I SA/Kr 520/23

|Sygn. akt I SA/Kr 520/23 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 lipca 2023 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Sędziowie: WSA Inga Gołowska, WSA Jarosław Wiśniewski (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, w dniu 18 lipca 2023 r., sprawy ze skargi Ł. W., na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, z 19 kwietnia 2023 r. nr 0115-KDWT.4011.983.2022.3.RH, w przedmiocie pozostawienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia, , uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie z 21 lutego 2023r. nr 0115-KDWT.4011.983.2022.2.KB, zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę 597 zł. (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem, zwrotu kosztów postępowania.,

W dniu 17 listopada 2022 r. do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wpłynął wniosek Ł. W. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości skorzystania z tzw. ulgi IP BOX. Skarżący skierował do organu następujące pytania: "1. Czy bezpośrednio podejmowana przez Wnioskodawcę działalność polegająca na tworzeniu programów komputerowych stanowi działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu art. 5a pkt 38 ustawy o PIT? 2. Czy odpłatne przeniesienie prawa autorskiego do programu komputerowego przez Wnioskodawcę w ramach wykonywanych zleceń programistycznych stanowi sprzedaż kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 7 pkt 2 ustawy o PIT, a tym samym Wnioskodawca osiąga dochód z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej, o którym mowa w art. 30ca ustawy o PIT? 3. Czy wydatki ponoszone przez Wnioskodawcę w ramach prowadzonej działalności gospodarczej na: a) usługi księgowe i doradcze; b) wyposażenie biurowe i artykuły biurowe; c) usługi telekomunikacyjne; d) składki na ubezpieczenie społeczne, w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 w zw. z art. 23 ust. 1 ustawy o PIT, przy zachowaniu odpowiedniej metodyki alokacji, należy uznać za koszty do obliczenia wskaźnika Nexus, o których mowa w art. 30ca ust. 4 w zw. z art. 30ca ust. 5 ustawy o PIT, na potrzeby wyliczenia kwalifikowanego dochodu z kwalifikowanego prawa własności intelektualnej? 4. Czy w przedstawionym powyżej stanie faktycznym oraz stanowiskach Wnioskodawcy do zadanych pytań możliwe jest zastosowanie stawki opodatkowania 5% do osiągniętego dochodu z praw własności intelektualnej, wyliczonego zgodnie z art. 30ca ustawy o PIT?". W ocenie wnioskodawcy, podejmowana przez niego działalność spełnia cechy działalności badawczo-rozwojowej. Zdaniem wnioskodawcy, odpłatne zbycie autorskich praw majątkowych do wytworzonego oprogramowania należy zakwalifikować jako kategorię sprzedaży kwalifikowanego prawa własności intelektualnej w rozumieniu art. 30ca ust. 7 pkt 2 ustawy o PIT. Ponadto uważa on, że ponoszone przez niego wydatki, w zakresie w jakim przeznaczane są na wytworzenie danego oprogramowania, należy uznać za koszty faktycznie poniesione na prowadzoną bezpośrednio przez niego działalność, stanowiącą działalność badawczo – rozwojową związaną z kwalifikowanym prawem własności intelektualnej. W związku z tym wnioskodawca uważa, że spełnia wszystkie przesłanki do zastosowania 5% stawki podatku dochodowego. Wezwaniem z dnia 30 grudnia 2022 r. nr 0115-KDWT.4011.983.2022.1.KB Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wezwał Ł. W. do uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej – w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia go bez rozpatrzenia. Organ wyjaśnił, że aby uzupełnić wniosek wnioskodawca powinien: I. wyjaśnić, czego dotyczy wniosek w zakresie pierwszego pytania, tj.: a) czy w ramach pytania pierwszego oczekuje on oceny, czy "bezpośrednio podejmowana przez Wnioskodawcę działalność polegająca na tworzeniu programów komputerowych" jest pracami rozwojowymi, o których mowa w art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce – co można wywieść z jego stanowiska w sprawie (postępowanie w sprawie interpretacji indywidualnej nie daje możliwości takiego rozstrzygnięcia); b) czy w ramach pytania pierwszego oczekuje on oceny, czy "bezpośrednio podejmowana przez Pana działalność polegająca na tworzeniu programów komputerowych" mieści się w kategorii działalności badawczo-rozwojowej, o której mowa w art. 5a pkt 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: updof) jako prace rozwojowe, o których mowa w art. 5a pkt 40 updof; II. doprecyzować treść pierwszego pytania, tj. wyjaśnić, co należy rozumieć pod pojęciem "bezpośrednio podejmowana przez Wnioskodawcę działalność polegająca na tworzeniu programów komputerowych". W szczególności wnioskodawca miał wyjaśnić, czy chodzi o: a) całość prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, b) całość działań, które podejmuje on przy realizacji zleceń programistycznych dla Kontrahentów, c) wyodrębnione zadania realizowane w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej (jeśli tak, to miał wskazać jakie to konkretnie zadania, jak je wyodrębnia), d) wyodrębnione zadania realizowane przez niego w ramach poszczególnych umów z Kontrahentami (jeśli tak, jakie to konkretnie zadania; w ramach jakich konkretnych umów; jak wyodrębnia te zadania). Organ stwierdził, że w opisie sytuacji faktycznej wnioskodawca wskazał na szereg różnych realizowanych działań i w różny sposób je określa, w tym posługuje się pojęciami, które mają szerokie znaczenie lub mogą być rozumiane w różny sposób. W efekcie nie wiadomo, do których z opisanych działań/działalności odnosi się pierwsze pytanie. III. jeżeli w ramach pierwszego pytania wnioskodawca oczekuje oceny, czy "bezpośrednio podejmowana przez Wnioskodawcę działalność polegająca na tworzeniu programów komputerowych" mieści się w kategorii działalności badawczo-rozwojowej, o której mowa w art. 5a pkt 38 updof – to powinien doprecyzować opis sytuacji faktycznej, tj. wskazać: a) czy w ramach "bezpośrednio podejmowanej przez Wnioskodawcę działalności polegającej na tworzeniu programów komputerowych" samodzielnie prowadził on albo prowadzi badania naukowe, o których mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1 lub 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce? Jeśli tak, to powinien wskazać: • jaki rodzaj badań prowadził/prowadzi? Co było/jest ich przedmiotem i celem? W jakich okresach je prowadził lub od kiedy je prowadzi? • jakie metody badawcze stosował/stosuje? • czy badania przyniosły określone efekty (jakie)? W jaki sposób wykorzystał te efekty w swojej działalności? b) czy w ramach "bezpośrednio podejmowanej przez Wnioskodawcę