I SA/Kr 33/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Bogusław Wolas Sędziowie: sędzia WSA Piotr Głowacki (spr.) sędzia WSA Inga Gołowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 22 lutego 2022r. sprawy ze skargi M. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w [...] z dnia 8 grudnia 2020 r., nr [...], w przedmiocie odmowy zwolnienia z opłacania należności z tytuły składek za okres od marca do maja 2020 r.; postanawia: odrzucić skargę.

Pismem nadanym 12 stycznia 2021r. strona skarżąca wniosła skargę na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w [...] z dnia 8 grudnia 2020 r., nr [...], w przedmiocie odmowy zwolnienia z opłacania należności z tytuły składek za okres od marca do maja 2020 r W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, jako niedopuszczalnej z powodu uprzedniego wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, rozpoznanego, jak wynika z akt administracyjnych, decyzją organu II instancji w dniu 4 lutego 2020r., znak: [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm. - dalej jako "p.p.s.a.") skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Natomiast stosownie do brzmienia art. 52 § 3 ustawy p.p.s.a. - jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. Z kolei w myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn, niż wymienione w art. 58 § 1 pkt 1-5a ustawy p.p.s.a. wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Wśród tych "innych przyczyn" wskazuje się w orzecznictwie między innymi przedwczesność skargi, przez co rozumie się zarówno sytuację, gdy strona w ogóle nie wniosła przysługujących jej w postępowaniu administracyjnym środków zaskarżenia, jak również, gdy strona składa skargę do sądu administracyjnego po uprzednim wniesieniu środka zaskarżenia, ale przed jego rozpoznaniem przez właściwy organ (tak postanowienie NSA z dnia 10 kwietnia 2018 r., sygn. akt I OSK 811/18, LEX nr 2470785 oraz postanowienie WSA w Krakowie z dnia 24 kwietnia 2018 r., sygn. akt I SA/Kr 336/18, LEX nr 2493742). Z art. 52 § 3 zd. 1 ustawy o p.p.s.a. wynika, że jeżeli od danego rozstrzygnięcia organu I instancji przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wedle swego wyboru złożyć albo wniosek o ponowne rozpatrzenie, albo skargę do sądu administracyjnego. Możliwość złożenia skargi do sądu administracyjnego bezpośrednio na rozstrzygnięcie organu I instancji, z pominięciem kontroli rozstrzygnięcia tego organu w toku instancji, to wyjątek od zasady składania skargi od decyzji (rozstrzygnięć), w stosunku do których wyczerpano środki zaskarżenia (art. 52 § 1 i § 2 ustawy p.p.s.a.). Wyjątku tego nie można interpretować rozszerzająco. W szczególności nie oznacza on, że strona może wnieść jednocześnie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i skargę do sądu administracyjnego. Skargę do sądu administracyjnego na zasadzie art. 52 § 3 ustawy p.p.s.a. strona wnosi bowiem wtedy, gdy nie korzysta ze złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (tak postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 marca 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 208/19, LEX nr 2635495). Innymi słowy, w przypadku skorzystania przez stronę z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy sąd nie może rozpoznać skargi, która dotyczy rozstrzygnięcia organu I instancji. Dopiero akt administracyjny wydany po rozpatrzeniu złożonego przez stronę środka zaskarżenia, jakim jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, otwiera stronie drogę do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego (tak postanowienie NSA z dnia 24 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OSK 979/15 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 stycznia 2018 r., sygn. akt II GSK 4285/17- opubl. na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tymczasem z akt niniejszej sprawy wynika, że strona skarżąca - po otrzymaniu decyzji z dnia 8 grudnia 2020r. (odbiór jak wskazuje strona w skardze 16 grudnia 2020r.), zawierającej właściwe pouczenie o przysługujących środkach odwoławczych - najpierw pismem z 29 grudnia 2020r. (data wpływu do organu 30 grudnia 2020r. – prezentata) złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, a następnie nie czekając na jego rozpatrzenie, pismem, jak wyżej wskazano nadanym 12 stycznia 2021r. wniosła skargę do sądu administracyjnego. W tych okolicznościach złożoną na decyzję z dnia 8 grudnia 2020r. skargę należało odrzucić, jako przedwczesną i niedopuszczalną. Decyzją organu II instancji z dnia 4 lutego 2020r., znak: [...] rozpoznano wniosek strony o ponowne rozpatrzenie sprawy. W świetle w/w przepisów nie budzi wątpliwości, iż strona może dokonać wyboru, czy wystąpić z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, czy też od razu ze skargą do sądu administracyjnego, z pominięciem rozpoznania sprawy przez drugoinstancyjny organ administracji. Oczywistym jednak jest, że są to rozwiązania alternatywne i niedopuszczalne jest wykorzystanie ich obu jednocześnie, a tak właśnie uczyniła strona skarżąca. Wobec powyższego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. należało orzec jak sentencji.