I SA/Kr 1001/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Bogusław Wolas Sędziowie: WSA Grzegorz Klimek (spr.) WSA Michał Niedźwiedź Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2023 r. sprawy ze skargi A. L. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Krakowie z dnia 15 lipca 2022 r., nr UP-586/2022 w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z dnia 15 lipca 2022r. nr 586/2022 Zakład Ubezpieczeń Społecznych (dalej również jako: ZUS, Organ) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm.; dalej jako k.p.a.), w związku z art. 83 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 1009 z późn. zm.; dalej jako u.s.u.s.) utrzymał w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 28 kwietnia 2022 r. nr 896/2022 odmawiającą A. L. (dalej również jako: Strona, Skarżąca) umorzenia należności z tytułu składek. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. 1. W dniu 28 lutego 2022 r. do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wpłynął wniosek Strony o umorzenie należności z tytułu składek z uwagi na trudną sytuacją materialną oraz zdrowotną. 2. Zakład Ubezpieczeń Społecznych decyzją z dnia 28 kwietnia 2022r. nr 896/2022 odmówił Skarżącej umorzenia należności z tytułu składek. Uzasadniając swoje stanowisko Organ wyjaśnił, że odmowa umorzenia składek wynikała z faktu, że nie wystąpiła w sposób bezsporny żadna z przesłanek uzasadniających uznanie należności za całkowicie nieściągalne w myśl art. 28 ust. 2 u.s.u.s. Strona nie wykazała zgodnie z brzmieniem art. 28 ust. 3a u.s.u.s., że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną spłata należności wiązałaby się z brakiem możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych gospodarstwa domowego. Zdaniem Organu Skarżąca nie wykazała, że powstanie zadłużenia było następstwem szczególnych zdarzeń. Nie wykazała również, że stan zdrowia lub konieczność sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiły Stroną możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności. 3. Pismem z dnia 23 maja 2022 r. Strona wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. W ocenie Skarżącej, zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy na istotny wpływ na wynik na jej rozstrzygnięcie. Podkreśliła, że do akt sprawy przedłożono materiał dowodowy, w tym ze sprawy rozpoznawanej przed Sądem Rejonowym w Krakowie. Powołała się na swoją trudną sytuację materialną i zdrowotną. Podkreśliła że 7 czerwca 2016 r. uległa wypadkowi samochodowemu, wskutek którego doznała obrażeń kręgosłupa, głowy, miała stłuczoną i przeciętną prawą rękę oraz doznała obrażeń neurologicznych. Do chwili obecnej pozostaje pod stałą kontrolą lekarską i jest w stałym leczeniu ponosząc wysokie koszty wizyt lekarskich, specjalistycznych badań, leków oraz rehabilitacji. Ponadto ma zdiagnozowaną nerwicę, lęki napady duszności, a w związku ze stresem pourazowym korzystała z licznych konsultacji psychologicznych oraz psychiatrycznych. Otrzymała zalecenie stosowania silnych leków, po których nie może korzystać z samochodu. Zdaniem Skarżącej, Organ wadliwie uznał, że ma aktywną wierzytelność, której dochodzi w postępowaniu egzekucyjnym, które zakończyło się wobec bezskuteczności egzekucji, a organ zwrócił tytuł wykonawczy z klauzulą. Nie jest w stanie uregulować zaległości składkowych ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki. Zdaniem Skarżącej spełnione zostały przesłanki umorzenia należności z tytułu składek, a organ nie wziął pod uwagę, że przeznaczenie należności na spłatę składek zamiast na leki i rehabilitację skutkowałoby pogorszeniem się jej sytuacji zdrowotnej. Podniosła również, że Organ wadliwie ocenił, że ma dochody aby pokryć wydatki leczenia. Wyjaśniła, że część wydatków finansują jej rodzice. Skarżąca do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przedłożyła postanowienie Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w T. z 25 listopada 2021 r. oraz wyrok Sądu Rejonowego dla Krakowa - Śródmieścia w Krakowie, sygn. akt [...] z 12 sierpnia 2019 r. 4. Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, ZUS wydał opisaną na wstępie decyzję. W uzasadnieniu Organ streścił przebieg dotychczasowego postępowania oraz przytoczył przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie. Wskazał, że w oświadczeniu, które wpłynęło do Organu w dniu 29 marca 2022 r. o stanie rodzinnym i majątkowym oraz sytuacji materialnej osoby fizycznej, która nie prowadzi pełnej księgowości, Skarżąca poinformowała że jest panną; mikroprzedsiębiorcą; uzyskała przychody: w 2019r. - 130.233,29 zł, koszty 105.996,45 zł, dochód 24.236,83 zł, w 2020r. - przychód 41.982,15 zł, koszty 59.177,56 zł, zaliczka na podatek dochodowy 195,00 zł, dochód 3.835,07 zł, w 2021r. - 4.246,02 zł; większość klientów nie realizuje płatności w terminie; firma ma kilku klientów oraz kilku kluczowych dostawców, nie jest w strukturze kapitałowej, grupa