działalności polegającej na tworzeniu programów komputerowych" samodzielnie prowadził albo prowadzi prace rozwojowe, o których mowa w art. 4 ust. 3 ww. ustawy? Innymi słowy, czy prowadził albo prowadzi – przy zachowaniu standardów, które wynikają z Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce oraz z danej dziedziny wiedzy i umiejętności – prace, które są wyodrębnione z uwagi na cel ich prowadzenia i obejmują łącznie: • nabywanie przez niego wiedzy i umiejętności, • łączenie przez niego wiedzy i umiejętności (tj. znajdowanie takich zależności pomiędzy wiedzą z różnych zakresów, dziedzin lub wiedzą wynikającą z różnych badań naukowych oraz pomiędzy umiejętnościami, które są istotne z punktu widzenia postawionych celów prac); • kształtowanie jego wiedzy i umiejętności (tj. takie "ułożenie" efektów nabywania i łączenia wiedzy i umiejętności lub takie sformułowanie wniosków płynących z tych procesów, aby można je było wykorzystać dla realizacji postawionych celów prac); oraz • wykorzystywanie jego wiedzy i umiejętności? Jeśli tak, czy całość tych czynności odpowiednio służyła albo służy planowaniu produkcji bądź projektowaniu i tworzeniu zmienionych, ulepszonych lub nowych produktów, procesów lub usług? c) jeśli w ramach "bezpośrednio podejmowanej przez Pana działalności polegającej na tworzeniu programów komputerowych" wnioskodawca samodzielnie prowadził albo prowadzi prace rozwojowe, o których mowa w art. 4 ust. 3 Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce – to powinien wskazać: • czy prowadził lub prowadzi jedne prace rozwojowe (kiedy?) Czy prowadził lub prowadzi wiele prac rozwojowych (jeśli tak, to ile to było prac, w jakich okresach je prowadził lub od kiedy je prowadzi)? • czego dotyczyły/dotyczą poszczególne prace rozwojowe? Co było/jest celem lub celami poszczególnych prac? • czy jego prace rozwojowe zostały/zostaną zakończone pozytywnym wynikiem? Jeśli tak, co jest/będzie tym wynikiem lub wynikami? Czy wynik/wyniki prac rozwojowych mają jakąś ustaloną formę (jaką)? W jaki sposób ten wynik/te wyniki będą lub są wykorzystywane na potrzeby jego działalności? • czy w wyniku prac rozwojowych zaprojektował i stworzył nowy, zmieniony lub ulepszony: produkt, proces albo usługę (jeśli tak, proszę wskazać jaki konkretny produkt, proces bądź jaką usługę)? Czy oferuje lub będzie oferował produkty, procesy, usługi, które są wynikiem prac rozwojowych, w swojej działalności gospodarczej? • czy w stosunku do jego dotychczasowej działalności każdy/każda z wytworzonych produktów, procesów lub usług miał/ma albo będzie miał nowy, bardziej innowacyjny, ulepszony charakter? Jeśli tak, czy nowy, ulepszony charakter produktów, procesów lub usług nie jest wynikiem działalności obejmującej wprowadzanie rutynowych i okresowych zmian do tych produktów, procesów lub usług? d) czy w ramach "bezpośrednio podejmowanej przez Pana działalności polegającej na tworzeniu programów komputerowych" wnioskodawca samodzielnie prowadził albo prowadzi prace o innym charakterze niż badania naukowe lub prace rozwojowe, o których mowa w art. 4 ust. 2 i 3 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce? W szczególności, czy działalność ta obejmuje również takie czynności, jak: zwykłe wykorzystywanie wiedzy, standardowe, powtarzalne działania programistyczne, korzystanie z ustalonych schematów programistycznych, rutynowe aktualizacje oprogramowań itp.? IV. doprecyzować pytanie pierwsze i drugie, tj. wskazać: a) co – w kontekście przedstawionego opisu sytuacji faktycznej – należy rozumieć pod pojęciem "program komputerowy"? Organ wyjaśnił, że w opisie wnioskodawca używa różnych pojęć, które określają efekty jego pracy. Zdaniem organu, sposób, w jaki wnioskodawca ich używa nie pozwala na stwierdzenie, czy różne pojęcia określają różne efekty jego prac czy pojęcia te są używane zamiennie, żeby określić te same efekty. W opisie pojawiają się m.in. takie określenia: "program komputerowy", "Oprogramowanie", "system", "aplikacja". W konsekwencji nie wiadomo, czego dotyczą pytania. b) jakie konkretne "programy komputerowe" wnioskodawca wytworzył lub wytwarza (należy przedstawić szczegółowy opis wszystkich będących przedmiotem zapytania programów komputerowych, wraz z podaniem okresów, w jakich zostały stworzone, ich funkcji i przeznaczenia)? V. doprecyzować treść czwartego pytania interpretacyjnego, które dotyczy zastosowania stawki 5% podatku "do osiągniętego dochodu z praw własności intelektualnej, wyliczonego zgodnie z art. 30ca ustawy o PIT". Wnioskodawca winien wyjaśnić, czy przez sformułowanie "dochód" rozumie sumę kwalifikowanych dochodów uzyskiwanych z tytułu kwalifikowanych praw własności intelektualnej, tj. dochodów ze sprzedaży przez niego autorskich praw do programów komputerowych przemnożonych przez wskaźnik obliczony według wzoru nexus, w okresie, którego dotyczy wniosek? VI. doprecyzować opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, tj. wskazać: 1) dochodów za jaki okres albo okresy dotyczy wniosek? 2) jeżeli wniosek dotyczy również dochodów za przyszłe okresy (lata następne), czy będą one uzyskiwane w takich samych okolicznościach faktycznych, jak w przedstawionych we wniosku (jeżeli nie, to należy wyczerpująco przedstawić okoliczności ich uzyskiwania)? 3) kto ponosi odpowiedzialność wobec osób trzecich za rezultat oraz wykonywanie przez wnioskodawcę czynności – on sam czy Kontrahent? 4) czy prowadzona przez niego działalność "polegająca na tworzeniu programów komputerowych" jest/będzie działalnością twórczą podejmowaną w sposób systematyczny w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań? 5) czy efekty pracy wnioskodawcy, które nazywa on "programami komputerowymi" zawsze są odrębnymi programami komputerowymi, które podlegają ochronie na podstawie art. 74 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych? Czy to jemu przysługują majątkowe prawa autorskie do tych "programów komputerowych"? 6) czy "programy komputerowe" zawsze są efektem jego prac rozwojowych lub badań naukowych w rozumieniu przepisów Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce? 7) czy prowadził albo prowadzi odrębne badania naukowe lub prace rozwojowe dla celów wytworzenia każdego poszczególnego "programu komputerowego", który jest efektem jego pracy? 8) jak na gruncie poszczególnych umów z Kontrahentami wygląda relacja pomiędzy przeniesieniem przez niego na Kontrahenta praw do konkretnego efektu jego pracy, a upływem okresu rozliczeniowego, momentem wypłaty wynagrodzenia oraz wartością tego wynagrodzenia? 