I SA/Kr 155/26

|Sygn. akt I SA/Kr 155/26 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 kwietnia 2026 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Grzegorz Klimek, Sędziowie: WSA Inga Gołowska (spr.), WSA Borys Marasek, Protokolant: Sekretarz sądowy Maksymilian Krzanowski, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2026 r., sprawy ze skargi N. Sp. z o.o. w N. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 19 grudnia 2025 r. nr 0111-KDIB3-1.4012.716.2025.4.AB w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.

N. sp. z o.o. z siedzibą w N. (Spółka, Wnioskodawca) zwróciła się z wnioskiem do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług. W opisie zdarzenia przyszłego Spółka wskazała, że jest jednoosobową spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, której jedynym wspólnikiem jest Miasto N.. Podstawowym celem i przedmiotem działalności Spółki jest wykonywanie zadań o charakterze użyteczności publicznej w ramach zadań własnych Miasta N.. Obejmuje to eksploatację i rekultywację miejskich składowisk odpadów komunalnych, zagospodarowanie odpadów komunalnych pochodzących z terenu Miasta N., a także zapewnienie instalacji i urządzeń wraz z infrastrukturą do zagospodarowania odpadów komunalnych, w szczególności poprzez budowę pięciu obiektów (hal) wraz z infrastrukturą towarzyszącą na potrzeby przetwarzania i magazynowania odpadów komunalnych. Wnioskodawcy została powierzona przez Miasto N. realizacja zadań własnych Gminy o charakterze użyteczności publicznej - zgodnie z Umową powierzenia z 30 kwietnia 2025r. (dalej: Umowa powierzenia). Spółka uzupełniła opis zdarzenia przyszłego wskazując m.in., że jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług oraz, że zawarła z Miastem N. Umowę powierzenia wykonywania zadań własnych z dnia 30 kwietnia 2025r., która zobowiązuje Spółkę do realizacji zadań własnych Gminy o charakterze użyteczności publicznej, które są określane jako "Usługi Publiczne". Powierzenie zadań nastąpiło na mocy uchwały Rady Miasta N. nr [...] z dnia 21 listopada 2023r. Usługi Publiczne do świadczenia których Spółka została zobowiązana na mocy Umowy, obejmują realizację zadań własnych Miasta w następującym zakresie: 1. Eksploatacja i rekultywacja miejskich składowisk odpadów komunalnych. 2. Zagospodarowanie odpadów komunalnych pochodzących z terenu Miasta N.. 3. Zapewnienie instalacji i urządzeń wraz z infrastrukturą do zagospodarowania odpadów komunalnych. Zadanie to jest realizowane w szczególności poprzez budowę pięciu obiektów (hal) wraz z infrastrukturą towarzyszącą na potrzeby procesu przetwarzania i magazynowania odpadów komunalnych (czyli poprzez realizację "Projektu"). Umowa określa prawa i obowiązki Miasta i Spółki zarówno w zakresie realizacji Usług Publicznych, jak i płatności na rzecz Spółki Rekompensaty. Spółka zobowiązuje się do świadczenia Usług Publicznych przez okres obowiązywania Umowy, czyli od 1 stycznia 2025r. do 31 grudnia 2033r. Spółka otrzymuje od Miasta Rekompensatę z tytułu świadczenia Usług Publicznych. Rekompensata to przysporzenie uzyskiwane przez Spółkę z tytułu świadczenia Usług Publicznych, stanowiące rekompensatę za realizację usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym w rozumieniu Decyzji UE. Umowa powierzenia określa prawa i obowiązki Miasta i Spółki w zakresie płatności Rekompensaty na rzecz Spółki. Wypłata Rekompensaty następuje w formie dokapitalizowania (zgodnie z budżetem Miasta) oraz na podstawie miesięcznej prognozy Rekompensaty rocznej, po dostarczeniu faktury i raportu z realizacji Usług Publicznych. Zgodnie z postanowieniami Umowy, Rekompensata ma na celu pokrycie kosztów netto działalności związanej z Usługami Publicznymi. Rekompensata ma pokryć koszty, których nie pokrywają przychody Spółki ani inne przysporzenia publiczne, z uwzględnieniem Rozsądnego Zysku. Wynagrodzenie w formie Rekompensaty ma na celu pokrycie kosztów netto świadczenia Usług Publicznych, z uwzględnieniem Rozsądnego Zysku. Zdaniem Wnioskodawcy, Rekompensata nie pozostaje w bezpośrednim związku z ceną żadnej konkretnej czynności opodatkowanej. Zdaniem Wnioskodawcy, Rekompensata pełni funkcję pokrycia kosztów związanych z wykonywaniem zadań powierzonych w ramach usług w ogólnym interesie gospodarczym. Celem wsparcia jest zapewnienie Spółce środków na pokrycie kosztów związanych z realizacją zadań, a nie dopłata do ceny usług. W ocenie Wnioskodawcy, treść Umowy jednoznacznie potwierdza, że Rekompensata stanowi przysporzenie uzyskiwane z tytułu świadczenia Usług Publicznych i ma charakter wyrównawczy, a nie cenotwórczy. W tak przedstawionym stanie faktycznym Spółka zadała następujące pytanie: Czy dokonanie rekompensaty kapitałowej w postaci wkładu wnoszonego tytułem podwyższenia kapitału zakładowego nie będzie stanowić czynności podlegającej opodatkowaniu VAT? Zdaniem Spółki finansowanie, jakie zostanie otrzymane w formie rekompensaty, realizowane poprzez podwyższenie kapitału zakładowego Spółki, nie stanowi zapłaty za dostawę towarów ani odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług (dalej – u.p.t.u.), a w konsekwencji nie podlega opodatkowaniu VAT. Otrzymane środki będą miały charakter dopłaty do kosztów całkowitych realizacji powierzonych zadań własnych Gminy, a nie dopłaty do ceny świadczonych usług. Rekompensata nie pozostaje w bezpośrednim związku z ceną żadnej konkretnej czynności opodatkowanej, lecz pełni funkcję pokrycia kosztów związanych z wykonywaniem zadań powierzonych Wnioskodawcy w ramach usług w ogólnym interesie gospodarczym. Celem wsparcia jest zapewnienie Spółce środków na pokrycie kosztów związanych z realizacją zadań powierzonych jej przez Miasto N., a nie dopłata do ceny usług. Spółka na poparcie swojego stanowiska powołała wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 22 października 2020 r. (sygn. akt I SA/Sz 466/20), w którym stwierdzono, że "celem refundacji jest pokrycie części lub całości ponoszonych przez skarżącą kosztów, a nie dopłata do ceny, o której wysokości skarżąca de facto nawet nie decyduje." Sąd wskazał, że przewidziana umową refundacja nosi charakter "zakupowy", a jej wpływ na cenę odpłatnie wykonywanych zadań nie może być oceniany jako bezpośredni na gruncie art. 29a ust. 1 u.p.t.u. Takie stanowisko znajduje również oparcie w decyzji Komisji Europejskiej 2012/21/UE z dnia 