kapitałowa nie jest jednym z kluczowych odbiorców, firma nie otrzymała grantów/dotacji; od 1 lipca 2020 r. pracuje na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony w firmie P. w K. i z tego tytułu uzyskuje dochód 3.100,00 zł brutto, 2.363,00 zł netto; nie pobiera świadczenia emerytalno-rentowego, nie posiada dochodów z innych źródeł, nie pobiera zasiłku z pomocy społecznej, korzysta z pomocy rodziców w kwocie 400,00 zł, ponosi stałe miesięczne wydatki związane z utrzymaniem w wysokości 2.000,00 zł, w tym z tytułu: opłat eksploatacyjnych - 500,00 zł, kosztów związanych z leczeniem - 1.500,00 zł; prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe; posiada zobowiązania pieniężne z tytułu podatków w kwocie 6.000,00 zł miesięcznie po 500,00 zł, na powyższe zobowiązanie jest prowadzona egzekucja przez Naczelnika US w Krakowie (została zawarta ugoda); nie posiada nieruchomości, ruchomości oraz praw majątkowych; posiada wierzytelność pieniężną u J. O. ZUS w oparciu o dane wygenerowane z Kompleksowego Systemu Informatycznego ZUS oraz rejestrów centralnych: Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, Centralnej Ewidencji Pojazdów i Bazy Danych Ksiąg Wieczystych, stwierdził że w dniu 1 października 2021 r. Skarżąca zawiesiła działalność gospodarczą, polegającą na transporcie drogowym towarów; od 1 lipca 2020 r. pracuje na podstawie umowy o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy w firmie P. L. w K., gdzie podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne za 3 ostatnie miesiące wyniosły: luty 2022 r. 3.010,00 zł ok. 2.363,56 zł netto, marzec 2022 r. 3.010,00 zł ok. 2.363,56 zł netto, kwiecień 2022 r. 2.147,06 zł - wynagrodzenie za czas niezdolności do pracy finansowane ze środków pracodawcy; skorzystała ze wparcia Tarczy Antykryzysowej: w dniu 12 sierpnia 2020 r. otrzymała pożyczkę warunkowo umorzoną od Prezydenta Miasta w Krakowie w kwocie 5.000,00 zł, została zwolniona z opłacenia składek za miesiące: marzec, kwiecień, maj 2020 r. i nie posiada nieruchomości oraz pojazdów. Powołując się na treść art. 28 ust. 2 i 3 u.s.u.s. Zakład Ubezpieczeń Społecznych wskazał, że przypadki w nim opisane stanowią zamknięty katalog sytuacji, w których można uznać, że występuje całkowita nieściągalność należności z tytułu składek. W toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego ZUS ustalił, że: 1. przesłanka wymieniona w art. 28 ust. 3 pkt 1 u.s.u.s. nie wystąpiła z przyczyn oczywistych; 2. przesłanki określone w art. 28 ust. 3 pkt 2, 4 , 4b i 4c u.s.u.s. nie zachodzą, ponieważ nie pozyskano żadnych dokumentów, z których wynikałoby, że: - sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 oraz art. 361 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003r. - Prawo upadłościowe, - nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym, - nie nastąpiło zaspokojenie należności w umorzonym postępowaniu upadłościowym, - ogłoszono upadłość, o której mowa w części III w tytule V ustawy Prawo upadłościowe; 3. nie zachodzi przesłanka wymieniona w art. 28 ust. 3 pkt 3 u.s.u.s.; 4. przesłanka określona w art. 28 ust. 3 pkt 4a u.s.u.s. nie zachodzi w niniejszej sprawie, ponieważ wysokość nieopłaconych składek, o których umorzenie Wnioskodawca wnosi przekracza kwotę kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym; 5. przesłanka wymieniona w art. 28 ust. 3 pkt 5 u.s.u.s. nie zachodzi, ponieważ Naczelnik Urzędu Skarbowego bądź Komornik Sądowy nie stwierdził braku majątku, z którego można prowadzić egzekucję; 6. przesłanka opisana w art. 28 ust. 3 pkt 6 u.s.u.s. nie zachodzi – nie można stwierdzić, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne, gdyż jest prowadzone postępowanie egzekucyjne przez Dyrektora Oddziału ZUS w Krakowie. W związku z powyższym Organ uznał, że nie zachodzą żadne przesłanki pozwalające na stwierdzenie całkowitej nieściągalności należności z tytułu składek. Uniemożliwia to pozytywne rozstrzygnięcie wniosku w żądanym zakresie na podstawie art. 28 ust. 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Zakład Ubezpieczeń Społecznych podjął również czynności zmierzające do ustalenia, czy w przedmiotowej sprawie występują przesłanki umorzenia określone w art. 28 ust. 3a u.s.u.s. oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne. Organ wyjaśnił, że analiza dokumentacji nie wykazała, że w sprawie zaszły przesłanki umorzenia w postaci poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub nadzwyczajnego zdarzenia, powodującego, że opłacenie należności z tytułu składek mogło pozbawić możliwości dalszego prowadzenia działalności gospodarczej. W przypadku Skarżącej nie zachodzi przesłanka z § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. Decydując się na prowadzenie działalności gospodarczej Skarżąca powinna być świadoma, że dodatkowo zobowiązuje się do opłacenia należnych składek z tego tytułu za każdy miesiąc kalendarzowy w ustawowo