I SA/Kr 10/26

|Sygn. akt I SA/Kr 10/26 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 kwietnia 2026 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski (spr.), Sędziowie: WSA Piotr Głowacki, WSA Paweł Dąbek, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, w dniu 28 kwietnia 2026 r., sprawy ze skargi G.T., na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie, z dnia 3 listopada 2025 r. nr 1201-IEW-2.4123.36.2025.6, w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi, , skargę oddala ., , , , , ,

Naczelnik Urzędu Skarbowego Kraków-Podgórze wydał w dniu 26.08.2025r. decyzję nr 1210-SEW-2.4123.47.2024.20 w sprawie orzeczenia o solidarnej ze Spółką G. Sp. z o.o. w likwidacji odpowiedzialności podatkowej G.T. jako byłego członka Zarządu tej Spółki za zaległości ww. Spółki tytułem podatku od towarów i usług za miesiące: maj, sierpień, październik, listopad 2020r., styczeń, luty, marzec 2021r. w kwocie łącznej 51.762,40 zł, oraz odsetek za zwłokę od ww. zaległości na dzień wydania decyzji organu I instancji, tj. na dzień 26.08.2025r. w kwocie łącznej 31.262,00 zł, oraz kosztów postępowania egzekucyjnego w kwocie 181,63 zł. Przedmiotowa decyzja sporządzona w formie dokumentu elektronicznego została doręczona na ręce ustanowionego pełnomocnika w dniu 9.09.2025r. na adres do doręczeń elektronicznych. W dniu 24.09.2025r., działając przez pełnomocnika G.T. wniósł za pośrednictwem platformy ePUAP do Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków-Podgórze odwołanie w formie dokumentu elektronicznego od ww. decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków-Podgórze z dnia 26.08.2025r. nr 1210-SEW2.4123.47.2024.20. Zaskarżonej decyzji zarzucił "naruszenie art. 116 O.p. w zw. z art. 108 § 2 pkt 3 i 4 O.p. poprzez nienależyte zbadanie okoliczności zastosowanie tegoż przepisu, a nadto poprzez błędne uznanie, iż doszło do spełnienia przestanki bezskutecznej egzekucji, bowiem (wbrew temu co bezzasadnie twierdzi urząd) spółce nie doręczono tytułów w czasie, gdy jak twierdzi urząd miały być doręczane Spółka nie posiadała organu uprawnionego do reprezentacji, zatem niemożliwym było doręczenie jej tytułów wykonawczych, a zatem niemożliwe było wszczęcie egzekucji, co za tym idzie wykluczone było wszczęcie postępowania związanego z odpowiedzialnością podatkową osoby trzeciej. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie postanowieniem z 3 listopada 2025 r. nr 1201-IEW-2.4123.36.2025.6 stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania z dnia 21 września 2025 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniesiono, że zgodnie z treścią art. 223 § 1 i § 2 pkt 1 O.p. odwołanie wnosi się do właściwego Organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Jednocześnie wskazano, że zgodnie z art. 145 O.p. jeżeli ustanowiono pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi pod adresem wskazanym w pełnomocnictwie. W myśl regulacji przyjętej w § 2 ww. przepisu w razie niewyznaczenia pełnomocnika do doręczeń w przypadku wyznaczenia więcej niż jednego pełnomocnika, organ podatkowy doręcza pisma jednemu z pełnomocników. Jak stanowi, z kolei, przepis art. 144 § 5 O.p. doręczanie pism pełnomocnikowi będącemu adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym oraz organom administracji publicznej następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej albo w siedzibie organu podatkowego. W przypadku doręczenia na adres do doręczeń elektronicznych (art. 144a § 1 O.p.), pisma doręcza się na: -adres do doręczeń elektronicznych wpisany do bazy adresów elektronicznych; -adres do doręczeń elektronicznych powiązany z kwalifikowaną usługą rejestrowanego doręczenia elektronicznego, za pomocą której wniesiono podanie, jeżeli adres do doręczeń elektronicznych nie został wpisany do bazy adresów elektronicznych. W przypadku doręczenia na adres do doręczeń elektronicznych dzień doręczenia ustala się zgodnie z przepisami art. 42 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (§ 2 ww. przepisu). Zgodnie z art. 40 ustawy z dnia 18. 