I SA/Kr 186/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Dąbek (spr.) Sędziowie SWSA Grzegorz Klimek SWSA Borys Marasek Protokolant Starszy referent Jan Szklanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2026 r. sprawy ze skargi K.C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 30 grudnia 2025 r. nr 1201-IOP1-1.4102.41.2025 w przedmiocie odmowy wypłaty odsetek od nadpłaty z tytułu daniny solidarnościowej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie na rzecz skarżącego kwotę 2.061,00 zł (słownie: dwa tysiące sześćdziesiąt jeden złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie (dalej: Dyrektor) po rozpatrzeniu odwołania K.C. (dalej: Skarżący), decyzją z 30 grudnia 2025 r. znak: 1201-IOP1-1.4102.41.2025 utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków-Krowodrza (dalej: Naczelnik) nr 1208-SPV.4102.172.2025 z 18 września 2025 r. w sprawie odmowy wypłaty odsetek w kwocie 6.081,00 zł od wypłaconej nadpłaty z tytułu daniny solidarnościowej z 2021 r. Powyższe rozstrzygnięcia zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. Skarżący 16 grudnia 2024 r. złożył wniosek o stwierdzenie nadpłaty w daninie solidarnościowej za 2021 r. w kwocie 118.668 zł wraz z korektą deklaracji o wysokości daniny solidarnościowej w roku kalendarzowym 2021 (DSF-1). Równocześnie toczyło się postępowanie podatkowe w sprawie o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych opłacanym w sposób zryczałtowany za 2020 r., podczas którego weryfikowano zasadność skorzystania przez Skarżącego z ulgi IP-Box oraz prawidłowość dokonanej korekty PIT-36L za 2020 r. Decyzja stwierdzająca nadpłatę w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2020 r. została wydana 13 marca 2025 r. Następnie 9 kwietnia 2025 r. Naczelnik wydał decyzję stwierdzającą nadpłatę z tytułu daniny solidarnościowej za 2021 r. Zwrotu nadpłaty dokonano 24 kwietnia 2025 r. Wniosek o wypłatę należnych odsetek z uwagi na niewydanie decyzji w terminie dwóch miesięcy od złożenia wniosku, Skarżący złożył 18 sierpnia 2025 r. Decyzją z 18 września 2025 r., Naczelnik odmówił wypłaty odsetek od wypłaconej nadpłaty z tytułu daniny solidarnościowej w 2021 r., powołując się na przyczynienie Skarżącego w postępowaniu w przedmiocie zwrotu nadpłaty podatku dochodowego za 2020 r., które to postępowanie miało wpływ na niniejsze postępowanie. Dyrektor po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z 30 grudnia 2025 r., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika. Jak wskazano w uzasadnieniu Naczelnik, aby prawidłowo rozpoznać wniosek dotyczący nadpłaty z tytułu daniny solidarnościowej w pierwszej kolejności musiał rozstrzygnąć sprawę wniosku o stwierdzenie nadpłaty w PIT-36L za 2020 r. Wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2020 r. zawierał jednak braki formalne, które ostatecznie dopiero 10 stycznia 2025r. tj. 14 dni po wyznaczonym terminie zostały uzupełnione, a dokumenty niezbędne do rozpatrzenia sprawy wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2020 r., Skarżący przedłożył 29 stycznia 2025 r. Dyrektor uznał, że działania Skarżącego bezpośrednio doprowadziły do sytuacji, w której Naczelnik nie miał możliwości wydania w terminie 2 miesięcy decyzji w sprawie stwierdzenia nadpłaty w PIT-36L za 2020 r., co skutkowało brakiem możliwości wydania w ustawowym terminie decyzji dotyczącej nadpłaty z tytułu daniny solidarnościowej za 2021 r. Ustalenia dokonane w trakcie postępowania w przedmiocie nadpłaty za 2020 r., były niezbędne dla stwierdzenia prawidłowości korekty DSF-1 do zapłaty w roku kalendarzowym 2021 r., a tym samym zasadności złożonego wniosku nadpłaty z tytułu daniny solidarnościowej. Wobec zatem przyczynia się Skarżącego do niewydania w terminie dwóch miesięcy decyzji w przedmiocie nadpłaty podatku dochodowego za 2020 r. i jednoczesnym wpływem ustaleń dotyczącej tej nadpłaty na zasadność nadpłaty daniny solidarnościowej za 2021 r., Skarżący przyczynił się do niewydania decyzji w przedmiocie daniny solidarnościowej za 2021 r. Dlatego też oprocentowanie tej ostatniej