20 grudnia 2011r., w której wskazano, że rekompensaty za świadczenie usług publicznych mają na celu pokrycie kosztów netto i zapewnienie rozsądnego zysku, a nie stanowią wynagrodzenia za konkretne czynności odpłatne. W świetle powyższego należy przyjąć, że środki jakie zostaną otrzymane przez Wnioskodawcę w ramach rekompensaty (dokapitalizowanie w formie podwyższenia kapitału zakładowego) nie będą stanowić wynagrodzenia za dostawę towarów ani odpłatne świadczenie usług, a tym samym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT W interpretacji indywidualnej z dnia 19 grudnia 2025r. znal: 0111-KDIB3-1.4012.716.2025.4.AB Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe. Organ wyjaśnił, że jak wynika z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025r. poz. 775 ze zm.) dla uznania, że dostawa towarów, czy świadczenie usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bezwzględnym warunkiem jest "odpłatność" za daną czynność. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest dostawą w myśl art. 7 u.p.t.u. Co istotne usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością, a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie. Zatem aby uznać dane świadczenie za odpłatne świadczenie, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę, a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Czynność może być albo odpłatna albo nieodpłatna. Na gruncie podatku od towarów i usług nie występują czynności częściowo odpłatne. Jeśli tylko czynność została wykonana za wynagrodzeniem, to jest ona odpłatna. Nie ma żadnego znaczenia, czy wynagrodzenie to pokrywa koszty świadczenia tej czynności poniesione przez podatnika, ewentualnie kreuje dla podatnika zysk. Także czynności wykonane "po kosztach" ich świadczenia, bądź poniżej tych koszów, są czynnościami odpłatnymi, o ile tylko pobrano za nie wynagrodzenie. W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością, a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie. Ponadto, aby czynność podlegała opodatkowaniu musi być wykonana przez podmiot działający dla tej czynności w charakterze podatnika podatku VAT. Organy władzy publicznej mają na gruncie podatku od towarów i usług szczególny status, wynikający z art. 15 ust. 6 u.p.t.u. A zatem organy władzy publicznej nie będą podatnikami podatku od towarów i usług w związku z realizacją zadań, które podejmują jako podmioty prawa publicznego, nawet jeśli pobierają należności, opłaty lub składki. Organy te będą natomiast podatnikami VAT w przypadku wykonywanych przez nie czynności na podstawie umów cywilnoprawnych. Kryterium podziału stanowi charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W zakresie statusu podmiotu publicznego wypowiedział się Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 29 października 2015r. w sprawie C-174/14 Saudaçor – Sociedade Gestora de Recursos e Equipamentos da Saúde dos Açores SA przeciwko Fazenda Públicaart wskazując, że art. 13 ust. 1 dyrektywy 2006/112 należy jako wyjątek interpretować w sposób ścisły, a zatem należy uznać, że wyliczenie znajdujące się w tym przepisie jest wyczerpujące, a pojęcie "innych podmiotów prawa publicznego" stanowi pozostałą kategorię podmiotów należących do władzy publicznej, innych niż te, które zostały konkretnie wymienione w tym przepisie. Jeżeli chodzi w szczególności o pierwszy z dwóch warunków ustanowionych w art. 13 ust. 1 wspomnianej dyrektywy, tj. o warunek dotyczący statusu podmiotu publicznego, to Trybunał orzekł już, że osoba, która wykonuje czynności należące do prerogatyw władztwa publicznego w sposób niezależny, nie pozostając częścią administracji publicznej, nie może zostać zaklasyfikowana jako podmiot prawa publicznego w rozumieniu tego przepisu (zob. podobnie w szczególności postanowienie Mihal, C 456/07, EU:C:2008:293, pkt 18 i przytoczone tam orzecznictwo). Trybunał wyjaśnił również, że status "podmiotu prawa publicznego" nie może wynikać jedynie z tego, że dana działalność polega na wykonywaniu czynności należących do prerogatyw władztwa publicznego (zob. podobnie w szczególności postanowienie Mihal, C-456/07, EU:C:2008:293, pkt 17 i przytoczone tam orzecznictwo)". Zarówno Gmina, jak i utworzona przez nią spółka prawa handlowego, wykonując we własnym imieniu i na własny rachunek czynności spełniające definicję działalności gospodarczej, określonej w art. 15 ust. 2 u.p.t.u. działają w charakterze podatników podatku VAT. Dla uzyskania statusu podatnika VAT nie ma znaczenia rezultat prowadzonej działalności. Podatnikiem będzie podmiot prowadzący działalność gospodarczą bez względu na to, czy przynosi ona zyski. Podatnikami VAT są również podmioty, których cel działalności nie jest związany z prowadzeniem działalności komercyjnej nastawionej na osiąganie zysków lub też przeznaczające uzyskane zyski na cele społecznie użyteczne (charytatywne, kulturalne, naukowe, itd.). Zatem, nawet gdyby podatnik nie osiągnął dochodu z tytułu prowadzonej działalności, to wystąpi w charakterze podatnika podatku VAT wykonując czynności będącej przedmiotem działalności gospodarczej – bowiem będzie świadczył w tym zakresie usługi, które podlegają VAT. Oznacza to, że jeżeli podmiot uzyska za to świadczenie jakąkolwiek zapłatę w sensie ekonomicznym (nawet bilansując tylko poniesione w związku z nim wydatki), to otrzymane wynagrodzenie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT według właściwych reguł. Podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi wartość otrzymanego świadczenia, które dostawca lub świadczący usługę otrzymuje lub powinien otrzymać od kupującego. Przepis art. 29a ust. 6 i ust. 7 u.p.t.u. wymienia elementy, które powinny być wliczane bądź nie powinny być wliczane do podstawy opodatkowania. Włączenie do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze ma miejsce tylko wówczas, gdy jest to dotacja, subwencja i inna dopłata o podobnym charakterze związana bezpośrednio z dostawą towaru lub świadczeniem usługi. Do podstawy opodatkowania zaliczane są tylko takie dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, które są bezpośrednio przeznaczone na dofinansowanie konkretnego towaru, czy też konkretnego rodzaju usługi. Gdy podatnik otrzyma dofinansowanie, które będzie związane z dostawą lub świadczeniem usług, jako pokrycie części ceny konkretnego świadczenia lub rekompensatę z tytułu wykonania