I SA/Kr 236/26

Sygn. akt I SA/Kr 236/26. [pic] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 maja 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Piotr Głowacki Sędziowie: sędzia WSA Inga Gołowska sędzia WSA Waldemar Michaldo po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 maja 2026 r. sprawy ze skargi G. Sp. z o o. w N. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 27 stycznia 2026 r., znak 0111-KDIB1 1.4017.9.2025.3.SH, w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego; skargę oddala.

Podatnik wystąpił z wnioskiem o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego. We wniosku Podatnik wskazał opis stanu faktycznego: Wnioskodawca G. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (poprzednio N. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością) jest spółką prawa handlowego, działającą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: "Spółka"). Jedynym wspólnikiem Spółki do dnia 28 marca 2024 r. była spółka P. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej "Wspólnik"). Te same osoby były beneficjentami rzeczywistymi Spółki i Wspólnika oraz ta sama osoba zasiadała w zarządzie Spółki i Wspólnika. W dniu 18 stycznia 2024 r. jedyny Wspólnik Spółki podjął uchwałę o podwyższeniu kapitału zakładowego Spółki, który miał być pokryty przez Wspólnika wkładem niepieniężnym w postaci zorganizowanej części przedsiębiorstwa w postaci zakładu w N. (dalej "ZCP"). W tym samym dniu Wspólnik i Spółka podpisali również umowę aportową w odniesieniu do składników majątku ZCP stanowiących aport, w której Wspólnik zobowiązany był do przeniesienia ZCP na Spółkę (dalej "umowa aportowa"). Przy czym przeniesienie ZCP, w tym zakładu produkcyjnego wchodzącego w skład ZCP, przeniesienie posiadania majątku wchodzącego w skład ZCP, przeniesienie zakładu pracy i pracowników ZCP oraz rozpoczęcie działalności przez Spółkę przy wykorzystaniu ZCP zostało odroczone do dnia 1 marca 2024 r., a przeniesienie własności nieruchomości objętych użytkowaniem wieczystym wchodzących w skład ZCP nastąpiło dopiero w późniejszym terminie po dokonaniu wpisu przez sądy wieczystoksięgowe. W dniu 1 lutego 2024 r. Spółka uzyskała zaświadczenie o wysokości zaległości podatkowych Wspólnika w trybie art. 306g Ordynacji podatkowej potwierdzające brak zaległości podatkowych. W dniu 6 lutego 2024 r. sąd rejestrowy zarejestrował podwyższenie kapitału zakładowego Spółki o aport w postaci ZCP. W dniu 1 marca 2024 r. Wspólnik zgodnie z umową aportową przeniósł na Spółkę posiadanie ZCP, tj. przeniósł posiadanie zakładu produkcyjnego wchodzącego w skład ZCP, przeniósł posiadanie majątku wchodzącego w skład ZCP, przeniósł zakład pracy i pracowników ZCP oraz nastąpiło rozpoczęcie działalności operacyjnej przez Spółkę z wykorzystaniem ZCP w N. W dniach 8-9 maja 2024 r. sąd wieczystoksięgowy dokonał wpisu w księdze wieczystej przeniesienia prawa użytkowania wieczystego wchodzącego w skład ZCP na Spółkę zgodnie z umową aportową, przez co nastąpiło przeniesienie własności nieruchomości na Spółkę wchodzących w skład ZCP i objętych umową aportową. Na tle tego zadano pytanie: Czy w opisanym stanie faktycznym, uzyskane przez Spółkę zaświadczenie o braku zaległości podatkowych Wspólnika, wydane w trybie art. 306g Ordynacji podatkowej, zwalnia Spółkę z solidarnej odpowiedzialności za powstałe do dnia nabycia ZCP zaległości podatkowe Wspólnika związane z prowadzoną działalnością gospodarczą (o której mowa w art. 112 § 1 Ordynacji podatkowej) na podstawie art. 112 § 6 i § 7 Ordynacji podatkowej? W/g wnioskodawcy w zaistniałym stanie faktycznym przedstawionym powyżej, uzyskane zaświadczenie w trybie art. 