określonych terminach. Obowiązek ten istnieje od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności, aż do dnia zaprzestania jej wykonywania, niezależnie od osiąganych przychodów, a nawet w przypadku poniesienia strat, czy pojawiających się w trakcie prowadzenia działalności różnych problemów. Obligatoryjność opłacania składek dotyczy wszystkich płatników składek. Za ryzyko związane z prowadzoną działalnością, jak również negatywnymi skutkami oraz za wszelkie rozliczenia odpowiada podmiot prowadzący działalność. Podejmując się wykonywania działalności gospodarczej Skarżąca wzięła na siebie obowiązek zapoznania się z przepisami prawa i ich respektowania tak, aby nie dochodziło do ich naruszeń. Odnośnie wystąpienia przesłanki dotyczącej stanu zdrowia Organ wskazał, że uwarunkowane jest to nie tylko istnieniem przewlekłej choroby osoby zobowiązanej lub członka jej rodziny, ale także skutkiem choroby w postaci pozbawienia takiej osoby możliwości uzyskania dochodu. ZUS podniósł, że Skarżąca powołała się na swoją sytuację zdrowotną. Wyjaśniła, że w 2016 r. uległa wypadkowi samochodowemu, w którym doznała obrażeń kręgosłupa, głowy miała przeciętą prawą rękę, doznała obrażeń neurologicznych. Z dołączonej do akt sprawy dokumentacji medycznej wynika, że ma zdiagnozowaną nerwicę, napady duszności oraz lęki. Poinformowała, że jest objęta leczeniem specjalistycznym związanym z obrzękiem chłonnym nóg. Jest pod stałą opieką lekarską i ponosi koszty wizyt lekarskich, specjalistycznych badań, leków oraz rehabilitacji. Organ uznał, że powołane problemy z całą pewnością są utrudnieniem w codziennej egzystencji, lecz nie stanowią wystarczającej podstawy do umorzenia należności z tytułu składek. Podstawą umorzenia zaległości nie jest bowiem sam fakt zaistnienia choroby, a jedynie trudny stan majątkowy będący efektem tej choroby. W sytuacji Skarżącej nie można uznać, że taki stan występuję, gdyż obecnie jest zatrudniona na podstawie umowy o pracę w firmie P. L. - od marca br. pobiera wynagrodzenie za czas niezdolności do pracy finansowany ze środków pracodawcy. Ponadto w aktach sprawy brak jest dokumentu potwierdzającego wykluczenie z rynku pracy, np. orzeczenia o niezdolności do pracy. Skarżąca nie powołała się na konieczność sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny. Dlatego w niniejszej sprawie ta przesłanka nie zachodzi. Z kolei przesłanka z § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia nie odnosi się do subiektywnego odczucia dłużnika o dolegliwości z powodu konieczności zapłacenia zaległych składek, lecz oznacza obiektywną, wyjątkową sytuację, która zagraża podstawowemu bytowi zobowiązanego lub jego rodziny. Nie odnosi się więc ona do kłopotów finansowych, z uwagi na to, że każdy człowiek indywidualnie w ramach przysługującej mu samodzielności podejmowania decyzji, organizuje swoje sprawy zawodowe i osobiste. Jak wynika z akt sprawy Skarżąca zawiesiła wykonywanie działalności gospodarczej, co może świadczyć o tym, że upatruje szansę na jej wznowienie, a tym samym pozyskanie środków finansowych, zarówno na własne utrzymanie, jak i spłatę zobowiązań względem ZUS. Dodatkowo Organ zwrócił uwagę, że średniomiesięczny dochód Skarżącej to 2.291,39 zł netto, który kształtuje się na poziomie wyższym od ustalonego przez IPiSS minimum socjalnego w l kwartale 2022 r., które dla jednoosobowego gospodarstwa pracowniczego wynosi 1.392,01 zł. Wydatki które Skarżąca ponosi na utrzymanie w wysokości 2.000,00 zł nie są nadzwyczajnymi kosztami jakie musi ponosić. ZUS nie może umarzać zaległości każdej osobie, która ponosi, podobnie jak ogół społeczeństwa, zwykłe koszty utrzymania. ZUS odnosząc się do zobowiązanie pieniężnego z tytułu podatków w kwocie 6.000,00 zł, które są spłacane w miesięcznej kwocie 500,00 zł stwierdził, że posiadanie innych zobowiązań nie stanowi podstawy do umarzania należności z tytułu składek. Spłata powyższych zobowiązań jest ważna, ale nie powinna pomijać spłaty zadłużenia wobec ZUS. Organ upatruje szansę na wyegzekwowanie należności z uwagi na młody wiek Skarżącej, aktywność zawodową (obecnie pobiera wynagrodzenie za czas niezdolności do pracy finansowany ze środków pracodawcy), brak udowodnionych przeciwskazań zdrowotnych do pracy zarobkowej. ZUS podkreślił, że ocena sytuacji materialnej, rodzinnej i zdrowotnej Skarżącej nie pozwala na stwierdzenie, że wypełnia ona przesłanki określone w rozporządzeniu i stanowi podstawę do umorzenia należności w oparciu o te uregulowania prawne. Podsumowując, Organ nie znalazł podstaw do umorzenia żądanych należności. 