9) jak należy rozumieć zawarte w opisie sprawy wskazanie, zgodnie z którym: Wartość wynagrodzenia za przeniesienie poszczególnych praw autorskich do Oprogramowania jest każdorazowo określana na koniec okresu rozliczeniowego na podstawie zaangażowania Wnioskodawcy w prace nad określonym programem komputerowym? W szczególności: a) na jakiej podstawie (w oparciu o jakie kryteria) jest ustalane "zaangażowanie w prace nad określonym programem komputerowym" wnioskodawcy, skoro "program komputerowy" jest w całości efektem jego pracy? b) w jaki sposób "zaangażowanie" czy poziom "zaangażowania" wnioskodawcy przekłada się na wartość jego wynagrodzenia? c) jakie "okresy rozliczeniowe" przewidują poszczególne umowy z Kontrahentami? Czy: są to stałe okresy (np. okresy miesięczne), czy zakończenie okresu rozliczeniowego ma miejsce po spełnieniu określonych warunków przewidzianych w umowie (np. po zakończeniu określonych prac albo etapu prac) – jeśli tak, to wnioskodawca winien wskazać spełnienie jakich warunków lub zaistnienie jakich okoliczności wyznacza koniec okresu rozliczeniowego? 10) w jaki sposób poszczególne umowy z Kontrahentami regulują kwestię sposobu (trybu, zasad) przenoszenia przez wnioskodawcę na Kontrahenta praw do konkretnych stworzonych przez niego "programów komputerowych"? W jaki sposób odbywa się wyodrębnienie konkretnego "programu komputerowego" i przeniesienie praw do tego efektu jego pracy na Kontrahenta (jakie czynności realizujecie odpowiednio wnioskodawca i Kontrahent)? Co potwierdza przeniesienie tych praw? 11) czy sposób "przenoszenia" ww. praw każdorazowo spełnia warunki przewidziane w przepisach ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, w szczególności następuje z zachowaniem art. 41 oraz art. 53 tejże ustawy? 12) jak rozumieć sformułowanie: "Na koniec każdego miesiąca kalendarzowego Wnioskodawca ustala dochód z każdego programu komputerowego" (które sugeruje cykliczność ustalania dochodów z poszczególnych "programów komputerowych") w kontekście okoliczności, że wnioskodawca przenosi prawa do "programów komputerowych" na kontrahentów (a więc dokonuje jednorazowych czynności, po których prawa do poszczególnych "programów" nie są już jego składnikiem majątku wykorzystywanym w działalności gospodarczej)? 13) jakie konkretnie wydatki (towary) należy rozumieć pod pojęciami: − koszt zakupu wyposażenia biurowego oraz artykułów biurowych; − koszt usług telekomunikacyjnych. Organ wyjaśnił, że należy szczegółowo określić jakich konkretnie wydatków (towarów/usług) dotyczą wskazane kategorie kosztów tak, aby stanowiły one katalog zamknięty (bez zwrotów "np.", "m.in.", itp.). 14) czy wszystkie wymienione we wniosku wydatki/koszty są/będą faktycznie poniesione przez wnioskodawcę na prowadzoną bezpośrednio przez niego działalność związaną z każdym kwalifikowanym prawem własności intelektualnej? 15) w odniesieniu do wydatków, które wnioskodawca ponosi w ramach prowadzonej działalności gospodarczej i które są przedmiotem zapytania należy wskazać, czy są one kosztami uzyskania przychodu funkcjonalnie związanymi z przychodami osiąganymi z poszczególnych kwalifikowanych praw własności intelektualnej, które w sposób bezpośredni przyczyniły się do powstania takiego przychodu? 16) o jakiej "odpowiedniej metodyce alokacji" mowa jest w pytaniu nr 3? Czy stosowany jest klucz przychodowy, o którym mowa w art. 22 ust. 3 ustawy? 17) czy przyjęta "metodyka alokacji" (prawdopodobnie sposób alokacji kosztów – klucz podziału kosztów wskazany w pytaniu nr 3) stosowany jest wyłącznie w przypadku, gdy z obiektywnych przesłanek wynika, że właściwe przypisanie określonej kategorii kosztu (kosztów, o których mowa w art. 30ca ust. 4 ustawy) z konkretnym przychodem z danego kwalifikowanego IP nie jest możliwe w danym stanie faktycznym (dany koszt dotyczy wielu źródeł oraz wielu kwalifikowanych IP i nie ma możliwości zastosowania właściwej metodologii jego przypisania, tj. takiej, która będzie odzwierciedlać adekwatne "powiązanie" odpowiedniej części danego kosztu służącego wyliczeniu wskaźnika nexus, z przychodami z konkretnego kwalifikowanego IP)? – proszę udzielić jednoznacznej odpowiedzi. VII. ponownie przedstawić własne stanowisko w sprawie w taki sposób, żeby było ono odpowiednie (adekwatne) do doprecyzowanego opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego oraz przedmiotu pytań. VIII. wyjaśnić powód wskazania w poz. 77 liczby dołączonych załączników ORD-IN/A: "1" lub przesłanie ww. załącznika, gdyż w przesłanych dokumentach brakuje ww. załącznika. Pismem z dnia 3 stycznia 2023 r. Ł. W. udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie organu. Postanowieniem z dnia 21 lutego 2023 r. nr 0115-KDWT.4011.983.2022.2.KB Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej pozostawił wniosek Ł. W. bez rozpatrzenia. W ocenie organu, przesłane przez wnioskodawcę pismo nie uzupełniło wszystkich braków wniosku – nie było w nim wszystkich informacji niezbędnych do przesądzenia, że jego działalność jest działalnością badawczo-rozwojową. Uniemożliwiło to wydanie interpretacji indywidualnej. W zażaleniu na powyższe postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej Ł. W. wniósł o jego uchylenie i wydanie indywidualnej interpretacji. Zaskarżonemu postanowieniu żalący zarzucił naruszenie: – art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez jego niezastosowanie w sprawie, podczas gdy przepis ten powinien zostać uwzględniony, a interpretacja wydana; – art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez przyjęcie, iż wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wraz z jego uzupełnieniem, nie pozwolił organowi podatkowemu na wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego; – art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez naruszenie zasad postępowania, tj. zasady legalizmu i praworządności oraz zasady postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, polegające na pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia, pomimo wykonania zaleceń organu podatkowego i udzielenia wyczerpującej odpowiedzi na zadane pytania oraz naruszenie równości podmiotów, ponieważ organ wydawał interpretacje w podobnych stanach faktycznych i prawnych. Ponadto organ dokonał wybiórczej analizy z uchybieniem zasadom prawidłowego, logicznego rozumowania, wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego oraz oczywiście błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, pozostających w opozycji do przedstawionego stanu faktycznego oraz stanowiska w sprawie oceny prawnej. Postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2023 r. nr 