I SA/Kr 1450/16

Kraków, dnia 18 maja 2017r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Głowacki po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2017r. na posiedzeniu niejawnym wniosku O. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi O. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 14.10 2016r., nr [...], w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

W niniejszej sprawie strona skarżąca zawarła w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia z uwagi na fakt, że dalsze prowadzenie postępowania egzekucyjnego może spowodować skutki dla strony, które będą zbyt trudne do odwrócenia. W szczególności wskazano, że z uwagi na ciężką sytuację finansową spółki prowadzenie postępowania egzekucyjnego może bezpośrednio przyczynić się do zakończenia przez nią działalności. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Z treści art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", wynika, że sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się przy tym, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy tylko aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy zachowania lub zakazy określonego zachowania (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. Tadeusza Wosia, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 295 – 296). Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji (postanowień) unormowana przepisem art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczy więc tylko takich sytuacji, w których akt organu administracyjnego nakłada na stronę określone obowiązki i kiedy wykonanie rozstrzygnięcia organu może spowodować wystąpienie po stronie skarżącego znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 8 listopada 2007 r., sygn. akt I SA/Wr 1534/05). Wydając zaskarżone postanowienie Dyrektor Izby Skarbowej (podobnie jak organ I instancji) dokonał jedynie oceny zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. W drodze zaskarżonego postanowienia nie zostały nałożone na stronę skarżącą żadne obowiązki. Postanowienie to nie nosi zatem znamion wykonalności, nie ma więc możliwości wstrzymania jego wykonania. W konsekwencji, wniosek spółki o wstrzymanie wykonania postanowienia będącego przedmiotem zaskarżenia nie może być uwzględniony. Mając na uwadze w/w. okoliczności, orzeczono jak w sentencji postanowienia na zasadzie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.