306g Ordynacji Podatkowej wykazujące brak zaległości podatkowych zbywcy, zwalnia Spółkę z solidarnej odpowiedzialności za powstałe do dnia nabycia ZCP zaległości podatkowe związane z prowadzoną działalnością gospodarczą na podstawie art. 112 § 6 i § 7 Ordynacji podatkowej. Wynika to z faktu, iż uzyskane zaświadczenie w trybie art. 306g Ordynacji podatkowej, zgodnie z treścią przepisu ogranicza odpowiedzialność nabywcy (Spółki) za zaległości podatkowe zbywającego (Wspólnika) do wysokości zaległości podatkowych wykazanych w zaświadczeniu, co w sytuacji braku wskazanych zaległości powoduje zwolnienie Spółki z solidarnej odpowiedzialności za powstałe do dnia nabycia ZCP zaległości podatkowe związane z prowadzoną działalnością gospodarczą na podstawie art. 112 § 6 i § 7 Ordynacji podatkowej. Postanowienie z 19 listopada 2025 r. Znak: 0111-KDIB1-1.4017.9.2025.2.SG Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej pozostawił wniosek bez rozpatrzenia. Następnie po rozpoznaniu zażalenia wnioskodawcy postanowieniem z dnia 27 stycznia 2026 r., Znak pisma: 0111-KDIB1-1.4017.9.2025.3.SH Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie I instancji. W/g organów po analizie sprawy stwierdziły one, że nie uzupełniono braków formalnych wniosku we wskazany w wezwaniu sposób, dlatego wydanie interpretacji indywidualnej w tym zakresie nie było możliwe. Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, w tym tak istotnych jak wyczerpujące przedstawienie opisu stanu faktycznego sprawy i w związku z tym pismem z 2 października 2025 r., Znak: 0111-KDIB1-1.4017.9.2025.1.SG, wezwano do usunięcia braków formalnych wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia. 9 października 2025 r. wpłynęła odpowiedź na ww. wezwanie, jednakże analiza ww. pisma wykazała, że nie uzupełniono wniosku w żądanym zakresie, nie udzielono bowiem jednoznacznej odpowiedzi na zadane w wezwaniu pytanie, tj. kiedy nastąpiło nabycie przez Spółkę zorganizowanej części przedsiębiorstwa (ZCP), o której mowa we wniosku. Udzielając odpowiedzi na ww. pytanie wnioskodawca wskazał m.in., że: "Nabycie przez Spółkę zorganizowanej części przedsiębiorstwa (ZCP), o której mowa we wniosku nastąpiło w dniu 6 lutego 2024 r. na skutek podwyższenia kapitału zakładowego Spółki. (...) Nabycie ZCP przez Spółkę w ramach transakcji nastąpiło na podstawie uchwały o podwyższeniu kapitału zakładowego oraz umowy aportowej, jednak ich skutek prawny był odroczony i nastąpił z chwilą wpisu podwyższenia kapitału zakładowego do rejestru KRS, tj. z dniem 6 lutego 2024 r., a samo nabycie składników majątku ZCP nastąpiło jeszcze później. Natomiast w tym przypadku przeniesienie na Spółkę posiadania składników majątku ZCP oraz zakładu pracy wchodzącego w skład ZCP nastąpiło z dniem 1 marca 2024 r., czyli po nabyciu ZCP przez Spółkę. Podobnie ze względu na przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami przeniesienie na Spółkę prawa użytkowania wieczystego nieruchomości wchodzących w skład ZCP nastąpiło w dniach 8-9 maja 2024 r., gdyż w świetle art. 27 zdanie drugie ustawy o gospodarce nieruchomościami przeniesienie użytkowania wieczystego w drodze umowy wymaga konstytutywnego wpisu w księdze wieczystej. Co oznacza, że przed wpisem do księgi wieczystej nie następuje skutek prawny przeniesienia użytkowania wieczystego wchodzącego w skład ZCP. Mając na uwadze powyższe Spółka skutecznie i ze skutkiem wobec osób trzecich nabyła ZCP na podstawie uchwały o podwyższeniu kapitału zakładowego i umowy aportowej z dniem 6 lutego 2024 r. Niemniej niektóre skutki prawne nabycia ZCP były odroczone w czasie, ze względu na odroczone w czasie skutki prawne tych