I SA/Kr 472/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2020r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] lutego 2020r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za pobrane a niewpłacone zaliczki na podatek dochodowy od wypłaconych wynagrodzeń za okres od stycznia do czerwca 2014r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego postanawia: umorzyć postępowanie sądowe.

G. G. zakwestionowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 19 lutego 2020r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za pobrane a niewpłacone zaliczki na podatek dochodowy od wypłaconych wynagrodzeń za okres od stycznia do czerwca 2014r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego. Pismem nadanym w placówce pocztowej w dniu 20 lipca 2020r., skarżąca oświadczyła, że cofa przedmiotową skargę na ww. decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") stanowi, iż skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Cofnięcie wniesionej do sądu skargi, oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadminstracyjnego i stanowi ono urzeczywistnienie zasady dyspozycyjności, umożliwiającej stronie rozporządzanie przedmiotem tego postępowania w ramach przysługujących jej na mocy obowiązujących przepisów, uprawnień procesowych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 6 lutego 2019r., sygn. akt II SA/Go 901/18). Ponadto wskazać należy, że skarżący jest dysponentem skargi, który inicjuje postępowanie sądowoadministracyjne, a sąd jest związany oświadczeniem o cofnięciu skargi, o ile nie stwierdzi wystąpienia przesłanek negatywnych wskazanych w art. 60 p.p.s.a. (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 października 2018r., sygn. akt IV SAB/Po 166/18). Natomiast niedopuszczalność cofnięcia skargi, stwierdzana jest jednak tylko w przypadku ustalenia, że cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 marca 2019r., sygn. akt III SAB/Wr 15/19). W realiach przedmiotowej sprawy, skarżąca kierując pismo do tut. Sądu oświadczyła, że cofa przedmiotową skargę na ww. decyzję. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał, że w sprawie nie zachodzą wskazane wyżej okoliczności dotyczące niedopuszczalności cofnięcia skargi, dlatego też na podstawie art. 60 p.p.s.a. w związku z brzmieniem art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a., który stanowi, że sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym – orzekł, jak w sentencji.