5.1. Nie zgadzając się z powyższą decyzją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Skarżąca – reprezentowana przez pełnomocnika – wniosła skargę do sądu administracyjnego, zarzucając: - naruszenie art. 83 ust 4 u.s.u.s. i art. 28 ust. 3a i 3b u.s.u.s, w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne poprzez ich błędną wykładnię i nieuzasadnione uznanie, że nie doszło do okoliczności pozwalających na umorzenie należności składkowych Skarżącej, - że w okolicznościach sprawy nie zostały zbadane wynikające z tej regulacji przesłanki umorzenia należności z tytułu składek, jak również, że wykazała okoliczności uzasadniające stanowisko, że taka dogłębna ocena doprowadziłaby do umorzenia należności, - przeprowadzenie postępowania z naruszeniem przepisów o możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem rozstrzygnięcia. Mając powyższe okoliczności na uwadze, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenie należności składkowych. 5.2. W odpowiedzi na skargę Zakład Ubezpieczeń Społecznych podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje 6.1. Odnosząc się na wstępie do kwestii kognicji Sądu, należy wpierw przywołać art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021r. poz. 137), stosownie do którego sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Normatywnym potwierdzeniem sprawowania przez sądy administracyjne kontroli działalności administracji publicznej jest również art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022r. poz. 329; dalej p.p.s.a.), stanowiący ponadto, że sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Zaznaczenia wymaga, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.). W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę, uchyla decyzję administracyjną, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania (lit. b) lub inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Z kolei stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., w przypadku wystąpienia przesłanek nieważności postępowania administracyjnego określonych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Natomiast zgodnie z art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. 6.2. Dokonując kontroli zaskarżonego orzeczenia zgodnie z zakreślonymi powyżej regułami, Sąd stwierdził, że skarga jest niezasadna. 6.3. Punktem wyjścia niniejszych rozważań musi być konstytucyjna zasada powszechności ponoszenia przez jednostkę ciężarów i świadczeń publicznych (art. 84 Konstytucji). Rozpatrując zatem niniejszą sprawę należy oprzeć się na powszechnie uznawanej regule wykładni, zgodnie z którą wyjątków od zasady nie należy interpretować rozszerzająco (exceptiones non sunt extendendae). Ponadto należy również zwrócić uwagę na uzasadnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 maja 2020r., P 2/18, w który słusznie zauważono, że istnieje zasadnicza różnica między podatkiem a składką na ubezpieczenie społeczne. To, co odróżnia składki od podatków, to przede wszystkim ich celowy i wzajemny charakter. Podatki, choć stanowią dochody budżetowe (samorządowe), z których realizowane są zadania i funkcje publiczne, nie mają charakteru ekwiwalentnego. Podatnik w zamian za uiszczany podatek nie uzyskuje bezpośrednio żadnego świadczenia wzajemnego. Co do zasady, całość dochodów budżetowych, niezależnie od tytułu stanowiącego podstawę ich poboru, przeznaczana jest na ogół wydatków planowanych w danym roku. Składki, w przeciwieństwie do podatków, nie zasilają budżetu państwa czy jednostek samorządu terytorialnego, których cała suma dochodów przeznaczana jest na wydatki, lecz wpływają bezpośrednio na konto Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Stanowią jeden z zasadniczych przychodów tego funduszu. Wywierają znaczący wpływ na jego kondycję finansową, która przekłada się na sytuację finansową ubezpieczonych, uprawnionych do wypłaty świadczeń. Natomiast ekwiwalentny charakter składki oznacza jej powiązanie ze wzajemnym świadczeniem ze strony funduszu. Nie jest to pełna ekwiwalentność o charakterze kapitałowym, lecz ustalona w ustawie z uwzględnieniem zasad równości i solidarności. W związku z tym nieuiszczanie składek przez płatników powoduje przerzucenie ciężaru wypłaty świadczeń na fundusz, a tym samym pośrednio na tych, którzy wywiązują się z ciążących na nich obowiązków. Powyższe stanowisko należy, zdaniem Sądu, również wziąć pod uwagę przy rozpatrywaniu spraw dotyczących umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne. 6.4. Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadzała się do oceny zgodności z prawem decyzji odmawiającej umorzenia należności z tytułu składek. Kwestię poboru składek uregulowane są w przepisach rangi ustawowej oraz w wydanych na ich podstawie rozporządzeniach. Na pierwszy plan wysuwa się tutaj, wspomniana już na samym wstępie, ustawa z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych. Również kwestia umorzenia przedmiotowych składek została uregulowana w art. 28 u.s.u.s, zgodnie z którym: 1. Należności z tytułu składek mogą być umarzane w całości lub w części przez Zakład, z uwzględnieniem ust. 2-4. 