I SA/Kr 1106/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Dąbek po rozpoznaniu dniu 27 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 11 września 2023 r. nr SKO.Pod/4140/731/2023 w przedmiocie zmiany decyzji ustalającej podatek od nieruchomości za 2023 r. postanawia: 1. odrzucić zażalenie na zarządzenie z dnia 29 listopada 2024 r. wzywające do wykonania zarządzenia o uiszczeniu wpisu od skargi; 2. odrzucić skargę.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I WSA w Krakowie z 12 grudnia 2023 r. K.G. (dalej: Skarżący) został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 zł od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 11 września 2023 r. nr SKO.Pod/4140/731/2023 w przedmiocie zmiany decyzji ustalającej podatek od nieruchomości za 2023 r. Jako podstawę prawną zarządzenia wskazano art. 220 § 1 oraz § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 - dalej: p.p.s.a.) oraz § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r. poz. 535, dalej: rozporządzenie). Pismem z 31 stycznia 2024 r. Skarżący złożył m.in. wniosek o zwolnienie go z wszelkich opłat sądowych i przyznanie profesjonalnego pełnomocnika z urzędu, który postanowieniem starszego referendarza sądowego WSA w Krakowie (sygn. akt I SPP/Kr 25/24) z 27 czerwca 2024 r. został oddalony. Postanowienie oddalające wniosek w przedmiocie prawa pomocy zostało utrzymane w mocy postanowieniem WSA w Krakowie z 9 października 2024 r. Na podstawie zarządzenia z 29 listopada 2024 r. Przewodniczącego Wydziału I WSA w Krakowie Skarżący został wezwany pismem z 13 stycznia 2025 r. do wykonania prawomocnego zarządzenia z 12 grudnia 2023 r., tj. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie o wpis zostało doręczone Skarżącemu 31 stycznia 2025 r. Pismem z 7 lutego 2025 r. Skarżący "(...) W związku z otrzymaniem 31.01.2025r. (...) Zarządzeń (...) " złożył zażalenie na powyższe zarządzenie i zwolnienie go z wszelkich opłat sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zażalenie z 7 lutego 2025 r. podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Wyjątkiem jest między innymi sytuacja, gdy wezwanie dotyczy uiszczenia wpisu od skargi. W razie niewykonania takiego zarządzenia, skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Tymczasem ponowne wezwanie do uiszczenia wpisu, nie stanowi zarządzenia, o którym mowa w art. 220 § 1 p.p.s.a., lecz jest wezwaniem do wykonania prawomocnego już zarządzenia w tym przedmiocie (por. postanowienie WSA w Krakowie z 25 października 2024 r., sygn. akt II SA/Kr 1250/23 – dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 227 § 1 p.p.s.a. zażalenie przysługuje na zarządzenie przewodniczącego oraz postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie kosztów sądowych, jeżeli strona nie składa środka odwoławczego co do istoty sprawy. Zarządzenie przewodniczącego ponownie wzywające do uiszczenia wpisu od skargi nie jest również – co wynika z cytowanego przepisu – zarządzeniem w przedmiocie kosztów sądowych w rozumieniu art. 227 § 1 p.p.s.a. Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje zatem środka zaskarżenia od zarządzenia wzywającego do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego. W świetle powyższego zażalenie Skarżącego na zarządzenie z 29 listopada 2024 r. wzywające do wykonania zarządzenia o uiszczeniu wpisu – jako niedopuszczalne – podlegało odrzuceniu na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 oraz art. 198 p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt 1 postanowienia. Z kolei w pkt 2 orzeczono o odrzuceniu nieopłaconej w przedmiotowej sprawie skargi, za podstawę przyjmując art. 220 § 3 p.p.s.a. Na podstawie tego przepisu skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Skarżący został wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia z 12 grudnia 2023 r., tj. uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 200 zł w terminie 7 dni od doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało doręczone Skarżącemu 31 stycznia 2025 r., a więc termin do opłacenia skargi upływał z dniem 7 lutego 2025 r. Wobec braku uiszczenia stosownej kwoty na rachunek Sądu, skargę w przedmiotowej sprawie należało więc odrzucić. Skarżący złożył wprawdzie wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, ale jest to już kolejny wniosek tego typu w sprawie (pierwszy został prawomocnie oddalony), który jednak nie zawiera żadnych konkretnych danych o zmianie sytuacji majątkowej Skarżącego. Jeżeli natomiast w trakcie kolejnego otwarcia biegu terminu do uiszczenia wpisu od skargi strona po raz drugi decyduje się na wdrożenie procedury zmierzającej do uzyskania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, to w przypadku negatywnego rozstrzygnięcia w tym przedmiocie, sąd nie powinien ponownie wzywać do wykonania zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, lecz odrzucić skargę na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. jako nieopłaconą w terminie (por. postanowienie NSA z 29 października 2018 r., sygn. akt I FZ 259/18). Kolejne żądanie przyznania prawa pomocy zgłoszone w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu nie przerywa zatem biegu terminu do uiszczenia opłaty sądowej (por. postanowienie NSA z 18 czerwca 2014 r., sygn. akt II FZ 764/14). Dlatego też Sąd, działając na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., skargę odrzucił.