I SA/Kr 1719/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wolas, Sędziowie: WSA Waldemar Michaldo (spr.), WSA Jarosław Wiśniewski, po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 22 października 2021 r. nr SKO.Pod./4140/439/2021 w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego za lata 2019-2020 skargę oddała.

Pismem z 5 stycznia 2021 r., które wypłynęło do Urzędu Gminy Dębno w dniu 5 lutego 2021 r. Z. P. wystąpił o umorzenie wszystkich jego zobowiązań w stosunku do Urzędu Gminy D. ze względu na swój stan zdrowia. Podkreślił, że Wójt Gminy D. nie wykonał obmiaru działki, nie wyrównał strat, nie wykonał rowów przy drodze gminnej i nie naprawił strat związanych z remontem drogi, przywłaszczeniem gruntu pod drogi oraz nie wykonuje postanowień SKO w Tarnowie. Postanowieniem z 23 lutego 2021 r. Wójt Gminy D. wezwał Skarżącego do uzupełnienia ww. wniosku poprzez sprecyzowanie o umorzenie jakich zobowiązań wnioskuje i za jakie lata oraz doręczenie dokumentów uzasadniających wniosek o umorzenie (np. kserokopii kart wypisu ze szpitala, informacji o leczeniu w przychodni specjalistycznej, faktury za zakup lekarstw). W postanowieniu tym zostało wskazane, że nieusunięcie braków formalnych wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Ponieważ wniosek nie został uzupełniony we wskazanym terminie, postanowieniem z dnia 30 marca 2021 r. Wójt Gminy D. pozostawił go bez rozpatrzenia. Po rozpatrzeniu zażalenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie uchyliło ww. postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia uznając, że organ winien podjąć we własnym zakresie ustalenia, jakie zobowiązania podatkowe obciążają Podatnika na datę złożenia wniosku oraz czy w spłacie tych zobowiązań Podatnik posiada jakiekolwiek zaległości. Kolegium wskazało ponadto, że w toku postępowania organ winien również ustalić, czy istnieją w sprawie przesłanki ważnego interesu podatnika lub interesu społecznego uprawniające do zastosowania ulgi podatkowej oraz zbadać aktualną sytuację materialno-bytową, finansową i zdrowotną Skarżącego oraz jego aktualne możliwości płatnicze. Kolegium podkreśliło także, że postępowanie w sprawie udzielenia ulgi wszczynane jest na wniosek, co powoduje, że to na stronę w znacznym stopniu przekłada się udowodnienie okoliczności, którymi motywuje ona swój wniosek. Pismem z dnia 14 czerwca 2021 r. Wójt Gminy D. wezwał Skarżącego do uzupełnienia wniosku poprzez doręczenie dokumentów uzasadniających wniosek o umorzenie, w szczególności wskazujących aktualną sytuację materialno-bytową, finansową i zdrowotną Wnioskodawcy. Skarżący, w odpowiedzi na wezwanie organu, wniósł o sprecyzowanie, o jakie dokumenty chodzi. Pismem z dnia 1 lipca 2021 r. organ poinformował wW., że w wystosowanym wezwaniu chodzi o doręczenie dokumentacji medycznej potwierdzającej stan zdrowia, np. kserokopii kart wypisu ze szpitala, informacji o leczeniu w przychodniach specjalistycznych, faktur za zakup lekarstw, kosztów rehabilitacji. Dodatkowo wskazano, że celem udokumentowania aktualnej sytuacji materialno-bytowej oraz finansowej należy doręczyć aktualny odcinek emerytury, rachunki za media, a także dokumenty dotyczące innych zobowiązań, o ile występują. Decyzją z dnia 22 lipca 2021 r. Wójt Gminy D. odmówił umorzenia zaległości podatkowych z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego za lata 2019 – 2020. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ podatkowy podał w szczególności, że ustalono, iż na dzień złożenia wniosku Skarżący posiadał zaległości w łącznym zobowiązaniu pieniężnym w kwocie 792,45 zł z tytułu należności głównej, 23,20 zł z tytułu kosztów upomnienia oraz 46 zł z tytułu odsetek. Z informacji uzyskanych z ZUS wynika, że Wnioskodawca pobiera emeryturę w wysokości 1586,98 zł brutto bez obciążeń komorniczych. Organ podkreślił, że Wnioskodawca domagał się umorzenia zaległości podatkowych "ze względu na stan zdrowia", niemniej jednak mimo ponawianych wezwań nie przedłożył jakiegokolwiek materiału dowodowego potwierdzającego jego sytuację zdrowotną. Organ zaznaczył również, że umorzenie zaległości podatkowych nie może być traktowane jako forma jakiejkolwiek rekompensaty. Po rozpatrzeniu