2. Należności z tytułu składek mogą być umarzane tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności, z zastrzeżeniem ust. 3a. 3. Całkowita nieściągalność, o której mowa w ust. 2, zachodzi, gdy: 1) dłużnik zmarł nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie; 2) sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 i art. 361 pkt 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe (Dz. U. z 2020 r. poz. 1228, z późn. zm.); 3) nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa; 4) nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym; 4a) wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym; 4b) nie nastąpiło zaspokojenie należności w umorzonym postępowaniu upadłościowym; 4c) ogłoszono upadłość, o której mowa w części III w tytule V ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe; 5) naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję; 6) jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne. 3a. Należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia mogą być w uzasadnionych przypadkach umarzane pomimo braku ich całkowitej nieściągalności. 3b. Minister właściwy do spraw zabezpieczenia społecznego określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady umarzania, o którym mowa w ust. 3a, z uwzględnieniem przesłanek uzasadniających umorzenie, biorąc pod uwagę ważny interes osoby zobowiązanej do opłacenia należności z tytułu składek oraz stan finansów ubezpieczeń społecznych. 4. Umorzenie składek powoduje także umorzenie odsetek za zwłokę, kosztów upomnienia i dodatkowej opłaty. 5. W przypadku, o którym mowa w ust. 3 pkt 1, decyzję umarzającą należności z tytułu składek pozostawia się w aktach sprawy. 5a. W przypadku gdy nastąpiło wyrejestrowanie płatnika składek oraz ubezpieczonych, umorzeniu z mocy prawa ulegają należności z tytułu składek, jeżeli ich wysokość nie przekracza wysokości dziesięciokrotności kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. 5b. W przypadku gdy dłużnik zmarł, umorzeniu z mocy prawa ulegają należności z tytułu składek, jeżeli ich wysokość nie przekracza wysokości 10% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w kwartale poprzedzającym datę zgonu dłużnika. 5c. W przypadku, o którym mowa w ust. 5a i 5b, Zakład nie wydaje decyzji w sprawie umorzenia należności z tytułu składek. 6. Przepisu ust. 3 pkt 4b nie stosuje się do składek w części finansowanej przez ubezpieczonego, chyba że jest on jednocześnie płatnikiem składek. Na podstawie ww. delegacji ustawowej wydane zostało rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz.U. Nr 141 poz. 1365), które w swoim § 3 stanowi: 1. Zakład może umorzyć należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, w szczególności w przypadku: 1) gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych; 2) poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności; 3) przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności. 2. Za rodzinę, o której mowa w ust. 1 pkt 1, uważa się wspólnie zamieszkujące i gospodarujące z zobowiązanym osoby spokrewnione lub niespokrewnione pozostające z zobowiązanym w faktycznym związku. 3. Za działalność, o której mowa w ust. 1 pkt 2, uważa się pozarolniczą działalność w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych. Powyższe wyliczenie jest wyczerpujące, tj. stanowi zamknięty katalog sytuacji, w których można uznać, iż ma miejsce całkowita nieściągalność należności z tytułu składek i dopiero wystąpienie którejkolwiek z przesłanek określonych w tym przepisie daje potencjalną możliwość umorzenia tych należności. 6.5. Wskazania wymaga, że organ orzekający w sprawie w pierwszej kolejności musi stwierdzić, czy sytuacja taka, opisana w jednym z ww. przepisów, w ogóle powstała, albowiem jej brak determinuje konieczność wydania rozstrzygnięcia odmownego. W przeciwnym razie organ jest natomiast zobligowany do oceny, czy w świetle zaistniałych zdarzeń umorzenie to byłoby zasadne, a przesądza o tym konstrukcja powołanych przepisów, z której jednoznacznie wynika, że nawet w razie spełnienia którejkolwiek z przesłanek umorzenia należności, należność tę organ umorzyć może, a nie musi. Podkreślić zatem trzeba, że jakkolwiek spełnienie którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 28 ust. 3 pkt 1-6 u.s.u.s. (lub Rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 28 ust. 3b u.s.u.s.) jest niezbędne do umorzenia należności, to ich wystąpienie nie skutkuje powstaniem obowiązku podjęcia takiego rozstrzygnięcia przez organ, lecz dopiero daje mu taką możliwość. Zatem w razie stwierdzenia wystąpienia wspomnianych przesłanek organ może podjąć rozstrzygnięcie odmowne. Zwłaszcza jednak w takim przypadku powinien uzasadnić swą decyzję w sposób nie budzący wątpliwości co do motywów, którymi się kierował przy jej wydawaniu, a więc szczegółowo przedstawić powody takiej kwalifikacji i argumenty, które legły u jej podstaw. Tylko bowiem wówczas, decyzja przezeń wydana nie będzie nosiła znamion dowolności. Jednocześnie niezbędne staje się podkreślenie, że rolą sądu administracyjnego orzekającego w przedmiocie legalności takiej decyzji jest zweryfikowanie, czy przedstawione wymogi zostały spełnione. Sąd jest bowiem obowiązany do oceny, czy zaskarżona decyzja odpowiada standardom określonym w obowiązujących przepisach, czy też je narusza w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. W przypadku decyzji odmawiającej umorzenia należności ze względu na niezasadność zgłoszonego w tym przedmiocie żądania, zadaniem Sądu nie jest więc ocena słuszności tej kwalifikacji, lecz to, czy w świetle okoliczności wynikających z akt sprawy jej podjęcie było dopuszczalne (zgodne z prawem). Sąd bada zatem, czy w danym przypadku organ istotnie mógł wydać rozstrzygnięcie odmowne. 