0115-KDWT.4011.983.2022.3.RH Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia 21 lutego 2023 r. nr 0115-KDWT.4011.983.2022.2.KB. Uzasadniając swoje stanowisko organ przytoczył treść art. 14b § 1, § 2 i § 3 oraz art. 14c § 1-2 i art. 14g § 1, a także art. 169 § 1 w związku z art. 14h ustawy Ordynacja podatkowa i stwierdził, że sposób sformułowania wniosku spowodował, że zatarła się granica pomiędzy tym co ma podlegać ocenie, a tym co stanowi element niebudzącego wątpliwości przedstawionego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Jednocześnie wnioskodawca sformułował pytanie wyrażające jego wątpliwości w zakresie spełnienia przesłanek działalności badawczo-rozwojowej, podczas gdy – co zdaniem organu wynika z analizy całokształtu przedstawionych okoliczności – jego intencją jest w istocie uzyskanie interpretacji indywidualnej (na co wskazują wypowiedzi zawarte zarówno w uzupełnieniu wniosku, jak i w stanowisku wnioskodawcy) w zakresie potwierdzenia prowadzenia w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej prac rozwojowych w rozumieniu ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. W ocenie organu, tak uzupełniony wniosek był wyłącznie ukierunkowany na uzyskanie potwierdzenia prowadzenia prac rozwojowych, bowiem w uzupełnieniu wniosku wnioskodawca jednoznacznie wskazał, że "(...) nie prowadził i nie prowadzi badań naukowych (...)". Zdaniem organu, poprzez brak jednoznacznych odpowiedzi w zakresie prowadzenia prac rozwojowych oraz posłużenie się sformułowaniami "zdaniem Wnioskodawcy", czy "Wnioskodawca uważa", dąży on do stwierdzenia i przesądzenia przez organ interpretacyjny okoliczności zdarzenia, które są zgodne z oczekiwaniami wnioskodawcy. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że w postępowaniu zasadnie uznano, że opis okoliczności sprawy nie jest jednoznaczny i nie pozwala na wydanie interpretacji indywidualnej. Pytania z wezwania dotyczyły okoliczności, które były istotne dla oceny sytuacji wnioskodawcy w kontekście przepisów o tzw. uldze IP Box. Zdaniem organu, nie budzi to wątpliwości w kontekście treści art. 30ca ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził również, że oprócz braku jednoznacznego sprecyzowania przedmiotu wątpliwości interpretacyjnych były również inne powody pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Złożona bowiem przez wnioskodawcę odpowiedź na wezwanie nie wyjaśniła wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Zdaniem organu, wnioskodawca nie odpowiedział w sposób jednoznaczny na wszystkie zawarte w wezwaniu pytania i tym samym nie przedstawił w sposób wyczerpujący opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wskazał, że wnioskodawca nie udzielił jednoznacznej odpowiedzi na pytanie zawarte w pkt III lit. b wezwania, a ponadto formułując tą odpowiedź przedstawił własną opinię dotyczącą spełnienia kryteriów do uznania prowadzonej działalności za działalność badawczo-rozwojową, tj. jej nowatorskości i twórczości, nieprzewidywalności, metodyczności, możliwości przeniesienia lub odtworzenia (opinia ta jest powtórzeniem elementów z jego stanowiska do pierwszego pytania wniosku); omówił także element systematyczności działań i wykorzystywania wiedzy do tworzenia nowych zastosowań. Podobnej odpowiedzi wnioskodawca udzielił na pytania zawarte w pkt III lit. c wezwania. Zdaniem organu, w efekcie, nie wiadomo, czy wnioskodawca przedstawił okoliczności faktyczne sprawy, czy własne stanowisko w sprawie. Organ stwierdził, że dokonując uzupełnienia opisu zdarzenia w tym zakresie, wnioskodawca wyraził swoją subiektywną opinię (o czym świadczą zwroty: "zdaniem Wnioskodawcy", "Wnioskodawca uważa", "jego zdaniem"), a tym samym, zamiast doprecyzować opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, wyraził własne stanowisko w tej kwestii. Zdaniem organu, taki sposób sformułowania odpowiedzi na zadane pytania wskazuje na brak posiadania przez wnioskodawcę pewności, że informacje stanowiące elementy opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego znajdują/znajdą odzwierciedlenie w rzeczywistości. Jednocześnie w ocenie organu, wnioskodawca odniósł się w sposób wybiórczy do dalszych pytań zawartych w ww. punkcie wezwania, na które miał odpowiedzieć, jeśli w ramach "bezpośrednio podejmowanej przez Pana działalności polegającej na tworzeniu programów komputerowych" samodzielnie prowadził albo prowadzi prace rozwojowe, o których mowa w art. 4 ust. 3 Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce. W odniesieniu do tych pytań, nie wyjaśnił Pan w sposób jednoznaczny okoliczności sprawy. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził również, że wnioskodawca nie wyjaśnił czy prowadził lub prowadzi jedne lub wiele prac rozwojowych. Zdaniem organu, udzielone przez wnioskodawcę wyjaśnienia nie mogą być uznane za odpowiedź na to pytanie. W treści pierwotnego wniosku wskazał on, że głównym przedmiotem jego działalności jest wytwarzanie programów komputerowych. A zatem ani w treści wniosku, ani w jego uzupełnieniu nie ma informacji ile wyodrębnionych prac rozwojowych wnioskodawca prowadził. Organ wskazał, że w opisie okoliczności sprawy wnioskodawca podał, że prowadzi na bieżąco odrębną od podatkowej księgi przychodów i rozchodów ewidencję. Na koniec każdego miesiąca ustala on dochód z każdego programu komputerowego, a zatem wskazanie konkretnych nazw i ilości efektów tych działań, które wnioskodawca traktuje jako kwalifikowane IP nie powinno być, zdaniem organu, dla niego problemem. Ponadto wnioskodawca nie udzielił również jednoznacznej odpowiedzi na pytanie czego dotyczyły/dotyczą poszczególne prace rozwojowe i co było/jest celem lub celami poszczególnych prac. Zamiast tego wnioskodawca wskazał, czego dotyczą jego usługi, jaki jest cel jego projektów oraz wskazał, że zakres czynności, jaki składa się na realizację określonego programu został już przedstawiony we wniosku. W ocenie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, wnioskodawca nie odpowiedział w sposób wyczerpujący na pytania dotyczące wyników prac rozwojowych. Zamiast tego, wypowiedział się on na temat wyników projektów, które realizuje. Nie wskazał jednak konkretnych produktów, które miałyby być wynikiem prac rozwojowych, jak również w jaki sposób ten wynik/te wyniki będą wykorzystane lub są wykorzystywane na potrzeby jego działalności. Ponadto wnioskodawca nie udzielił jednoznacznej odpowiedzi również na pytanie z punktu III lit. d). Z kolei w odpowiedzi na pytanie z pkt IV lit. a wnioskodawca zacytował jedynie obszerny fragment wniosku, który zawiera ogólne rozważania