określonego świadczenia po cenach obniżonych, płatność taka będzie zaliczana do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Nie jest natomiast podstawą opodatkowania ogólna dotacja (subwencja, inna dopłata o podobnym charakterze) uzyskana przez podatnika, niezwiązana z dostawą towaru lub świadczeniem usługi. W przypadku natomiast, gdy podatnik otrzyma dofinansowanie, które będzie związane z dostawą lub świadczeniem usług, jako pokrycie części ceny konkretnego świadczenia lub rekompensatę z tytułu wykonania określonego świadczenia po cenach obniżonych, płatność taka będzie zaliczana do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Otrzymane dotacje i inne dopłaty podlegają więc opodatkowaniu jako składnik ceny czynności, z którą są związane. Jeżeli dotacja, subwencja lub inna dopłata o podobnym charakterze przekazywana jest w celu sfinansowania dostawy konkretnych towarów lub świadczenia konkretnych usług – istnieje bezpośredni związek między otrzymaną dopłatą, a dostawą towarów lub świadczeniem usług i ich ceną – to stanowi ona podstawę opodatkowania w rozumieniu art. 29a ust. 1 u.p.t.u. i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Nie ma przy tym znaczenia, od kogo dostawca towaru lub świadczący usługę otrzymuje zapłatę – czy od nabywcy, czy od osoby trzeciej, ważne jest, aby było to wynagrodzenie za daną konkretną usługę lub za daną konkretną dostawę. Zatem, aby dotacje i inne środki o podobnym charakterze stanowiły podstawę opodatkowania, muszą być wypłacane jako należność z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług i być bezpośrednio związane z ceną tego świadczenia. Jeżeli jednak taki bezpośredni związek nie występuje, dofinansowanie ogólne - na pokrycie kosztów działalności - nie zwiększa podstawy opodatkowania, a tym samym nie podlega opodatkowaniu. Dalej organ wyjaśnił, że aby stwierdzić, czy otrzymywane przez beneficjenta środki wchodzą do podstawy opodatkowania świadczonych usług, niezbędne jest stwierdzenie, czy występują konkretne usługi, z którymi związane jest to dofinansowanie, wykonywane przez odbiorcę dofinansowania. Tylko w takim przypadku dotacja może wchodzić do podstawy opodatkowania. Następnie należy zbadać, zgodnie z tezami wyroków TSUE, czy dofinansowanie stanowi element determinujący cenę tej usługi (świadczenia). Spółka wskazała, że jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Jedynym wspólnikiem posiadającym 100% udziałów w kapitale zakładowym Spółki jest Miasto. Spółka zawarła umowę z Miastem na świadczenie usług, tj. Umowę powierzenia wykonywania zadań własnych z dnia 30 kwietnia 2025 roku. Umowa ta jest określana jako "Umowa powierzenia" lub "Umowa". Umowa zobowiązuje Spółkę do realizacji zadań własnych Gminy o charakterze użyteczności publicznej, które są określane jako "Usługi Publiczne". Powierzenie zadań nastąpiło na mocy uchwały z dnia 21 listopada 2023r. Usługi Publiczne, do świadczenia, których Spółka została zobowiązana na mocy Umowy, obejmują realizację zadań własnych Miasta w następującym zakresie: eksploatacja i rekultywacja miejskich składowisk odpadów komunalnych, zagospodarowanie odpadów komunalnych pochodzących z terenu Miasta N., zapewnienie instalacji i urządzeń wraz z infrastrukturą do zagospodarowania odpadów komunalnych. Zadanie to jest realizowane w szczególności poprzez budowę pięciu obiektów (hal) wraz z infrastrukturą towarzyszącą na potrzeby procesu przetwarzania i magazynowania odpadów komunalnych. Umowa określa prawa i obowiązki Miasta i Spółki zarówno w zakresie realizacji Usług Publicznych, jak i płatności na rzecz Spółki Rekompensaty. Spółka zobowiązuje się do świadczenia Usług Publicznych przez okres obowiązywania Umowy, czyli od 1 stycznia 2025r. do 31 grudnia 2033r. W ramach świadczenia Usług Publicznych, Spółka zobowiązana jest również do podejmowania decyzji i czynności mających na celu zapewnienie racjonalnej gospodarki Obiektami, w tym gospodarki ekonomiczno-finansowej, bezpieczeństwa użytkowania i bieżącego administrowania. W uzupełnieniu Spółka wskazała, że otrzymuje wynagrodzenie od Miasta za świadczenie usług w związku z zawartą umową. Spółka otrzymuje od Miasta Rekompensatę z tytułu świadczenia Usług Publicznych. Rekompensata to przysporzenie uzyskiwane przez Spółkę z tytułu świadczenia Usług Publicznych, stanowiące rekompensatę za realizację usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym w rozumieniu Decyzji UE. Wypłata Rekompensaty następuje w formie dokapitalizowania (zgodnie z budżetem Miasta) oraz na podstawie miesięcznej prognozy Rekompensaty rocznej, po dostarczeniu faktury i raportu z realizacji Usług Publicznych. Ponadto, w Załączniku nr 5 (Zasady księgowości) do Umowy, w sekcji "Przychody z tytułu świadczenia zadań powierzonych przez Miasto N.", wskazano, że przychody Spółki obejmują m.in. Wynagrodzenie od Miasta N. z tytułu odbioru i zagospodarowania odpadów. Zgodnie z postanowieniami Umowy, Rekompensata ma na celu pokrycie kosztów netto działalności związanej z Usługami Publicznymi: Spółce przysługuje Rekompensata, która służy pokryciu kosztów netto działalności związanej ze świadczeniem Usług Publicznych, z uwzględnieniem Rozsądnego Zysku; Wysokość Rekompensaty nie może przekraczać kwoty niezbędnej do pokrycia kosztów netto poniesionych w okresie świadczenia Usług Publicznych, bezpośrednio związanych z Usługami Publicznymi (w tym kosztów stałych w odpowiedniej proporcji), po uwzględnieniu przychodów z Usług Publicznych (powiększonych o inne przysporzenia ze środków publicznych, w tym dopłaty lub podwyższenia kapitału zakładowego) i Rozsądnego Zysku; Rekompensata ma za zadanie wyrównać koszty netto. Oznacza to, że Rekompensata ma pokryć koszty, których nie pokrywają przychody Spółki ani inne przysporzenia publiczne, z uwzględnieniem Rozsądnego Zysku. Wynagrodzenie w formie Rekompensaty ma na celu pokrycie kosztów netto świadczenia Usług Publicznych, z uwzględnieniem Rozsądnego Zysku. Otrzymywana Rekompensata uwzględnia środki przekazane przez Miasto na podwyższenie kapitału zakładowego. Oznacza to, że dokapitalizowanie jest prawnie zintegrowane z mechanizmem Rekompensaty jako przysporzenie publiczne, które pomniejsza kwotę, jaką Miasto jest zobowiązane dopłacić Spółce z tytułu wyrównania kosztów netto. Wartość Rekompensaty nie może przekroczyć kwoty 15 000 000 EUR rocznie (jako średnia