I SA/Kr 125/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Klimek po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. Sp. k. w K. na decyzję Naczelnika Małopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Krakowie z dnia 12 grudnia 2023 r. nr 358000-COP3.4103.12.2023 w przedmiocie podatku od towarów i usług za IV kwartał 2019 r. i I kwartał 2020 r. postanawia: odrzucić skargę.

A. Sp. z o.o. Sp. k. w K. (dalej: Skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Naczelnika Małopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Krakowie z dnia 12 grudnia 2023 r. nr 358000-COP3.4103.12.2023 w przedmiocie podatku od towarów i usług za IV kwartał 2019 r. i I kwartał 2020 r. Zarządzeniem starszego referendarza sądowego z 12 lutego 2024 r., Skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez: przedłożenie odpisu z KRS: A. Sp. z o.o. Sp. k. w K. oraz A.1 sp. z o.o. na okoliczność wykazania osób uprawnionych do reprezentowania strony skarżącej – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Zarządzeniem Przewodniczego Wydziału z 15 lutego 2024 r., Skarżąca została wezwana do uiszczenia należnego od wniesionej skargi wpisu sądowego w kwocie 2000 zł, tj. w wysokości określonej w § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r., poz. 535). Dla dokonania powyższych czynności wyznaczony został siedmiodniowy termin - liczony od dnia doręczenia odpisu zarządzenia - pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis ww. zarządzeń został wysłany do Skarżącej listem poleconym za potwierdzeniem odbioru w dniu 26 lutego 2024 r. Pomimo tego, że przesyłka była dwukrotnie awizowana – pierwsze awizo z 1 marca 204 r., powtórne awizo z 11 marca 2024 r. – nie została podjęta i zwrócona w dniu 19 marca 2024 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zdaniem Sądu przesyłkę awizowano w sposób prawidłowy, a tym samym należało uznać ją za doręczoną z upływem 15 marca 2024 r. (art. 73 § 4 p.p.s.a.). W wyznaczonym terminie Skarżąca nie udzieliła odpowiedzi na powyższe wezwania. Z zapisku urzędowego sporządzonego w dniu 9 kwietnia 2024 r. wynika, że do dnia 9 kwietnia 2024 r. Skarżąca nie uiściła należnego wpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem czy skarga została wniesiona z zachowaniem wszelkich wymogów formalnych przewidzianych przez przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej "p.p.s.a."). Zgodnie z treścią art. 28 § 1 p.p.s.a., osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Przy czym, przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28 p.p.s.a., mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 29 p.p.s.a.). Właściwe zastosowanie tych przepisów daję sądowi administracyjnemu pewność, że dana osoba jest rzeczywiście upoważniona do dokonania konkretnej czynności oraz stanowi gwarancję dla strony należytej reprezentacji w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Jeżeli zatem stroną skarżącą jest osoba prawna lub jednostka organizacyjna mająca zdolność sądową, tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, to do skargi należy dołączyć również dokumenty pozwalające na ustalenie, czy osoby wnoszące skargę były upoważnione do dokonania tej czynności w jej imieniu. Istotą takiego dokumentu jest wskazanie (określenie) podmiotu umocowanego do reprezentacji. W sytuacji gdy osoba prawna jest reprezentowana przez ustanowionego w sprawie pełnomocnika, to na pełnomocniku wnoszącym skargę spoczywa obowiązek dołączenia do niej zarówno dokumentu pełnomocnictwa, jak i dokumentu, z którego będzie wynikał podmiot umocowany do udzielenia w imieniu osoby prawnej pełnomocnictwa (por. postanowienie NSA z 10 grudnia 2013 r., II GZ 707/13, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowane jest stanowisko zgodnie z którym, złożenie pełnomocnictwa - bez wykazania stosownym dokumentem, że udzieliła go osoba umocowana do reprezentowania strony - nie wypełnia warunków formalnych umożliwiających nadanie skardze prawidłowego biegu (zob. postanowienie NSA z 15 maja 2014 r., II FSK 949/14, CBOSA). W praktyce orzeczniczej sądów administracyjnych przejęto, że dokument ten powinien być zgodny z prawem i autentyczny. W przypadku spółki handlowej uznaje się, że jest to