I SA/Ke 678/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu Z. L. od zarządzenia starszego referendarza sądowego z 11 czerwca 2018 r. pozostawiającego wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi Z. L. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] 2017 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki postanawia: odrzucić sprzeciw

Zarządzeniem z 11 czerwca 2018 r. starszy referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek Z. L. o przyznanie prawa pomocy, na podstawie art. 257 w związku z art. 258 § 2 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) zwanej dalej ustawą p.p.s.a. W uzasadnieniu zarządzenia wskazano, iż Z. L. w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z [...] 2017 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie z art. 257 ustawy p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Sąd przesłał stronie skarżącej urzędowy formularz PPF i zobowiązał do złożenia wypełnionego w/w formularza w terminie siedmiu dni od daty jego doręczenia pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Nadana za pośrednictwem poczty korespondencja pod wskazany przez stronę skarżącą adres została prawidłowo doręczona 11 maja 2018 r. W wyznaczonym terminie tj. do 18 maja 2018 r. strona skarżąca nie złożyła wypełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, co skutkowało wydaniem w/w zarządzenia. Zarządzenie z uzasadnieniem zostało doręczone skarżącemu 29 czerwca 2018r. i zawierało pouczenie, o przysługującym sprzeciwie do tut. Sądu w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia. W dniu 6 lipca 2018r., drogą mailową strona złożyła sprzeciw na zarządzenie starszego referendarza sądowego z 11 czerwca 2018 r. wnosząc o jego rozpoznanie. Ponieważ sprzeciw zawierał brak formalny, w dniu 10 lipca 2018r. Z. L. został wezwany do jego uzupełnienia poprzez podpisanie sprzeciwu, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia sprzeciwu. Nadana za pośrednictwem poczty korespondencja pod wskazany przez stronę skarżącą adres została prawidłowo doręczona 27 lipca 2018 r. W wyznaczonym terminie tj. do 3 sierpnia 2018 r. strona skarżąca nie uzupełniła braku formalnego sprzeciwu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 258 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.) do czynności wykonywanych przez referendarza sądowego należy wydawanie na posiedzeniu niejawnym zarządzeń o pozostawieniu wniosków bez rozpoznania. Od zarządzeń referendarza o pozostawieniu wniosków bez rozpoznania strona może wnieść do właściwego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie 7 dni od dnia doręczenia zarządzenia (art. 259 § 1 ustawy p.p.s.a.). Sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym (art. 259 § 2 ustawy p.p.s.a.). Złożony w niniejszej sprawie dniu 6 lipca 2018r. drogą mailową sprzeciw dotknięty był brakiem formalnym, albowiem nie zawierał podpisu strony. Z uwagi na powyższe, w dniu 10 lipca 2018r. Z. L. został wezwany do jego uzupełnienia poprzez podpisanie sprzeciwu, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia sprzeciwu. Nadana za pośrednictwem poczty korespondencja pod wskazany przez stronę skarżącą adres została prawidłowo doręczona 27 lipca 2018 r. W wyznaczonym terminie tj. do 3 sierpnia 2018 r. strona skarżąca nie uzupełniła braku formalnego sprzeciwu. Uchybienie to skutkuje odrzuceniem sprzeciwu. W związku z powyższym, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 259 § 2 ustawy p.p.s.a.