nadpłaty nie jest uzasadnione. Skarżący w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skardze, zarzucił zaskarżonej decyzji Dyrektora naruszenie: I przepisów prawa materialnego t.j.: 1/ art. 78 § 3 pkt 3 lit. b) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm. – dalej: O.p.) poprzez jego błędna wykładnię, polegająca na przyjęciu, że samo opóźnienie w przedłożeniu dokumentów przez Skarżącego w odpowiedzi na wezwanie Naczelnika w odrębnym postępowaniu stanowi przyczynienie się do opóźnienia w wydaniu decyzji stwierdzającej nadpłatę we właściwym postępowaniu – w rozumieniu tego przepisu, podczas gdy prawidłowa wykładnia wymaga wykazania bezpośredniego związku przyczynowego między zachowaniem podatnika we właściwym postępowaniu a opóźnieniem oraz celowości działania nakierowanego na przedłużenie postępowania, czego Dyrektor w niniejszej sprawie nie wykazał; 2/ art. 78 § 3 pkt 3 lit. b) O.p. poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na odmowie przyznania Skarżącemu oprocentowania nadpłaty z tytułu daniny solidarnościowej należnej w roku 2021 w kwocie 6 081 zł, pomimo że Dyrektor nie wykazał, aby Skarżący w sposób celowy i zawiniony przyczynił się do opóźnienia w wydaniu decyzji stwierdzającej nadpłatę, a jedynie wskazał na okoliczność wykonania przez Skarżącego literalnej treści wadliwie sformułowanego wezwania Naczelnika złożonego w odrębnym postępowaniu podatkowym; 3/ art. 78 § 3 pkt 3 lit. b) O.p. w zw. z art. 121 § 1 O.p. poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie, że Skarżący przyczynił się do opóźnienia w wydaniu decyzji, podczas gdy to Naczelnik sformułował wezwanie z 31 października 2024 roku w sposób wprowadzający w błąd, wskazując w jego treści nieprawidłowy rok podatkowy (2021 zamiast 2020), co skutkowało przedłożeniem przez Skarżącego pełnomocnictwa dotyczącego innego roku podatkowego, a następnie Dyrektor zarzucił Skarżącemu konsekwencje ścisłego wykonania wadliwie sformułowanego wezwania, co stanowi rażące naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych; 4/ art. 78 § 3 pkt 3 lit. b) O.p. poprzez błędną wykładnię i nieuprawnione rozszerzenie skutków prawnych rzekomego przyczynienia się podatnika w postępowaniu dotyczącym nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 202 rok (znak: 1208-SPV.4102.174.2024) na odrębne postępowanie dotyczące nadpłaty z tytułu daniny solidarnościowej za 2021 rok, podczas gdy każde z tych postępowań stanowi samodzielną sprawę podatkową, a ocena przyczynienia się podatnika powinna być dokonywana odrębnie dla każdego postępowania; 5/ art. 78 § 1 O.p. w zw. z art. 78 § 3 pkt 3 lit. b) O.p. poprzez błędne zastosowanie i pozbawienie Skarżącego prawa do oprocentowania nadpłaty w sytuacji, gdy to Naczelnik, dysponując terminem do załatwienia sprawy, nie wykazał należytej staranności w prowadzeniu postępowania, nadmiernie przedłużając termin załatwienia sprawy z przyczyn leżących po jego stronie, co w świetle utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych wyklucza możliwość przypisania Skarżącemu przyczynienia się do opóźnienia; II. przepisów postępowania, tj.: 1/ art. 122 O.p. w zw. z art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 191 O.p. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności poprzez zaniechanie ustalenia, czy opóźnienie w przedłożeniu dokumentów przez Skarżącego było wynikiem celowego działania nakierowanego na przedłużenie postępowania, czy też stanowiło konsekwencje wadliwie sformułowanego wezwania Naczelnika z 31 października 2024 roku, wydanego w odrębnym postępowaniu podatkowym a w konsekwencji dowolną, a nie swobodną ocenę zebranego materiału dowodowego, co miało istotny wpływ na wynik postępowania; 2/ art. 121 § 1 O.