11.2020r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. z 2024 poz. 1045), dalej u.d.e., operator wyznaczony w ramach świadczenia publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego wystawia dowody wysłania i dowody otrzymania zgodnie ze standardem, o którym mowa w art. 26a ustawy z dnia 5 września 2016 r. o usługach zaufania oraz identyfikacji elektronicznej. Jak stanowi natomiast art. 41 ust. 1 u.d.e., dowód otrzymania jest wystawiany po: -odebraniu korespondencji przekazanej na adres do doręczeń elektronicznych podmiotu niepublicznego; -wpłynięciu korespondencji na adres do doręczeń elektronicznych podmiotu publicznego; -upływie 14 dni od dnia wpłynięcia korespondencji przesłanej przez podmiot publiczny adres do doręczeń elektronicznych podmiotu niepublicznego, jeżeli adresat nie odebrał go przed upływem tego terminu. Według art. 41 ust. 2 u.d.e. przez odebranie dokumentu elektronicznego rozumie się każde działanie adresata, posiadającego adres do doręczeń elektronicznych, powodujące, że adresat dysponuje dokumentem, który wpłynął na ten adres, i może zapoznać się z jego treścią. Jak natomiast stanowi art. 41 ust. 3 u.d.e., przez wpłynięcie dokumentu elektronicznego na adres do doręczeń elektronicznych rozumie się zaistnienie warunków technicznych umożliwiających adresatowi odebranie doręczanego dokumentu. Jeżeli chodzi o chwilę doręczenia korespondencji elektronicznej, to zgodnie z art. 42 ust. 1 u.d.e. w przypadku doręczania korespondencji przy wykorzystaniu publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego korespondencja jest doręczona we wskazanej w dowodzie otrzymania chwili: odebrania korespondencji - w przypadku, o którym mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1; wpłynięcia korespondencji - w przypadku, o którym mowa w art. 41 ust. 1 pkt 2. Przenosząc określone powyższymi przepisami zasady doręczania dokumentu elektronicznego na adres do doręczeń elektronicznych na grunt niniejszej sprawy, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie stwierdził na podstawie wygenerowanego przez system informatyczny i znajdującego się w aktach sprawy wydruku dokumentu "Potwierdzenie otrzymania", że decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków-P0dgórze z dnia 26.08.2025r. nr 1210-SEW-2.4123.47.2024.20, UNP 1210-25190779, wysłana na adres do doręczeń elektronicznych (ADE) pełnomocnika, będącego adwokatem, została przez Niego odebrana w dniu 9.09.2025r., co potwierdza również wygenerowana na tym dokumencie adnotacja o dacie podpisania dowodu przez adresata w tym właśnie dniu. Data ta została ustalona zgodnie z zasadami określonymi w mającym zastosowanie przepisem art. 42 ust. 1 pkt 1 u.d.e., tj. w przypadku odebrania korespondencji przekazanej na adres do doręczeń elektronicznych podmiotu niepublicznego (art. 41 ust.l pkt 1) i znajduje potwierdzenie w dokumencie stanowiącym zgodnie z zawartym na nim pouczeniem dowód otrzymania w rozumieniu art. 40 u.d.e. Wskazanie w treści odwołania daty "10 września 2025r." jako daty doręczenia decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków-Podgórze z dnia 26.08.2025r. nr 1210-SEW-2.4123.47.2024.20, UNP 1210-25-190779 nie znajduje potwierdzenia w zebranym na tę okoliczność i prawidłowo ocenionym przez. Organ odwoławczy materiale dowodowym. Czternastodniowy termin, o którym mowa w art. 223 § 2 pkt 1 O.p. do wniesienia odwołania od ww. decyzji, doręczonej w dniu 9.09.2025r., upływał z dniem 23.09.2025r. W myśl regulacji przyjętej w art. 12 § 6 pkt 1 O.p. termin do wniesienia odwołania uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo — odwołanie zostało wysłane na adres do doręczeń elektronicznych, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1045 i 1841), zwany dalej "adresem do doręczeń elektronicznych", do organu podatkowego, a nadawca otrzymał dowód otrzymania, o którym mowa w art. 41 tej ustawy. Zgodnie z zapisem przepisu przejściowego art. 147 ust. 2 u.d.e. doręczenie korespondencji nadanej przez osobę fizyczną lub podmiot niebędący podmiotem publicznym, będące użytkownikami konta w ePUAP, do podmiotu publicznego posiadającego elektroniczną skrzynkę podawczą w ePUAP, w ramach usługi udostępnianej w ePUAP, jest równoważne w skutkach prawnych z doręczeniem przy wykorzystaniu publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego do dnia 31 grudnia 2025r. Jak wynika z akt sprawy odwołanie z dnia 21.09.2025r. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków-Podgórze z dnia 26.08.2025r. nr 1210-SEW-2.4123.47.2024.20, wniesione zostało przez pełnomocnika w formie dokumentu elektronicznego za pośrednictwem platformy ePUAP do Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków-Podgórze w dniu 24.09.2025r. Dowód wniesienia odwołania wraz z datą jego wniesienia stanowi wygenerowany z systemu/platformy ePUAP dokument "Urzędowe Poświadczenie Przedłożenia"(UPP) — według zasad wynikających z regulacji, przyjętych w S 13 Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych (Dz.U. z 2018r. poz.180). W myśl tych regulacji w przypadku odebrania dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą podmiotu publicznego poświadczenie przedłożenia jest automatycznie tworzone i udostępniane nadawcy tego dokumentu przez system teleinformatyczny służący do obsługi doręczeń (§13 ust. 1 Rozporządzenia). Mając na uwadze powyższe regulacje i ustalenia, należy stwierdzić, że odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków-Podgórze z dnia 26.08.2025" nr 1210-SEW-2.4123.47.2024.20, doręczonej w dniu 9.09.2025r., zostało wniesione z przekroczeniem czternastodniowego terminu. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie, w ślad za poglądami doktryny i orzecznictwa, zauważył, iż termin do wniesienia odwołania jest terminem dla dokonania czynności przez stronę, bezwzględnie oznaczonym, ustawowym i zawitym, co oznacza, że wniesienie odwołania po terminie jest bezskuteczne. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się reprezentowany przez pełnomocnika Skarżący, składając skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której zarzucił naruszenie art. 228 § pkt 2 O.p. poprzez jego nienależne zastosowanie. Skarżący kwestionuje skuteczność doręczenia decyzji podatkowej, z uwagi na fakt, iż z treści pełnomocnictwa nie wynika uprawnienie do odbierania oraz składania w imieniu Skarżącego oświadczeń woli. Zatem należy poddać pod wątpliwość prawidłowość doręczenia decyzji podatkowej na skrzynkę e-doręczeń pełnomocnika. Decyzje są aktami wyboru miedzy różnymi alternatywami rozwiązaniami i stanowią instrument sterowania procesami społeczno-gospodarczymi. Stanowią oświadczenie woli organu administracji stosującego normy prawa materialnego i w nieznacznym stopniu normy prawa procesowego. Przepisy prawa materialnego w różnych sytuacjach są dostateczną podstawą obowiązków i praw jednostki. Aby mieć upoważnienie do składania i odbierania w imieniu podmiotu oświadczeń woli należy mieć w pełnomocnictwie szczególne umocowanie do tejże czynności, brak takiego upoważnienia w pełnomocnictwie oznacza, że nie doszło do skutecznego doręczenia tejże decyzji, a zatem nie mogło dojść do uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, popierając stanowisko prezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Rozpoznając sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tj. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej p.p.s.a.) lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Postanowienie DIAS zostało wydane w trybie art. 228 § 1 pkt 2 O.p., w myśl którego organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. W świetle tego przepisu, organ ten ma obowiązek dokonać weryfikacji, czy złożony środek odwoławczy od rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, po pierwsze: jest dopuszczalny, po drugie: czy zachowano termin do jego złożenia oraz po trzecie: czy odwołanie spełnia wymogi przewidziane w przepisach O.p. (art. 222 O.p.). W sytuacji, gdy organ odwoławczy stwierdzi, że odwołanie wniesiono z uchybieniem terminu, nie ma podstaw do jego rozpoznania. W takim przypadku ma natomiast obowiązek wydać postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania i pozostawić je bez dalszego biegu. Upływ terminu jest kategorią obiektywną i nie ma przy tym znaczenia, w jakim czasie po jego upływie odwołanie zostanie złożone. Stwierdzenie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania następuje z urzędu, a w postępowaniu w tym przedmiocie organ zobowiązany jest określić dwie daty: datę doręczenia decyzji i datę upływu terminu do złożenia odwołania. Innymi słowy, w jego toku następuje ocena skuteczności