na temat znaczenia pojęcia programu komputerowego. Zdaniem organu, nie wiadomo więc, czy celem tego fragmentu było wskazanie, że wszystkie efekty pracy wnioskodawcy są programem komputerowym, skoro mówi on nie o programie komputerowym, ale o szerokim rozumieniu pojęcia "program komputerowy". Natomiast w odpowiedzi na pytanie zawarte w pkt IV lit. b) należało, zdaniem Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, wskazać/wymienić konkretne programy komputerowe, które wnioskodawca wytworzył lub wytwarza, wraz z podaniem okresów, w jakich zostały stworzone, ich funkcji i przeznaczenia. Tymczasem sposób odpowiedzi wnioskodawcy nie doprowadził do zindywidualizowania opisu stanu faktycznego, tj. do zindywidualizowania wszystkich konkretnych programów komputerowych, które wytworzył lub wytwarza na gruncie już zaistniałych okoliczności faktycznych. Nadal więc nie wiadomo jakie programy komputerowe są przedmiotem wniosku, w jakich okresach je wytworzono i czy to wnioskodawca jest ich twórcą. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej podkreślił, że w treści wniosku, co prawda Ł. W. wskazał aplikację służącą do modyfikacji stanu podróży i różnych pochodnych powiązanych danych, jednakże informacja ta została we wniosku poprzedzona stwierdzeniem, że wnioskodawca realizuje zlecenia programistyczne na rzecz swoich Kontrahentów. Ponadto odpowiadając na pytanie z pkt II lit. d wnioskodawca również wskazał fragment dotyczący opisu stworzonej aplikacji i jednocześnie poprzedził ten fragment sformułowaniem "jako przykład wyników prac twórczych". W ocenie organu, takie sformułowania jednoznacznie wskazują, że są to przykładowe efekty działalności, przy czym ze sposobu przestawienia tych efektów nie wynika, kto stworzył ww. aplikację. Opisując te efekty wnioskodawca posłużył się bowiem bezosobowym stwierdzeniem "stworzono", natomiast intencją tego pytania było uzyskanie informacji jakie konkretnie "programy komputerowe" wytworzył lub wytwarza wnioskodawca. Zatem nie można według organu uznać, że w tym zakresie Ł. W. uzupełnił opis okoliczności sprawy. Ponadto nie wyjaśnił on kwestii, których dotyczyły pytania z punktu VI ppkt 6, 7 i 10. W świetle powyższego Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał, że udzielone w taki sposób odpowiedzi nie zawierają informacji, które były przedmiotem zadanych pytań, a tym samym wnioskodawca nie uzupełnił skutecznie opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego. Organ podkreślił, że zadane w wezwaniu pytania nie dotyczyły tego czy wnioskodawca prowadzi działalność badawczo-rozwojową, czy też realizuje zlecenia programistyczne, ale czy działalność prowadzona przez niego obejmuje prace rozwojowe/badania naukowe. W efekcie, opis – mimo podjęcia próby jego uzupełnienia – nadal był dość ogólny i nie przedstawiał w sposób wyczerpujący i jednoznaczny zindywidualizowanych, konkretnych okoliczności stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego. Z tego względu, wydanie interpretacji nie było możliwe, gdyż nie można prawidłowo ocenić skutków podatkowych sytuacji, której zakres, kształt i czas zaistnienia są niejasne. W konsekwencji Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że na podstawie wniosku Ł. W. o wydanie interpretacji indywidualnej i jego uzupełnienia organ interpretacyjny nie mógł dokonać merytorycznego rozstrzygnięcia w zakresie możliwości skorzystania z preferencji w zakresie IP BOX w stosunku do uzyskiwanych dochodów. To zaś stanowiło zagadnienie wstępne dla rozstrzygnięcia dalszych wątpliwości wnioskodawcy. Tym samym – skoro wnioskodawca nie doprecyzował tła faktycznego sprawy w sposób, który umożliwiłby wydanie żądanej interpretacji indywidualnej – w analizowanej sprawie istniały podstawy do pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Z powyższym postanowieniem Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej nie zgodził się Ł. W. i pismem z dnia 8 maja 2023 r. wniósł na nie skargę, domagając się jego uchylenia wraz z poprzedzającym je postanowieniem wydanym w I instancji. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 14b § 3, art. 14c § 1, art. 14g § 1, art. 14h w zw. z art. 169 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.), poprzez utrzymanie w mocy, a przez to zaaprobowanie postanowienia o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej z dnia 21 lutego 2023 r. (sygn.: 0115-KDWT.4011.983.2022.2.KB), w którym organ bezpodstawnie przerzucił ciężar interpretacyjny na skarżącego, co sugeruje treść wezwania z dnia 30 grudnia 2022 r. (sygn.: 0115-KDWT.4011.983.2022.1.KB), a ostatecznie potwierdza wydane postanowienie; 2) art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez jego niezastosowanie w sprawie, podczas gdy przepis ten powinien zostać uwzględniony, a interpretacja wydana; 3) art. 14b § 1 w zw. z art. 3 pkt 2 i 1 Ordynacji podatkowej, poprzez błędne przyjęcie, że przedmiotem interpretacji indywidualnej nie mogą być przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, jako niestanowiące przepisów prawa podatkowego, podczas gdy bezpośrednio do tych przepisów odwołują się przepisy ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, które miały podlegać interpretacji; 4) art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 169 § 4 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, poprzez utrzymanie w mocy postanowienia o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku, mimo że wcześniej w odniesieniu do analogicznych stanów faktycznych/zdarzeń przyszłych, ten sam organ interpretacyjny wydawał interpretacje indywidualne w podobnych przypadkach, merytorycznie rozpoznając wnioski dotyczące, takich zagadnień jak m.in. wypełnianie znamion działalności badawczo-rozwojowej, a tym samym prowadzenie prac rozwojowych lub badań naukowych na gruncie przedmiotowych przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych odnoszących się do preferencji IP BOX; 5) art. 170 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, poprzez nieprzekazanie sprawy do organu właściwego do określenia, czy opisana we wniosku o interpretację podatkową działalność mogłaby stanowić działalność badawczo-rozwojową; 6) art. 2, art. 7 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78, poz. 483 ze zm.), poprzez naruszenie zasady demokratycznego państwa prawnego polegające na nierównym i wybiórczym traktowaniu podmiotów prawa w tej samej sytuacji faktycznej i prawnej, jak również niedziałanie na podstawie i w granicach prawa (zasada legalizmu). Mianowicie, organ podatkowy wydawał uprzednio interpretacje indywidualne bez