Wróć do: Orzeczenia NSA

Sygnatura

I SA/Kr 526/26

Wyrok WSA w Krakowie z 7 października 2026 r., I SA/Kr 526/26 – podatki od nieruchomości

Wynik

oddalono skargę

Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia
7 października 2026
Prawomocne
nie

Treść rozstrzygnięcia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Dąbek (spr.) Sędziowie: WSA Grzegorz Karcz WSA Borys Marasek Protokolant: Referent stażysta Gabriela Stuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2026 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 3 czerwca 2026 r. nr SKO.Pod/4140/453/2026 w przedmiocie podatku od nieruchomości za okres I-VII 2024 r. skargę oddala.

Analiza z kontekstem sprawy

Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie

Uzasadnienie

Decyzją z 3 czerwca 2026 r. nr SKO.Pod/4140/453/2026 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie (dalej: Kolegium) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa (dalej: Prezydent) z 15 stycznia 2026 r. znak [...] określającą M. sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w K. (dalej: Spółka) wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za okres I – VII 2024 r. na kwotę 49 147 zł. Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Spółka jest przedsiębiorcą, a przeważającą jej działalność stanowi realizacja [...]. Była ona właścicielem nieruchomości położonych przy ul. X. w K. Nieruchomości te nabyła [...] sierpnia 2019 r. jako działki nr [...] i nr [...] o łącznej powierzchni [...] m2. Działki oznaczone są w ewidencji gruntów i budynków jako tereny mieszkaniowe ("B") i zabudowane są dwoma budynkami mieszkalnymi. Powierzchnia użytkowa dwóch budynków mieszkalnych posadowionych na dziatkach nr [...] i [...] - zgodnie z deklaracją na podatek od nieruchomości - wynosi [...]m2. Nieruchomości zostały zbyte [...] lipca 2024 r. Prezydent uznał, że Spółka dokonała zaniżenia zobowiązania podatkowego przez niewykazanie całej powierzchni użytkowej budynków jako zajętej na prowadzenie działalności gospodarczej i wszczął w tym zakresie postępowanie podatkowe. W toku prowadzonego postępowania podatkowego ustalono, że powierzchnia użytkowa deklarowana do opodatkowania podatkiem od nieruchomości przy zastosowaniu stawki dla budynków mieszkalnych nie jest przedmiotem umów najmu krótko i długoterminowego. Spółka wyjaśniła, że lokale mieszkalne znajdujące się w ww. budynkach nie są w żaden sposób wykorzystywane, a w budynkach tych rozpoczęła się przebudowa zgodnie z wydanym pozwoleniem na budowę. W ewidencji księgowej Spółka ujęła rzeczoną nieruchomość jako inwestycję. Spółka nie prowadziła żadnych działań marketingowych w celu poszukiwania najemców lub nabywców lokali mieszkalnych w przedmiotowych budynkach, zaznaczyła, że lokale nie były przeznaczone na wynajem ze względu na ich niedostateczny stan techniczno-użytkowy i przeznaczenie budynków do modernizacji. Prezydent ustalił, że w okresie, w którym Spółka była właścicielem tych nieruchomości żaden lokal mieszkalny nie stanowił przedmiotu umowy najmu na cele mieszkalne. Decyzją z 15 stycznia 2026 r. Prezydent określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za l-VII 2024 r. w kwocie 14 090,90 zł, uznając, że przedmiotowe budynki w 2024 r. (od stycznia do lipca) były zajęte przez Spółkę na prowadzenie działalności gospodarczej. Wola przedsiębiorcy co do przeznaczenia nieruchomości do najmu nie stanowi wyłącznego kryterium decydującego o zastosowaniu stawki właściwej dla budynków mieszkalnych lub ich części. Przedmiotowa nieruchomość musi rzeczywiście służyć zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych najemców. W niniejszej sprawie w efekcie decyzji gospodarczej Spółki budynki faktycznie nie realizowały funkcji mieszkalnych. W ocenie Prezydenta zebrany materiał dowodowy potwierdził, że nieruchomości zostały nabyte w celach inwestycyjnych jako forma długoterminowej lokaty środków finansowych, o czym świadczy fakt zbycia nieruchomości ze sporym zyskiem. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego Kolegium wydało decyzję z 3 czerwca 2026 r., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta. Kolegium powołując się na uchwałę NSA z 21 października 2024 r., sygn. akt III FPS 2/24 uznało, że przedmiotowe budynki w 2024 r. (od stycznia do lipca) były zajęte przez Spółkę na prowadzenie działalności gospodarczej. W przedmiotowych budynkach faktycznie nie były realizowane funkcje mieszkalne. Zamiar Spółki, by przeznaczyć budynki na wynajem osobom, które w lokalach będą zaspokajały swoje potrzeby mieszkaniowe, nie zmaterializował się. Przez blisko pięć lat posiadania nieruchomości Spółka nie podjęła nawet próby poszukiwania najemców, którzy mieliby w lokalach realizować cel polegający na zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych. Ponadto w dokumentacji księgowej Spółka ujęła nieruchomości jako inwestycję. Kolegium stwierdziło, że budynki lub ich części można kwalifikować do kategorii towaru mającego na celu zabezpieczenie na przyszłość źródła przychodów, którym jest działalność gospodarcza, a brak realizacji funkcji mieszkalnych ma charakter subiektywny, stanowiąc efekt decyzji gospodarczych podatnika, element jego strategii ekonomicznej. Spółka w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skardze, zarzuciła zaskarżonej decyzji Kolegium naruszenie: 1/ art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 1a ust. 2a, art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a i b ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2025 r. poz. 707 ze zm. – dalej: u.p.o.l.) w związku z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 października 2024 r., sygn. akt III FPS 2/24 poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że budynek mieszkalny Spółki położony w K. przy ul. X. [...], działka o nr [...] i [...], obręb [...] (dalej: "Nieruchomość" lub "Budynek") został w całości zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej, w konsekwencji czego w całości powinien podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według najwyższej stawki podatku od nieruchomości, pomimo tego że lokale mieszkalne zlokalizowane w Budynku były przeznaczone na wynajem długoterminowy na rzecz osób fizycznych w celu trwałego zaspakajania ich potrzeb mieszkaniowych, w tym zostały zaprojektowane w sposób umożliwiający trwałe zaspakajanie potrzeb mieszkaniowych osób fizycznych, a Spółka podjęła działania faktyczne i prawne związane z remontem i wykończeniem lokali mieszkalnych w sposób umożliwiający trwałe zaspakajanie potrzeb mieszkaniowych najemców; 2/ art. 122 § 1, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm. – dalej: O.p.) poprzez dokonanie błędnych ustaleń stanu faktycznego wskutek nieprawidłowej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie skutkujące uznaniem, że sporne lokale były zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej pomimo tego, że z materiału dowodowego wynikają okoliczności potwierdzające przeznaczenie lokali mieszkalnych na wynajem długoterminowy na rzecz osób fizycznych w celu trwałego zaspakajania potrzeb mieszkaniowych; 3/ art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych przejawiające się w dokonaniu nieprawidłowej oceny okoliczności wynikających z materiału dowodowego sprawy, pomimo tego, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 10 grudnia 2024 r., sygn. akt I SA/Kr 485/24 wprost zobowiązał organy podatkowe ponownie rozpoznające sprawę do prawidłowej oceny dowodów zgromadzonych w sprawie w celu prawidłowego ustalenia stanu faktycznego. W oparciu o powyższe zarzuty, Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych prawem. Odpowiadając na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że tożsame sprawy Spółki, oparte na tych samych ustaleniach faktycznych, jak również wykładni prawa materialnego za poprzednie lata podatkowe, były już przedmiotem rozpoznania przez WSA w Krakowie w wyroku z 25 sierpnia 2026 r., sygn. akt I SA/Kr 319/26 (powoływane orzeczenia dostępne są na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Orzekający w sprawie Sąd podziela zaprezentowane w tym wyroku stanowisko i wykorzysta argumentację w nim zawartą w dalszej części uzasadnienia. Istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy powierzchnia użytkowa budynków mieszkalnych Spółki, która nie była wynajmowana, lecz którą Spółka uznaje za przeznaczoną na zaspakajanie podstawowych potrzeb mieszkaniowych, może być opodatkowana preferencyjną stawką podatku od nieruchomości, jak dla części budynków mieszkalnych. Przypomnieć należy, że w myśl art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. podstawę opodatkowania stanowi dla gruntów - powierzchnia; dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa. Zgodnie z zasadą uregulowaną w art. 5 u.p.o.l. to rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości w granicach ustawowych stawek, z tym że stawki od gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej należą do najwyższych stawek, zaś stawki od budynków mieszkalnych – do najniższych stawek (art. 5 ust. 1 pkt 2) lit. a) i b) u.p.o.l.). Na marginesie odnotować trzeba, że postępowanie dotyczy 2024 r., jednak brzmienie relewantnych przepisów ustawy nie uległo zmianie. W tym kontekście zrozumiałe jest dlaczego Spółka kwestionuje zakwalifikowanie należących do niej nieruchomości, jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Trzeba jednak zauważyć, że podniesione przez nią zarzuty nie są zasadne. W pierwszej kolejności Sąd zauważa, że w odniesieniu do roku podatkowego, którego dotyczy niniejsze postępowanie, wydane decyzje podatkowe, nie były przedmiotem badania przez WSA w Krakowie. Z tego powodu za bezprzedmiotowy uznać należy podniesiony zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. Ewentualne rozważenie, czy zalecenia wynikającej z wydanego przez sąd administracyjny wyroku zostały wykonane, mógłby mieć miejsce jedynie wówczas, gdyby wyrok taki został wydany i organy podatkowe ponownie rozpatrywały taką sprawę. Sytuacja taka jednak w niniejszej sprawie nie miała miejsca. Wobec tego nie mogło dojść do naruszenia powyższego przepisu. Odnotować jednak należy, że w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego, organy podatkowe posiłkowały się wskazaniami zawartymi w wyroku WSA w Krakowie w sprawie I SA/Kr 485/24. Dotyczył on bowiem tożsamych zagadnień i słusznie postępowanie dowodowe było ukierunkowane w celu zadośćuczynienia wymogom, jakie w wyroku tym zostały przedstawione dla uznania postępowania wyjaśniającego za prawidłowe. Wskazać zatem należy, że w toku prowadzonego postępowania Prezydent podjął czynności, do których został zobowiązany za lata wcześniejsze, tj. skierował do Spółki pismo z 29 lipca 2025 r., w którym wezwał Spółkę do wskazania powierzchni użytkowej przedmiotowych budynków mieszkalnych, która była zajęta na cele mieszkalne, przez co należy rozumieć trwałe zaspokajanie podstawowych potrzeb mieszkaniowych posiadaczy lokali, a także do przedłożenia umów najmu (ewentualnie innych dowodów) potwierdzających zajęcie nieruchomości na trwałe zaspokajanie podstawowych potrzeb mieszkaniowych posiadaczy lokali. W odpowiedzi na pismo Spółka nie wskazała, aby jakiekolwiek lokale faktycznie były wynajmowane na cele mieszkalne. Podkreślić należy, że Spółka w złożonej skardze nie kwestionowała ustaleń faktycznych, że żaden z lokali położonych w przedmiotowych budynkach nie był wynajmowany na cele mieszkaniowe. Wręcz