I SA/Kr 349/23

|Sygn. akt I SA/Kr 349/23 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 czerwca 2023 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas (spr.), Sędziowie: WSA Grzegorz Klimek, WSA Urszula Zięba, Protokolant: starszy referent Kinga Bryk, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 30 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi D. Sp. z o.o. z siedzibą w O. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 17 lutego 2023 r., nr 0111-KDIB3-2.4012.787.2022.2.SR w przedmiocie pozostawienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie z dnia 12 grudnia 2022 r., II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 597,00 zł ( słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W dniu 5 października 2022 r. D. sp. z o.o. w O. (strona skarżąca, wnioskodawca, podatnik) złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług m.in. w zakresie zwolnienia od podatku VAT świadczonych usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy w powiązaniu z jego wykładnią wynikającą z art. 132 ust. 1 lit. i Dyrektywy 2006/112/WE Rady. W złożonym wniosku opisała charakter świadczonych przez nią usług edukacyjnych polegających na organizacji kursu, którego celem jest przygotowanie uczestników do zostania programistą JavaScript (frontendu) w najefektywniejszy sposób. Kurs obejmuje swoim zakresem, m.in. zdobywanie wiedzy z zakresu frontendu wykorzystując język programowania JavaScript + HTML oraz CSS języki znacznikowe). Program nauczania obejmuje swoim zakresem zagadnienia, które często są wymagane na stanowiskach Frontend Developer, JavaScript Developer, WebDeveloper. Wszyscy uczestnicy to osoby dorosłe, które mają ukończone 18 lat. Kursanci to przede wszystkich osoby, które już pracowały na innych stanowiskach, m.in. prawnicy, piloci, kucharze czy kelnerki. Zazwyczaj to osoby w okolicy 30 lat, które w swojej poprzedniej pracy napotkały bariery w dalszym awansie i chcą trafić do branży, w której mogą się rozwijać. Dla uczestnictwa w kursie nie są wymagane umiejętności programowania, są one jednak zalecane, aby uczestnik miał pewność, że interesuje go bycie programistą. W związku z powyższym opisem stanu faktycznego strona zadała pytanie czy świadcząc powyższe usługi, może skorzystać ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (ustawa o VAT) w związku z art. 132 ust. 1 lit. i Dyrektywy 2006/112/WE Rady? Strona poszukuje zatem pośrednio odpowiedzi na pytanie czy świadczone przez nią usługi (oferowany kurs) stanowią "usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego", o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy VAT i art. 132 ust. 1 lit. i Dyrektywy 2006/112/WE Rady. Wezwaniem z 28 października 2022 r., znak 0111-KDIB3-2.4012.723.2022.1.MD, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (DKIS) wskazując na braki formalne, wezwał o ich uzupełnienie, w tym czy świadczone przez stronę usługi stanowią "usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego" w znaczeniu powołanych przepisów. W uzupełnieniu wniosku z 4 listopada 2022 r. pełnomocnik strony zastosował się do zaleceń organu, opisał w najpełniejszy sposób przedmiot świadczonej działalności gospodarczej. Jednocześnie wyjaśnił, że kwestia czy świadczone przez wnioskodawcę usługi stanowią "usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego" jest zagadnieniem, na które strona poszukuje odpowiedzi ze strony organu. Finalnie postanowieniem z 17 lutego 2023 r. (utrzymującym w mocy postanowienie własne z 12 grudnia 2022 r. wydane w I instancji) DKIS pozostawił wniosek strony skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia. W postanowieniu organ powołał art. 44 rozporządzenia wykonawczego Rady UE Nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE zawierającego definicję legalną "usług w zakresie kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania" określonych w art. 132 ust. 1 lit, i) Dyrektywy 2006/112/WE. Następnie powołał wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 19 listopada 2009 r. w sprawie C-461/08 wskazujący jak należy interpretować ww. pojęcia. Następnie powołał się na definicję słownikową ww. pojęć. Finalnie jednak uznał, że to strona powinna wskazać w stanie faktycznym czy świadczone przez nią usługi polegające na organizacji kursu, którego celem jest przygotowanie uczestników do zostania programistą JavaScript (frontendu) w najefektywniejszy sposób stanowią "usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego". W efekcie uniemożliwiło mu to zajęcie stanowiska w kwestii zwolnienia od podatku VAT świadczonych przez stronę usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy w powiązaniu z jego wykładnią wynikającą z art. 132 ust. 1 lit. i Dyrektywy 2006/112/WE Rady. DKIS zauważył, że strona oczekuje, aby to organ ustalił istotna okoliczność stanu faktycznego, a to czy świadczone przez stronę usługi opisane we wniosku są "usługami kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego". Zdaniem DKIS jest to zadanie wnioskodawcy, który we wniosku o wydanie interpretacji zawiera stan faktyczny, którego organ nie ustala ani nie koryguje. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 3 pkt 2, art. 14b § 3, art. 14c § 1, art. 14g § 1, art. 14h Ordynacji podatkowej (o.p.) poprzez wydanie postanowienia o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, w którym organ bezpodstawnie przerzucił ciężar interpretacyjny na stronę, tj. bezpodstawnie odmówił ustalenia czy świadczone przez stronę usługi opisane we wniosku są "usługami kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego"; art. 120 i art. 121 § 1 w związku z art. 221 oraz art. 223 § 1 pkt 2 o.p. poprzez utrzymanie postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia, mimo że wcześniej w odniesieniu do analogicznych stanów faktycznych/zdarzeń przyszłych, nie wzywano w takim zakresie do uzupełnienia braków formalnych wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, ten sam organ wydawał interpretacje indywidualne w podobnych przypadkach, merytorycznie rozpoznając wnioski pytające czy usługi świadczone przez wnioskodawców spełniają przesłanki do objęcia ich zwolnieniem na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy w powiązaniu z jego wykładnią wynikającą z art. 132 ust. 1 lit. i Dyrektywy 2006/112/WE Rady. Skarżący twierdzi, że organ wymagał od niego nie tyle sprecyzowania stanu faktycznego ile oczekiwał, aby jego stanowisko stało się jednym z elementów przedstawionego stanu faktycznego. Ponadto skarżąca podnosi, iż organ uznał, że klasyfikacja świadczonych przez stronę usług szkoleniowych opisanych we wniosku do "usług kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego" powinna być elementem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), a nie własnego stanowiska strony w sprawie. W ocenie skarżącej organ był zobowiązany do samodzielnego stwierdzenia czy świadczone przez skarżącą usługi opisane we wniosku są usługami kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego czy nie. Skarżąca przedstawiła wyczerpująco stan faktyczny w związku z czym organ nie był uprawniony do pozostawienia wniosku o wydanie interpretacji bez rozpatrzenia. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. - Dz. U. z 2023r., poz. 259, zwanej dalej: "p.p.s.a.") lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w tym trybie, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Podkreślenia wymaga, że specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, iż organ interpretacyjny rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu podatnika, stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez niego oraz wyrażonej przez podatnika oceny prawnej (stanowisko podatnika). Organ nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę, a w razie negatywnej oceny stanowiska wyrażonego we wniosku winno wskazywać prawidłowe stanowisko z uzasadnieniem prawnym (art. 14b § 3 oraz art. 14c § 1 i § 2 o.p.). Kontrola sądu administracyjnego w swojej istocie polega na ocenie, czy za podstawę udzielonej interpretacji podatkowej posłużył stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe przedstawiony przez podatnika we wniosku o interpretację, a jeśli tak, to czy organ prawidłowo zinterpretował przepisy prawa. Trzeba również wyjaśnić, że zgodnie z art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W doktrynie podkreśla się, że w świetle przytoczonego przepisu sąd bada prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej. W szczególności sąd nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do ustalenia innych, poza wskazanymi w skardze, naruszeń prawa. Istota sporu sprowadza się do przesądzenia prawidłowości zastosowania przez DKIS przepisów art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 o.p., a w konsekwencji oceny, czy w rozpoznawanym stanie faktycznym i prawnym ziściła się przesłanka pozostawienia bez rozpoznania wniosku skarżącego o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Skarżący wniósł o wykładnię m.in. art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy o VAT w związku z art. 132 ust. 1 lit. i Dyrektywy 2006/112/WE Rady, zaś zakreślone zagadnienie prawne odnosiło się w pierwszej kolejności do kwestii możliwości uznania, czy podejmowana przez skarżącego i opisana we wniosku działalność stanowi "usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego", w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy o VAT. W ocenie zaś organu interpretacyjnego jest to zadanie wnioskodawcy, który we wniosku o wydanie interpretacji zawiera stan faktyczny, którego organ nie ustala ani nie koryguje, a jedynie ocenia