I SA/Kr 589/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Zięba po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2014r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. sp. z o.o. w K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 20 stycznia 2014r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zaliczenia zwrotu podatku od towarów i usług za miesiąc październik 2012r. postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie podatnik zakwestionował postanowienie Dyrektor Izby Skarbowej z dnia 20 stycznia 2014 r. nr [...], mocą którego utrzymano w mocy rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Skarbowego o uchyleniu postanowienia z dnia 21 stycznia 2013 r. nr [...] w sprawie zaliczenia zwrotu podatku za miesiąc październik 2012r. na zaległości w podatku od towarów i usług oraz zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych. W skardze sformułowano ponadto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, wyjaśniając, że jego wydanie naraża firmę na niepowetowane straty finansowe, generując jedynie dodatkowe koszty postępowania. Zasadnym ma być, aby do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie wstrzymać wykonalność zaskarżonego postanowienia z uwagi na ryzyko zaistnienia niepowetowanych start. W ocenie Spółki nie istnieje jakakolwiek okoliczność faktyczna, a zwłaszcza nie jest zagrożony interes publiczny lub osoby trzeciej, co uzasadniałoby natychmiastowe wykonanie orzeczenia. Oczywistym zaś jest, iż egzekwowanie znaczącego zobowiązania finansowego przed prawomocnym rozstrzygnięciem sprawy, doprowadzi do nieodwracalnych skutków prowadzonej działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270, powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") – po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Z powołanego wyżej przepisu wynika, że sąd może uwzględnić wniosek strony, gdy zachodzi co najmniej jedna z przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę skarżącą we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, iż przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 295). Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego z kolei należy rozumieć doprowadzenie do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Wprawdzie objęte wnioskiem o wstrzymanie wykonania postanowienie jest orzeczeniem o charakterze procesowym, formalnym – niemniej jednak jego skutki odnosić się mogą do sytuacji strony również na gruncie materialnoprawnym. Co istotne, analizując skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd administracyjny nie może ograniczać się tylko do norm administracyjnoprawnych, lecz musi wziąć pod uwagę oddziaływanie zaskarżonej decyzji na gruncie wszystkich gałęzi prawa, w tym prawa cywilnego. W tych okolicznościach Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone rozstrzygnięcie potencjalnie może podlegać wykonaniu w szerokim tego słowa znaczeniu. Należy podkreślić, że wykazanie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na skarżącym. Jak podnoszono wielokrotnie w orzecznictwie, sąd nie bada z urzędu faktu, czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć, lecz wykazanie tego faktu ciąży na wnioskodawcy. Pozostaje bowiem poza sporem, że przytoczona regulacja nakłada określone obowiązki nie tylko na sąd administracyjny, ale i na wnioskodawcę. Jest on zobowiązany "do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" (postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08, LEX nr 468877). Tymczasem skarżący w ogóle nie wskazał jakichkolwiek okoliczności, które można poddać weryfikacji w świetle przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a.. Dla wykazania przesłanek wstrzymania wykonania aktu strona ma natomiast obowiązek uprawdopodobnić istnienie konkretnych i obiektywnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne. Nie wystarcza jedynie samo złożenie wniosku. Zasadą jest zresztą, że twierdzenia strony powinny zostać poparte dokumentami, które uwiarygodniłyby jej sytuację, gdyż w odmiennym przypadku brak jest możliwości merytorycznej oceny zasadności wniosku. Jednocześnie przypomnieć należy, że w zgodnie z art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności, co warunkowane jest przede wszystkim ponownym złożeniem wniosku przez skarżącą. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.