czynności prawnych, tj. niezbędne do nabycia przez Spółkę ZCP przeniesienie posiadania składników majątkowych i niemajątkowych ZCP oraz pracowników (zakładu pracy) w dniu 1 marca 2024 r. oraz użytkowania wieczystego nieruchomości wchodzących w skład ZCP, co nastąpiło finalnie w dniu 9 maja 2024 r. z chwilą wpisu w ostatniej księdze wieczystej". W/g organów w opisie sprawy przedstawionym we wniosku wskazano, że: "W opisanym stanie faktycznym, Spółka uzyskała zaświadczenie w trybie art. 306g Ordynacji podatkowej przed podwyższeniem kapitału zakładowego Spółki. Zaświadczenie Spółka uzyskała z dniem 1 lutego 2024 r. a podwyższenie kapitału zakładowego Spółki (transakcja) nastąpiło z dniem 6 lutego 2024 r., a pozostałe skutki prawne transakcji i umowy aportowej m.in. związane z przeniesieniem posiadania zakładu produkcyjnego wchodzącego w skład ZCP, związane z przeniesieniem zakłady pracy i pracowników ZCP, przeniesieniem majątku wchodzącego w skład ZCP oraz rozpoczęciem przez Spółkę działalności w oparciu o ZCP nastąpiły 1 marca 2024 r., a związane z przeniesieniem własności użytkowania wieczystego nieruchomości wchodzących w skład ZCP na podstawie umowy aportowej nawet w późniejszych terminach (8-9 maj 2024 r.), wynikających z wpisu dokonanego przez sądy wieczystoksięgowe". Wedle organów z tak przedstawionego opisu sprawy nie wynikało jednoznacznie, kiedy w istocie doszło do nabycia ZCP, co zostało wskazane w spornym postanowieniu. Wprawdzie wskazano, kiedy doszło do nabycia przez Spółkę zorganizowanej części przedsiębiorstwa (ZCP), ale nadal wskazuje ona na inne różne daty, w których doszło do nabycie poszczególnych składników majątkowych, co w istocie nie odpowiada w sposób konkretny i precyzyjny na zadane w wezwaniu do uzupełnienia wniosku pytanie. Analizując treść uzupełnienia organ w dalszym ciągu "nie dysponował" zatem jasnymi i niepozostawiającymi wątpliwości informacjami: kiedy nastąpiło nabycie przez spółkę zorganizowanej części przedsiębiorstwa (ZCP), o której mowa we wniosku. Opis stanu faktycznego był nieprecyzyjny i niejednoznaczny. Wezwanie do uzupełnienia wniosku miało na celu doprecyzowanie opisu stanu faktycznego (czyli sytuacji, która już zaistniała) poprzez jednoznaczną odpowiedź na zadane pytanie. Żadnej z tych rzeczy jednak nie zrobili w odpowiedni i zgodny z wezwaniem sposób. Organ I instancji w sposób jasny i jednoznaczny sformułował pytanie, na które oczekiwał odpowiedzi. Tym samym strona zainteresowana uzyskaniem interpretacji indywidualnej obowiązana była udzielić na nie odpowiedzi w sposób jednoznaczny i nie budzący żadnych wątpliwości. Wobec braku jednoznacznego wskazania rzeczonych informacji - organ w dalszym ciągu "nie dysponował" jasnym i niepozostawiającym wątpliwości opisem sprawy. Okoliczność wskazania daty nabycia przez spółkę zorganizowanej części przedsiębiorstwa (ZCP), o której mowa we wniosku, stanowi zagadnienie wstępne (podstawę) dla rozważań w zakresie ustalenia, czy uzyskane przez spółkę zaświadczenie o braku zaległości podatkowych wspólnika, wydane w trybie art. 306g Ordynacji podatkowej, zwalnia spółkę z solidarnej odpowiedzialności za powstałe do dnia nabycia ZCP zaległości podatkowe wspólnika związane z prowadzoną działalnością gospodarczą (o której mowa w art. 112 § 1 Ordynacji podatkowej) na podstawie art. 112 § 6 i § 7 Ordynacji podatkowej. Dla organu I instancji "nabycie ZCP" to czynność prawna, która musi nastąpić w konkretnym punkcie czasowym. Jeśli we wniosku o interpretację twierdzono, że nabyto ZCP 6 lutego, a jednocześnie przyznano, że kluczowe składniki (jak nieruchomości czy posiadanie całego zakładu) przeszły na spółkę później, to w