pod kątem relewantnych przepisów prawa podatkowego. Rację Sąd przyznał stronie skarżącej z następujących powodów. Zgodnie z art. 132 ust. 1 lit. i dyrektywy 112 państwa członkowskie zwalniają transakcje obejmujące: kształcenie dzieci lub młodzieży, kształcenie powszechne lub wyższe, kształcenie zawodowe lub przekwalifikowanie, łącznie ze świadczeniem usług i dostawą towarów ściśle z taką działalnością związanych, prowadzone przez odpowiednie podmioty prawa publicznego lub inne instytucje działające w tej dziedzinie, których cele uznane są za podobne przez dane państwo członkowskie. Przy stosowaniu zwolnienia określonego na podstawie art. 132 ust. 1 lit. i dyrektywy 112, należy mieć także na uwadze treść art. 44 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej. Zgodnie z tym przepisem - mającym bezpośrednie zastosowanie w każdym kraju unijnym - usługi w zakresie kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania świadczone na warunkach określonych w art. 132 ust. 1 lit. i dyrektywy 112 obejmują nauczanie pozostające w bezpośrednim związku z branżą lub zawodem, jak również nauczanie mające na celu uzyskanie lub uaktualnienie wiedzy do celów zawodowych. Czas trwania kursu w zakresie kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania nie ma w tym przypadku znaczenia. Zgodnie z treścią art. 43 ust. 1 pkt 29 lit. a ustawy o VAT zwalnia się od podatku usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego, inne niż wymienione w pkt 26 prowadzone w formach i na zasadach przewidzianych w odrębnych przepisach. Jak wynika z powyższego dla wydania interpretacji indywidualnej w przedmiotowej sprawie kluczowa jest kwestia czy podejmowana przez skarżącego i opisana we wniosku działalność stanowi "usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego", w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy o VAT. Ubiegając się o wydanie interpretacji indywidualnej wnioskodawca, musi zatem dostarczyć organowi opis umożliwiający stwierdzenie, czy dostarczana przez skarżącego usługa jest kształceniem zawodowym lub przekwalifikowaniem zawodowym w rozumieniu ustawy. Pierwszym krokiem, jaki musi uczynić podatnik zamierzający skorzystać z ulgi jest upewnienie się, czy dostarczana przez niego usługa – szkolenie zawodowe, to w ocenie organu podatkowego kształcenie lub przekwalifikowanie zawodowe. Tak też uczynił skarżący. Zadał organowi pytanie, czy podejmowana przez wnioskodawcę działalność podlega zwolnieniu, przy podanym opisie, że: jego działalność polega na organizacji kursu, którego celem jest przygotowanie uczestników do zostania programistą JavaScript (frontendu) w najefektywniejszy sposób. Kurs obejmuje swoim zakresem, m.in. zdobywanie wiedzy z zakresu frontendu wykorzystując język programowania JavaScript + HTML oraz CSS języki znacznikowe). Program nauczania obejmuje swoim zakresem zagadnienia, które często są wymagane na stanowiskach Frontend Developer, JavaScript Developer, WebDeveloper. Wszyscy uczestnicy to osoby dorosłe, które mają ukończone 18 lat. Kursanci to przede wszystkich osoby, które już pracowały na innych stanowiskach, m.in. prawnicy, piloci, kucharze czy kelnerki. Zazwyczaj to osoby w okolicy 30 lat, które w swojej poprzedniej pracy napotkały bariery w dalszym awansie i chcą trafić do branży, w której mogą się rozwijać. Dla uczestnictwa w kursie nie są wymagane umiejętności programowania, są one jednak zalecane, aby uczestnik miał pewność, że interesuje go bycie programistą. Zdaniem Dyrektora, przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego nie był wyczerpujący, dlatego pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia zwrócił się m.in. o doprecyzowanie okoliczności sprawy poprzez udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy działalność strony to "usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego", w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy o VAT. W ocenie Sądu, wobec treści wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej oraz jego uzupełnienia organ nie miał podstaw, aby pozostawić ten wniosek bez rozpatrzenia. Sąd podziela zarzut skarżącego, że żądanie uzupełnienia wniosku poprzez odpowiedź na tak postawione pytanie w istocie oznacza przerzucenie ciężaru interpretacji na wnioskodawcę. W ocenie Sądu, takie postawienie sprawy w istocie bezpośrednio zmierzało do tego, aby to skarżący zakwalifikował swoją działalność jako "usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego" (lub nie). To przeczy funkcjom, jakie ma spełnić instytucja interpretacji indywidualnych. Skarżący szczegółowo opisał swoją działalność, a to, czego organ od niego żądał pod postacią żądania uzupełnienia opisu, stanowiło w istocie żądanie dokonania oceny prawnej. Zdaniem Dyrektora, wnioskodawca nie odpowiedział na postawione pytanie, co skutkuje tym, że