doręczenia decyzji i zachowania terminu do wniesienia środka zaskarżenia (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 20 lutego 2018 r., II FSK 575/16, 28 lipca 2016 r., II FSK 1735/14, 10 listopada 2015 r., II FSK 2338/13, CBOSA). Aby przyjąć, że odwołanie zostało złożone po terminie, należy ustalić w jakiej dacie nastąpiło doręczenie decyzji stronie i czy doręczenie to spełnia warunki pozwalające uznać je za skuteczne. Jeżeli bowiem doręczenie nie może być uznane za dokonane ze skutkiem prawnym, to nie rozpoczyna się dla strony bieg terminu do złożenia odwołania. Termin do złożenia odwołania rozpoczyna swój bieg dopiero od dnia skutecznego doręczenia decyzji. Ustalenie daty doręczenia decyzji jest zatem kwestią zasadniczą. Zagadnieniem spornym w niniejszej sprawie jest ustalenie czy decyzja została wysłana na adres pełnomocnika, który był uprawniony do reprezentowania strony, w tym do odbioru korespondencji a zatem czy nastąpiło jej skuteczne doręczenie. Nie jest natomiast sporna okoliczność uchybienia terminowi do złożenia odwołania. W tym zakresie organ odwoławczy przeprowadził postepowanie i wyjaśnił prawidłowość adresu, na który została doręczona decyzja, wskazał obowiązujące terminy jak i daty w których należało złożyć odwołanie. Czternastodniowy termin, o którym mowa w art. 223 § 2 pkt 1 O.p. do wniesienia odwołania od decyzji doręczonej w dniu 9.09.2025r., upływał z dniem 23.09.2025r. zatem wskazanie w treści odwołania daty "10 września 2025r." jako daty doręczenia decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków-Podgórze z dnia 26.08.2025r. nr 1210-SEW-2.4123.47.2024.20, UNP 1210-25-190779 nie znajduje potwierdzenia w zebranym na tę okoliczność i prawidłowo ocenionym przez organ odwoławczy materiale dowodowym. Za oczywiście bezzasadny należy uznać natomiast zarzut skargi kwestionujący prawidłowości i skuteczności doręczenia decyzji podatkowej pełnomocnikowi, z uwagi na fakt, iż z treści pełnomocnictwa nie wynika uprawnienie do odbierania oraz składania w imieniu Skarżącego oświadczeń woli. Stosownie do art. 145 § 1 i 2 O.p. pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi, natomiast jeżeli ustanowiono pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi pod adresem wskazanym w pełnomocnictwie. Mając powyższe na uwadze, nie ma wątpliwości, iż doręczeń powinno się dokonywać pełnomocnikowi, jeżeli takiego strona ustanowiła (por. wyrok NSA z dnia 11 października 2016 r. sygn. akt II FSK 2245/14 ) Ocenie organu podlega nie tylko to, czy pełnomocnictwo zostało dołączone do wniosku, lecz również jego treść, gdyż z niego musi wynikać umocowanie do działania w imieniu strony. Zgodnie bowiem z art. 138a § 1 O.p. strona może działać przez pełnomocnika, chyba, że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Oznacza to, że każdy podmiot, który jest stroną postępowania, może udzielić pełnomocnictwa do działania w jego imieniu. Pełnomocnictwo może być ogólne, szczególne albo do doręczeń. Pełnomocnictwo powinno być zgłoszone do akt konkretnego, zindywidualizowanego postępowania. Dopiero od tego momentu mogą realizować się procesowe uprawnienia oraz obowiązki pełnomocnika. Dokument pełnomocnictwa powinien trafić do akt rozpatrywanej sprawy, jako wyraz woli strony działania w tej konkretnej sprawie za pośrednictwem pełnomocnika (por. wyrok NSA z 11 stycznia 2017 r., sygn. akt II FSK 3804/14). Pełnomocnik ma obowiązek złożyć urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa do akt każdej z prowadzonych spraw. Zwrócić należy uwagę, że w aktach administracyjnych na stronie 63 znajduje się pełnomocnictwo z dnia 24.06.2025r. o treści: "Ja niżej podpisany G.T. działając w imieniu własnym niniejszym udzielam adw. J.H. (nr wpisu [...]) oraz adw. M.C. ([...]) do reprezentowania mnie w sprawie toczącej się przed Naczelnikiem Urzędu Skarbowego Kraków-Podgórze w związku z zobowiązaniami publicznoprawnymi spółki G. sp. z o.o. w likwidacji — w tym w związku z zobowiązaniami z tytułu VAT, PIT, CIT i innych ewentualnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym. Niniejsze pełnomocnictwo uprawnia do podejmowania wszelkich czynności faktycznych i prawnych jakie okażą się potrzebne w celu kompleksowego reprezentowania moich interesów oraz w celu prawidłowej realizacji zakresu pełnomocnictwa, w tym także do wszczynania i reprezentowania w trakcie wszelkich postępowań w tym także przed sądami administracyjnymi, organami podatkowymi oraz egzekucyjnymi, a także sporządzania i odbierania korespondencji w sprawie oraz prowadzenia negocjacji oraz mediacji.