazał sposób ustalenia wymiaru podatku rolnego oraz od nieruchomości. 4. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł Skarżący, zarzucając: 1. naruszenie przepisów postępowania podatkowego: a) art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 z późn. zm.; dalej jako O.p.) w zw. ze wszystkimi dalszymi przepisami, które zostały wymienione w odwołaniu poprzez prowadzenie postępowania z naruszeniem zasady legalizmu, b) art. 121 § 1 O.p. w zw. ze wszystkimi dalszymi przepisami, które zostały wymienione w odwołaniu poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania uczestników postępowania do organów podatkowych, pozbawienie stron statusu stron a uznanie ich za świadków, uniemożliwienie zadawania pytań świadkom, odbieranie zeznań w sposób kolektywny, nie dokonywanie literalnego protokołowania zeznań, przesłuchanie pełnomocnika a nie świadka/strony, zawiadomienie o przeprowadzeniu dowodu z uchybienie terminu, pomijanie dowodów z dokumentów urzędowych, c) art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p. z pozostałymi wymienionymi przepisami regulującymi postępowanie dowodowe poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz swobodnej oceny materiału dowodowego, pominięciu faktów znanych organowi z urzędu, odmowie zweryfikowania wartości budowli znajdujących się na nieruchomości gruntowej, czynieniu ustaleń w sposób sprzeczny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, d) art. 123 § 1 w zw. z art. 190 § 1 O.p. poprzez skierowanie zawiadomień o przesłuchaniu z uchybieniem 7 dni przed zamiarem przeprowadzenia danej czynności dowodowej, e) art. 124 w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. poprzez zaniechanie wyjaśnienia i odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do twierdzeń Skarżącego, dotyczących pozbawienia Skarżącego i F.P. posiadania nieruchomości, f) art. 180 § 1 w zw. z art. 181 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 188 w zw. z art. 197 § 1 w zw. z art. 122 O.p. poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy majątkowego, co doprowadziło do błędnego ustalenia wartości budowli podlegających opodatkowaniu, g) art. 191 w zw. z art. 194 § 1 w zw. z art. 122 w zw. z art. 121 O.p. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, które to polegało na wyciągnięciu wniosków w sprzeczności ze zgromadzonym materiałem dowodowym, wybiórczym ustalaniu okoliczności sprawy i wywieraniu presji na świadków. 2. naruszeniu przepisów prawa materialnego: a) przepisów ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U. z 2020 r. poz. 333 z późn. zm.; dalej jako u.p.r.): - art. 1 u.p.r. poprzez przyjęcie, że działalność gospodarcza jest prowadzona wyłącznie na powierzchni 384,46 m2 nieruchomości, w sytuacji, gdy działalność ta prowadzona jest na całej nieruchomości, - art. 2 ust 2 w zw. z art. 1 u.p.r. poprzez przyjęcie, że składowanie na nieruchomości odpadów nie stanowi prowadzenia działalności gospodarczej; - art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z ust. 1 u.p.r. poprzez wydanie decyzji względem Skarżącego i F.P. w sytuacji, gdy nieruchomość pozostaje w posiadaniu samoistnym pozostałych współwłaścicieli nieruchomości; - art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.r. poprzez przyjęcie, że nieruchomość w części stanowi grunt zakrzewiony i zadrzewiony, a pomimo tego nie podlega zwolnieniu z podatku rolnego; b) przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1170 z późn. zm.; dalej jako u.p.o.l.): - art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 i 4 u.p.o.l. poprzez wydanie decyzji względem Skarżącego i F.P. w sytuacji, gdy nieruchomość posiadaniu samoistnym pozostałych współwłaścicieli nieruchomości; - art. 2 ust. 1 i 2 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 1 - 3a włącznie - poprzez nieuwzględnienie w decyzji wszystkich budynków i budowli, które znajdują się na nieruchomości; c) art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędne zastosowanie poprzez przyjęcie, że znajdujące się na nieruchomości składowisko odpadów, trwale związane z gruntem pomniki ekspozycyjne, nie stanowią budowli; d) przepisów ustawy Kodeks cywilny: - art. 336 poprzez przyjęcie, że Skarżący i F.P. nie zostali pozbawieni posiadania nieruchomości, - art. 339 k.c. poprzez jego niezastosowanie, chociaż ze zgromadzonego materiału dowodowego, wynikało, że nie wszystkie osoby, które zostały wymienione w księdze wieczystej władają nieruchomością, - art. 58 § 1 i 2 w zw. z art. 353 1 k.c. w zw. z art. 41 u.o.o. w zw. z art. 128 ustawy o odpadach w zw. z Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 10 listopada 2015 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne oraz dopuszczalnych metod ich odzysku, poprzez przyjęcie, że umowa zawarta przez J.T. ze spółką S. sp. z o.o. w przedmiocie składowania odpadów na nieruchomości jest ważna, a tym samym spółka nie jest samoistnym posiadaczem nieruchomości; e) art. 26 ust. 1 i 2 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 6 i 6a oraz 25 w zw. z art. 41 ust. 1 w zw. z art. 123 w zw. z art. 124 ustawy o odpadach w powiązaniu z wyżej wymienianymi przepisami postępowania podatkowego - poprzez przyjęcie, iż faktyczne zbieranie/gromadzenie i składowanie odpadów na nieruchomości nie powoduje, że nieruchomość faktycznie staje się wykorzystywana na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej; f) art. 2 pkt 16 c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji błędne określenie podstawy opodatkowania; 3. art. 2 w zw. z art. 7 w zw. z art. 84 w zw. z art. 217 przepisów Konstytucji RP poprzez prowadzenie postępowania podatkowego w sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa. Mając powyższe zarzuty na uwadze Strona wniosła o przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, które zostały wskazane w odwołaniu lub do niego dołączone oraz uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenie przez organ pierwszej instancji. Dodatkowo Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie organu I instancji z dnia 11 października 2024 r. w przedmiocie odmowy powołania biegłego rzeczoznawcy w celu ustalenia prawidłowej wartości znajdujących się na nieruchomości budowli oraz postanowienie w przedmiocie przesłuchania J.T. w dniu 11 października 2024 r., jako niezakomunikowanego Skarżącemu oraz doręczone listownie dopiero w dniu 11 października 2024 r. 5. W wyniku przeprowadzenia postępowania odwoławczego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wydało opisaną na wstępie decyzję z dnia 8 sierpnia 2025 r. Organ odwoławczy wskazał, że istota sporu w przedmiotowej sprawie dotyczy ustalenia kto jest podatnikiem podatku od nieruchomości i podatku rolnego. Wyjaśnił, że w przypadku współwłasności przedmiotu opodatkowania obowiązuje zasada pierwszeństwa obowiązku podatkowego samoistnego posiadacza przed właścicielem, co oznacza, że w razie ustalenia, że jeden ze współwłaścicieli nieruchomości stanowiącej przedmiot opodatkowania jest jej posiadaczem samoistnym, obowiązek podatkowy ciąży wyłącznie na nim, a zasada solidarności obowiązku podatkowego współwłaścicieli nie ma w tym przypadku zastosowania. Kwestia kto jest samoistnym posiadaczem wymaga odwołania do przepisów prawa cywilnego. Zgodnie z art. 336 k.c. posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Posiadanie jest stanem faktycznego władztwa nad rzeczą. Na posiadanie składają się dwa elementy: element fizyczny wyrażający się we władaniu rzeczą oraz element psychiczny wyrażający się