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie do organów podatkowych, polegające na obciążeniu Skarżącego negatywnymi konsekwencjami procesowymi wynikającymi ze ścisłego wykonania wezwania Naczelnika, które zawierało błędne oznaczenie roku podatkowego, co stanowi przejaw braku lojalności państwa względem jednostki i narusza fundamentalną zasadę demokratycznego państwa prawnego, a także co miało istotny wpływ na wynik postępowania; 3/ art. 122 O.p. poprzez nieuwzględnienie faktu, że Naczelnik przez blisko cztery miesiące (od 12 grudnia 2024 r. do kwietnia 2025 r.) nie podjął żadnych czynności po otrzymaniu wniosku Skarżącego, a następnie przypisał Skarżącemu negatywne konsekwencje procesowe z tytułu rzekomego przyczynienia się do opóźnienia, pomimo własnej bezczynności i błędnego sformułowania wezwania w odrębnie prowadzonej względem Skarżącego sprawie, co miało istotny wpływ na wynik postępowania; 4/ art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 191 O.p. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na niepełnym materiale dowodowym z odrębnej sprawy prowadzonym przed tym samym Organem Podatkowym i pominięcie okoliczności świadczących na korzyść Skarżącego, w szczególności faktu, że Skarżący reagował na każde wezwanie Naczelnika, przedkładając żądane dokumenty zgodnie z literalną treścią wezwań, oraz faktu, że to Naczelnik w sprawie nadpłaty z tytułu daniny solidarnościowej za 2021 rok przedłużał termin załatwienia sprawy, co świadczy o tym, że opóźnienie wynikało z przyczyn leżących po stronie Naczelnika, a także co miało istotny wpływ na wynik postępowania; 5/ art. 210 § 1 pkt 6 O.p. w zw. z art. 210 § 4 O.p. poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób nieodpowiadający wymogom ustawowym, w szczególności poprzez brak wyczerpującego wyjaśnienia, dlaczego Dyrektor uznał, że zachowanie Skarżącego stanowiło przyczynienie się do opóźnienia w rozumieniu art. 78 § 3 pkt 3 lit. b) O.p., w sytuacji, gdy Skarżący wykonywał ściśle i terminowo każde wezwanie Naczelnika zgodnie z jego literalną treścią, co miało istotny wpływ na wynik postępowania; 6/ art. 233 § 1 pkt 1 O.p. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji Naczelnika, pomimo że decyzja ta naruszała przepisy prawa materialnego i procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia lub orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie Skarżącemu należnych odsetek. W oparciu o tak postawione zarzuty, Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Dyrektora oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika, zobowiązanie Naczelnika do wydania w określonym terminie decyzji przyznającej na rzecz Skarżącego kwotę 6.081,00 zł tytułem odsetek od nadpłat podatku, którego zwrot nastąpił 24 kwietnia 2025 roku oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Odpowiadając na skargę, Dyrektor wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Spornym pomiędzy stronami jest, czy w zaprezentowanych wcześniej realiach faktycznych, można zasadnie twierdzić, jak chce Dyrektor, że Skarżący przyczynił się do wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę po upływie dwóch miesięcy od złożenia wniosku, czy też zgodnie z twierdzeniami Skarżącego, do takiego przyczynienia się nie doszło. W pierwszej kolejności przytoczyć należy adekwatne w sprawie przepisy prawa, odnoszące się do oprocentowania nadpłaty powstającej w związku ze złożeniem wniosku o stwierdzenie nadpłaty i wydaniem decyzji stwierdzającej nadpłatę. Jak wynika z art. 78 § 3 pkt 3 lit. a) i b), oprocentowanie nadpłaty przysługuje od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wraz ze skorygowanym zeznaniem (deklaracją): jeżeli nadpłata nie została zwrócona w terminie 30 dni od dnia wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę (lit. a), jak również w przypadku, jeżeli decyzja stwierdzająca nadpłatę nie została wydana w terminie 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, chyba że do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczynił się podatnik (lit. b). Organ podatkowy jest w związku z tym zobowiązany do wypłaty oprocentowania w przypadku wystąpienia jednej z dwóch opisanych okoliczności. Pierwsza z nich nie znajduje w sprawie zastosowania, gdyż nadpłata została zwrócona w terminie. Okolicznością bezsporną jest również i to, że decyzja stwierdzająca nadpłatę nie została wydana w terminie dwóch miesięcy od wpływu wniosku o jej stwierdzenie. Spornym natomiast jest, jak już powyżej wskazano, czy to Skarżący przyczynił się do niewydania decyzji w tym terminie. Użyte w art. 78 § 3 pkt 3 lit. b) O.p. określenie "przyczynić się" oznacza sytuację, w której podatnik bezpośrednio wpłynął na niewydanie decyzji w terminie ustawowym. Pomiędzy brakiem wydania decyzji w terminie a działaniem bądź zaniechaniem strony musi istnieć nierozerwalny związek pozwalający na uznanie, że gdyby strona działała rzetelnie, decyzja wydana zostałaby w terminie. (por. wyrok NSA z 6 lutego 2020 r., sygn. akt II FSK 1872/19 –powoływane wyroki dostępne są na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu na etapie rozpatrywania wniosku o stwierdzenie nadpłaty w daninie solidarnościowej za 2021 r., nie można Skarżącemu przypisać jakiegokolwiek przyczynienia się do niewydania decyzji w terminie dwóch miesięcy. W każdym razie Dyrektor na takie przyczyny nie wskazał. Powołał się jedynie, na jego zdaniem, przyczynienie się Skarżącego do niewydania w terminie decyzji w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2020 r. Sprawa związana z oprocentowaniem w tamtym postępowaniu, została rozpoznana przez WSA w Krakowie, wyrokiem z 28 maja 2026 r., sygn. akt I SA/Kr 187/26, poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora, w której wykazywano przyczynienie się Skarżącego, jako bezpośredni powód niewydania decyzji w terminie dwóch miesięcy od wpływu wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Obydwie te sprawy rozpatrywane były łącznie na tej samej rozprawie na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 – dalej: p.p.s.a.). Wobec wydanego wyroku w sprawie nadpłaty w podatku dochodowym za 2020 r., stanowisko Dyrektora o przyczynieniu się Skarżącego do niewydania decyzji w terminie dwóch miesięcy od wpływu wniosku, jest nieuzasadnione. Biorąc zatem pod uwagę wyrok wydany pod sygn. akt I SA/Kr 187/26, za błędne uznać należy stanowisko Dyrektora o spełnieniu przesłanki "przyczynienia się" Skarżącego z uwagi na prowadzenie postępowania w przedmiocie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2020 r. Niemniej jednak, w realiach rozpatrywanej sprawy, nie jest to okoliczność przesądzająca o oddaleniu skargi. Istotnym jest bowiem, że ewentualnych uchybień popełnionych przez Skarżącego w zupełnie odrębnym postępowaniu, nie można przenosić na grunt niniejszego postępowania. Słusznie zwrócono na tę okoliczność uwagę w złożonej skardze, w której uzasadnieniu podano, że "Po pierwsze, postępowanie dotyczące nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2020 rok oraz postępowanie dotyczące nadpłaty z tytułu daniny sołidarnościowej za 2021 rok stanowią dwie odrębne sprawy podatkowe, prowadzone na podstawie odrębnych wniosków, z własnymi terminami do załatwienia sprawy. Każde z tych postępowań podlegało samodzielnej ocenie pod kątem spełnienia przesłanek z art. 78 § 3 pkt 3 lit. b O.p. Po drugie, nawet gdyby przyjąć związek między oboma postępowaniami, to ewentualne opóźnienie w sprawie dotyczącej PIT-36L za 2020 rok nie może automatycznie uzasadniać wyłączenia oprocentowania nadpłaty daniny solidarnościowej. Organ oraz organ pierwszej instancji przyjęły bowiem, że postępowanie dotyczące daniny solidarnościowej było zależne od rozstrzygnięcia sprawy PIT-36L, co może być kwestionowane jako prejudycjalność konstruowana przez organ, a nie wynikająca z przepisów prawa. Ponadto Organ Podatkowy na żadnym etapie sprawy znak: 1208SPV.4102.197.2024 nie wskazywał na konieczność oczekiwania na prejudykat i rozstrzygnięcie w sprawie znak: 1208-SPV.4102.174.2024". Podzielając stanowisko Skarżącego, nie sposób w ocenie Sądu uznać, że nie było możliwe rozstrzygnięcie sprawy nadpłaty w daninie solidarnościowejza 2021 r., bez rozpatrzenia sprawy w przedmiocie nadpłaty podatku dochodowego za 2020 r. Twierdzenia Dyrektora w tym przedmiocie zmierzają do wykazania, że sprawa nadpłaty za 2020 r., stanowiła w istocie zagadnienie wstępne o którym mowa w art. 201 § 1 pkt 2 O.p. Z przepisu tego wynika, że organ podatkowy zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Jak jednolicie podnosi się w orzecznictwie, pod pojęciem zagadnienia wstępnego rozumie się sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego, którego organ nie może rozstrzygnąć w ramach własnych kompetencji. Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia wstępnego zagadnienia prawnego (prejudycjalnego) przez inny organ lub sąd, wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego zależeć powinno rozpatrzenie sprawy w ogóle, nie zaś wydanie decyzji o określonej treści (por. wyrok NSA z 19 marca 2026 r., sygn. akt III FSK 192/25). Oznacza to, że brak rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, w ogóle uniemożliwia wydania decyzji. Zależności takiej nie sposób jednak doszukać się w realiach niniejszej sprawy. Zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2020 r., jak i dania solidarnościowa za 2021 r., są to dwa odrębne zobowiązania podatkowe. Naczelnik miał wobec tego możliwość wydania decyzji w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w daninie solidarnościowej, bez oczekiwania na rozstrzygnięcie sprawy związanej z nadpłatą podatku dochodowego za 2020 r. Podkreślić przy tym należy, że nawet przy przyjęciu, że Naczelnik powinien oczekiwać na rozstrzygnięcie innej sprawy, przesłanka taka nie została wskazana w art. 78 § 3 lit. b) O.p., jako wyłączająca naliczenie oprocentowania nadpłaty. Również zachowanie Naczelnika podczas trwającego postępowania o stwierdzenie nadpłaty, przeczy stawianej obecnie tezie o przyczynach niewydania decyzji w terminie dwóch miesięcy. Jeżeli bowiem zdaniem Naczelnika, bez rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie nadpłaty w podatku dochodowym za 2020 r., nie było możliwości rozpoznania przedmiotowej sprawy, powinien był zawiesić postępowanie na podstawie wcześniej wskazanego art. 201 § 1 pkt 2 O.p., nie zaś informować Skarżącego o przedłużeniu terminu do załatwienia sprawy. Redakcja tego przepisu nie pozostawia bowiem wątpliwości, że w przypadku wystąpienia zagadnienia wstępnego istnieją przeszkody do rozstrzygnięcia sprawy i w związku z tym prowadzenie postępowania jest niedopuszczalne, co zobowiązuje organ podatkowy do zawieszenia postępowania, nie pozostawiając mu w tym przedmiocie żadnego luzu decyzyjnego. Chybiona jest również argumentacja zawarta w zaskarżonej decyzji, że dokumenty przedłożone przez Skarżącego musiały zostać poddane wnikliwej analizie. Jak wskazał Dyrektor, biorąc pod uwagę zakres żądania, skomplikowane problemy merytoryczne będące przedmiotem wnioski i wartość żądanej nadpłaty, konieczna była ich weryfikacja celem zbadania zasadności żądania i ustalenia wysokości nadpłaty. Są to bowiem normalne następstwa złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty i nie zostały one wskazane w art. 78 § 3 lit. b) O.p., jako wyłączające naliczenie oprocentowania nadpłaty. W konsekwencji podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, uznać należy za zasadne. W okolicznościach bowiem niespornego stanu faktycznego, doszło do błędnego zastosowania tych przepisów. Z tych powodów Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Biorąc pod uwagę, że również decyzja Naczelnika dotknięta jest tożsamymi uchybieniami, została ona uchylona na podstawie art. 135 p.p.s.a. Ponownie prowadząc postępowanie, Naczelnik uwzględni stanowisko zaprezentowane w niniejszym uzasadnieniu i przyjmie, że nie została spełniona przesłanka przyczynienia się Skarżącego do niewydania decyzji w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w terminie o której mowa w art. 78 § 3 pkt 3 lit. b) O.p. Sąd nie zdecydował się jednocześnie na zastosowanie normy wynikającej z art. 145a § 1 p.p.s.a., gdyż nie uznał, że jest to uzasadnione okolicznościami sprawy. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzone koszty składa się wpis w kwocie 244 zł, wynagrodzenie pełnomocnika Skarżącego (1 800 zł) o wysokości którego orzeczono na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2025 r. poz. 118) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).