przeciwnie, wyraźnie wskazała, że "Brak wykorzystania nieruchomości na cele mieszkaniowe miał i ma charakter przejściowy wynikający z konieczności remontu/przebudowy." Dla dalszych rozważań przyjąć zatem należy, że żaden z lokali nie był wykorzystywany (zajęty) na cele mieszkalne, czyli nie służył do trwałego zaspokajania podstawowych potrzeb mieszkaniowych jakiejkolwiek osoby. Rozumienie kategorii budynków mieszkalnych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2) lit. a) u.p.o.l., Sąd przyjmuje, zgodnie z podjętą przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwałą z 21 października 2024 r., sygn. akt III FPS 2/24. Dla porządku przytoczyć należy całą treść uchwały, w tezie której podano, że "Budynki, sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków w rozumieniu art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2024 r. poz. 1151 z późn. zm.) jako mieszkalne, przeznaczone do najmu, w ramach prowadzonej przez podatnika podatku od nieruchomości (wynajmującego) działalności gospodarczej, w takiej części, w jakiej służą zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych najemców, należy traktować jako budynki mieszkalne lub ich części, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 70 z późn. zm.)". Z powyższej tezy jednoznacznie wynika, że "przeznaczenie" lokali do najmu nie jest jedynym warunkiem kwalifikacji danej powierzchni użytkowej do opodatkowania preferencyjną stawką podatku od nieruchomości. Wbrew stanowisku Spółki, nie sposób pominąć pozostałej części uchwały. W szczególności kluczowe znaczenie na gruncie niniejszej sprawy ma fragment "w takiej części, w jakiej służą zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych najemców". Przesłanka ta niesłusznie jest zupełnie pomijana w argumentacji Spółki. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że Spółka w ogóle nie wynajmowała powierzchni nieruchomości innej niż niewielka część w każdym z lat podatkowych zadeklarowana jako wykorzystywana przez najemców na prowadzenie działalności gospodarczej. Mimo zadeklarowania pozostałej powierzchni w deklaracjach na podatek od nieruchomości, jako powierzchni użytkowej budynków mieszkalnych, nie sposób zidentyfikować żadnych konkretnych najemców, którzy w ogóle korzystaliby z pozostałych lokali, nie mówiąc już o zajęciu lokali na trwałe zaspokajanie podstawowych potrzeb mieszkaniowych. Nie jest wystarczająca hipotetyczna możliwość, że w zamierzeniu inwestora w przyszłości dane lokale mieszkalne mogłyby być wynajmowane i służyć zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych najemców. Nie sposób stwierdzić, czy zamierzenie to zostanie zrealizowane, a jeśli tak, to kiedy, a nadto które lokale i jakiej powierzchni będą zajęte przez najemców na cele mieszkalne. Zwrócić przy tym należy uwagę, że nawet wedle projektu budowlanego część lokali włączonych przez Spółkę do zadeklarowanej powierzchni mieszkalnej, będzie przeznaczona na lokale usługowe. Jedynie na marginesie wspomnieć można, że deklarowany przez Spółkę zamiar wynajmu lokali na cele mieszkaniowe nie został zrealizowany, bowiem nieruchomość została sprzedana zanim wynajęto lokale mieszkalne. Kluczowym faktem jest natomiast, że w okresie objętym zaskarżoną decyzją lokale mieszkalne pozostawały w dyspozycji Spółki, a nie lokatorów. Powierzchnia zadeklarowana przez Spółkę jako "mieszkalna" nie mogła zatem służyć zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych najemców, bowiem takowych najemców nie było. Stan ten nie zmienił się przez cały okres posiadania nieruchomości przez Spółkę, aż do jej sprzedaży. W żadnym zatem momencie lokale nie były zajęte na cele mieszkalne. W odniesieniu do dokumentacji, na którą Spółka zwraca uwagę w skardze, trzeba podkreślić, że ani organy podatkowe, ani Sąd nie kwestionują zarówno