w psychicznym nastawieniu do wykonywanego władztwa. Posiadanie samoistne tym różni się od posiadania zależnego, że jest władztwem nad rzeczą niezależnym od dyspozycji i woli innej osoby. W ocenie Kolegium w sprawie został zgromadzony wystarczający materiał dowodowy, który pozwala na ocenę, że żaden ze współwłaścicieli nieruchomości nie objął nieruchomości w samoistne posiadanie ponad swój udział. Ze zgromadzonych w toku postępowania dowodów, w tym przesłuchania współwłaścicieli nieruchomości nie wynika, ażeby część współwłaścicieli posiadała nieruchomość samoistnie ponad swój udział we współwłasności. Potwierdzono, że na części nieruchomości znajduje się wygrodzone miejsce, zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, niemniej jednak samo to w ocenie Kolegium nie przesądza o samoistnym posiadaniu nieruchomości, na które wskazuje Skarżący. Kolegium zgodziło się z organem I instancji, że podatnikami pozostają współwłaściciele nieruchomości i żaden z nich nie objął nieruchomości w samoistne posiadanie ponad swój udział. Stąd nie znajdują uzasadnienia zarzuty formułowane w ww. zakresie w odwołaniu. SKO odnosząc się do kwestii zajęcia spornej nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza, wskazał, że bezspornym jest, że działka nr [...], obręb [...], jednostka ewidencyjna [...], o powierzchni 0,2732 ha, sklasyfikowana została w ewidencji gruntów i budynków jako użytek rolny (RII). Dla uznania, że grunt jest zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej nie jest wystarczające ustalenie, iż znajduje się on w posiadaniu przedsiębiorcy. Samego faktu udostępniania gruntów rolnych przedsiębiorcy nie można uznać za wystarczający do wykazania, że nastąpiło zajęcie tych gruntów na prowadzenie działalności gospodarczej. Tym samym, o ile takie grunty nie są przez ich posiadaczy zajmowane na prowadzenie działalności gospodarczej, powinny być opodatkowane nie podatkiem od nieruchomości, ale podatkiem rolnym, chyba że objęte są jednym ze zwolnień od opodatkowania wynikających z ustaw regulujących te podatki albo stosownej uchwały rady gminy. Wbrew twierdzeniom Skarżącego nieruchomość nie została sklasyfikowana w ewidencji gruntów jako grunt zakrzewiony i zadrzewiony (nawet częściowo), co nie daje podstaw do zastosowania zwolnienia z art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.r. W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że zajęcie gruntu na prowadzenie działalności gospodarczej jest faktycznym jego wykorzystaniem w tej działalności. Między innymi może to polegać na traktowaniu danego gruntu jako pewnego rodzaju przestrzeni służącej wykonywaniu określonego rodzaju działalności gospodarczej. Konieczne jest jednak w każdym przypadku istnienie bezpośredniego związku danego gruntu z wykonywaną działalnością gospodarczą. W toku postępowania podatkowego, w ocenie Kolegium, ustalono, że jedynie część gruntu została zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej. Przeprowadzona wizja na nieruchomości oraz załączone do protokołów fotografie przedstawiają wydzieloną część, fizycznie zajętą przez S.P. na prowadzenie działalności gospodarczej oraz pozostałą część działki porośniętą roślinnością. Zarośnięta część działki w żaden sposób nie jest użytkowana, nie posiada śladów zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej. Całość materiału zgromadzonego w toku postępowania, w ocenie Kolegium potwierdza, że jedynie część działki o pow. 384,46 m2 została zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej, co zostało prawidłowo uwzględnione w decyzji organu I instancji. Z materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania, nie wynika również, ażeby w roku podatkowym objętym decyzją na nieruchomości składowane były odpady, na które wskazuje Skarżący w odwołaniu. Skarżący wskazywał, że J.T. składował kamienie na spornej nieruchomości w ramach prowadzenia przez niego działalności gospodarczej, w celu planowanej tam inwestycji budowlanej. Zarzuty te nie zostały potwierdzone, brak jest dowodów wskazujących na zajęcie nieruchomości przez składowanie na niej kamieni. Nawieziona w latach poprzednich ziemia porosła już roślinnością, pomimo, iż może ona stanowić odpad w rozumieniu przepisów, w ocenie Kolegium, powyższe nie przesądza o zajęciu nieruchomości na prowadzenie przez J.T. na nieruchomości działalności gospodarczej w spornym okresie. W ocenie Kolegium prawidłowo organ I instancji zidentyfikował jako budowle następujące obiekty: ogrodzenie części działki, bramę wjazdową, wybetonowaną część działki przeznaczoną na ekspozycję, tablice reklamowe. Nie znajduje uzasadnienia uznanie za budowle pomników ekspozycyjnych, jak wskazuje Skarżący. Naniesienia w postaci nagrobków (pomników ekspozycyjnych) nie stanowią w ocenie Kolegium budowli podlegających opodatkowaniu. Nie każde naniesienie – choćby trwale z gruntem związane – będzie stanowiło budowlę podlegającą opodatkowaniu. SKO zauważyło, że powoływane "pomniki/nagrobki" stanowią jedynie element ekspozycji asortymentu prowadzonego przedsiębiorstwa. Zdaniem Kolegium, stanowią one ewentualnie tymczasowe obiekty budowlane. Zaś tymczasowy obiekt budowlany, o którym mowa w art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409), może być budowlą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l, jeżeli jest budowlą wprost wymienioną w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego lub w innych przepisach tej ustawy oraz w załączniku do niej, stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego. Spełniający wskazane kryterium tymczasowy obiekt budowlany, o ile jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, podlega opodatkowaniu na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Przedmiotowe pomniki ekspozycyjne, nie są budowlami wprost wymienionymi w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, zatem nie stanowią przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Kolegium odnosząc się do zarzutu dotyczącego nieprawidłowego ustalenia przez organ I instancji wartości budowli podlegających opodatkowaniu, również i w tym zakresie w ocenie Kolegium, nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. podstawę opodatkowania stanowi dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Z kolei zgodnie z art. 4 ust. 7 u.p.o.l. jeżeli podatnik nie określił wartości budowli, o których mowa w ust. 1 pkt 3 oraz w ust. 5, lub podał wartość nieodpowiadającą wartości rynkowej, organ podatkowy powoła biegłego, z zastrzeżeniem ust. 8, który ustali tę wartość. W przypadku gdy podatnik nie określił wartości budowli, o których mowa w ust. 1 pkt 3 oraz w ust. 5, lub wartość ustalona przez biegłego jest wyższa co najmniej o 33% od wartości określonej przez podatnika, koszty ustalenia wartości przez biegłego ponosi podatnik. Z akt sprawy wynika, że prowadzący działalność gospodarczą współwłaściciel nieruchomości podał wartość budowli zlokalizowanych na nieruchomości. Przeprowadzona przez organ I instancji weryfikacja, wykazała, że wartość ta odpowiada wartości rynkowej. Uzasadnienie podjętych działań w tym zakresie zostało zawarte w zaskarżonej decyzji. Stanowisko organu I instancji, w kontekście przedstawionych okoliczności Kolegium uznało za racjonalne i w pełni uzasadnione wobec obowiązujących przepisów. W zaistniałej sytuacji brak było konieczności powoływania biegłego dla określenia wartości budowli, wykazanych przez Podatnika. Końcowo Organ odniósł się do zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego jak i procesowego, które - w ocenie Kolegium - stanowią jedynie polemikę ze stanowiskiem organu I instancji. Stwierdził również, że zażalenia złożone przez Skarżącego na postanowienia wydane w toku postępowania tj. z dnia 11 października 2024 r. w przedmiocie powołania biegłego rzeczoznawcy oraz postanowienie w przedmiocie przesłuchania J.T. w dniu 11 października 2024 r., jako niezakomunikowanego Skarżącego oraz doręczone listownie dopiero w dniu 11 października 2024 r. nie zasługują na uwzględnienie. Ponadto Kolegium stwierdziło, że organ I instancji, prawidłowo ustalił podstawę opodatkowania oraz naliczył kwoty podatku od nieruchomości i podatku rolnego. Łączne zobowiązanie pieniężne za okres od VII do XII 2022 r. - po zaokrągleniu zgodnie z art. 63 § 1 Ordynacji podatkowej wyniosło 350 zł. 6.1. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Podatnik wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1. przepisów postępowania tj.: a. art. 144 § 1b i 1c w zw. z art. 145 § 1 w zw. z art. 148 § 1 w zw. z art. 120 w zw. z art. 122 w zw. z art. 123 § 1 O.p. poprzez: - wadliwą ocenę postępowania organu I instancji polegającą na przyjęciu, iż organ I instancji nie uchybił ww. przepisom w odniesieniu do wszelkich pism kierowanych do A.P. – które były kierowane na adres w M. – chociaż w toku innego postępowania, które prowadził i nadal prowadzi Prezydent Miasta Krakowa o sygn. WS06.6236.543.2022.KS (SKO w toku postępowania odwoławczego wypożyczyło ww. akta); organ I instancji został poinformowany przez A.P., że najpóźniej od 2021 r. nie zamieszkuje pod adresem: [...], lecz faktycznie zamieszkuje w K. pod adresem [...], - bezrefleksyjne przyjęcie za organem I instancji a w konsekwencji pozbawienie A.P. możliwości udziału w postępowaniu odwoławczym, poprzez przyjęcie, iż adresem, na który należy kierować wszelkiego rodzaju korespondencję jest adres w M., chociaż z akt postępowania Prezydenta Miasta Krakowa o svgn.WS-06.6236.543.2022.KS Organ powziął wiedzę, iż A.P. najpóźniej od 2021 r. zamieszkuje pod adresem w K., [...], a której to sprzeczności Organ II instancji nie wyjaśnił; co w konsekwencji doprowadziło do sytuacji, iż A.P. został pozbawiony udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Miasta Krakowa, a dodatkowo, że ww. decyzja do tej pory nie została doręczona A.P.; b. art. 120 O.p. w zw. z wszystkimi dalszymi przepisami, które zostały poniżej wymienione w niniejszym odwołaniu w pkt od 1 do 3 - poprzez prowadzenie postępowania z naruszeniem zasady legalizmu, które polegały na naruszeniu przepisów prawa postępowania podatkowego, przepisów prawa materialnego oraz Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, które szczegółowo zostały wskazane w dalszej części odwołania, a w szczególności polegających na ich błędnym zastosowaniu (w tym również polegającym na zastosowaniu przepisów, które nie mogły mieć zastosowania w niniejszym postępowaniu) względnie na niezastosowaniu przepisów, które powinny zostać zastosowane w niniejszym postępowaniu, a które to naruszenie wypaczyło wynik niniejszego postępowania, tak co do adresatów obowiązku podatkowego, jak również co do wysokości obowiązku podatkowego; c. art. 121 § 1 O.p. w zw. z wszystkimi wymienionymi w niniejszym odwołaniu przepisami poprzez bezrefleksyjne uznanie za prawidłowe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta Krakowa, chociaż faktycznie organ I instancji prowadził postępowanie w sposób niebudzący zaufania uczestników postępowania do organów podatkowych, albowiem za prawidłowe i budzące zaufanie, nie może zostać uznane postępowanie, w którym organ dopuszcza się naruszenia przepisów prawa postępowania podatkowego, licznych przepisów prawa materialnego oraz Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a nadto z niewiadomych przyczyn pozbawia niektóre strony postępowania statusu stron i uznaje ich za świadków, po czym odbiera od nich zeznania, a następnie uniemożliwia zadawanie pytań świadkom lub uchyla pytania istotne dla wyjaśnienia stanu faktycznego, odbiera zeznania w sposób kolektywny, nie dokonuje literalnego, dosłownego zaprotokołowania zeznań poszczególnych osób, lecz dokonuje ich takiej modyfikacji oraz parafrazy, która wypacza sens udzielonej odpowiedzi, nadto dopuszcza do sytuacji, w której odbiera zeznania od pełnomocnika świadka, przyjmując, że to świadek dokonuje złożenia zeznań tj. instytucji nieznanej przepisom prawa podatkowego, kieruje zawiadomienia o przeprowadzeniu danego dowodu, w taki sposób, że zawiadomienie dociera do strony z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 190 § 1 O.p., a w konsekwencji, że Strona o przeprowadzeniu dowodu dowiaduje się po jego przeprowadzeniu, następnie pomijaniu dowodów z dokumentów urzędowych, które Organ znał z urzędu, a które stanowiły dowód na potwierdzenie faktów istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszego postępowania m.in. decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 2 sierpnia 2024 r. w sprawie o sygn. akt WS-06.6236.543.2022.KS oraz decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 14 listopada 2024 r. w sprawie o sygn. akt SKO.OŚ/4170/354/2024, a czego Organ II instancji nie wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji; d. art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p. w zw. z pozostałymi niżej wymienionymi przepisami regulującymi postępowanie dowodowe - poprzez: - naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz swobodnej oceny materiału dowodowego, którego to naruszenia Organ II instancji dopuścił się poprzez ustalenie faktycznego zagospodarowania nieruchomości w oderwaniu od zebranego materiału dowodowego, a tym samym bezrefleksyjne powtórzenie błędnych i dowolnych ustaleń Prezydenta Miasta Krakowa, jak również dokonanie ustaleń faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, w sprzeczności ze zgromadzonym materiałem dowodowym, pominięciu faktów znanych organowi z urzędu - tj. faktów poznanych w następstwie prowadzenia postępowania akt WS06.6236.543.2022.KS oraz SKO.OŚ/4170/354/2024 w następstwie prowadzonego przez Organ postępowania w przedmiocie nakazania usunięcia składowanych nieruchomości odpadów, następnie pomimo licznych uwag strony, że w głębi nieruchomości, za linią drzew i folią maskującą znajdują się dalsze odpady, które zostały wytworzone w ramach prowadzonej przez S.P. działalności gospodarczej, bezpodstawnie odmówienie zweryfikowanie tych twierdzeń i przyjęcie, że zajęcie części nieruchomości na składowisko odpadów, które zostały wytworzone w toku produkcji i rozbiórki nagrobków, nie stanowi zajęcia gruntu na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza w znaczeniu art. 1 u.p.r., chociaż produkcja i rozbiórka nagrobków, a także składowanie odpadów, które powstały w następstwie ww. działalności nie mieszczą się w zakresie pojęcia działalności rolniczej w znaczeniu wyznaczonym przez art. 2 ust. 2 u.p.r. - a czego Organy nie wyjaśniły, - zaniechanie dokładnego ustalenia wartości budowli, w tym m.in. ogrodzenia - tu cyt.: licząc średnio słupki co 3 metry należy postawić 27 szt. słupków - w sytuacji, w której na nieruchomości znajduje się konkretna budowla - tj. ogrodzenie, która obejmuje konkretną ilość słupków, a tym samym niedopuszczalne jest przyjmowanie - na oko - szacunkowej liczby słupków, w oparciu o którą to liczbę następnie ustala się wartość budowli-tj. ogrodzenia. Wreszcie Organ naruszył ww. przepisy poprzez czynienie ustaleń w sposób sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego oraz zasadami logiki, m.in. poprzez przyjęcie, że skoro J.T. nie uzyskał m.in. decyzji środowiskowych; o pozwoleniu na budowę; warunków zabudowy; zezwolenia na prowadzenia składowiska odpadów, to znaczy, że nie mógł prowadzić na nieruchomości składowiska odpadów, w sytuacji, w której Organ winien odróżnić kwestię prawa i kwestię faktów, a więc odmiennie ustalić faktyczne zagospodarowanie nieruchomości od tego czy to zagospodarowanie odpowiada prawu. Fakt znajdowania się ww. odpadów nieprzerwanie od 2017 r. do chwili obecnej i de facto utrzymywania na nieruchomości składowiska odpadów został stwierdzony przez Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 2 sierpnia 2024 r. w sprawie o sygn. akt WS-06.6236.543.2022.KS oraz decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 14 listopada 2024 r. w sprawie o sygn. akt SKO.OŚ/4170/354/2024, którymi to ustaleniami Organy pozostawały związane - natomiast nie wyjaśniły powyższej sprzeczności - tj. dlaczego w toku postępowania o sygn. akt WS-06.6236.543.2022.KS oraz o sygn. akt SKO.OŚ/4170/354/2024 uznały, że na nieruchomości nieprzerwanie od 2017 roku jest utrzymywane i prowadzone wysypisko odpadów, a w toku postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją SKO uznały, że na przeważającej części nieruchomości - tj. za wyjątkiem tej wygrodzonej przez S.P. - jest prowadzona żadna działalność gospodarcza. Powyższa sprzeczność nie została wyjaśniona przez Organy; e. art. 123 § 1 w zw. z art. 190 § 1 O.p. poprzez bezrefleksyjne uznanie, iż Prezydent Miasta Krakowa działał prawidłowo w sytuacji, gdy skierował do Skarżących, a także do pozostałych uczestników postępowania, zawiadomienia o zamiarze przesłuchania J.T. w charakterze strony, z uchybieniem terminu 7 dni przed zaplanowanym terminem przeprowadzenia danej czynności dowodowej, a w praktyce doręczenie ww. zawiadomienia po terminie, na który zaplanowano przeprowadzenie ww. dowodu; f. art. 124 w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. poprzez zaniechanie wyjaśnienia i odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do twierdzeń Skarżącego, które dotyczyły tego, że Skarżący zostali pozbawieni posiadania danej czynności ww. nieruchomości, a pomimo braku dania wiary powyższym twierdzeniom i przyjęciu, że Skarżący pozostają wraz z pozostałymi stronami współposiadaczami nieruchomości, to zaniechanie wyjaśnienia, w jaki sposób Skarżący mieliby posiadać nieruchomość - w tym przede wszystkim, w jaki sposób mieliby nią władać, w przypadku, gdy J.P. i S.P. dokonali wygrodzenia części nieruchomości pod zakład kamieniarski, który ogrodzili, w taki sposób, że klucze do bramy oraz znajdującego się na nieruchomości budynku posiadają wyłącznie J.P. i S.P., nadto pozostała część nieruchomości została zajęta przez J.T. i S. sp. z o.o., które to podmioty nieprzerwanie od 2017 roku założyły i prowadzą na tej pozostałej części nieruchomości składowisko odpadów i nieprzerwanie utrzymują to składowisko odpadów do chwili obecnej - co znalazło potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniach prowadzonych przez Prezydenta Miasta Krakowa w sprawie o sygn. akt WS-06.6236.543.2022.KS oraz Samorządowe Kolegium Odwoławczego Krakowie w sprawie o sygn. akt SKO.OŚ/4170/354/2024, tym bardziej, że ww. część nieruchomości również została wygrodzona przez J.T., a Skarżący nie mają do niej fizycznego dostępu. W konsekwencji nie sposób przyjąć, że organy I i II instancji - pomijając ww. zarzuty Skarżących i w istocie w ogóle się do nich nie odnosząc, dokonały właściwego ustalenia stanu faktycznego sprawy, chociaż ustalenia dokonane przez Organy pozostają wzajemnie sprzeczne z ustaleniami organu I instancji (sygn. akt WS-06.6236.543.2022.KS) oraz ustaleniami Samorządowego Kolegium Odwoławczego (sygn. akt SKO.OŚ/4170/354/2024), chociaż ww. ustalenia pozostają ze sobą sprzeczne i wzajemnie się wykluczają to jednak ani Prezydent Miasta Krakowa ani SKO ww. sprzeczności nie wyjaśniły, czym dopuściły się wadliwego sporządzenia uzasadnienia faktycznego, a w tym samym nie sprostały ciążącemu na organie obowiązkowi sporządzenia uzasadnienia w zgodzie z zasadą przekonywania; g. art. 180 § 1 w zw. z art. 181 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 188 w zw. z art. 197 § 1 w zw. z art. 122 O.p poprzez szczególnego rodzaju zaniechanie w ustalenia stanu faktycznego sprawy, które polega na uznaniu przez SKO, iż odmowa przez Prezydenta Miasta Krakowa dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy majątkowego, która to odmowa została wyrażona w postanowieniu z dnia 11 października 2024 r. o sygn. PD 01.3.3120.8.257.2024.MO, była prawidłowa, co jednak nie zostało uzasadnione przez SKO, a które to zaniechanie w toku postępowania dowodowego doprowadziło do błędnego ustalenia wartości znajdujących się na nieruchomości budowli, z przekroczeniem kompetencji organu, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia wysokości podatku; h. art. 191 w zw. z art. 194 § 1 w zw. z art. 122 w zw. z art. 121 O.p. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny które to naruszenie polegało na wyciąganiu wniosków w sprzeczności ze zgromadzonym materiałem dowodowym, przyjęcie przez SKO za ustalone okoliczności, które nie zostały ustalone przez Organy, a które były kwestionowane przez Skarżących w toku postępowania przed organem I instancji oraz w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta Krakowa, nadto pominięciu przez organ II instancji okoliczności, które zostały ustalone przez organ I instancji w toku postępowania dowodowego, a które stały w sprzeczności z przyjętą przez Organy tezą nadto modyfikowaniu zeznań udzielonych przez świadków, w taki sposób, aby w protokole znalazły się takie fragmenty wypowiedzi, które zgadzały się z przyjętą tezą ostrzegania świadków (A.B.; M.Z., A.K.), iż jeżeli zeznają że nieruchomość pozostaje samoistnym posiadaniu: J.T.; S. sp. z o.o.; J.P. oraz S.P., to może się okazać, że doszło do zasiedzenia nieruchomości na rzecz ww. osób, co należy poczytywać, jako próbę wywarcia presji na świadków/strony, aby zaprzeczyli, że nieruchomość nie jest w posiadaniu samoistnym S.P., J.P., J.T. - tj. ze względu na składowane odpady i urządzony zakład kamieniarski, a tym samym sugerowaniu ww. osobom odpowiedzi na zadane pytania, a w konsekwencji uzyskaniu odpowiedzi niezgodnej z prawdą, nadto twórczemu parafrazowaniu zeznań świadków (protokołowanie słów, które nie zostały wypowiedziane przez świadków), braku wyjaśnienia, dlaczego organ nie dał wiary ustaleniom zawartym w dokumentach urzędowych, które zostały sporządzone przez Prezydenta Miasta Krakowa, a które Prezydent sporządził w sprawie o sygn. akt WS- 06.6236.543.2022.KS, a także które sporządziło SKO w Krakowie w sprawie o sygn. akt SKO.OŚ/4170/354/2024 braku odniesienia się do twierdzeń strony w szczególności co do nieprzysługiwania samoistnego posiadania nieruchomości Skarżących, zaniechaniu przez organ odniesienia się do podniesionych przez A.P. faktu, że w Sądzie Rejonowym dla Krakowa Nowej Huty w Krakowie pod sygn. akt [...] toczy się postępowanie w sprawie wydania nieruchomości przez J.T.; S.P. oraz J.P. na rzecz Skarżących, oraz nakazania usunięcia składowanych odpadów, do których to faktów - chociaż zostały podniesione w odwołaniu - Organ II instancji w ogóle się nie odniósł. 