[pic] Przedmiotowe pełnomocnictwo o w/cyt. treści zostało przez adw. M.C. (pełnomocnika) przedłożone do akt spraw 1210-SEW-2.4120.24.2024, 1210-SEW-2.4121.30.2024, 1210-SEW-2.4123.47.2024 w dniu 26.06.2025r., stanowiąc załącznik do protokołu zapoznania z aktami ww. spraw (prezentata na pełnomocnictwie US Kraków-Podgórze z dnia 26.06.2025r.). W świetle tak jednoznacznej treści pełnomocnictwa jak i zakresu jego umocowania nie ulega żadnych wątpliwości, że zakres pełnomocnictwa obejmuje również uprawnienie do odbierania korespondencji jak i składania w jego imieniu oświadczeń woli. Przyjąć bowiem należy, że jeżeli w postępowaniu podatkowym lub w kontroli podatkowej strona ustanowiła pełnomocnika, to umocowanie tego pełnomocnika obejmuje postępowanie zmierzające do wydania decyzji a zatem do podejmowanych w związku z tym czynności. W świetle bowiem art. 138a § 1 Op. uprawniony jest wniosek, że ustanawiając w danym postępowaniu pełnomocnika strona zasadniczo oczekuje, iż nie będzie musiała uczestniczyć w czynnościach procesowych, które nie wymagają jej osobistego udziału. Oznacza to, że organ podatkowy ma obowiązek doręczenia decyzji pełnomocnikowi, a nie bezpośrednio stronie postępowania. Wyjątek od tej zasady może jedynie wynikać z treści pełnomocnictwa, jeżeli zawarto w nim wyłączenie od reprezentowania strony w tym zakresie, co niespornie w sprawie nie nastąpiło . [pic]Co istotne, w treści odwołania z dnia 21.09.2025r., sporządzonego przez pełnomocnika adw. M.C., pełnomocnik uznając się w sposób wyraźny za pełnomocnika Skarżącego do reprezentowania w sprawie , m.in. nr 1210-SEW-2.4123.47.2024 stwierdza: "Działając w imieniu i na rzecz Skarżącego, pełnomocnictwo w aktach sprawy, niniejszym zaskarżam w całości Decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 26 sierpnia 2025r. doręczonej dnia 10 września 2025r. znak sprawy 1210-SEW2.4123.47.2024.20". W odwołaniu pełnomocnik Skarżącego nie tylko nie kwestionuje prawidłowości i skuteczności doręczenia ww. decyzji, ale wręcz potwierdza fakt jej doręczenia, wskazując tylko błędną datę doręczenia, tj. 10 września 2025r. zamiast 9 września 2025r. W niniejszej sprawie strona udzieliła szerokiego pełnomocnictwa adw. M.C. "do podejmowania wszelkich czynności faktycznych i prawnych jakie okażą się potrzebne w celu kompleksowego reprezentowania moich interesów oraz w celu prawidłowej realizacji zakresu pełnomocnictwa". Jeśli w aktach sprawy znajduje się pełnomocnictwo ogólne (do reprezentowania strony w całym postępowaniu), urząd ma prawny obowiązek doręczyć decyzję bezpośrednio temu pełnomocnikowi. Doręczenie pisma samej stronie z pominięciem jej pełnomocnika jest wadliwe i bezskuteczne. Pełnomocnictwo ogólne do prowadzenia sprawy z mocy prawa obejmuje uprawnienie do dokonywania wszelkich czynności procesowych – w tym do odbioru pism, decyzji i postanowień kończących sprawę. W doktrynie i orzecznictwie wielokrotnie prezentowany był pogląd, że pominięcie pełnomocnika w postępowaniu jest równoznaczne z pominięciem strony, co jest błędem kwalifikowanym i może stanowić podstawę wznowienia postępowania podatkowego. Podkreślano przy tym, że pełnomocnik (w szczególności kwalifikowany) jest elementem prawa do obrony procesowej, a ta w postępowaniu podatkowym jest szczególnie istotna ze względu na majątkowy charakter interesów podatnika oraz szczególną zawiłość spraw podatkowych . W wyroku z 11.04.2017 r. (I FSK 1453/15, LEX nr 2289737), NSA stwierdził, że doręczenie decyzji stronie postępowania zamiast ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi powoduje, że taka decyzja jako nieistniejąca w obrocie prawnym nie wywołuje żadnych skutków prawnych, wobec czego jej zaskarżenie jest niedopuszczalne. W świetle powyższych ustaleń j podniesione w skardze zarzuty naruszenia są bezpodstawne. W tym stanie rzeczy skargę należało oddalić, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.