rocznych kwot). Z tytułu podwyższenia kapitału zakładowego Spółki, Miasto otrzymuje udziały w podwyższonym kapitale zakładowym Spółki - jako jedyny wspólnik Spółki. Z powołanych przepisów jednoznacznie wynika, że Spółka, wykonując we własnym imieniu i na własny rachunek czynności spełniające definicję działalności gospodarczej, określonej w art. 15 ust. 2 u.p.t.u. działa w charakterze podatnika podatku VAT. Co istotne, Wnioskodawca jest spółką prawa handlowego, będącą odrębnym od Miasta podmiotem posiadającym osobowość prawną, zatem Spółka nie jest adresatem normy prawnej zawartej w art. 15 ust. 6 u.p.t.u. Tym samym nie może korzystać z wyłączenia z opodatkowania, które dotyczy ściśle określonych podmiotów, tj. organów władzy publicznej i urzędów obsługujących te organy. Dopłaty mogą być wnoszone w związku z czasowymi trudnościami finansowymi spółki, potrzebą jej dokapitalizowania, koniecznością poniesienia dodatkowych nakładów inwestycyjnych, itp. Dopłata jest formą wewnętrznej przymusowej pożyczki wspólników na rzecz spółki. Wspólnikowi, który uiścił dopłatę, nie przysługuje (chyba że zarządzono zwrot dopłat) roszczenie o wypłatę uiszczonej sumy. W razie powzięcia uchwały wspólników spółki z ograniczoną odpowiedzialnością określającej termin i wysokość dopłat, równowartość dopłat ujmuje się w odrębnej pozycji pasywów bilansu (kapitał rezerwowy z dopłat wspólników) i wykazuje się jako składnik kapitału własnego dopóty, dopóki ten nie zostanie użyty w sposób uzasadniający jego odpisanie; uchwalone, lecz niewniesione dopłaty wykazuje się w dodatkowej pozycji kapitałów własnych ,,Należne dopłaty na poczet kapitału rezerwowego (wielkość ujemna)" (art. 36 ust. 2e ustawy z 29 września 1994r. ustawy o rachunkowości; Dz. U. z 2019r. poz. 351). W konsekwencji kapitał zakładowy nie ulegnie zwiększeniu, a wartość dopłaty będzie zaliczona na wpłaty należne (Kidyba Andrzej: Kodeks spółek handlowych. Komentarz. Tom I. Komentarz do art. 1-300 Ksh, LEX, 2008, wyd. VI.). Organ zaznaczył, że środki zgromadzone na kapitale zapasowym co do zasady są przeznaczane na pokrycie bieżących i przyszłych strat. Z treści wniosku wynika, że z tytułu wykonywania zadań własnych Miasta Spółce przysługuje rekompensata służąca pokryciu kosztów realizacji zadań w zakresie, w jakim kosztów tych nie pokrywają przychody osiągnięte przez Spółkę w związku z realizacją zadań. Zgodnie z zawartą z Miastem Umową, wynagrodzenie w formie Rekompensaty ma na celu pokrycie kosztów netto świadczenia Usług Publicznych, z uwzględnieniem Rozsądnego Zysku. Rekompensata musi być wykorzystana wyłącznie na realizację powierzonego zadania. Jak wynika z wniosku, samą rekompensatę strony Umowy zdefiniowały jako wszelkie przysporzenia majątkowe udzielone Spółce przez Miasto w dowolnej formie (w szczególności polegające na podwyższeniu kapitału zakładowego Spółki), otrzymywane przez Spółkę wyłącznie z tytułu i w celu pokrycia uzasadnionych kosztów realizacji zadań w zakresie, w jakim kosztów tych nie pokrywają przychody osiągnięte przez Spółkę w związku z realizacją zadań ani inne przysporzenia publiczne. Z tytułu podwyższenia kapitału zakładowego Spółki, Miasto otrzymuje udziały w podwyższonym kapitale zakładowym Spółki - jako jedyny wspólnik. Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, że rekompensata stanowi źródło finansowania realizowanych przez Spółkę usług na rzecz Miasta. Zatem z uwagi na charakter opisanej rekompensaty w formie dopłaty do udziałów Miasta w Spółce wpłaconej tytułem podniesienia kapitału zakładowego, uznać należy, że stanowi ona wynagrodzenie za świadczone przez Spółkę na rzecz Miasta usługi. Świadczenie usług ma miejsce bowiem również wówczas, gdy następuje zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa. Jeżeli podmiot jest zobowiązany do dokonania określonej czynności, wówczas uznaje się, że świadczy usługę, o ile można wyodrębnić podmiot który jest beneficjentem rzeczonej usługi. Tym samym, w zakresie wykonywania czynności związanych z realizacją zadań własnych Miasta, powierzonych Spółce do realizacji na podstawie zawartej umowy, finansowanych z otrzymywanych od Miasta środków finansowych, Spółka będzie działała w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, a wykonywane czynności będą spełniały definicję świadczenia usług, o których mowa w art. 8 ust. 1 u.p.t.u. dlatego też będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług otrzymana od Miasta rekompensata w formie dopłaty do udziałów Miasta w Spółce wpłaconej tytułem podniesienia kapitału zakładowego w istocie będzie stanowiła zapłatę (wynagrodzenie) za świadczone przez Spółkę na rzecz Miasta usługi. Mimo, że Spółka będzie wykonywać czynności z katalogu zadań własnych, w imieniu jednostki samorządu terytorialnego, to jednak – jak wyżej wskazano – Spółka nie wchodzi w skład administracji samorządowej, lecz prowadzi niezależną działalność gospodarczą. Zatem pomiędzy płatnością należną Spółce od Miasta jako Rekompensata, a świadczeniem na jego rzecz, zachodzi związek bezpośredni, ponieważ płatność następuje w zamian za to świadczenie. Tym samym na gruncie rozpoznawanej sprawy nie można przyjąć, że między Miastem, a Spółką nie następuje wymiana świadczeń. Jak wskazała Spółka, Rekompensata musi być wykorzystana wyłącznie na realizację powierzonego zadania. Spółka jest formalnie i prawnie zobowiązana do wykorzystania Rekompensaty wyłącznie na finansowanie Usług Publicznych. Spółka gwarantuje, że przekazana Rekompensata zostanie faktycznie wykorzystana na finansowanie wykonywania Usług Publicznych. Spółka wskazała, że Rekompensata oznacza przysporzenia uzyskiwane przez Spółkę z tytułu świadczenia Usług Publicznych, stanowiące rekompensatę za realizację usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym w rozumieniu Decyzji UE. Środki z Rekompensaty mogą być przeznaczone wyłącznie na finansowanie kosztów związanych ze świadczeniem Usług Publicznych. Usługi Publiczne obejmują realizację zadań własnych Miasta. A zatem pomiędzy płatnością, którą otrzymuje Spółka od Miasta za świadczone na rzecz Miasta usługi będzie zachodził związek bezpośredni, ponieważ płatność będzie następować w zamian za to świadczenie. Na gruncie rozpoznawanej sprawy nie można przyjąć, że między Stronami nie będzie następowała wymiana świadczeń. Z tych też względów, otrzymywana Rekompensata, będzie stanowiła