rzeczywistego charakteru budynków, jako mieszkalnych, jak również kwalifikacji z ewidencji gruntów i budynków. Nie jest to jednak wystarczające dla zastosowania preferencyjnej stawki podatku, bowiem nawet budynki mieszkalne mogą być zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej i nie sposób wtedy stosować stawki podatkowej z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) u.p.o.l. Jeżeli mamy do czynienia z częścią budynku mieszkalnego zajętą na prowadzenie działalności gospodarczej, bez znaczenia jest sklasyfikowanie budynku w ewidencji gruntów i budynków jako mieszkalnego. W cytowanej uchwale NSA zwrócił uwagę na dwie takie sytuacje: po pierwsze krótkotrwały odpłatny najem lokali mieszkalnych (na dobę lub kilka dni), niezwiązany z zaspokajaniem potrzeb mieszkaniowych najemcy i jego rodzinny, a po drugie trwałe pustostany, tj. sytuację, w której podatnik - przedsiębiorca wprawdzie nabył budynek lub jego część, jednak nie dokonuje sprzedaży lokali mieszkalnych ani ich nie wynajmuje na cele zgodne z przeznaczeniem. W tej drugiej sytuacji brak realizacji funkcji mieszkalnych stanowi efekt decyzji gospodarczych podatnika, element jego strategii ekonomicznej. Z takim wariantem mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Spółka traktowała nieruchomość jako inwestycję i tak ujęła ją w ewidencji księgowej. Spółka jest przedsiębiorcą, którego przedmiot przeważającej działalności zgodnie z wpisem w KRS to realizacja projektów [...]. Takie też prace [...] Spółka przygotowywała i rozpoczęła w posiadanej nieruchomości. Trafne było zatem opodatkowanie powierzchni użytkowej w sposób przewidziany dla trwałych pustostanów, tj. stawką przewidzianą w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l. – od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Rozważania Spółki na temat relacji cen zakupu i zbycia nieruchomości do skumulowanej inflacji mogą być przydatne przy ewentualnym ocenianiu ekonomicznej trafności dokonanej inwestycji z perspektywy Spółki, jednak nie zmieniają relewantnego dla celów podatkowych faktu, że przez niemal pięć lat żaden lokal nie stanowił przedmiotu umowy najmu na cele mieszkalne, tj. nie został zajęty na trwałe zaspokajanie podstawowych potrzeb mieszkaniowych posiadacza lokalu. Dodać należy, że nie chodzi w niniejszej sprawie o sytuację krótkotrwałej przerwy w trwającym wynajmie na poszukiwanie kolejnego najemcy albo na remont czy aranżację wynajmowanego dotąd mieszkania. Lokale mieszkalne przez pięć lat w ogóle nie trafiły na rynek najmu, Spółka nie poszukiwała najemców na cele mieszkaniowe i nie zawarła z żadnym lokatorem umowy najmu na takie cele. Sąd nie znalazł również podstaw do stwierdzenia zasadności wymienionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania (O.p.). Materiał dowodowy został zgromadzony w sposób kompletny i w istocie nie był kwestionowany. Co najwyżej można mówić o wyciągnięciu odmiennych wniosków z niego wynikających przez organy podatkowe, aniżeli oczekiwane przez Spółkę co do zastosowania przepisów prawa materialnego. Zaakcentować należy, że Spółka miała okazję przedstawić na wezwanie organu dowody na wynajmowanie lokali mieszkalnych na trwałe zaspokajanie podstawowych potrzeb mieszkaniowych, jednak dowodów takich nie przedstawiła, zaś przyznała, że lokale nie były wynajmowane na cele mieszkalne. W tej sytuacji Kolegium prawidłowo oparło się na dostępnym materiale dowodowym, z którego wyciągnęło prawidłowe wnioski. Z tych wszystkich powodów, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.

Informacje o sprawie

Data wpływu
20 lipca 2026
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Sędziowie
Borys Marasek Grzegorz Karcz Paweł Dąbek /przewodniczący sprawozdawca/

Powołane przepisy

Powiązane dokumenty

Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny