I SA/Kr 1222/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Zięba po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2020r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. D. na decyzję Inne z dnia [...] sierpnia 2019r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2019r. postanawia: odrzucić skargę.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie P. D. zakwestionował decyzję Inne z dnia 8 sierpnia 2019r., nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2019r. Na skutek zarządzenia referendarza sądowego z dnia 4 listopada 2019r., pismem z dnia 6 listopada 2019r., wezwano skarżącego pod rygorem odrzucenia skargi, do uzupełnienia jej braków formalnych w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, przez: wskazanie numeru PESEL oraz podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Opisane wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 12 listopada 2019r. (zwrotne potwierdzenie odbioru karta nr 14 akt sądowych). Siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków skargi, upływał w dniu 19 listopada 2019r., jednak do dnia wydania przedmiotowego postanowienia nie zostały one uzupełnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a."). Oceniając dopuszczalność wniesionej skargi wskazać należy, że zawierała ona m.in. brak formalny w postaci niepodania numeru PESEL skarżącego. Obowiązek w tym zakresie wprowadza art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a., w którym wymieniono enumeratywnie elementy pierwszego pisma wnoszonego do sądu (w tym skargi), wśród których znalazł się numer PESEL strony skarżącej będącej osobą fizyczną. Ponadto, stosownie do treści art. 215 § 1 p.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Jak z powyższego wynika, wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia w skardze wszczynającej postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, jest konieczne do nadania skardze prawidłowego biegu. Nieoznaczenie tej wartości uniemożliwia bowiem pobranie należnego wpisu od skargi (art. 220 § 1 p.p.s.a.). Niewskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia, jak tego wymaga art. 215 § 1 p.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, podlegającym usunięciu w trybie przewidzianym w art. 49 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zauważyć przy tym należy, że stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. skarga, której braki nie zostały usunięte w terminie, podlega odrzuceniu. W rozpoznawanej sprawie, wezwanie w przedmiocie uzupełnienia braków skargi przez podanie numeru PESEL skarżącego, jak również podanie wartości przedmiotu zaskarżenia zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 12 listopada 2019r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się na karcie nr 14 akt sądowych, zatem siedmiodniowy termin na uzupełnienie ww. braków upłynął w dniu 19 listopada 2019r., jednak do dnia wydania przedmiotowego postanowienia, ww. braki nie zostały uzupełnione. W konsekwencji, w okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy, pomimo skutecznego doręczenia skarżącemu wezwania do usunięcia braków skargi w postaci wskazania numeru PESEL oraz podania wartości przedmiotu zaskarżenia wraz z zakreśleniem terminu i stosownym pouczeniem, skarżący nie usunął braków formalnych skargi w wymaganym terminie. Wobec powyższego nie jest możliwe nadanie skardze dalszego biegu. Skargę tę należało zatem odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a.