wynagrodzenie podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, za wykonywanie czynności na rzecz Miasta, które w opisanym we wniosku zakresie będą stanowić określone w art. 8 ust. 1 u.p.t.u. odpłatne świadczenie usług, podlegające opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. Przy czym, bez znaczenia w tej konkretnej sprawie pozostaje okoliczność, czy Rekompensata przekazywana jest na kapitał zakładowy Spółki, czy też w innej formie. Spółki komunalne – co do zasady – zakładane są przez jednostkę samorządu terytorialnego w celu realizacji zadań własnych i jak wynika z opisu sprawy takie zadania wykonuje Wnioskodawca. Zatem, bez względu na to, czy rekompensata zasila kapitał zakładowy Spółki, stanowi ona zapłatę za świadczone przez Spółkę usługi z zakresu: - eksploatacji i rekultywacji miejskich składowisk odpadów komunalnych, - zagospodarowania odpadów komunalnych pochodzących z terenu Miasta N., - zapewnienia instalacji i urządzeń wraz z infrastrukturą do zagospodarowania odpadów komunalnych, w szczególności poprzez budowę pięciu obiektów (hal) wraz z infrastrukturą towarzyszącą do przetwarzania i magazynowania odpadów komunalnych. Tym samym wartość Rekompensaty, którą Spółka otrzymuje od Miasta w ramach podwyższenia kapitału zakładowego w zamian za udziały, będzie stanowiła podstawę opodatkowania, o której mowa w art. 29a ust. 1 u.p.t.u. podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 8 ust. 1 u.p.t.u. W związku z powyższym organ uznał stanowisko Spółki w zakresie podatku od towarów i usług za nieprawidłowe. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą interpretację, zaskarżając ją w całości, Spółka zarzuciła naruszenie: 1) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik spraw, tj. w szczególności: a) art. 120 oraz art. 121§1 w zw. z art. 14h oraz art. 14c§2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa poprzez dokonanie wykładni przepisów prawa podatkowego w sposób sprzeczny z ich celem, zasadami prawa Unii Europejskiej oraz utrwalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i sądów administracyjnych, a także poprzez nieuwzględnienie treści przedstawionego stanu faktycznego i argumentacji Skarżącej; b) art. 14c§1 i §2 O.p. poprzez sporządzenie uzasadnienia interpretacji w sposób niepełny i metodologicznie wadliwy w szczególności poprzez przyjęcie założeń niewynikających z opisu stanu faktycznego oraz brak rzetelnej analizy przesłanek uznania rekompensaty kapitałowej za wynagrodzenie za świadczenie usług w rozumieniu ustawy o VAT; c) art. 121§1 O.p. poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych, polegające na dokonaniu wykładni przepisów w sposób rozszerzający zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług, bez jednoznacznej podstawy prawnej. 2) przepisów prawa materialnego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: a) art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz art. 8 ust. 1 u.p.t.u. poprzez ich błędną wykładnię i/lub niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że rekompensata kapitałowa w formie podwyższenia kapitału zakładowego stanowi wynagrodzenie za odpłatne świadczenie usług na rzecz Miasta, mimo braku stosunku zobowiązaniowego oraz braku świadczenia wzajemnego; b) art. 29a ust. 1 u.p.t.u. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że rekompensata kapitałowa pozostaje w bezpośrednim związku z ceną świadczonych usług, mimo że jej wysokość jest ustalana w oparciu o globalne koszty działalności publicznej, a nie w odniesieniu do ceny konkretnego świadczenia; c) art. 73 dyrektywy 2006/112/WE Rady w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że rekompensata kapitałowa stanowi subwencję bezpośrednio związaną z ceną świadczonych usług, mimo braku spełnienia przesłanek wynikających z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej; d) art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz art. 8 ust. 1 u.p.t.u. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na zakwalifikowaniu czynności wniesienia wkładu podwyższenie kapitału zakładowego jako zapłaty za świadczenie usług, mimo że czynność ta ma charakter wyłącznie właścicielski i korporacyjny, a nie gospodarczy; e) zasady ścisłej wykładni przepisów prawa podatkowego oraz zasady in dubio pro tributario poprzez dokonanie wykładni rozszerzającej przepisów ustawy o VAT i objęcie opodatkowaniem czynności, które nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym tego podatku. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ pomija fundamentalne przesłanki uznania danego świadczenia za odpłatne świadczenie usług w rozumieniu ustaw o VAT oraz ugruntowanego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i sądów administracyjnych. W szczególności organ dokonał utożsamienia rekompensaty kosztowej z wynagrodzeniem za świadczenie usług, pomijając kryterium bezpośredniego i zindywidualizowanego związku pomiędzy konkretnym świadczeniem, a zapłatą, które - zgodnie z utrwalonym orzecznictwem TSUE - przesądza o "odpłatności" na gruncie VAT. Z przedstawionego opisu mechanizmu finansowania wynika natomiast, że rekompensata kapitałowa służy globalnemu pokryciu kosztów netto realizacji zadania publicznego (wraz z rozsądnym zyskiem), a nie zapłacie za zidentyfikowane świadczenie wykonywane na rzecz Miasta jako usługobiorcy. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem TSUE, aby dane świadczenie mogło zostać uznane za odpłatne świadczenie usług, konieczne jest istnienie bezpośredniego zindywidualizowanego związku pomiędzy świadczeniem, a otrzymanym wynagrodzeniem, a także istnienie świadczenia wzajemnego pomiędzy usługodawcą, a usługobiorcą. Wynagrodzenie musi stanowić ekwiwalent konkretnego świadczenia, wypłacany w zamian za jego wykonanie (por. wyrok TSUE z dnia 3 marca 1994r. w sprawie C-16/93 Tolsma, na które zresztą powołuje się sam organ). W realiach niniejszej, sprawy przesłanki te nie zostały spełnione. Powyższe stanowisko jest konsekwentnie potwierdzane w orzecznictwie TSUE, zgodnie z którym opodatkowaniu VAT podlega wyłącznie takie świadczenie, w przypadku którego istnieje stosunek prawny, w ramach którego dochodzi do wzajemnej wymiany świadczeń, a otrzymane wynagrodzenie stanowi rzeczywisty ekwiwalent wykonanej usługi (por. m.in. wyrok TSUE z dnia 29 października 2009r., C-246/08 Komisja przeciwko Finlandii). Zdaniem