odwołania Skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie decyzją z dnia 22 października 2021 r., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium, po omówieniu zawartych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.), dalej "O.p.", przepisów dotyczących ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, podkreśliło, że ciężar dowodu w zakresie wykazania zaistnienia ustawowych przesłanek umorzenia spoczywa na wnioskodawcy. Wskazało, że w sprawie organ I instancji podejmował prawidłowe działania w celu rozpatrzenia wniosku Skarżącego. W szczególności Wójt dążył do zgromadzenia materiału dowodowego w celu zbadania przesłanek do udzielenia ulgi podatkowej w postaci ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego. Organ odwoławczy zaznaczył, że Wnioskodawca wykazał całkowicie bierną postawę i nie przedstawił organowi żadnych dokumentów pozwalających potwierdzić zasadność złożonego wniosku. W ocenie Kolegium, organ I instancji był więc uprawniony do wydania decyzji o odmowie umorzenia zaległości podatkowych. SKO wskazało, że organ I instancji prawidłowo nie wziął pod uwagę argumentacji Wnioskodawcy wskazującej, że podstawą umorzenia jego zaległości podatkowych winien być fakt zajęcia przez drogi gminne jego nieruchomości oraz fakt, iż jego posesja jest zalewana wodami opadowymi poprzez te drogi. Cel postępowania o udzielenie ulgi podatkowej jest bowiem całkowicie odmienny. Umorzenie zaległości podatkowych jest bowiem formą pomocy udzielonej przez Państwo podatnikowi po to, by poprzez egzekwowanie podatku nie doprowadzić do skutków niepożądanych z punktu widzenia tak społecznego, jak i indywidualnego. Postępowanie prowadzone w tym trybie nie może być zatem wykorzystywane jako sposób dokonywania wzajemnych rozliczeń z gminą związanych z podnoszonymi przez stronę roszczeniami o charakterze cywilnoprawnym, które mogą być dochodzone w drodze postępowania przed sądem powszechnym. W skierowanej do WSA w Krakowie skardze na decyzję SKO Skarżący podał, że nie zgadza się z nią w całości. Wskazał w szczególności, że "w postanowieniu nie ma nic co wiąże się ze sprawą, nie ma wzmianki na kilkadziesiąt lat oczekiwanie na uregulowanie rowów przy drodze gminnej, nie interesuje SKO w Tarnowie że kilkanaście lat czekam na uregulowanie skradzionego gruntu pod drogi, itd.". Zdaniem Skarżącego nasuwa się wniosek, że według SKO w Tarnowie ma płacić podatek za grunt, który od kilkudziesięciu lat używa Gmina. Odpowiadając na skargę, SKO w Tarnowie wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie. W piśmie procesowym z dnia 3 listopada 2022 r. pełnomocnik z urzędu podtrzymał stanowisko Skarżącego. Zaznaczył, że w toku postępowania Skarżący powołuje się na działania organu, w wyniku których zniszczeniu mogły ulec jego nieruchomości, czy też mógłby zostać pozbawiony prawa własności do nieruchomości. Organ jednak nie podejmuje w tym zakresie jakiejkolwiek analizy, jak również ustaleń, pomimo tego, iż z punktu widzenia ważnego interesu podatnika czy interesu publicznego winien to czynić. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności zaznaczenia wymaga, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm., zwanej dalej ustawą o COVID-19). Zgodnie z ust. 2 wymienionego artykułu, w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Stosownie do ust. 3, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W niniejszej sprawie Sąd zwrócił się do stron postępowania, tj. pełnomocnika Skarżącego oraz organu o wskazanie adresu elektronicznego na platformie ePUAP oraz podanie, czy wnoszą o przeprowadzenie rozprawy zdalnej przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, pod rygorem przyjęcia, że strona nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej. Sąd poinformował, że w takiej sytuacji sprawa zostanie skierowana na posiedzenie niejawne. Strony nie udzieliły odpowiedzi na wezwanie Sądu. Mając powyższe na uwadze Przewodniczący Wydziału I WSA w Krakowie skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, uznając rozpoznanie sprawy za konieczne z uwagi na obowiązek terminowego załatwienia sprawy (zarządzenia z dnia 12 października 2022 r. i 23 grudnia 2022 r.). Sąd stwierdza w związku z tym, że skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym umożliwiło rozstrzygnięcie sprawy bez szkody dla jej wyjaśnienia, przeciwdziałając jednocześnie stanowi przewlekłości postępowania. Wyjaśnić należy przy tym, że rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji Skarżącego, bowiem podnoszone przez niego argumenty, podobnie jak i argumenty organu, były wnikliwie rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz złożoną skargę wraz z odpowiedzią organu na skargę. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji zgodnie z zakreślonymi powyżej regułami, Sąd stwierdził, że skarga jest bezzasadna, albowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie nie narusza przepisów prawa materialnego jak i procesowego. Przedmiotem sądowoadministracyjnej kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie, którą wskazany organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy D., która odmówiono Skarżącemu umorzenia zaległości podatkowych z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego za lata 2019 – 2020. Zgodnie z art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.), dalej "O.p.", organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Sąd podziela wyrażane z orzecznictwie stanowisko, że użycie w art. 67a§1 O.p. pojęć nieostrych, takich jak "ważny interes podatnika", "interes publiczny", nie daje podstaw do przyjęcia, że istnieje ściśle określony katalog okoliczności (ani też z góry określona ich hierarchia), którymi należy kierować się przy rozstrzyganiu spraw na podstawie tego przepisu. Zaakceptować przy tym należy jednak pogląd, że kierunkową dyrektywą interpretacyjną przy stosowaniu powyższego przepisu powinno pozostać uznanie wyjątkowości instytucji przyznawania ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, zasadą jest bowiem płacenie podatków. Udzielenie takich ulg powinno być zatem podyktowane wystąpieniem szczególnie ważnych i uzasadnionych, również z punktu widzenia obiektywnych kryteriów, powodów, które w ustawie w sposób ogólny określono jako "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny" (por. wyrok NSA z dnia 7 maja 2014 r., sygn. akt II FSK 1158/12, Lex nr 1481419). Jak słusznie zauważył organ odwoławczy instytucja umorzenia zaległości podatkowej ma charakter uznaniowy. Stąd też w przypadku stwierdzenia, że w sprawie występuje którakolwiek z przesłanek określonych w art. 67a § 1 O.p. (ważny interes podatnika lub interes publiczny albo obie przesłanki łącznie) organ podatkowy w sposób uznaniowy podejmuje decyzję o wyborze alternatywy, tj. czy przyznać podatnikowi ulgę w spłacie zobowiązań podatkowych, czy też nie. W ślad za wyrokiem WSA w Gdańsku z 29 grudnia 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 1460/17, przypomnieć należy, że wydanie decyzji w oparciu o tzw. "uznanie administracyjne", nie oznacza, że ustawodawca pozostawił organom zupełną swobodę w jego stosowaniu, a zakres uznania administracyjnego nie jest uprawnieniem nieograniczonym. W przeciwnym bowiem wypadku mogłoby to oznaczać dowolność, a nawet samowolność organu przy rozstrzyganiu określonych spraw. Przede wszystkim nie jest oparte o kryterium uznania, ustalenie istnienia przesłanek z art. 67a § 1 O.p. Użycie przez ustawodawcę ogólnych zwrotów: "ważny interes podatnika", "interes publiczny" stwarza konieczność dokonania przez organ szerokiej oceny różnych wartości, w tym również systemu ocen mieszczących się poza systemem prawa podatkowego, a nawet pozaprawnych (np. zasad etyki, współżycia społecznego, rachunku ekonomicznego i in.). W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony został pogląd, że kontroli nie podlega uznanie samo w sobie, ale kwestia, czy decyzja została podjęta zgodnie z podstawowymi regułami postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2002 r. sygn. akt III SA 830/00, prawomocny wyrok WSA w Gliwicach z dnia 15 lipca 2010 r. sygn. akt I SA/Gl 906/10, wyrok NSA z dnia 31 października 2012 r., sygn. akt II FSK 510/11 - dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl, tak jak inne powołane w uzasadnieniu orzeczenia). Również w piśmiennictwie wskazuje się, że ocenie może podlegać legalność działania organu podatkowego, a nie natomiast zasadność i celowość odmowy (por. J. Kotecki - Odmowa umorzenia zaległości podatkowej - uznaniowość decyzji organów podatkowych, Doradca podatkowy, t. 2, 2000/3/58). Kontrolą sądu administracyjnego objęta jest zatem ta część postępowania administracyjnego, która odnosi się do ustalenia przez organy podatkowe faktu istnienia przesłanek warunkujących zastosowanie ulgi przewidzianej w art. 67a § 1 O.p. Mając na uwadze treść art. 67a § 1 pkt 3 O.p., w ślad za wyrokiem WSA w Poznaniu z 4 listopada 2021 r., sygn. akt I SA/Po 408/21, należy również podkreślić, że to podatnik, który występuje z wnioskiem o zastosowanie ulgi ma obowiązek uzasadnić wniosek, wskazać okoliczności, które jego zdaniem uzasadniają jego "ważny interes" lub "interes publiczny". Aby nie narazić się na negatywne rozstrzygnięcie strona powinna ujawniać fakty oraz dowody będące w jej posiadaniu, przyczyniając się tym samym do wyjaśnienia sprawy. To podatnik występuje ze stosownym wnioskiem o wszczęcie postępowania w tym zakresie i to podatnik powinien starać się wykazać, że znajduje się w takiej sytuacji, która uzasadnia przyznanie ulgi. Ciężar dowodzenia zdecydowanie przesuwa się na stronę podatnika, gdyż tylko on posiada w tym zakresie stosowną wiedzę. W interesie podatnika leży podanie do wiadomości organów wszystkich istotnych okoliczności sprawy i dopilnowanie utrwalenia ich w dokumentach. Podatnik musi mieć świadomość, że zgodnie z ogólną zasadą postępowania dowodowego, ciężar dowodzenia spoczywa na tym, kto wywodzi określone skutki prawne. Do niego należy inicjatywa dowodowa i to on powinien współprzyczyniać się do gromadzenia dowodów. Słusznie więc w tym zakresie zauważył organ odwoławczy, iż postępowanie w sprawie udzielenia ulg podatkowych jest na gruncie procedury podatkowej postępowaniem szczególnym, bo inicjowanym przez stronę. Fakt, że postępowanie wszczynane jest na wniosek powoduje, iż to na stronę w znacznym stopniu przekłada się udowodnienie okoliczności, którymi motywuje ona swój wniosek. To podatnik powinien starać się wykazać wszelkie okoliczności przemawiające za uwzględnieniem jego żądania (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 9 sierpnia 2018 r., sygn. akt l SA/Po 447/18). W postępowaniu wnioskowym, jakim jest postępowanie o udzielenie ulg podatkowych to wnioskodawca (podatnik) chcąc skorzystać z omawianej ulgi, musi rzetelnie i wyczerpująco wykazać organom swoją rzeczywistą sytuację życiową, materialną, we wszystkich istotnych aspektach. Podatnik powinien współprzyczyniać się do gromadzenia dowodów i nie może czuć się zwolniony od współdziałania z organem podatkowym (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 10 czerwca 2020 r., sygn. akt l SA/Sz 47/20). Mając na uwadze powyższe Sąd podziela stanowisko organu II instancji, iż w realiach niniejszej sprawy Skarżący wykazał całkowicie bierną postawę i nie przedstawił organowi tak pierwszej jak i drugiej instancji żadnych dowodów pozwalających potwierdzić zasadność złożonego wniosku, a w szczególności wykazać jego ważny interes prywatny lub też interes publiczny przemawiający za przyznaniem wnioskowanej ulgi. W szczególności dowodów takich Skarżący nie przedstawił na wezwanie organu I instancji z dnia 14 czerwca 2021 r., a także w odpowiedzi na postanowienie tego organu z 12 lipca 2021 r. wyznaczające stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego. Należy zauważyć, iż w odpowiedzi na ww. wezwanie z czerwca 2021 r. Skarżący nadesłał pismo, w którym wskazał m.in., iż wnosi "o sprecyzowanie o jakie dokumenty chodzi (...). Urząd jest w posiadaniu dokumentów związanych z kradzieżą gruntu oraz z dewastacją tak ogrodzenia jak i budynku gospodarczego". W tym miejscu należy zauważyć, iż we wniosku inicjującym postępowanie Z. P. wniósł o umorzenie wszystkich należności, wskazując na swój stan zdrowia oraz podnosząc szereg zarzutów dotyczących działalności Wójta. W istocie więc uzasadnienia dla swojego wniosku jego autor upatruje w swoich roszczeniach względem Gminy D., które jak dowodzi lektura akt sprawy mają sporny, zadawniony charakter i nie zostały przyznane przez Wójta Gminy, a także w swojej sytuacji zdrowotnej. W tym miejscu należy stanowczo podkreślić, iż instytucja ulgi, o której mowa w art. 67a §1 i § 2 O.p. a więc dotycząca wymagalnych zobowiązań publicznoprawnych i naliczonych od nich odsetek za zwłokę, nie może być narzędziem służącym kompensacji roszczeń cywilnych jakie podatnik posiada względem Skarbu Państwa czy też gminy. Podnoszone przez Skarżącego w toku postępowania okoliczności, w żadnej mierze nie mogą stanowić przesłanki dla zaistnienia w sprawie ważnego interesu wnioskodawcy lub interesu publicznego. Ponadto, co oczywiste, wnioskowana ulga nie może pełnić czasowego zabezpieczenia przedmiotowych roszczeń. Nie może więc być przyznana (jak tego oczekuje Skarżący) do czasu "uregulowania" przez Gminę zgłaszanych przez Stronę żądań, "wyrównania strat". Powyższe oznacza, iż w treści wniosku inicjującego postępowanie w sprawie Skarżący w tym zakresie nie wskazał na obiektywnie istniejący ważny interes prywatny czy też interes publiczny. Wniosek ten zaś traktuje jako instrument w czasowym zabezpieczeniu swoich roszczeń, co jak wskazano nie mieści się w hipotezie jak i dyspozycji omawianego przepisu. Kwestia zniszczenia ogrodzenia i budynku gospodarczego, a także zajęcia gruntu pod drogę nie stanowi w realiach niniejszej sprawy przejawu nagłych sytuacji nadzwyczajnych, czy też niespodziewanych zdarzeń losowych. Jak wynika z akt sprawy jest to natomiast przedmiot wieloletniej osi sporu pomiędzy Skarżącym a Gminą D. W odniesieniu z kolei do swojej sytuacji zdrowotnej i materialnej Wnioskodawca, mimo wezwań, w ogóle nie przedstawił żadnych okoliczności, dowodów, w tym zakresie. Pomimo to organ I instancji podjął z urzędu czynności dowodowe w celu ustalenia sytuacji materialnej Podatnika, pozyskując dane z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o wysokości pobieranej przez niego emerytury. Sąd podkreśla, że w sytuacji braku współpracy przez Skarżącego, organy orzekające w istocie miały bardzo ograniczone możliwości zbadania i oceny sytuacji majątkowej, zdrowotnej Wnioskodawcy. Poczynione przez organ I instancji ustalenia nie pozwalały w związku z tym na zastosowanie wnioskowanej ulgi. Nie można bowiem utożsamiać sytuacji materialnej Wnioskodawcy jedynie z wielkością jego dochodów uzyskiwanych z tytułu uzyskiwanego świadczenia emerytalnego, pomijając inne czynniki kształtujące jego sytuację materialną, takie jak np. posiadane przez niego nieruchomości, ruchomości, oszczędności, wreszcie także osoby, z którymi Wnioskodawca tworzy wspólne gospodarstwo domowe. Aby ocenić w pełni sytuację materialną Skarżącego organ winien dysponować również informacjami czy osiąga on także inne dochody, jakie posiada zobowiązania i jaka jest miesięczna skala jego stałych wydatków w korelacji do wielkości wszystkich osiąganych w miesiącu dochodów. Informacji tych jednak organ nie może zgromadzić bez współdziałania w tym zakresie Wnioskodawcy. Wprawdzie zasada prawdy obiektywnej nakłada na organ podatkowy obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, nie można jednak tej zasady, w sprawach o umorzenie należności rozumieć w ten sposób, że organ powinien sam z urzędu ustalać wszelkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, a aktywność zainteresowanego może ograniczyć się do złożenia wniosku i podania jedynie wybiórczych danych dotyczących sytuacji majątkowej, rodzinnej i zdrowotnej. Ciężar dowodu w zakresie wykazania zaistnienia ustawowych przesłanek umorzenia spoczywa na wnioskodawcy (wyrok WSA w Warszawie z 18.08.2020 r., sygn. akt III SA/Wa 1802/19). Sąd wskazuje, że nie można obciążać organu nieograniczonym obowiązkiem poszukiwania faktów, jeśli podatnik posiadający najpełniejszą wiedzę o swojej sytuacji finansowej i materialnej, faktów tych nie ujawnia. W interesie podatnika jest współdziałanie z organem w ustaleniu jego rzeczywistej sytuacji materialnej, finansowej, czy też np. zdrowotnej, które pozwolą podjąć organowi podatkowemu właściwe rozstrzygnięcie. Negatywne skutki zaniechania w tym zakresie obciążają w związku z tym Skarżącego. Tym samym Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z przepisami prawa, a zatem skarga nie mogła zostać uwzględniona. Dlatego też, działając na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.), Sąd orzekł o oddaleniu skargi.