uzależnienia tego od faktu samookreślenia charakteru prowadzonej działalności. Poprzez utrzymanie w mocy zażalonego postanowienia, organ naruszył podstawowe zasady państwa prawa. W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł, że opisany we wniosku stan faktyczny został wyczerpująco przedstawiony, a odpowiedzi na zadane w wezwaniu do uzupełnienia wniosku pytania nie były wymijające. Skarżący w odpowiedzi na zadane przez organ pytania odniósł się do kryterium twórczości w prowadzonej przez niego działalności, które według niego działalność ta spełnia. Organ, będąc w posiadaniu tych informacji, dysponował wystarczającą wiedzą, aby odnieść się do wskazanych we wniosku wątpliwości. Skarżący wskazał, że działalność badawczo rozwojowa, pomimo, że jest definiowana w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych - odsyła do ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, gdzie jest mowa o pracach rozwojowych oraz badaniach naukowych, które stanowią składową definicji działalności B+R. Wobec tego, mając na uwadze powyższe oraz to, że skarżący szczegółowo opisał swoją działalność w odniesieniu do cech działalności badawczo-rozwojowej, to organ - nie skarżący - powinien był udzielić odpowiedzi na wskazaną wątpliwość. Tym samym organ interpretacyjny nie powinien przerzucać na podatnika ciężaru związanego z merytorycznym rozstrzygnięciem wątpliwej kwestii, poza tym, co wymaga od tego podatnika przepis Ordynacji podatkowej zobowiązujący go do przedstawienia we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej własnego stanowiska w sprawie wraz z uzasadnieniem, tj. tzw. własnej oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej). Skarżący podkreślił, że w przedmiotowej sprawie przedstawił własne stanowisko w sprawie wypełniania znamion działalności badawczo-rozwojowej. Wobec tego, zgodnie z kształtującą się od 2021 r. linią orzeczniczą, odnoszącą się do ulgi IP Box, to organ powinien ocenić czy podejmowana działalność spełnia cechy prac rozwojowych i/lub badań naukowych, a tym samym czy stanowi działalność badawczo-rozwojową. Ponadto skarżący uważa, że organ powinien ustosunkować się do przedstawionych przez niego wątpliwości i wydać ocenę dotyczącą działalności skarżącego. Brak wydania interpretacji indywidualnej w tym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym i zakończenie sprawy zaskarżonym postanowieniem narusza art. 14b § 1 oraz art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej. Skoro zatem skarżący przedstawił kompletny opis stanu faktycznego oraz jego własną ocenę prawną, to niewydanie interpretacji podatkowej świadczy o zaniechaniu realizacji obowiązku organu podatkowego nałożonego na niego na mocy przepisów Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, skargę złożoną w niniejszej sprawie rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W następnej kolejności stwierdzić należy, że w myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Normatywnym potwierdzeniem sprawowania przez sądy administracyjne kontroli działalności administracji publicznej jest również art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), stanowiący ponadto, że sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Zaznaczenia wymaga, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Co więcej, pozostaje zobowiązany do wzięcia z urzędu pod rozwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodniesionych w skardze, pozostających jednak w związku z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Oznacza to zatem, że w przypadku zaistnienia takiej konieczności, uchylone może zostać nie tylko orzeczenie organu wydane w postępowaniu odwoławczym, które zostało zaskarżonego do wojewódzkiego sądu administracyjnego, ale i orzeczenie wydane na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę, uchyla decyzję administracyjną, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania (lit. b) lub inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Z kolei stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., w przypadku wystąpienia przesłanek nieważności postępowania administracyjnego określonych w art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części. Poruszając się w tak zakreślonych ramach kontroli zgodności z prawem, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie wydane w I instancji naruszają prawo w sposób powodujący konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego, a skarga rozpatrywana w niniejszej sprawie jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie. Zagadnieniem węzłowym, determinującym rozstrzygnięcie, była kwestia, czy zakres żądanego uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej został ustalony przez organ prawidłowo i czy wyjaśnienia złożone przez stronę, wraz z informacjami przedstawionymi we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, uzasadniały pozostawienie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpoznania. Zgodnie z treścią art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm., zwanej dalej O.p.), składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna zawiera, stosownie do art. 14c § 1 i § 2 O.p., ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym (§1), a w przypadku uznania stanowiska wnioskodawcy za nieprawidłowe zawiera wskazanie stanowiska prawidłowego wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 2). W postępowaniu w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, zgodnie z art. 14h O.p., ma zastosowania art. 169 § 1-2 tej ustawy. Z powołanych przepisów wynika, że możliwe jest żądanie przez organ wydający interpretację indywidualną, uzupełnienia braków formalnych pisma, jakim jest wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, także w zakresie elementów wskazanych w art. 14b § 3 O.p., tj. elementów stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Jednak organ zobowiązany do wydania interpretacji, działając w trybie art. 169 § 1 O.p. nie może żądać od wnioskodawcy modyfikowania stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji, ani przedstawionej we wniosku oceny prawnej stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). W tym trybie organ może żądać jedynie uzupełnienia wniosku o takie elementy, bez których nie jest możliwa ocena czy stanowisko przedstawione we wniosku i ocena prawna są prawidłowe czy też błędne. Elementy, które wnioskodawca winien uzupełnić, organ wydający interpretacją indywidualną winien wskazać w wezwaniu, wyjaśniając dlaczego ich brak uniemożliwia wydanie interpretacji. Interpretacja indywidualna ma bowiem na celu uzyskanie stanowiska organu w zakresie rozumienia przepisów prawa podatkowego na gruncie przedstawionego przez wnioskodawcę, a nie ustalonego przez organ podatkowy, stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Wezwanie wnioskodawcy do uzupełnienia stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) opisanego we wniosku organ wydający interpretację indywidualną zobowiązany jest ograniczyć do takich danych, które nie doprowadzą do przerzucenie ciężaru wykładni przepisów prawa na wnioskodawcę, a jedyne pozwolą na uzyskanie informacji niezbędnych do oceny prawidłowości stanowiska wnioskodawcy. Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który nie spełnia wymogów określonych w art. 14b § 3 O.p. i nie zostanie uzupełniony na wezwanie organu, zgodnie z art. 14g § 1 O.p., pozostawia się bez rozpoznania. W rozpoznawanej sprawie istotą rzeczy było, czy wskazane we wniosku oprogramowania są tworzone przez wnioskodawcę w ramach prowadzonej działalności badawczo-rozwojowej w rozumieniu art. 5a pkt 38 - 40 ustawy o PIT, a tym samym, czy stanowią działalność badawczo-rozwojową w rozumieniu art. 30ca ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych w zw. z art. 5a pkt 38-40 tej ustawy w zw. z art. 4 ust. 2 oraz 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Powyższe jasno wynika z postawionego we wniosku pytania. Skarżący opisał dokładnie, na czym jego działalność polega, identyfikując ją przez pryzmat faktycznie podejmowanych działań i czynności w kontekście definicji działalności badawczo-rozwojowej. W wezwaniu do uzupełnienia wniosku organ stwierdził, że w opisie zdarzenia nie ma wszystkich informacji, które są potrzebne, żeby ocenić jego skutki podatkowe. W szczególności skarżący winien wyjaśnić czego dotyczy jego wniosek w zakresie pierwszego pytania, tj. czy oczekuje on oceny, czy "bezpośrednio podejmowana przez Wnioskodawcę działalność polegająca na tworzeniu programów komputerowych" jest pracami rozwojowymi, o których mowa w art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce – co można wywieść z jego stanowiska w sprawie. Organ zaznaczył przy tym jednak, że postępowanie w sprawie interpretacji indywidualnej nie daje możliwości takiego rozstrzygnięcia. Poza tym organ stwierdził, że w opisie sytuacji faktycznej skarżący posługuje się pojęciami, które maja szerokie znaczenie lub mogą być rozumiane w różny sposób, co powoduje, że nie wiadomo, do których z opisanych działań odnosi się pierwsze pytanie. Organ nakazał też doprecyzowanie pytania pierwszego i drugiego m.in. poprzez wskazanie, co – w kontekście przedstawionego opisu sytuacji faktycznej – należy rozumieć pod pojęciem "program komputerowy". Organ zastrzegł, że odpowiedzi na pytania dotyczące stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego nie mogą wyrażać subiektywnej opinii wnioskodawcy. Ponadto skarżący powinien ponownie przedstawić własne stanowisko w sprawie w taki sposób, żeby było ono odpowiednie (adekwatne) do doprecyzowanego opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego oraz przedmiotu pytań. Spełnienie powyższych warunków było konieczne, aby organ podatkowy mógł udzielić jednoznacznej odpowiedzi na złożony wniosek. Z pisma wnioskodawcy stanowiącego odpowiedź na wezwania organu jednoznacznie wynika, że skarżący w ramach pytania pierwszego oczekiwał oceny prawnej, czy podejmowana przez niego działalność polegająca na tworzeniu programów komputerowych stanowi działalność badawczo – rozwojową w rozumieniu art. 5a pkt 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wobec powyższego wezwanie organu do uzupełnienia wniosku przez wskazanie, czy określone we wniosku oprogramowanie jest tworzone przez wnioskodawcę w ramach prowadzonej działalności badawczo-rozwojowej jest działalnością twórczą obejmującą badania naukowe, czy też prace rozwojowe, podejmowaną w sposób systematyczny w celu zwiększenia zasobów wiedzy oraz wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań stanowi ewidentne przerzucenie na skarżącego rozstrzygnięcia kwestii, której oceny wprost domagał się w swoim pytaniu. Innymi słowy, wniosek skarżącego zmierzał do uzyskania oceny, czy szczegółowo opisana przezeń działalność, spełniać będzie przesłanki do zakwalifikowania jej do działalności badawczo-rozwojowej, co determinuje skutki prawne w postaci sposobu dokonywania rozliczeń podatkowych. Organ stał na stanowisku, że skierowane do skarżącego wezwanie do uzupełnienia opisu służyło między innymi wyjaśnieniu okoliczności sprawy. Jednakowoż, w ocenie Sądu, organ de facto wymagał od skarżącego oceny prawnej wykraczającej poza określenie "okoliczności", tj. poza opis stanu faktycznego. Skarżący dostarczył organowi "wiedzy" w postaci opisu czynności, które wykonuje w ramach rozwijania, tworzenia i ulepszania oprogramowania wystarczające do zakwalifikowania działalności, a organ oprócz charakterystyki działalności i faktów nie mógł wymagać od skarżącego wywiedzenia ostatecznej konkluzji w postaci stwierdzenia, czy jego działalność należy zakwalifikować, jako prace rozwojowe. Wbrew argumentacji zaprezentowanej w rozstrzygnięciu, oczywiście przerzucono ciężar przesądzenia spornej kwestii na skarżącego, gdyż jak wynika z uzasadnienia stanowiska organu, wskazano skarżącemu, iż warunkiem koniecznym dla skorzystania z przedmiotowej preferencji jest prowadzenie działalności badawczo-rozwojowej bezpośrednio związanej z wytworzeniem, komercjalizacją, rozwojem lub ulepszeniem kwalifikowanego prawa własności intelektualne. Ograniczono się przy tym do przywołania definicji dotyczącej działalności badawczo-rozwojowej, wskazano na czym taka działalność polega, oraz wywiedziono, iż skoro skarżący nie potrafi samodzielnie ocenić, czy jego działalność opisana we wniosku jest taką właśnie działalnością, to wykluczone jest merytoryczne rozstrzygnięcie wniosku. Nie sposób podzielić argumentacji organu, że pomimo sformułowania w sposób jasny i zrozumiały wezwania, to w odpowiedzi skarżący wyraził jedynie swoje przekonanie na temat kwestii tam poruszonych, albowiem jak wskazał, jego zdaniem prowadzi działalność twórczą w branży informatycznej, obejmującą prace rozwojowe. W odpowiedzi na wezwanie skarżący wyjaśnił, że prowadzi działalność twórczą obejmującą prace rozwojowe, podejmowaną w sposób systematyczny w celu wykorzystania zasobów wiedzy do tworzenia nowych zastosowań - wytwarza nowe, nieistniejące wcześniej funkcjonalności na podstawie posiadanej wiedzy, które wpływają na innowacyjność wytwarzanych rozwiązań programistycznych. Czyni to na podstawie nabywanej, łączonej, kształtowanej i