Spółki organ interpretacyjny dokonał błędnego przesunięcia relacji usługowej z rzeczywistych odbiorców usług na Miasto, mimo że Miasto nie korzysta z usług w sensie ekonomicznym, lecz realizuje swoje ustawowe obowiązki jako organizator systemu usług publicznych. Taka konstrukcja prowadzi do sztucznego wykreowania stosunku usługowego, który w rzeczywistości nie istnieje. Spółka zarzuciła, że organ nie wykazał, aby pomiędzy wniesieniem wkładu na podwyższenie kapitału zakładowego, a świadczeniami realizowanymi przez Skarżącą na rzecz Miasta istniał stosunek zobowiązaniowy, w ramach którego dokapitalizowanie stanowiłoby ekwiwalent za konkretne świadczenie. W szczególności organ nie wskazał, jakie konkretne świadczenie miałoby być wykonywane przez Skarżącą na rzecz Miasta w zamian za wniesiony wkład, ani w jaki sposób wysokość dekapitalizowania miałaby pozostawać w relacji do wartości tych świadczeń. Spółka zarzuciła także, że uzasadnienie interpretacji ma charakter w znacznej mierze deklaratywny i nie odnosi się w sposób wyczerpujący do kluczowych elementów argumentacji Skarżącej oraz do opisanego mechanizmu rekompensaty, co narusza standard wynikający z art. 14c§2 O.p. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zaprezentowane stanowisko. Pełnomocnik strony skarżącej w piśmie procesowym z dnia 20 kwietnia 2026r. podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, iż organ interpretacyjny rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu podatnika, stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez niego oraz wyrażonej przez podatnika oceny prawnej (stanowisko podatnika). Organ nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę, a w razie negatywnej oceny stanowiska wyrażonego we wniosku winno wskazywać prawidłowe stanowisko z uzasadnieniem prawnym (art. 14b§3 i art. 14c§1 i §2 O.p. Kontrola sądu administracyjnego w swojej istocie polega na ocenie, czy za podstawę udzielonej interpretacji podatkowej posłużył stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe przedstawiony przez podatnika we wniosku o interpretację, a jeśli tak, to czy organ prawidłowo zinterpretował przepisy prawa. W świetle art. 57a p.p.s.a., granice rozpoznania przez Sąd sprawy dotyczącej skargi na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydanej w indywidualnej sprawie wyznaczają zatem zarzuty skargi. Zarzuty te w niniejszej sprawie koncentrowały się na dopuszczeniu się przez organ błędnej wykładni art. 8 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz art. 29a ust. 1 i 6 u.p.t.u., a także naruszenia art. 14b§3, art. 14c§1, art. 120, art. 121§1 w zw. z art. 14h O.p. w kontekście przedstawionego we wniosku o interpretację stanu faktycznego. Będąc związany granicami skargi, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona interpretacja indywidualna narusza prawo w stopniu powodującym konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego. W niniejszej sprawie istota sporu dotyczy wykładni art. 29a ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 1 u.p.t.u. co do skutków podatkowych, na gruncie podatku od towarów i usług, rekompensaty przekazanej przez gminę na rzecz skarżącej, na postawie ,,umowy powierzenia". Stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Zgodnie z art. 8 ust. 1 tej ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (...). Z ostatniej regulacji wynika, że definicja świadczenia usług ma charakter dopełniający definicję dostawy towarów i jest wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji wykonywanych przez podatników w ramach ich działalności gospodarczej. Przez świadczenie należy zatem rozumieć każde zachowanie na rzecz innego podmiotu. Warunkiem uznania danego świadczenia za odpłatne, jest istnienie stosunku prawnego pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Innymi słowy musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą a przekazanym w zamian za nią wynagrodzeniem. Powyższe oznacza, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. W konsekwencji opodatkowanym świadczeniem usług jest każda transakcja podatnika w ramach jego działalności gospodarczej, która nie została wymieniona jako dostawa towarów, przy czym do uznania czynności za usługę konieczne jest istnienie odbiorcy usługi (bezpośredniego beneficjenta). Jak stanowi art. 29a ust. 1 u.p.t.u. podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2-5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika. Regulacja zawarta w art. 29a ust. 1 u.p.t.u. jest odzwierciedleniem przepisu art. 73 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. z 2006r., L 347, s. 1 - dalej w skrócie: "Dyrektywa 2006/112/WE), zgodnie z którym - w odniesieniu do dostaw towarów i świadczenia usług innych niż te, o których mowa w art. 74-77 - podstawa opodatkowania obejmuje wszystko, co stanowi zapłatę otrzymaną lub którą dostawca lub usługodawca otrzyma w zamian za dostawę towarów lub świadczenie usług, od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z subwencjami związanymi bezpośrednio z ceną takiej dostawy lub świadczenia. Wobec powyższego dla określenia, czy dane dotacje (subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze) są, czy też nie są opodatkowane, kluczowe są szczegółowe warunki ich przyznawania, określające cele realizowanego dofinansowania w określonej formie. Z powołanych przepisów u.p.t.u. wynika, że w sytuacji gdy podatnik, w związku z konkretną dostawą towarów lub świadczeniem usług, otrzymuje dofinansowanie (dotację, subwencję), stanowiące dopłatę do ceny towaru lub usługi, tego rodzaju dofinansowanie stanowi obok ceny, uzupełniający element podstawy opodatkowania z tytułu danej dostawy lub świadczenia. Kryterium uznania dotacji/dopłaty za zwiększającą obrót stanowi więc stwierdzenie, że dotacja/dopłata dokonywana jest w celu sfinansowania konkretnej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. A contrario dotacje niedające się powiązać z konkretnymi czynnościami, podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, nie stanowią obrotu w rozumieniu art. 29a ust. 1 u.p.t.u., co oznacza, że nie zwiększają podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie TSUE. Z wyroku TSUE z dnia 22 listopada 2001r., w sprawie o sygn. C-184/00 Office des produits wallons ASBL (ECLI:EU:C:2001:629), wynika bowiem, że sam tylko fakt, iż dotacja (czy inny