2. przepisów prawa materialnego, a to: a. przepisów ustawy o podatku rolnym: - art. 1 u.p.r. poprzez przyjęcie, że działalność gospodarcza jest prowadzona wyłącznie na powierzchni 384,46 m2, w sytuacji, w której na całej nieruchomości jest prowadzona działalność gospodarcza, a w konsekwencji wydaniu decyzji ustalającej, że w pozostałej części nieruchomości jest objęta podatkiem rolnym, w sytuacji, w której z faktu, że na całej nieruchomości jest prowadzona działalność gospodarcza polegająca na składowaniu odpadów - która nie jest działalnością rolniczą, powoduje, że na organie ciążył obowiązek objęcia całe nieruchomości podatkiem od nieruchomości, a tym samym nie było podstaw do objęcia nieruchomości podatkiem rolnym; - art. 2 ust. 2 w zw. z art. 1 u.p.r. poprzez przyjęcie przez organ, że składowanie przez J.T. oraz S.P. i J.P. odpadów na nieruchomości, nie jest prowadzeniem działalności gospodarczej, lecz mieści się w zakresie pojęcia "działalności rolniczej", a tym samym nieczynni koniecznym objęcia nieruchomości, podatkiem od nieruchomości, a dodatkowo uznanie że na nieruchomości w 2017 r. zostały zwiezione odpady, które są składowane na nieruchomości do chwili obecnej, a następnie uznanie, że ww. fakt jest bez znaczenia dla prowadzonego przez organy obu instancji postępowania, co jednak pozostaje w sprzeczności z zasadami logiki, albowiem, gdyby Organy dokonały właściwej oceny, to z faktu że na nieruchomość w 2017 r. zostały zwiezione odpady budowlane uznanie. wytworzone przez przedsiębiorców (J.T. oraz S. sp. z o.o.) i przez cały czas do chwili obecnej ww. odpady są na nieruchomości składowane, a dodatkowo są dowożone nowe odpady, które wytworzył S.P. - przedsiębiorca, to w konsekwencji Organy wywnioskowałyby, że na nieruchomości jest prowadzona dana działalność gospodarcza, a tym samym nieruchomość winna zostać objęta podatkiem od nieruchomości; - art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z ust. 2 u.p.r. poprzez wydanie decyzji względem Skarżących, w sytuacji, w której nieruchomość pozostaje w samoistnym posiadaniu J.P., S.P. oraz J.T., nadto S. sp. z o.o. oraz ewentualnie pozostałych osób ujawnionych w księdze wieczystej nieruchomości, lecz nie jest posiadana przez Skarżących a w konsekwencji, obowiązku skierowania decyzji względem samoistnych posiadaczy, a nie właścicieli; - art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.r. poprzez przyjęcie przez organ, że nieruchomość, w części stanowi grunt, który jest zadrzewiony i zakrzewiony, a jednocześnie, że okoliczność dalszego utrzymywania na nieruchomości zwiezionych przez J.T. oraz S. sp. z o.o., a także J.P. i S.P. odpadów, nie stanowi prowadzenia działalności gospodarczej, a mimo to przyjęciu, nieruchomość, jako zadrzewiona i zakrzewiona, nie podlega zwolnieniu od podatku rolnego, która to sprzeczność nie została wyjaśniona przez Organy; b. przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych: - art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust 3 i 4 u.p.o.l. poprzez wydanie decyzji względem Skarżących, w sytuacji, w której nieruchomość pozostaje w samoistnym posiadaniu J.P., S.P. oraz J.T. oraz ewentualnie pozostałych osób ujawnionych w księdze wieczystej, jako właściciele, nadto S. sp. z o.o., lecz nie jest posiadana przez Skarżących, a w konsekwencji, obowiązku skierowania decyzji względem samoistnych posiadaczy, a nie właścicieli, nadto pominięciu okoliczności, że Skarżący nie są właścicielami lub posiadaczami budowli znajdujących się na nieruchomości, albowiem nie dysponują możliwości korzystania nieruchomości, ze względu na wyzucie z posiadania przez co najmniej J.P., S.P. oraz J.T., którzy dokonali wygrodzenia nieruchomości, postawienia budynku, bram, które są zamykane na zaniki i kłódki, do których Skarżący nie mają kluczy, a tym samym nie posiadają ww. rzeczy, w tym nieruchomości, co w konsekwencji powinno doprowadzić do ustalenia zobowiązania podatkowego względem innych osób, aniżeli F.P. i A.P.; - art. 2 ust. 1 i 2 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 1 - 3a włącznie - poprzez nieuwzględnienie w decyzji wszystkich budynków i budowli, reklam, tablic reklamowych, urządzeń reklamowych, szyldów, które znajdują się na nieruchomości i są wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej przez S.P. lub J.P., lub J.T., co doprowadziło do wydania decyzji, która określa zobowiązanie podatkowe w sposób nieprawidłowy, c. art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na przyjęciu, że znajdujące się na nieruchomości składowisko odpadów; trwale związane z gruntem pomniki, które znajdują się na nieruchomości, nie stanowią budowli, które winny zostać uwzględnione przez organ, jako przedmioty wpływający na wymiar podatku od nieruchomości, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji, która określa zobowiązanie podatkowe w sposób nieprawidłowy, d. przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny: - art. 336 - poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na przyjęciu, że: 1. uregulowana w art. 336 k.c. instytucja obejmuje uprawnienie do współposiadania całej rzeczy przez każdego przez współwłaścicieli niezależnie od wysokości przysługującego udziału, z czym skarżący się zgadza po czym wskazanie przez SKO w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, iż w odniesieniu do żadnego ze współwłaścicieli nie można stwierdzić, że doszło do objęcia w posiadanie nieruchomości ponad wysokość przysługującego udziału w prawie własności - z czym skarżący się nie zgadza, albowiem: 1) po pierwsze konstrukcja posiadania z art. 336 k.c. oraz art. 206 k.c. nie jest oparta na posiadaniu w zakresie przysługującego udziału, albowiem jak trafnie wyjaśnił SN w wyr. z 27.4.2001 r. (III CKN 21/99, Legalis): "Z przepisów kodeksu cywilnego regulujących współwłasność nie wynika, aby współwłaściciel miał uprawnienie do korzystania tylko z takiej części wspólnej rzeczy, która odpowiada wielkości jego udziału (..,). W wypadkach objętych zakresem zastosowania art. 206 k.c. nie sposób więc w ogóle mówić o uprawnieniu współwłaścicieli do korzystania z rzeczy wspólnej w jakichkolwiek częściach". W sytuacjach objętych zakresem zastosowania art. 206 k.c. nie sposób zasadnie mówić o uprawnieniu współwłaścicieli do korzystania z rzeczy wspólnej w granicach udziału. 2) Natomiast Organ II instancji powyższej sprzeczności w interpretacji art. 336 k.c. w zw. z art. 206 k.c. nie wyjaśnił, chociaż koncepcje posiadania pro indiviso oraz posiadania w ramach udziału i ponad udział wzajemnie się wykluczają, a tym samym nie może zostać uznane za prawidłowe takie zastosowanie art. 336 k.c. w zw. z art. 206 k.c., które polegałoby na przyjęciu, że instytucja posiadania - w polskim systemie prawnym - opiera się na założeniu posiadania w ramach udziału oraz ponad udział. Jednocześnie, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ obie ww. koncepcje - tj. pro indiviso oraz posiadania w ramach udziału/ponad udział - zastosował jednocześnie, co nie może być prawidłowe, jeżeli obie te koncepcje są wzajemnie wykluczające. Skoro organ II instancji uważa, że obie ww. koncepcje dają się wzajemnie pogodzić, to ww. sprzeczność winien wyjaśnić w uzasadnieniu czego organ II instancji jednak nie zrobił. 2. Skarżący nie zostali pozbawieni posiadania nieruchomości, błędnego przyjęcia, że nieruchomość jest we współposiadaniu wszystkich osób ujawnionych w księdze wieczystej nieruchomości, nadto w odniesieniu S. sp. z o.o., przyjęciu, iż w ramach obowiązującego systemu prawnego obowiązuje zasada nemo sibi ipse causam possessionis mutare potest nikt nie może sobie zmienić podstawy posiadania, w sytuacji, w której, chociaż S. sp. z o.o. wspólnie z J.T. dokonała w 2017 r. zwiezienia odpadów na podstawie umowy, to po 2017 r. ewentualnie posiadanie zależne ww. nieruchomości, z pewnością uległo przekształceniu w samoistne współposiadanie J.T. oraz S. sp. z o.o., które to osoby konsekwentnie od 2017 r. odmawiają F.P., a później również A.P. (od chwili nabycia spadku) usunięcia ww. odpadów i wydania zajmowanej przez nich nieruchomości, ze wskazaniem, iż czują się właścicielami przedmiotowej nieruchomości i nie widzą potrzeby usunięcia rozebrania ww. budowli składowiska, a w konsekwencji usunięcia ww. odpadów. Jednocześnie przyjęciu, że w sytuacji, gdy cała nieruchomość jest wygrodzona, nadto zajęta przez budynki lub budowle, które stanowią własność innych podmiotów niż Skarżących, a które zostały na niej posadowione bez ich zgody i pomimo ich wyraźnego sprzeciwu i nakazu usunięcia, to mimo to mogą być lub zostać uznani za posiadaczy nieruchomości - współposiadaczy nieruchomości, chociaż bezsprzecznie nie przysługuje im corpus - tj. fizyczne władztwo nad nieruchomością; - art. 339 k.c. - poprzez jego niezastosowanie, chociaż ze zgromadzonego materiału dowodowego, wynikało, że nie wszystkie osoby, które zostały ujawnione w księdze wieczystej władają nieruchomością, a w szczególności, że Skarżący zostali pozbawionymi władania nieruchomością, którego to naruszenia dopuścił się J.T. wraz ze S. sp. z o.o. - w odniesieniu do składowiska odpadów, a S.P. i J.P. - w odniesieniu do pozostałej części nieruchomości; - art. 58 § 1 i 2 w zw. z art. 3531 k.c. w zw. z art. 41 w zw. z art. 128 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach w zw. z § 2 Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 10 listopada 2015 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku (Dz. U. z 2016 r. poz. 93) wraz z załącznikiem do rozporządzenia – poprzez bezrefleksyjne przyjęcie za organem I instancji, że umowa zawarta przez J.T. ze spółką S. sp. z o.o., w przedmiocie składowania odpadów na nieruchomości jest ważna, a tym samym S. sp. z o.o. w ocenie organu nie jest samoistnym współposiadaczem nieruchomości, w sytuacji, w której umowa zawarta przez J.T. i S. sp. z o.o. jest nieważna z mocy prawa, albowiem jej przedmiotem jest składowanie odpadów w miejscu do tego nieprzeznaczonym, co powoduje, że taka umowa pozostaje sprzeczna z ustawą - tj. ww. przepisami ustawy o odpadach, nadto w sprzeczności z zasadami współżycia społecznego, w zakresie, w jakim z nieruchomości objętej wspólnością majątku spadkowego, czyni wysypisko śmieci; e. art. 26 ust. 1 i 2 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 6 i 6a oraz 25 w zw. z art. 41 ust. 1 w zw. z art. 123 w zw. z art. 124 ustawy o odpadach w powiązaniu z wyżej wymienionymi przepisami postępowania podatkowego, obejmujących postępowanie dowodowe - poprzez bezrefleksyjne przyjęcie za organem I instancji, iż faktyczne zbieranie/gromadzenie i składowanie na nieruchomości odpadów w tym odpadów budowlanych przez J.T.; S.P., J.P. oraz S. sp. z o.o. nie powoduje, że nieruchomość faktycznie staje się wykorzystywana na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej, o której mowa ww. art. 41 ust. 1 u o odpadach, co w konsekwencji prowadzi do konstatacji, że w ocenie organu podmiot, który w tożsamy sposób gospodarowałby na nieruchomości - tj. zbierał odpady i je na niej składował mając do tego odpowiednie zezwolenie organu administracyjnego, pod względem zobowiązań publicznoprawnych pozostawałby zobowiązany do uiszczenia wyższych zobowiązań podatkowych, co prowadzi do nieakceptowalnego wniosku, że prowadzenie działalności polegającej na zbieraniu i składowaniu odpadów z naruszeniem ustawy o odpadach – tj. bez wymaganych zezwoleń, zgód, decyzji i procedur, pod względem zobowiązań publiczno-prawnych - w tym m.in. podatków, jest traktowane przez organy podatkowe korzystniej, niż prowadzenie ww. działalności z naruszeniem prawa, a tym samym przyjęte przez organ stanowisko zachęca do jego łamania, albowiem podmiot, który prowadzi działalność gospodarczą w zgodzie prawem - tj. uzyskując wszelkie niezbędne zgody na prowadzenie działalności gospodarczej, w ocenie organu powinien płacić wyższy podatek, niż podmiot, który prowadzi taką samą działalność bez niezbędnych zgód, albowiem w ocenie organu to rzeczone zgody stanowią podstawę do oceny, czy dany stan faktyczny stanowi działalność gospodarczą, czy też za taką działalność gospodarczą nie może zostać uznany; f. art. 2 pkt 16c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130) poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji błędne określenie podstawy opodatkowania, co doprowadziło do wadliwego określenia zobowiązania podatkowego - tj. określenia zobowiązania w nieprawidłowej wysokości. 3. art. 2 w zw. z art. 7 w zw. z art. 84 w zw. z art. 217 przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez prowadzenie postępowania podatkowego w sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa postępowania podatkowego oraz przepisów prawa materialnego, które to naruszenia spowodowały, że organ wydając zaskarżoną decyzję, nałożył na Skarżących zobowiązanie publicznoprawne - zobowiązanie podatkowe wbrew obowiązującym przepisom prawa. Mając powyższe zarzuty na uwadze wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, według norm prawem przewidzianych. 6.2. W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało swoje stanowisko w sprawie i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje 7.1. Odnosząc się na wstępie do kwestii kognicji Sądu, należy wpierw przywołać art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), stosownie do którego sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Normatywnym potwierdzeniem sprawowania przez sądy administracyjne kontroli działalności administracji publicznej jest również art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.; dalej p.p.s.a.), stanowiący ponadto, że sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Zaznaczenia wymaga, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.). W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeśli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Z kolei stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. 7.2. Dokonując kontroli zaskarżonego orzeczenia zgodnie z zakreślonymi powyżej regułami, Sąd stwierdził, że skarga jest zasadne. 7.3. Istota sporu (a jednocześnie najdalej idący zarzut skargi) w niniejszej sprawie ogniskuje się wokół kwestii, kto jest podatnikiem podatku od nieruchomości i podatku rolnego. W tym zakresie należy zgodzić się z Organem (str. 7 decyzji), że w przypadku współwłasności przedmiotu opodatkowania obowiązuje zasada pierwszeństwa obowiązku podatkowego samoistnego posiadacza przed właścicielem, co oznacza, że w razie ustalenia, że jeden ze współwłaścicieli nieruchomości stanowiącej przedmiot opodatkowania jest jej posiadaczem samoistnym, obowiązek podatkowy ciąży wyłącznie na nim, a zasada solidarności obowiązku podatkowego współwłaścicieli nie ma w tym przypadku zastosowania. W tym miejscu należy zauważyć, że niesporne jest, iż na spornej działce o powierzchni 0,2732 ha, znajduje się ogrodzony teren o powierzchni 384,46 m2. Teren ten jest zajęty są przez Pana S.P. na prowadzenie działalności gospodarczej pod nazwą U.. Jednakże słuszne są zarzuty skargi, że stanowisko organów w kwestii własności, współwłasności, posiadania i współposiadania jest niejasne, a wręcz wewnętrznie sprzeczne. Na str. 7 zaskarżonej decyzji SKO stwierdza bowiem, że "Z art. 206 k.c. wynika, że każdy ze współwłaścicieli jest uprawniony do współposiadania rzeczy wspólnej oraz do korzystania z niej w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli. Istotne jest przy tym, że każdy z współwłaścicieli ma prawo posiadać całą rzecz wspólną i nie może być w tym posiadaniu ograniczony do fragmentu rzeczy, który odpowiadałby wielkości jego udziału" (podkreślenie Sądu). Po czym jednak wielokrotnie, na str. 8 i 9 decyzji, SKO stwierdza, że "żaden ze współwłaścicieli nieruchomości nie objął nieruchomości w samoistne posiadanie ponad swój udział" " (podkreślenie Sądu). Powstaje zatem pytanie, za którą koncepcją posiadania (współposiadania) opowiada się Organ. Jeżeli za pierwszą, to Organ powinien wyjaśnić dlaczego w zakresie tej części działki, która niewątpliwie znajduje się w posiadaniu jednego ze współwłaścicieli (o czym świadczy m.in. fakt ogrodzenia tej części) i bezspornie zajęta jest na prowadzenie przez niego działalności gospodarczej, nie przyjął ww. zasady pierwszeństwa posiadania przed własnością, tzn. dlaczego nie przyjął, że obowiązek podatkowy ciąży wyłącznie na samoistnym posiadaczu tej części działki, a zasada solidarności obowiązku podatkowego współwłaścicieli nie ma w tym przypadku zastosowania. Jeśli za drugą, konieczne jest – po pierwsze – wskazanie podstawy prawnej do takiego wydzielenia, wbrew powołanemu wyżej art. 206 Kodeksu cywilnego, a po drugie – wykazanie (wyliczenie), że rzeczywiście żaden ze współwłaścicieli nieruchomości nie objął nieruchomości w samoistne posiadanie ponad swój udział. W przypadku tej drugiej koncepcji (zakładając nawet, że żaden ze współwłaścicieli nieruchomości nie objął nieruchomości w samoistne posiadanie ponad swój udział) również konieczne jest wyjaśnienie, dlaczego w zakresie tej części działki, która niewątpliwie znajduje się w posiadaniu jednego ze współwłaścicieli i bezspornie zajęta jest na prowadzenie przez niego działalności gospodarczej, nie przyjął ww. zasady pierwszeństwa posiadania przed własnością, tzn. dlaczego nie przyjął, że obowiązek podatkowy ciąży wyłącznie na samoistnym posiadaczu tej części działki, a zasada solidarności obowiązku podatkowego współwłaścicieli nie ma w tym przypadku zastosowania. Trudno znaleźć bowiem racjonalne podstawy, aby pozostali współwłaściciele, którzy zostali pozbawieni współposiadania tej części działki i nie korzystają (nie czerpią profitów) z działalności gospodarczej prowadzonej na tej części działki, byli obciążeni – solidarnie – wyższą stawką podatkową, z uwagi na fakt, że działalność gospodarczą prowadzi jeden ze współwłaścicieli, na tej części działki, którą objął w posiadanie samoistne. 7.4. Wątpliwości dotyczą również pozostałej części działki. W tym zakresie należy na wstępie należy wyjaśnić, że – wbrew odmiennym sformułowaniom zawartym w zaskarżonej decyzji – organem administracji nie jest (podkreślenie Sądu) Wydział Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta Krakowa ("organ budowlany"), Wydział Kształtowania Środowiska Urzędu Miasta Krakowa, Wydział Podatków i Opłat Urzędu Miasta Krakowa. We wszystkich tych przypadkach organem administracji jest Prezydent Miasta Krakowa (podkreślenie Sądu). W szczególności wynika to z brzmienia art. 13 § 1 pkt 1 O.p., zgodnie z którym organem podatkowym jest m.in. naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu celno-skarbowego, wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta albo marszałek województwa - jako organ pierwszej instancji. Oczywiście w praktyce konkretne postępowania prowadzą poszczególne komórki i pracownicy urzędu, działający z upoważnienia organu (na podstawie art. 143 O.p. lub art. 268a k.p.a.). Jest to jednak kwestia wewnątrzorganizacyjna (urząd i poszczególni urzędnicy są aparatem pomocniczym organu). Pod względem prawnym postępowania te prowadzi bowiem ten sam organ, w tym przypadku –Prezydent Miasta Krakowa. W tym zakresie niedopuszczalna jest jednak sytuacja, w której ten sam organ (w tym przypadku – Prezydent Miasta Krakowa) prowadzi jednocześnie (równolegle) dwa postępowania w stosunku do tej samej nieruchomości, w których zajmuje skrajnie odmienne stanowisko. Należy bowiem zauważyć, że w zaskarżonej decyzji (podobne stanowisko wynika z decyzji organu I instancji) w zakresie pozostałej (poza ww. częścią zajętą przez S.P.) części działki stwierdzono, iż: "Zarośnięta część działki w żaden sposób nie jest użytkowana, nie posiada śladów zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej. Całość materiału zgromadzonego w toku postępowania, w ocenie Kolegium potwierdza, że jedynie część działki o pow. 384,46 m2 został zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej, co zostało prawidłowo uwzględnione w decyzji organu pierwszej instancji. Z materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania, nie wynika również, ażeby w roku podatkowym objętym decyzją na nieruchomości składowane były odpady, na które wskazuje Odwołujący w swym odwołaniu. Pan A.P. wskazywał, że Pan J.T. składował kamienie na spornej nieruchomości w ramach prowadzenia przez niego działalności gospodarczej, w celu planowanej tam inwestycji budowlanej. Zarzuty te nie zostały potwierdzone, brak jest dowodów wskazujących na zajęcie nieruchomości przez składowanie na niej kamieni. Nawieziona w latach poprzednich ziemia porosła już roślinnością, pomimo, iż może ona stanowić odpad w rozumieniu przepisów, w ocenie Kolegium, powyższe nie przesądza, zajęciu nieruchomości na prowadzenie przez Pana J.T. na nieruchomości działalności gospodarczej w spornym okresie". Natomiast ze znajdujących się w aktach niniejszej sprawy podatkowej kopiach akt ze sprawy prowadzonej w ww. "Wydziale Kształtowania Środowiska Urzędu Miasta Krakowa" czyli w sprawie prowadzonej również przez Prezydent Miasta Krakowa, wynika, że w zakresie spornej działki prowadzone jest postępowanie w sprawie wydania nakazu usunięcia odpadów – pismo z 13 marca 2024 r. (tom II akt administracyjnych – karta 24). Postępowanie to było prowadzone również w roku 2023 (tom II akt administracyjnych – karta 85). Z sygnatury ww. akt, na którą powołuje się również Skarżący w treści skargi (WS-06.6236.543.2022.KS), wynika że ww. postępowanie prowadzone jest co najmniej od roku 2022 (w aktach niniejszej sprawy znajdują się również kopie innych stron akt z tego postępowania). Odnosząc się do powyższego należy w pierwszej kolejności zauważyć, że nie jest istotne czy sporne odpady były składowane w roku podatkowym objętym decyzją. Mogły być one przywiezione wcześniej. Istotne jest, że nadal – w roku podatkowym objętym decyzją – odpady zalegają na spornej nieruchomości, a zatem sporna nieruchomość jest zajęta przez ww. odpady (podkreślenie Sądu), wobec których ten sam organ prowadzi postępowanie w sprawie nakazu ich usunięcia. Nie jest również istotne to, że ww. odpady zalegają tam nielegalnie, a przynajmniej istnieje takie podejrzenie, skoro organ prowadzi postępowanie w sprawie nakazu ich usunięcia. Albowiem w takim przypadku mielibyśmy do czynienia z kuriozalną sytuacją (na co słusznie zwrócono uwagę w skardze), że przedsiębiorca, który legalnie prowadzi działalność w zakresie składowania odpadów, a zatem zajmuje określony teren na prowadzenie działalności gospodarczej, powinien płacić podatek według wyższych stawek, a przedsiębiorca, który prowadzi ww. działalność tylko faktycznie (ale bez wymaganych zezwoleń, zgód, decyzji i procedur) pod względem zobowiązań publiczno-prawnych - w tym m.in. podatków byłby traktowany korzystniej. Taka sytuacja jest niedopuszczalna, albowiem zarówno w jednym jak i drugim przypadku mamy do czynienia z faktycznym zajęciem terenu na prowadzenie działalności gospodarczej. Kwestia zezwoleń, zgód itd. nie należy do kompetencji organów podatkowych, nie powinna być zatem przedmiotem niniejszego postępowania. Istotny jest jedynie fakt zajęcia nieruchomości przez ww. odpady. Końcowo należy zauważyć, że Sąd nie przesądza tej kwestii. Jak już jednak wyżej wspomniano, niedopuszczalna jest sytuacja, w której ten sam organ prowadzi jednocześnie (równolegle) dwa postępowania w stosunku do tej samej nieruchomości, w których zajmuje skrajnie odmienne stanowisko. Powyższe stanowi naruszenie – i to w sposób rażący – zasady zaufania do organów (art. 121 § 1 O.p. oraz art. 8 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego). Niedopuszczalna jest również sytuacja, w której organy (zarówno I instancji, jak i SKO) w zasadzie w ogóle nie odnoszą się do ww. dokumentów z tego równolegle prowadzonego postępowania (w zakresie odpadów), mimo że kopie tych akt, dokumentów urzędowych w rozumieniu art. 194 O.p. (podkreślenie Sądu), znajdują się w aktach niniejszej sprawy podatkowej. Stanowi to naruszenie art. 122 § 1 O.p. (w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym) oraz art. 187 § 1 O.p. (organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy). 7.5. Końcowo odnosząc się do kwestii własności (współwłasności), posiadania (współposiadania) spornej nieruchomości, należy mieć na względzie, że pomiędzy współwłaścicielami, a przynajmniej częścią z nich istnieje oczywisty konflikt. Organ nie jest kompetentny w rozstrzyganiu takich sporów, nie może jednak tej kwestii zupełnie ignorować. Powinien zatem co najmniej zapoznać się ze stanem sprawy prowadzonej w Sądzie Rejonowym dla Krakowa Nowej Huty w Krakowie, [...], w sprawie wydania nieruchomości przez J.T.; S.P. oraz J.P. na rzecz A.P. i F.P. 7.6. Zasadne są również inne zarzuty proceduralne skargi. W szczególności należy zauważyć, że czym innym jest przesłuchanie świadka (art. 195 i art. 196 O.p.), a czym innym jest przesłuchanie strony (art. 199 O.p.). W szczególności nikt nie ma prawa odmówić zeznań w charakterze świadka, z wyjątkiem ściśle wskazanych osób (art. 196 § 1 O.p.). Ponadto świadek może odmówić odpowiedzi na pytania, również tylko w ściśle określonych przypadkach (art. 196 § 2 O.p.). Natomiast – jak wynika z brzmienia art. 199 O.p. – organ podatkowy może przesłuchać stronę po wyrażeniu przez nią zgody. Do przesłuchania strony stosuje się przepisy dotyczące świadka, z wyłączeniem przepisów o środkach przymusu. Zatem niedopuszczalne jest, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, przesłuchiwanie stron w charakterze świadków, z pouczeniem ich na podstawie art. 196 O.p., m.in. o prawie odmowy odpowiedzi na pytanie jedynie w ściśle określonych przypadkach. Prowadzi bowiem do naruszenia uprawnienia strony do odmowy składania zeznań we własnej sprawie. Uprawnienie to ma najszerszy możliwy zakres. Ponadto niedopuszczalne jest zastępowanie strony na takim przesłuchaniu (czy to w charakterze strony czy to świadka) przez pełnomocnika, co również miało miejsce w niniejszej sprawie. Strona może działać w postępowaniu przez pełnomocnika, ale przesłuchanie strony – za jej zgodą – musi odbyć się osobiście. Przesłuchanie strony z uwagi na charakter tej czynności wymaga bowiem jej osobistego działania (por. L. Etel (red.), Ordynacja podatkowa. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2025). Nie jest również znane ustawie "kolektywne" przesłuchiwanie stron i stworzenie na tej podstawie jednego "zbiorczego" protokołu przesłuchania, co również miało miejsce w niniejszej sprawie. Powyższe przypominało bardziej rozprawę podatkową (art. 200a i nast. O.p.), choć oczywiście ze wszelkimi ww. zastrzeżeniami i uchybieniami formalnymi oraz biorąc pod uwagę fakt, że rozprawa podatkowa może mieć miejsce jedynie przed organem odwoławczym. Ponadto należy zwrócić uwagę, że jedynie w postępowaniach sądowych dopuszczono instytucje tzw. warunkowego dopuszczenia pełnomocnika, który nie dysponuje pełnomocnictwem (np. art. 44 p.p.s.a.). Ordynacja podatkowa dopuszcza w tym zakresie działanie bez pełnomocnictwa tylko w przypadku małżonka i to w kwestiach mniejszej wagi wynikających w toku postępowania (art. 138b § 3 O.p.). Tymczasem w niniejszej sprawie w toku tego ww. przesłuchania nie tylko dwie strony zastępował pełnomocnik (jak już wspomniano jest to niedopuszczalne), ale dodatkowo jeden z nich nie dysponował nawet dokumentem pełnomocnictwa, (w protokole znajduje się adnotacja "przyniesie pełnomocnictwo" – tom I akt administracyjnych – karta 307). Mając na uwadze tak liczne ww. uchybienia formalne, dowód z przesłuchania stron w niniejszej sprawie należy zdyskwalifikować. Kwestię jego ewentualnego powtórzenia – ale już bez ww. uchybień – organ rozważy w toku ponownie przeprowadzonego postępowania. W toku ponownie prowadzonego postępowania organ wyjaśni również kwestię adresu zamieszkania A.P., tzn. na jakiej podstawie ustalił jego adres zamieszkania: [...], pod którym korespondencja nie jest odbierana. Ponadto uwzględni fakt, że z akt ww. równolegle prowadzonego postępowania przed Prezydentem Miasta Krakowa o sygn. akt WS06.6236.543.2022.KS, wynika jego aktualny adres: [...]. Skoro kopie akt tego równolegle prowadzonego postępowania znajdują się w aktach niniejszego postępowania podatkowego, organ nie może tłumaczyć się niewiedzą o nowym adresie zamieszkania jednej ze stron. 7.7. Mając na uwadze ww. uchybienia formalne, odnoszenie się do dalszych zarzutów, w tym do zarzutów naruszenia prawa materialnego zawartych w skardze, należy uznać na tym etapie postępowania za przedwczesne. W toku ponownie przeprowadzonego postępowania organy uwzględnią przedstawioną powyżej argumentację, w tym dokonają koniecznych ustaleń faktycznych dotyczących posiadania i zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej poszczególnych części spornej nieruchomości przez współwłaścicieli. 7.8. Wyjaśniając zakres dokonanego uchylenia (zarówno zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji I instancji), stwierdzić należy, że w orzecznictwie (wyrok WSA w Białymstoku z 23 listopada 2021 r., II SA/Bk 646/21) podnosi się, iż stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a, sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny legalności sąd na podstawie art. 135 p.p.s.a. stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Obowiązkiem sądu administracyjnego jest bowiem stworzenie takiego stanu, aby w obrocie prawnym nie istniał i funkcjonował żaden akt organu administracji publicznej niezgodny z prawem (por. T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 629). Ponieważ uchybienia wyżej wskazane dotyczą zarówno zaskarżonych decyzji jak i poprzedzających je decyzji z dnia 15 listopada 2024 r., zasadne stało się uchylenie decyzji obydwu instancji. 7.9. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 134 § 1, art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając na rzecz Skarżącego kwotę 100 zł., tj. w wysokości wpisu od skargi. Sąd postanowił również o zwrocie Skarżącemu z kasy tut. Sądu kwoty 100 zł tytułem nadpłaconego wpisu od skargi, ponieważ Strona uiściła tytułem wpisu od skargi kwotę 200 zł (karta 86 akt sprawy), a zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 28 stycznia 2026 r. ustalono wysokość należnego wpisu w wysokości 100 zł (karty 80-81 akt sprawy).