wykorzystywanej dostępnej aktualnie wiedzy w zakresie narzędzi informatycznych lub oprogramowania, do planowania produkcji oraz projektowania i tworzenia nowych produktów, procesów lub usług, z wyłączeniem działalności obejmującej rutynowe i okresowe zmiany wprowadzane do nich, nawet jeżeli takie zmiany mają charakter ulepszeń. W ocenie Sądu skarżący odpowiedział tak jak potrafił na pytanie postawione w wezwaniu, które stanowiło swoistą pułapkę. Podkreślić należy, że nie można ograniczać obowiązku udzielania pisemnej interpretacji wyłącznie do ustaw zawierających z racji swej nomenklatury pojęcie prawa podatkowego, ponieważ nie tylko w tych ustawach uregulowano parametry, od których zależy opodatkowanie i jego wysokość. O ile przepisy prawa podatkowego, stanowią autonomiczną dziedzinę prawa, to jednak nie są całkowicie odrębne, niezależne i niepowiązane z innymi dziedzinami systemu prawnego, wręcz przeciwnie, wraz z przepisami innych gałęzi prawa, stanowią część jednego porządku prawnego, obowiązującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Przyjęcie odmiennego stanowiska wypaczyłoby sens wydawania interpretacji i nie zapewniłoby wnioskodawcom ochrony, o której była mowa w Ordynacji podatkowej. Przepisów prawa podatkowego, o których mowa w art. 14b § 1 O.p., nie można ograniczać wyłącznie do ustaw, które w swoim tytule zawierają takie pojęcie, lecz chodzi o rzeczywistą treść zawartych w ustawach regulacji mających wpływ na opodatkowanie (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2018 r. sygn. akt II FSK 1392/16). W tym kontekście wskazać należy, że z akt sprawy, w tym wniosku o wydanie interpretacji, wezwania organu, doprecyzowania wniosku i uzasadnień stanowiska organów wynika, iż skarżący podkreślał, iż ustawa o PIT w odniesieniu do działalności badawczo-rozwojowej, odsyła bezpośrednio do przepisów ustaw niepodatkowych (ustawa Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych), a zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, organ jest zobowiązany do tego, aby się do nich ustosunkować. Mimo, iż instytucja indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, odnosi się głównie do regulacji z zakresu prawa podatkowego, to nie można jednak tracić z pola widzenia, że prawo podatkowe określa konsekwencje prawnopodatkowe w związku ze zdarzeniami regulowanymi przez inne dziedziny prawa. Wobec powyższego, zasadne było żądanie udzielenia interpretacji, czy prowadzona działalność może zostać uznana za badawczo-rozwojową, skoro ustawodawca posłużył się w treści art. 30ca ust. 2 ustawy o PIT pojęciem działalności badawczo-rozwojowej, a w art. 5a pkt 38 oraz związanych z nim punktach 39 i 40, odwołuje się do jej rozumienia w kontekście ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Zatem kluczowa z punktu widzenia skutków podatkowych była ocena charakteru prowadzonej działalności na kanwie i tej ustawy. Ze względu na bezpośrednie odwołanie się do tej ostatniej w ustawie o PIT i wyraźne wskazanie, że definicję tą należy rozumieć w konkretny sposób, tj. przedstawiony w ustawie - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce - przedmiotowe zapisy są elementem systemu prawa podatkowego. Nie może ulegać wątpliwości, iż powinny być rozpatrywane przez organ, w kontekście oceny prowadzenia działalności badawczo-rozwojowej, skoro zakres wniosku do tego wprost nawiązuje. W tym kontekście nie można zgodzić się organem, że w zaistniałej sytuacji, skoro informacja odnośnie prowadzenia działalności obejmującej badania naukowe i/lub prace rozwojowe oparta jest na definicji działalności badawczo-rozwojowej określonej w innej, niepodatkowej ustawie, to tę informację podatnik ma dostarczyć organowi jako element opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Zdaniem Sądu nie jest to prosta informacja (element stanu faktycznego), lecz kwalifikacja prawna. Nie ma racji organ, że sama kwalifikacja opisanych czynności jako badań naukowych czy prac rozwojowych jest obowiązkiem wnioskodawcy, a nie organu. Okoliczność, że pojęcia te są definiowane przez przepisy ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, które jako niebędące przepisami podatkowymi, nie podlegają interpretacji organu w odpowiedzi na złożony wniosek - nie zasługuje na uwzględnienie. Nie może to być zatem przyczyna pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Jak wskazano w wyroku NSA z dnia 4 listopada 2010 r. sygn. akt II FSK 1019/19, "(w) trosce o swoje bezpieczeństwo prawne zainteresowany (wnioskodawca) ma prawo oczekiwać (...) wyjaśnienia przez właściwy organ nasuwającej wątpliwości regulacji ukształtowanej przepisami prawa podatkowego, także wówczas, gdy zazębia się ona z innymi unormowaniami prawnymi". Zaznaczyć trzeba, że ewentualne wezwanie do sprecyzowania wniosku nie mogło prowadzić do żądania, aby to sam skarżący przesądził rzeczoną kwestię, o którą przecież wprost zapytał, lecz jedynie do sprecyzowania danych faktycznych dotyczących prowadzonej działalności, niezbędnych do ich oceny w kontekście definicji owej działalności. Następnie na gruncie obowiązujących przepisów należało ocenić ten rodzaj działalności, a pozostawienie wniosku bez rozpoznania dopuszczalne byłoby tylko w przypadku, jeśli nie przedstawiono by wystarczających danych do oceny. Skoro zatem skarżący dokładnie opisał swoją działalność przez pryzmat cech działalności badawczo-rozwojowej, to organ miał obowiązek udzielić odpowiedzi na przedstawioną wątpliwość. We wniosku o interpretację musi być przedstawiony wyczerpująco stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) oraz własne stanowisko wnioskodawcy, aby organ mógł wydać interpretację indywidulną. W tym zakresie skarżący spełnił warunki konieczne do uzyskania wiążącej wykładni. Uchylając się w okolicznościach kontrolowanej sprawy a priori od wydania interpretacji indywidualnej, poprzez pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia, organ naruszył art. 14b § 3 O.p. Wniosek, co do zasady w sposób wyczerpujący opisywał stan faktyczny niezbędny dla rozstrzygnięcia, w konsekwencji organ błędnie zastosował w sprawie art. 14g O.p. W dalszym postępowaniu konieczne będzie uznanie, że nie zachodzą te przeszkody do wydania interpretacji, jakie wskazano w zaskarżonym postanowieniu - z powołaniem się na przedstawione przez organ przyczyny. Z przedstawionych wyżej powodów zarzuty skargi okazały się zasadne, toteż na podstawie art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające – jak w pkt I wyroku. O kosztach rozstrzygnięto w pkt II wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 4 p.p.s.a.