sposób dofinansowania) wpływa na ostateczną cenę świadczenia (co niemal zawsze ma miejsce), nie może być decydujący dla uznania, że dotacja ta powinna zwiększać podstawę opodatkowania. Jednocześnie wyjaśniono, że do uznania dotacji (subwencji itp.) za zwiększającą podstawę opodatkowania konieczne jest stwierdzenie, że dotacja ta jest dokonywana w celu sfinansowania konkretnej czynności opodatkowanej (dostawy towarów lub świadczenia usług). Reasumując, TSUE opowiedział się za takim rozumieniem przepisów, iż opodatkowanie następowało tylko w stosunku do takich dotacji, czy innych form dofinansowania, które odpowiadają całości lub części wynagrodzenia z tytułu takiej czynności. Dotacja powinna być zatem związana z konkretną, oznaczoną dostawą albo usługą. Mając na uwadze powyższe za zasadne uznać należy zarzuty skargi, wskazujące na błędną wykładnię art. 29a ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 1 i art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. w zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Zdaniem Sądu rację należy przyznać stronie, że rekompensata, którą spółka otrzymuje lub będzie otrzymywać od gminy, w związku z zawartą umową wykonawczą, nie będzie miała bezpośredniego wpływu na cenę świadczonych usług. Z treści wniosku wynika jednoznacznie, że rekompensata roczna stanowi przysporzenie zgodnie z Decyzją Komisji Europejskiej z dnia 20 grudnia 2011r., po wtóre jest to świadczenie w celu pokrycia straty finansowej i dotyczy wyłącznie kosztów realizacji zadań powierzonych przez gminę. Zdaniem Sądu w zaskarżonej interpretacji w niedostatecznym stopniu uwzględniono powyższe okoliczności, jak również to, że skarżąca spółka nie działa w istocie w warunkach komercyjnych, a wyłącznym (jedynym) udziałowcem w spółce jest gmina. Skoro sporna rekompensata ma za zadanie pokryć stratę finansową, w sytuacji, gdy koszty realizacji zadań powierzonych przez gminę zadań publicznych są wyższe od przychodów osiąganych przez spółkę z tego tytułu, to nie sposób przypisać jej do konkretnej czynności/usługi świadczonej przez skarżącą na rzecz opisanych we wniosku odbiorców, a nie na rzecz gminy. Organ interpretacyjny nie wyjaśnił w przekonywujący sposób, na czym polega bezpośredni wpływ rekompensaty na cenę usług dotyczących kultury fizycznej, ale nie wolnorynkowych. W ocenie Sądu powyższy wpływ na cenę usług w niniejszej sprawie jest w istocie wykluczony, w sytuacji gdy rekompensata liczona jest jako różnica między kosztami a przychodami i pokrywa ona wyłącznie część kosztów realizacji zadań powierzonych przez gminę w zakresie, który nie znalazł pokrycia w uzyskanych przychodach (z zapewnieniem tzw. rozsądnego zysku). W tym stanie rzeczy uzasadniony jest wniosek, że rekompensata roczna nie może mieć wpływu na cenę świadczonych przez stronę usług, co konsekwentnie podnosi strona skarżąca. Co więcej, udzielana spółce rekompensata nie może przekroczyć maksymalnych kwot skalkulowanych na podstawie ww. decyzji. Sąd zauważa, że spółka zobowiązała się w ,,umowie powierzenia" do realizacji zadań powierzonych, czyli do świadczenia usług polegających na wykonywaniu zadań własnych gminy w zakresie gospodarki odpadami komunalnymi a nie gmina. Z treści wniosku wynika, że skarżąca otrzyma rekompensatę w formie dokapitalizowania oraz płatności miesięczne w oparciu o Prognozy Rekompensaty rocznej. Ustalając ceny usług, spółka nie wie czy otrzyma rekompensatę, ani tym bardziej nie zna jej ostatecznej wysokości (możliwa jest bowiem nadwyżka ale i niedobór rekompensaty) zatem rekompensata nie ma bezpośredniego wpływu na ceny poszczególnych usług. Zdaniem Sądu, w przypadku braku odpłatności, nie można rekompensacie w ogóle przypisać cech ekwiwalentności, co wyklucza powstanie obrotu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Powyższe wzmacnia zasadność stanowiska strony skarżącej, że sporna rekompensata ma charakter ogólny, a jej celem jest dotowanie działalności spółki. Spółka konsekwentnie bowiem podkreśla, że rekompensata, którą otrzymuje od gminy służy jedynie wyrównaniu kosztów, stanowi dopłatę do nich i nie może przekroczyć limitu przewidzianego w opisanej umowie powierzenia. Sąd zwraca uwagę, że podobne zagadnienie prawne, jak w niniejszej sprawie, dotyczące wykładni art. 29a ust. 1 u.p.t.u. w zw. z art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE było przedmiotem analizy w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz w wyrokach TSUE, np. we wspomnianej sprawie o sygn. C-184/00, C-353/00 (por. wyroki NSA z dnia: 29 listopada 2024r., o sygn. akt I FSK 1141/22; 17 stycznia 2023r., o sygn. akt I FSK 780/19; 28 marca 2023r., o sygn. akt I FSK 974/22 i powołane w nich wyroki, których dostępna jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Z powyższych orzeczeń wynika, że: (1) kluczowa dla uznania kwoty otrzymanego przez podatnika dofinansowania za składnik podstawy opodatkowania z tytułu dokonanej dostawy towarów lub świadczenia usług jest możliwość jednoznacznego przyporządkowania kwoty dofinansowania do konkretnej transakcji. Z okoliczności faktycznych transakcji musi wynikać, że dofinansowanie zostało udzielone przez podmiot trzeci jako część wynagrodzenia podatnika z tytułu konkretnej transakcji. W przypadku gdy taki bezpośredni związek nie istnieje należy uznać, że otrzymane przez podatnika dofinansowanie prowadzonej przez niego działalności nie powinno być uwzględniane w podstawie opodatkowania podatkiem od towarów i usług, nawet, jeśli dzięki opodatkowaniu efektywnie podatnik jest w stanie obniżyć cenę oferowanych towarów lub usług; (2) rekompensaty za świadczone usługi użyteczności publicznej, nie mogą być uznane za dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze, zaliczane do podstawy opodatkowania, o której mowa art. 29a ust. 1 u.p.t.u. Rekompensaty te nie mają bowiem bezpośredniego wpływu na ceny za usługi świadczone przez spółkę (np. ceny za bilet wstępu na basen, czy na lodowisko, wynajem toru, czy basenu, wynajem kręgielni, kortu tenisowego czy lodowiska). Celem rekompensat ma być przede wszystkim pokrycie strat związanych z tego rodzaju działalnością (ewentualnie uzyskanie rozsądnego zysku) i umożliwienie jej prowadzenia w tego rodzaju sytuacji. Także sposób przyznania tych rekompensat wskazuje, że stanowią one dopłatę o charakterze podmiotowym związaną z kosztami funkcjonowania spółki w zakresie, w jakim świadczy przewozy o charakterze użyteczności publicznej, a nie z cenami usług przewozowych, na które rekompensata nie oddziałuje. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę akceptuje i podziela stanowisko wyrażone w powołanym powyżej orzecznictwie. Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy należy zwrócić uwagę, że sposób przyjąć, że rekompensata ma wpływ na cenę usług świadczonych przez spółkę i na postawie art. 29a ust. 1 u.p.t.u. stanowi podstawę opodatkowania VAT. W okolicznościach analizowanej sprawy, nie da się powiązać spornej rekompensaty z konkretnymi czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i nie jest ona uzależniona od ilości i wartości świadczonych usług, a tym samym nie może stanowić obrotu w rozumieniu art. 29a ust. 1 u.p.t.u. Jak wspomniano skarżąca jest podmiotem ściśle powiązanym z gminą, która jest jej wyłącznym udziałowcem, zatem spółka nie działa na zasadach komercyjnych, a przez rekompensaty gmina partycypuje w kosztach działalności skarżącej, stanowiącej realizację zadań publicznych. Istotnym jest, że przy przyznaniu rekompensaty uwzględniane są koszty działalności spółki, a nie wartość konkretnie świadczonych usług. Celem rekompensaty rocznej ma być przede wszystkim wyrównanie kosztów związanych z wykonywaniem usług publicznych. Zdaniem Sądu organ interpretacyjny nie dostrzegł w wystarczającym stopniu, że adresatem usług świadczonych przez spółkę nie jest gmina, ale społeczność - odbiorcy usług, czyli podmioty uprawnione do korzystania z usług (mieszkańcy, szkoły i inne instytucje). Wprawdzie pomiędzy spółką a gminą istnieje ,,umowa powierzenia" jednakże bezpośrednim beneficjentem usług jest co do zasady członek lokalnej społeczności, a więc spółka świadczy usługi na rzecz mieszkańców gminy w zakresie gospodarki odpadami komunalnymi. Zdaniem Sądu, rekompensata nie jest dopłatą do ceny świadczonych usług z dziedziny kultury fizycznej i sportu, a w konsekwencji nie ma wpływu na cenę świadczonych usług. Rekompensata nie jest też świadczeniem o charakterze ekwiwalentnym i wzajemnym między spółką a gminą. Uwzględniając powyższe Sąd stoi na stanowisku, że wypłacona skarżącej rekompensata nie stanowi wynagrodzenia za świadczone usługi użyteczności publicznej. Wbrew wywodom zawartym w zaskarżonej interpretacji w okolicznościach przedstawionego zdarzenia przyszłego nie mamy do czynienia z transakcją ekwiwalentną, czyli świadczeniem w zamian za wynagrodzenie. W zaskarżonej interpretacji nie wykazano, a tego wymaga art. 29a ust. 1 u.p.t.u., że zachodzi bezpośredni wpływ rekompensaty na cenę usług świadczonych przez skarżącą. Innymi słowy nie przedstawiono argumentów wskazujących na możliwość zidentyfikowania ekonomicznej i wyraźnej zależności pomiędzy sporną rekompensatą a ostateczną wartością - ceną wykonanych usług, co pozwala przyjąć, że taka możliwość nie istnieje. Reasumując, zdaniem Sądu, na uwzględnienie zasługuje pogląd skarżącej, że otrzymana od gminy rekompensata nie wypełnia dyspozycji art. 29a ust. 1 u.p.t.u., a tym samym nie podlega opodatkowaniu. Wobec powyższego spornej rekompensaty, która ma na celu dofinansowanie ogólnych kosztów działalności, nie da się powiązać z konkretnymi czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, co więcej nie jest uzależniona od ilości i wartości świadczonych usług, a tym samym nie stanowi obrotu, w rozumieniu art. 29 ust. 1 u.p.t.u. Wobec powyższego zarzuty opisane w petitum skargi dotyczące obrazy prawa materialnego przepisów u.p.t.u. uznano za zasadne. Ponownie rozpoznając wniosek spółki o udzielenie interpretacji indywidualnej organ uwzględni ocenę prawną zawartą w uzasadnieniu niniejszego wyroku i dokona prawidłowej wykładni art. 29a ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 i w zw. z art. 8 ust. 1 u.p.t.u., na tle przedstawionego przez spółkę stanu faktycznego. Odnosząc się do powołanego w skardze złożonej do Sądu wyroku TSUE z dnia 8 maja 2025r. w sprawie o sygn. C-615/23, dotyczącego wykładni Dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej i wątpliwości dotyczących opodatkowania VAT rekompensaty, wypłacanej przez jednostkę samorządu terytorialnego w kontekście włączenia do podstawy opodatkowania VAT, Sąd zauważa, że wprawdzie sprawa dotyczy usług transportu publicznego, jednak uwzględniając znaczne podobieństwo analizowanych zagadnień prawnopodatkowych wskazane będzie rozważenie przez organ interpretacyjny odniesienia się do wspomnianego orzeczenia w sprawie o sygn. C-615/23, w zakresie niezbędnym do okoliczności niniejszej sprawy. Natomiast niezasadny jest zarzut naruszenia art. 120 i art. 121 w zw. z art. 14h O.p. Organ wydając zaskarżoną interpretację indywidualną działał w ramach ustawowego upoważnienia, na podstawie przepisów prawa, natomiast wyrażenie przez organ odmiennej oceny, nie oznacza jednocześnie naruszenia wynikających z tych przepisów zasad legalizmu, czy prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie. W konkluzji należało uznać za zasadne zarzuty skargi w przedmiocie naruszenia przez organ interpretacyjny zarówno wskazanych przepisów postępowania, jak i prawa materialnego. Przy ponownym rozpatrzeniu wniosku o wydanie interpretacji prawa podatkowego (art. 153 p.p.s.a.) organ winien zatem dokonać oceny przedstawionego przez Skarżącą zdarzenia przyszłego wynikającego bezpośrednio z tego wniosku, z uwzględnieniem oceny prawnej wyrażonej w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia Sądu, dotyczącej prawidłowej wykładni art. 29a ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 1 i art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. w kontekście przedstawionego we wniosku stanu faktycznego oraz ze szczególnym uwzględnieniem wyroku TSUE z dnia 8 maja 2025r. w sprawie o sygn. C-615/23, Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 146§1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną. O kosztach postępowania Sąd orzekł zgodnie z art. 200, z art. 205§2 i 4 w zw z art. 209 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę 697,00 zł składają się: uiszczony wpis od skargi w kwocie 200,00 zł, wynagrodzenie pełnomocnika adwokata w kwocie 480,00 zł ustalone w oparciu o §14ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jedn. Dz. U z 2023r. poz. 1964) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17,00 zł.