istocie opis sprawy jest wewnętrznie sprzeczny, co uniemożliwiło ustalenie jednolitego i niebudzącego wątpliwości stanu faktycznego, będącego niezbędną podstawą do wydania interpretacji indywidualnej. Tym samym na podstawie informacji, którą przedstawiono w złożonym wniosku oraz w jego uzupełnieniu nie można było odpowiedzieć na zadane we wniosku pytanie. Na powyższe postanowienie wnioskodawca złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucając naruszenie - art. 13 § 2a, art. 222, art. 228 § 1 pkt 1, art. 223 § 1 pkt 1, art. 239 w zw. z art. 14h O.p. polegające na utrzymaniu w mocy postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia, podczas, gdy w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do zaniechania merytorycznego rozpoznania wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej; - art. 14b § 1 O.p. poprzez powielenie błędnych ustaleń Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej i pozostawienie wniosku skarżącej bez rozpatrzenia, które to rozstrzygniecie zostało oparte na błędnym uznaniu, że wniosek nie spełnia wymogów stawianych przez art. 14b § 3 oraz § 3a O.p.; - art. 120 w zw. 121 w zw. z 122 O.p. polegające na dowolnym uznaniu, że stan faktyczny opisany został w sposób wadliwy oraz uniemożliwiający wydanie interpretacji indywidualnej, podczas gdy wniosek zawierający tożsamy stan faktyczny wniesiony przez skarżącą w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej na gruncie Ordynacji podatkowej został merytorycznie rozpoznany. Podkreślono, iż przedstawiając opis zaistniałego stanu faktycznego wnioskodawca w niebudzący jakichkolwiek wątpliwości sposób wskazał, że nabycie przez skarżącą zorganizowanej części przedsiębiorstwa (ZCP), o której mowa we wniosku nastąpiło w dniu 6 lutego 2024 r. na skutek podwyższenia kapitału zakładowego skarżącej. Kierując się przytoczonym fragmentem opisu zaistniałego stanu faktycznego, w tym zwłaszcza zwrotem "nabycie przez Spółkę zorganizowanej części przedsiębiorstwa (ZCP), o której mowa we wniosku nastąpiło w dniu 6 lutego 2024 r." obowiązkiem organu było przyjęcie, że w opisanym stanie faktycznym doszło do skutecznego przeniesienia zorganizowanej części przedsiębiorstwa w dniu 6 lutego 2024 r. W tym kontekście powtórzyć należy, że w postępowaniu interpretacyjnym nie może toczyć się spór o rzetelność relacji z zaistniałego stanu faktycznego. Jak przedstawiła skarżąca w opisie stanu faktycznego wniosku i w wyjaśnieniach nabycie ZCP przez skarżącą w ramach transakcji nastąpiło na podstawie uchwały o podwyższeniu kapitału zakładowego oraz umowy aportowej, jednak ich skutek prawny był odroczony i nastąpił z chwilą wpisu podwyższenia kapitału zakładowego do rejestru KRS tj. z dniem 6 lutego 2024 r., a samo nabycie składników majątku ZCP nastąpiło jeszcze później. Z udzielonych wyjaśnień wynika przy tym, że w przypadku przeniesienie na skarżącą posiadania składników majątku ZCP oraz zakładu pracy wchodzącego w skład ZCP nastąpiło z dniem 1 marca 2024 r., czyli po nabyciu ZCP przez skarżącą. Podobnie ze względu na przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami przeniesienie na skarżącą prawa użytkowania wieczystego nieruchomości wchodzących w skład ZCP nastąpiło w dniach 8-9 maja 2024 r., gdyż w świetle art. 27 zdanie drugie ustawy o gospodarce nieruchomościami przeniesienie użytkowania wieczystego w drodze umowy wymaga konstytutywnego wpisu w księdze wieczystej. Co oznacza, że przed wpisem do księgi wieczystej nie następuje skutek prawny przeniesienia użytkowania wieczystego wchodzącego w skład ZCP. Wyjaśniono zatem definitywnie, że skarżąca skutecznie i ze skutkiem wobec osób trzecich nabyła