I SA/Kr 338/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Stanisław Grzeszek po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2015r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 13 grudnia 2013r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008r. postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie L.W. działając za pośrednictwem swego pełnomocnika zakwestionował decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 13 grudnia 2013r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008r. Dodatkowo sformułowano w niej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podając, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący wskazał, że jedynymi jego aktywami są: renta oraz nieruchomość. Nieodwracalność hipotetycznego zbycia nieruchomości nie może budzić wątpliwości, a środki z renty są znikome. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 270; powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji (art. 61 § 6 p.p.s.a.). Rozstrzygnięcie podejmowane w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu ma więc charakter tymczasowy – ustaje z chwilą wydania orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Należy zauważyć, że trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z 13 maja 2010r., sygn. akt II FZ 182/10, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Do takich skutków zaliczyć należy sytuację kiedy to wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do sprzedaży nieruchomości w drodze licytacji (por. postanowienie NSA z 6 czerwca 2005r., sygn. akt II FSK 250/05, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przesłanka wyrządzenia znacznej szkody jest z kolei interpretowana jako szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 marca 2011r., sygn. akt II GSK 330/11, z dnia 20 stycznia 2012r., sygn. akt II FZ 819/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd podkreśla, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających na stwierdzenie, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w danej sprawie zasadne. W niniejszej sprawie skarżący ograniczył się do przywołania ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji oraz bardzo lakonicznego stwierdzenia, że zbycie nieruchomości jest zdarzeniem nieodwracalne, a środki z renty są znikome. Nie przedstawił jednak szerzej argumentów, mogących świadczyć o tym, że – w zestawieniu z całością majątku – szkoda mogąca powstać w wyniku wykonania decyzji byłaby dla skarżącego szkodą znaczną. Nie wykazał też, że istnieje prawdopodobieństwo zbycia egzekucyjnego nieruchomości. Z uwagi na powyższe Sąd, za podstawę przyjmując art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.