odpis z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Zgodnie z art. 39 pkt 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2023 r., poz. 685) w dziale 2 rejestru przedsiębiorców zamieszcza się następujące dane: oznaczenie organu uprawnionego do reprezentowania podmiotu oraz osób wchodzących w jego skład, ze wskazaniem sposobu reprezentacji, a w przypadku gdy w spółkach osobowych nie ma takiego organu – wskazanie wspólników uprawnionych do reprezentowania spółki, a także sposobu reprezentacji; w przypadku oddziałów przedsiębiorców zagranicznych, głównych oddziałów zagranicznych zakładów ubezpieczeń oraz głównych oddziałów zagranicznych zakładów reasekuracji dane te podlegają ujawnieniu co do przedsiębiorców zagranicznych, zagranicznych zakładów ubezpieczeń i zagranicznych zakładów reasekuracji, odpowiednio z uwzględnieniem odmienności struktury ich organów. Brak tego rodzaju dokumentu stanowi brak formalny skargi, który podlega uzupełnieniu w trybie przewidzianym w art. art. 49 § 1 p.p.s.a. (por. np. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2006 r., II FSK 581/05; postanowienie NSA z 26 września 2013 r., I GSK 1346/13, CBOSA). Przepis ten stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku skargi rodzaj rygoru ustawodawca określił w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Dodatkowo wskazać należy, że rejestr KRS jest jawny, jednak nie oznacza to, że Sąd może zastępować strony i uzupełniać za nie braki formalne składanych pism, bowiem są to czynności procesowe stron, ich pełnomocników, przedstawicieli, które nie mogą być podejmowane przez inne podmioty (por. postanowienia NSA z: 11 grudnia 2012 r., II GSK 1731/12; 12 lutego 2015 r., II GSK 69/15; 8 listopada 2016 r., II FZ 716/16, CBOSA). Z kolei stosownie do art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądami administracyjnymi w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi, zgodnie z § 2 powołanego przepisu są: skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Natomiast w myśl przepisu art. 220 § 1 p.p.s.a. zdanie pierwsze, sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Do opłat sądowych zaliczamy natomiast wpis i opłatę kancelaryjną, które można uiszczać w kasie właściwego sądu, albo na rachunek bankowy tego sądu. Jak zaś jak wynika z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Mając przedstawione regulacje prawne na uwadze, zarządzeniami z 12 lutego 2024 r i 15 lutego 2024 r., Skarżąca została wezwana do usunięcia stwierdzonych braków formalnych skargi oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi – w terminie 7 dni. Pomimo upływu zakreślonego terminu, Skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi jak również nie uiściła należnego wpisu sądowego. W niniejszej sprawie wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi przesłano listem poleconym, na adres Skarżącej wskazany w skardze. Przesyłka ta została uznana za skutecznie doręczoną w trybie wynikającym z art. 73 p.p.s.a. Zgodnie z § 1 ww. przepisu, w razie niemożliwości doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (art. 73 § 2 p.p.s.a.). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia do złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 3 p.p.s.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (art. 73 § 4 p.p.s.a.). W świetle powyższych uregulowań uznać należy, że doręczenie odpisu zarządzenia wzywającego do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz do uiszczenia wpisu od skargi, po uprzednim awizowaniu przesyłki w dniach 1 marca 2024 r. i 11 marca 2024 r. i jej zwrocie, nastąpiło z dniem 15 marca 2024 r. Bieg czternastodniowego terminu, o którym mowa w art. 73 § 1 p.p.s.a., rozpoczął się bowiem z dniem pozostawienia pierwszego powiadomienia. Zatem termin do usunięcia stwierdzonych braków formalnych skargi oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, upłynął bezskutecznie z dniem 22 marca 2024 r. W tym stanie rzeczy, bezspornym jest, że przedmiotowa skarga jest obarczona brakami uniemożliwiającymi jej rozpoznanie w ramach postępowania sądowego. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 oraz art. 220 § 3 w zw. z art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.