6.6. Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić trzeba, że ZUS sprostał opisanym wymogom. Trafnie bowiem spostrzegł, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, by w sprawie zaistniała jakakolwiek przesłanka do stwierdzenia całkowitej nieściągalności składek. W ślad za Organem powtórzyć zatem trzeba, że z przyczyn oczywistych przesłanka wymieniona w art. 28 ust. 3 pkt 1 u.s.u.s. (dotycząca śmierci dłużnika) nie wystąpiła. Ponadto nie wykazano, aby doszło do spełnienia przesłanki z art. 28 ust. 3 pkt 2 u.s.u.s., albowiem w sprawie nie pozyskano żadnych dokumentów, z których wynikałoby, że sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości lub umorzył postępowanie upadłościowe. Również przesłanka wymieniona w art. 28 ust. 3 pkt 3 u.s.u.s. nie wystąpiła, bowiem jak jasno wynika z akt sprawy nie nastąpiło zaprzestanie prowadzenia przez Skarżącą działalności gospodarczej, lecz tylko jej zawieszenie. Przesłanki z art. 28 ust. 3 pkt 4 i 4b u.s.u.s. nie znajdują zastosowania w rozpatrywanym przypadku, ponieważ względem Skarżącej nie było prowadzone postępowanie upadłościowe ani postępowanie likwidacyjne. Organ rentowy słusznie stwierdził, że wysokość nieopłaconych składek, o których umorzenie wnosi Skarżąca przekracza kwotę kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym, zatem również przesłanka z art. 28 ust. 3 pkt 4a u.s.u.s. nie została spełniona. W sprawie nie zaistniała także przesłanka z art. 28 ust. 3 pkt 5 u.s.u.s., albowiem naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy nie stwierdził braku majątku, z którego można prowadzić egzekucję. Podkreślenia wymaga, że przesłanka całkowitej nieściągalności zachodzi wówczas, gdy naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdzi brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję. Do wypełnienia hipotezy powyższej normy dochodzi jedynie wtedy, gdy podjęta przez organ egzekucyjny czynność stwierdza brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję. Fakt ten musi być ustalony uprzednio, w toku postępowania egzekucyjnego, nie można zaś okoliczności tej dowodzić toku niniejszego postępowania administracyjnego (o umorzenie zaległości). Jak bowiem podkreśla się w orzecznictwie (wyrok NSA z dnia 26 lipca 2017 r., II GSK 1489/17), przepis ten nie daje Sądowi ani organowi orzekającemu w przedmiocie umorzenia, prawa do dokonania oceny czy w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym przez organ egzekucyjny ma miejsce bezskuteczność egzekucji. Zgodnie z art. 28 ust. 3 pkt 5 u.s.u.s. całkowita nieściągalność będzie miała miejsce wtedy, kiedy naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdzi brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję. Błędne jest zatem stanowisko, że ZUS miał obowiązek weryfikacji przebiegu postępowania egzekucyjnego prowadzonego w stosunku do zobowiązanej przez organ egzekucyjny i oceny czy są podstawy do stwierdzenia bezskuteczności egzekucji. Prawidłowo Organ rentowy stwierdził, że przesłanka opisana w art. 28 ust. 3 pkt 6 u.s.u.s. nie zachodzi - nie można bowiem jednoznacznie stwierdzić, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne, ponieważ postępowanie egzekucyjne jest nadal prowadzone przez Dyrektora Oddziału ZUS Krakowie. Należy wskazać, że w orzecznictwie przyjmuje się, że dopóki istnieją niewykorzystane dotychczas możliwości wyegzekwowania zaległości, dopóty jej umorzenie przed ich wyczerpaniem byłoby sprzeczne z interesem publicznym (por. teza wyroku NSA w Katowicach z 21 czerwca 2000r., sygn. akt I SA/Ka 14/99). Z uwagi na powyższe Organ prawidłowo uznał, że w niniejszej sprawie brak jest przesłanki całkowitej nieściągalności zdefiniowanej w art. 28 ust. 3 u.s.u.s., której istnienie mogłoby uzasadnić podjęcie decyzji zgodnie z wnioskiem Skarżącego. W tej sytuacji w sprawie nie było podstaw do umorzenia należności z tytułu składek. Na gruncie rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, iż analiza akt sprawy pozwala uznać, że Organ rentowy w sposób wystarczający zebrał dostępny mu materiał dowodowy i dokonał jego oceny. Przede wszystkim rację ma Organ, że w przypadku Skarżącej nie można mówić o wystąpieniu przesłanki całkowitej nieściągalności należności z tytułu składek. 6.7. Organ rozpoznając sprawę dokonał również analizy sprawy pod kątem możliwości zastosowania przepisu art. 28 ust. 3a u.s.u.s, w którym ustawodawca stworzył organom możliwość umorzenia określonych zaległości z tytułu składek, mimo braku ich całkowitej nieściągalności. Wskazane wyżej przepisy dają organowi uprawnienie do umorzenia należności z tytułu składek w ramach tzw. uznania administracyjnego, co oznacza, że organ może należności umorzyć, lecz nie jest do tego zobligowany. Uznanie administracyjne nie oznacza jednak dowolności co do rozstrzygnięcia. W orzecznictwie sądowym odnoszącym się zwłaszcza do uznaniowych decyzji administracyjnych akcentuje się, że każde rozstrzygnięcie podejmowane w ramach uznania administracyjnego powinno być przekonująco i jasno uzasadnione, zarówno co do faktów, jak i co do prawa, tak, żeby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności sprawy zostały głęboko rozważone i ocenione, a rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją, nie zaś efektem choćby ograniczonego woluntaryzmu (wyrok SN z 20 grudnia 1994r., III ARN 79/94, POP 1999 r., Nr 2, poz. 31). Organ orzekający w sprawie umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne powinien zatem wykazać, że w tej konkretnej sprawie istniały przesłanki uzasadniające podjęte rozstrzygnięcie. Odnosząc się do przesłanek określonych w Rozporządzeniu, Organ rentowy prawidłowo ocenił, że zgromadzona w sprawie dokumentacja nie upoważnia do wydania decyzji o umorzeniu należności z tytułu składek na ubezpieczenie. Dodać należy, że w świetle art. 28 ust. 3a u.s.u.s. w zw. z § 3 ust. 1 Rozporządzenia, to ubiegający się o umorzenie należności z tytułu ubezpieczeń społecznych ma wykazać, że ze względu na stan majątkowy, sytuację rodzinną oraz zdrowotną nie jest w stanie opłacić tych należności, gdyż pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny. Skoro zobowiązany ma wykazać spełnienie przesłanek wymienionych w § 3 Rozporządzenia, będących podstawą dla organu rentowego do wydania decyzji o umorzeniu składek, to oznacza, że ciężar dowodu w tym zakresie spoczywa na nim, jako wnioskodawcy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2019r., I GSK 980/18). Wynika to przede wszystkim z faktu, że umarzanie należności z tytułu składek jest wyjątkiem od zasady obowiązku ich opłacania. Ponadto to stronie znane są okoliczności, które uniemożliwiają jej uregulowanie zaległości. O istnieniu ważnego interesu po stronie zobowiązanego nie decyduje jego subiektywne przekonanie lecz zobiektywizowane kryteria. Nie wystarczy, że Wnioskodawca wskaże na uciążliwości i trudności w spłacie narosłych należności. Istnienie takich uciążliwości jest bowiem oczywiste. Natomiast Skarżąca decydując się na prowadzenie działalności gospodarczej musi liczyć się z koniecznością zapłaty składek. Rozpoczęcie działalności gospodarczej powinno być poprzedzone planem finansowym opartym na analizie rynku oraz możliwościach finansowych osoby podejmującej tę działalność. Decydując się na jej podjęcie Skarżąca powinna być świadoma konieczności opłacania składek. Przechodząc do poszczególnych przesłanek zawartych w ww. Rozporządzeniu stwierdzić należy, że bezspornie nie zachodzi przesłanka z § 3 ust. 1 pkt 2, albowiem z okoliczności sprawy nie wynika aby Skarżąca poniosła straty materialne w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności. Słusznie Organ stwierdził, że nie zachodzi również przesłanka określona w § 3 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia. Przesłanka ta – dotycząca stanu zdrowia – uwarunkowana jest nie tylko istnieniem przewlekłej choroby zobowiązanego lub członka jego rodziny, ale także skutkiem choroby w postaci pozbawienia zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności. Sąd, w ślad za Organem, nie neguje problemów zdrowotnych Skarżącej spowodowanej wypadkiem samochodowym. Jednakże Skarżąca nie wskazała takich problemów ze zdrowiem, które wykluczałyby (podkreślenie Sądu) Ją całkowicie i trwale z aktywności zawodowej. Skarżąca nie przedstawiła żadnego dokumentu potwierdzającego wykluczenie Jej z rynku pracy, np. orzeczenia o niezdolności do pracy. Z akt sprawy wynika również, że Skarżąca jest zatrudniona na podstawie umowy o pracę od 1 lipca 2020 r. (a więc jeszcze przed zawieszeniem działalności gospodarczej). Wskazane przez Skarżącą problemy zdrowotne – jak zasadnie wskazał ZUS – mogą być dodatkowym utrudnieniem w codziennej egzystencji i w prowadzeniu działalności gospodarczej (zatrudnieniu na podstawie umowy o pracę), lecz nie stanowią wystarczającej podstawy do umorzenia należności z tytułu składek, skoro nie pozbawiają (a tego wymaga ww. przepis) zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności. W zakresie przesłanki z § 3 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia należy zgodzić się z Organem, że nie odnosi się ona do subiektywnego