organ interpretacyjny w dalszym ciągu nie wie, czy prowadzona przez skarżącego działalność to usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego, to zaś stanowi element składowy definicji legalnej usług kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego. W ocenie Sądu, to właśnie organ powinien ocenić, czy działalność wnioskodawcy obejmuje takie usługi właśnie dlatego, że jest to klucz do stwierdzenia, czy podatnik prowadzi działalność w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 29 ustawy o VAT. Organ może od podatnika wymagać opisu faktów, lecz nie ocen. Wnioskodawca wyjaśnił, że – w jego ocenie - opisana we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej działalność raczej stanowi usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego, ale ocena tego należy do organu interpretacyjnego. Logiczne jest stanowisko skarżącego, że właśnie ze względu na to nie potrafi on zakwalifikować prowadzonej działalności polegającej na organizacji kursu, którego celem jest przygotowanie uczestników do zostania programistą JavaScript (frontendu) w najefektywniejszy sposób, ponieważ jest to równoznaczne z zakwalifikowaniem jej jako usług kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego, co jest przedmiotem jego pytania skierowanego do organu interpretacyjnego. Należy się zgodzić z obszernymi wywodami organu, że to wnioskodawca powinien we wniosku wyczerpująco przedstawić stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe, a organ nie może w ten opis ingerować. Nie można jednak zgodzić się ze stanowiskiem organu, że przedstawiony przez wnioskodawcę (wraz z uzupełnieniem) opis nie stanowił dostatecznej podstawy do ustosunkowania się do niego w formie interpretacji indywidualnej. Organ stoi na stanowisku, że skierowane do skarżącego wezwanie do uzupełnienia opisu służyło m.in. wyjaśnieniu tych okoliczności sprawy. Sąd jest jednak zdania, że organ wymagał od podatnika oceny prawnej wykraczającej poza określenie okoliczności, tj. poza opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Zdaniem Sądu, wnioskodawca dostarczył organowi wiedzy (opisu) koniecznego do zakwalifikowania działalności, a organ oprócz charakterystyki działalności i faktów nie mógł wymagać od podatnika stwierdzenia, czy jego działalność należy zakwalifikować jako usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego. W ocenie Sądu, organ przekroczył swoje uprawnienia odmawiając wydania interpretacji z tego powodu. W orzecznictwie przyjmuje się, że wydanie interpretacji indywidualnej często wymaga nie tylko wykładni wyłącznie prawa podatkowego sensu stricto, zdefiniowanego w art. 3 pkt 2 o.p. Skutki podatkowe niejednokrotnie wynikają z różnych zdarzeń prawnych, zwykle z zakresu prawa cywilnego (prawa zobowiązań, prawa spadkowego, prawa rzeczowego), ale też z zakresu prawa administracyjnego. Wnioskodawca jest uprawniony o wystąpienie o interpretację w związku z każdym takim zdarzeniem. Podsumowując, skarżący miał prawo zadać pytanie, czy prowadzona przez niego działalność może zostać uznana za usługi kształcenia zawodowego lub przekwalifikowania zawodowego oraz mógł oczekiwać wydania w tym zakresie interpretacji indywidualnej. Zdaniem Sądu podatnik nie miał obowiązku dostarczyć organowi żądanej informacji jako elementu opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. W ocenie Sądu, nie jest to prosta informacja, lecz kwalifikacja prawna. W trosce o swoje bezpieczeństwo prawne zainteresowany (wnioskodawca) ma prawo oczekiwać wyjaśnienia przez właściwy organ nasuwającej wątpliwości regulacji ukształtowanej przepisami prawa podatkowego, także wówczas, gdy zazębia się ona z innymi unormowaniami prawnymi. Brak wydania interpretacji indywidualnej w tym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym i zakończenie sprawy zaskarżonym postanowieniem narusza art. 14b § 1 o.p. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem, gdy skarżący przedstawił kompletny opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego oraz własną jego ocenę prawną, to niewydanie interpretacji podatkowej świadczy o zaniechaniu realizacji obowiązku organu podatkowego nałożonego na ten niego na mocy przepisów o.p. Tym samym organ naruszył art. 14g § 1 w zw. z art. 14h w zw. z art. 169 § 1 o.p. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę przedstawione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie DKIS, uznając, że nie zachodzą przeszkody do wydania interpretacji, jakie wskazano w zaskarżonym postanowieniu, a organ w ponownym postępowaniu wyda interpretację indywidualną. Ponadto wyrok zawiera rozstrzygnięcie o kosztach postępowania, które Sąd, zgodnie z art. 200, art. 205 § 2-4 i art. 209 p.p.s.a. oraz § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1687), zasądził na rzecz strony skarżącej od organu.