ZCP na podstawie uchwały o podwyższeniu kapitału zakładowego i umowy aportowej z dniem 6 lutego 2024 r. Niemniej niektóre skutki prawne nabycia ZCP były odroczone w czasie, ze względu na odroczone w czasie skutki prawne tych czynności prawnych, tj. niezbędne do nabycia przez skarżącą ZCP przeniesienie posiadania składników majątkowych i niemajątkowych ZCP oraz pracowników (zakładu pracy) w dniu 1 marca 2024 r. oraz użytkowania wieczystego nieruchomości wchodzących w skład ZCP, co nastąpiło ostatecznie w dniu 9 maja 2024 r. z chwilą wpisu w ostatniej księdze wieczystej. Kierując się treścią przytoczonych wyjaśnień nie budzi wątpliwości, że skarżąca w sposób jednoznaczny wskazał datę nabycia ZCP jako 6 lutego 2024 r. Twierdzenia w tym zakresie zostały poparte przepisami kodeksu spółek handlowych, kodeksu cywilnego i stanowiskiem doktryny. W oparciu o te zarzuty wniesiono o uchylenie postanowień obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej "p.p.s.a."), uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia aktu administracyjnego, stwierdzeniem jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W wypadku niestwierdzenia takich wad, sąd skargę oddala, co wynika z art. 151 p.p.s.a. Skarga nie jest zasadna. Istota sprawy sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w świetle postawionego przez skarżącą pytania odwołującego się do zwolnienia z solidarnej odpowiedzialności za powstałe do dnia nabycia ZCP zaległości podatkowe wspólnika związane z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz po uzupełnieniu wniosku po wezwaniu o podanie dodatkowych informacji, organ był uprawniony do pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia w oparciu o art. 14g § 1 w zw. z art. art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej. Skarżąca w samym wniosku i wyjaśnieniach operuje kilkoma datami nabycia ZCP (6 lutego, 1 marca, 8-9 maja) wiążąc je z różnymi zdarzeniami prawnymi i faktycznymi. Dla organu podatkowego kluczowe więc musi być pewne i konkretne ustalenie, kiedy nastąpiło nabycie ZCP. Jeśli wnioskodawca sam wskazuje, że przeniesienie posiadania, czy wpisy w KW nastąpiły później, niż pierwsza wskazana data to organ ma prawo, a wręcz obowiązek, doprecyzować to, która z tych dat jest według strony decydująca dla powstania skutków podatkowych. Okoliczność wskazania daty nabycia przez skarżącą zorganizowanej części przedsiębiorstwa (ZCP) o której mowa we wniosku, stanowiło podstawę dla rozważań w zakresie ustalenia, a to czy uzyskane przez skarżącą zaświadczenie o braku zaległości podatkowych wspólnika, wydane w trybie art. 306g O.p., zwalnia skarżącą z solidarnej odpowiedzialności za powstałe do dnia nabycia ZCP zaległości podatkowe wspólnika związane z prowadzoną działalnością gospodarczą (o której mowa w art. 112 § 1 O.p.) na podstawie art. 112 § 6 i § 7 O.p. Zatem w efekcie "nabycie ZCP" to czynność prawna, która musi nastąpić w konkretnym punkcie czasowym. Jeśli we wniosku o interpretację skarżąca twierdzi, że nabyła ZCP 6 lutego, a jednocześnie przyznaje, że kluczowe składniki (jak nieruchomości, czy posiadanie całego zakładu) przeszły na nią później, to w istocie opis sprawy we wniosku jest wewnętrznie sprzeczny, co uniemożliwiło stwierdzenie jednolitego i niebudzącego wątpliwości stanu faktycznego, będącego niezbędną podstawą do wydania interpretacji indywidualnej. Tym samym na podstawie informacji, którą skarżąca przedstawiła w złożonym wniosku oraz w jego uzupełnieniu nie można było odpowiedzieć na zadane we wniosku pytanie, ponieważ skarżąca nie przedstawiła skonkretyzowanego opisu stanu faktycznego, zawierającego informacje niezbędne do wydania interpretacji. Zarówno treść jak i sposób udzielenia odpowiedzi na zadane przez organ pytanie powoduje, że opis stanu faktycznego nie spełnia przesłanek do wydania interpretacji indywidualnej. Istota funkcji ochronnej interpretacji wymaga, by opis okoliczności faktycznych był dostatecznie precyzyjny i jednoznaczny, bez pozostawienia jakiegokolwiek marginesu niepewności. Zatem w realiach przedmiotowej sprawy wydanie interpretacji indywidulanej było niemożliwe. Interpretacja miałaby charakter warunkowy - nie spełniałaby funkcji ochronnej, a więc podstawowej funkcji przypisanej tej instytucji. Odpowiedź skarżącej, zawierająca obszerne wywody doktrynalne co do daty nabycia oraz, co szczególnie istotne, po wskazaniu jednej daty – tj. daty wpisu podwyższenia kapitału zakładowego do rejestru KRS, tj. 6 lutego 2024 r., wskazanie następnie kilku innych dat wraz z rozważaniem o odroczonych skutkach prawnych, musi prowadzić do wniosku, iż skarżąca nie sprecyzowała wniosku i nie wykonała wezwania w zakresie określenia, kiedy nastąpiło nabycie zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Organ działał więc w granicach prawa, odmawiając akceptacji dla nieprecyzyjnego opisu stanu faktycznego. Brak podstaw do merytorycznego rozpoznania, wniosku wynikał bezpośrednio z postawy skarżącej, która w odpowiedzi na wezwanie nie wskazała, kiedy doszło do nabycia ZCP, lecz uzależniła ją od własnych interpretacji przepisów Kodeksu spółek handlowych i doktryny. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, nie może samodzielnie rozstrzygać, który z podanych przez stronę momentów czasowych jest tym właściwym. W tej sytuacji rozpoznanie wniosku było prawnie i faktycznie niemożliwe. O skutecznym usunięciu braków decyduje treść merytoryczna wyjaśnień, a ta w niniejszej sprawie - z uwagi na swoją niejednoznaczność i teoretyczny charakter- uniemożliwiała przeprowadzenie procesu subsumcji. W konsekwencji niezasadne są podniesione przez skarżącą zarzuty naruszenia art. 13 § 2a, art. 222, art. 228 § 1 pkt 1, art. 223 § 1 pkt 1, art. 239 w zw. z art. 14h oraz art. 14b § 1, art. 14b § 3 i art. 14b § 3a O.p. Poprzez interpretację indywidualną organ interpretacyjny powinien dokonywać precyzyjnej kwalifikacji stanu faktycznego opisanego przez stronę. Wdanie indywidualnej "interpretacji warunkowej", tj. interpretacji, gdzie organ podejmuje ocenę prawną stanowiska podatnika z zastrzeżeniami, od których zależy spełnienie się jakiegoś skutku prawnego, narusza art. 14b § 1 O.p., albowiem w "interpretacji warunkowej" brakuje kwalifikacji stanu faktycznego zawartego we wniosku o wydanie interpretacji. Tylko indywidualna interpretacja podatkowa, która jest jednoznaczna, precyzyjna i bezwarunkowa wypełnia funkcję informacyjną i gwarancyjną nadaną instytucji interpretacji indywidualnej przez ustawodawcę w art. 14b § 1, art. 14c § 1, art. 14k § 1 O.p., gdyż tylko interpretacja jednoznaczna, precyzyjna i bezwarunkowa zapewnia wyjaśnienie sprawy oraz umożliwia stronie zastosowanie się do wskazań z interpretacji i uzyskanie pewności oceny prawnej swojego postępowania. Wydanie "warunkowej interpretacji" przekracza zakres umocowania organu do wydania interpretacji z art. 14b § 1 i nast. O.p., ponieważ instytucja "interpretacji warunkowej", rodzajowo odmienna od interpretacji indywidualnej, nie została przewidziana przez ustawodawcę, a organy administracji są zobowiązane, na podstawie art. 120 Ordynacji podatkowej, art. 2 i art. 7 Konstytucji RP działać na podstawie prawa (por. wyrok NSA z 6 września 2013 r., sygn. akt II FSK 2616/11). Mając powyższe na uwadze, sąd w oparciu o art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.