I SA/Kr 1199/16

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - Monika Rudzka po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adw. M.S. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi W.K. na postanowienia Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 19 września 2016 r., Nr: [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania p o s t a n a w i a przyznać na rzecz adwokata M.S. wykonującego zawód w Kancelarii Adwokackiej, ul. [...] od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie kwotę 442,80 zł (słownie: czterysta czterdzieści dwa złote, osiemdziesiąt groszy) zawierającą podatek od towarów i usług w wysokości 82,80 zł (słownie: osiemdziesiąt dwa złote, osiemdziesiąt groszy), stanowiącą wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu

Postanowieniami Starszego Referendarza Sądowego WSA w Krakowie z dnia 27 stycznia 2017 roku w sprawach o sygn. I SA/Kr 1199/16, I SA/Kr 1200/16 i I SA/Kr 1201/16 przyznane zostało skarżącemu W.K. prawo pomocy w zakresie obejmującym m. in. ustanowienie adwokata z urzędu. Na tej podstawie Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej zarządzeniami z dnia 8 lutego 2017 roku Nr: [....] wyznaczył dla skarżącego pełnomocnika w osobie adwokata M.S.. Postanowieniem z dnia 30 marca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie połączył sprawy o sygnaturach od I SA/Kr 1199/16 do I SA/Kr 1201/16 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. I SA/Kr 1199/16, a następnie wyrokiem z dnia 30 marca 2017 roku skargi W.K. oddalił. W dniu 19 czerwca 2017 roku do tut. Sądu wpłynęła opinia pełnomocnika z urzędu z dnia 12 czerwca 2017 roku stwierdzająca brak podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego od orzeczenia Sądu I instancji, w której zawarty został wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa udzielonego z urzędu (w tym sporządzenia i podpisania przedmiotowej opinii) według norm przepisanych wraz z oświadczeniem, że koszty te nie zostały pokryte w całości, ani w części. Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Od dnia 2 listopada 2016 roku szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714). Zgodnie z brzmieniem § 22 tego rozporządzenia do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Zatem do oceny wniosku w niniejszej sprawie zastosowanie znajdą przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801, dalej: rozporządzenie). Stosownie do treści § 4 ust. 1 rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy adwokata oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu, wartości przedmiotu sprawy, wkładu pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności (§ 4 ust. 1 rozporządzenia). W myśl § 21 ust. 1 pkt 2 lit "b" rozporządzenia opłaty maksymalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynoszą 50% opłaty maksymalnej określonej w pkt 1, nie mniej niż 240 zł. Opłata maksymalna "w innej sprawie" wynosi 480 zł zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia, zatem za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej opłata maksymalna wynosi 240 zł (480 zł x 50% = 240 zł). Mając na uwadze treść przywołanych unormowań, stopień zawiłości sprawy oraz nakład pracy pełnomocnika w niniejszej sprawie zasadnym jest przyznanie pełnomocnikowi wynagrodzenia w wysokości 1/2 opłaty maksymalnej (240 zł x 1/2 = 120 zł). Z uwagi na fakt połączenia do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia trzech spraw, przedmiotową opłatę należało zwielokrotnić do kwoty 360 zł (120 zł x 3 = 360 zł). Opłata ta została podwyższona o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług w myśl § 4 ust. 3 rozporządzenia (360 zł x 23% = 82,80 zł). Stawka podatku od towarów i usług została przyjęta na podstawie art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 710 ze zm.). W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 w zw. z art. 250 § 1 p.p.s.a.