odczucia zobowiązanego o dolegliwości z powodu konieczności opłacenia zaległych należności, lecz oznacza obiektywną, wyjątkową sytuację, która zagraża podstawowemu bytowi zobowiązanego lub jego rodziny. W tym zakresie Organ zauważył, że Skarżąca jedynie zawiesiła prowadzenie działalności gospodarczej, co może sugerować, że sama Skarżąca upatruje szansę na jej wznowienie. Ponadto stosunkowo młody wiek Strony (wiele lat do osiągniecia wieku emerytalnego) pozwala przypuszczać, że umorzenie zaległości byłoby działaniem przedwczesnym. Skarżąca od 1 lipca 2020 r. jest zatrudniona na podstawie umowy o pracę, z której osiąga dochód brutto 3.100,00 zł brutto (2.291,39 zł netto), co przewyższa ustalone przez IPiSS minimum socjalne dla gospodarstwa jednoosobowego, które w I kwartale 2022 r. wynosiło 1.392,01 zł. Argument Skarżącej w postaci braku wystarczających środków na spłatę zadłużenia składkowego nie może automatycznie stanowić przesłanki do umorzenia wnioskowanych należności. Organ rentowy nie rozpatruje bowiem wniosku o umorzenie pod kątem wsparcia socjalnego. Organ rentowy nie jest instytucją wspierającą osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb. Natomiast przeprowadzone postępowanie nie wykazało, aby Skarżąca, w związku ze swoją trudną sytuacją, korzystała z jakiejkolwiek pomocy skierowanej do osób wymagających wsparcia ze strony instytucji socjalnych. Korzystanie z takiej formy pomocy stanowiłoby – jak zauważył Organ – dodatkowe potwierdzenie, że dochody osoby zobowiązanej nie pozwalają na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Ponadto, jak wynika z akt sprawy, Skarżąca posiada zadłużenie w Urzędzie Skarbowym, które spłaca w systemie ratalnym. Odnosząc się do tej kwestii, nie można nie zauważyć, że Skarżąca nie podjęła żadnej próby podobnego uregulowania należności z tytułu składek, w tym nie złożyła żadnego wniosku o rozłożenie tychże należności na raty. Nie oznacza to jednocześnie, że zdaniem Sądu należności z tytułu składek posiadają jakieś uprzywilejowanie w stosunku do należności podatkowych. Nie można też jednak przyjmować stanowiska skrajnie przeciwnego, a na takim stanowisku de facto stoi Skarżąca, która sposób na wyjście ze swojej trudnej sytuacji upatruje w spłaceniu należności podatkowych (w formie rat), przy jednoczesnym żądaniu całkowitego (podkreślenie Sądu) umorzenia zaległości z tytułu składek, bez podjęcia próby chociażby częściowego – analogicznie jak czyni to w stosunku do należności podatkowych – ich uregulowania. 6.8. Wbrew zarzutowi skargi, nie stwierdzono również przeprowadzenia postępowania z naruszeniem przepisów o możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem rozstrzygnięcia. W I instancji zawiadomienie o możliwości zapoznania się z aktami sprawy (w terminie 7 dni) przed wydaniem decyzji doręczono pełnomocnikowi Strony w dniu 11.04.2022 r., a decyzję wydano w dniu 28.04.2022 r. Natomiast w II instancji ww. zawiadomienie doręczono pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 21.06.2022 r., natomiast decyzję wydano w dniu 15.07.2022 r. Ponadto w orzecznictwie (np. wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2022r., I OSK 841/19) podnosi się, a pogląd ten Sąd w niniejszym składzie podziela, że naruszenie przepisu o czynnym udziale strony w postępowaniu – aby mogło być podstawą uchylenia orzeczenia przez sądy – musi mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Dodatkowo dla skuteczności zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału stron w toczącym się postępowaniu administracyjnym koniecznym jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie realizację przysługujących jej praw i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania. Ponieważ tym wymogom Skarżąca w skardze nie sprostała, nie wykazała tego wpływu, ww. zarzut należy uznać za bezzasadny. 6.9. Wobec powyższego należało stwierdzić, że zarzuty skargi są niezasadne. Organ przeprowadził wszechstronne postępowanie dowodowe, a także wziął pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy. Również uzasadnienie odpowiada wymogom ustawowym, zawiera wszechstronną ocenę stanu majątkowego Skarżącej i szczegółowo wykazuje dlaczego odmówiono mu umorzenia należności w oparciu o wszystkie ustawowe przesłanki. ZUS prawidłowo przeanalizował sytuację życiową i materialną zobowiązanej oraz podjął decyzję mieszczącą się w pojęciu uznania administracyjnego, wskazując na okoliczności uzasadniające odmowę umorzenia należności z tytułu składek. Ustalenia ZUS, jak również wywiedzione wnioski w sprawie odmowy udzielenia ulgi nie uchybiły przepisom prawa procesowego ani materialnego. W zaskarżonej decyzji Organ uwzględnił i ocenił wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy okoliczności. Organ prawidłowo wyjaśnił, dlaczego odmówił Skarżącej umorzenia składek na podstawie wskazywanych przepisów. 6.10. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.