I SA/Ke 644/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta po rozpoznaniu 31 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu J. W. od zarządzenia starszego referendarza sądowego z 11 stycznia 2017 r. pozostawiającego wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi J.W. i A. W.. na decyzję Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności składkowych postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

J.W. w skardze na decyzję Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z 14 października 2016 r. nr (...) w przedmiocie odmowy umorzenia należności składkowych, zawarła wniosek o przyznanie prawa pomocy. Sąd, wypełniając zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I, pismem z 5 grudnia 2016 r. przesłał skarżącej urzędowy formularz PPF i zobowiązał do jego wypełnienia i złożenia w terminie siedmiu dni od daty doręczenia niniejszego pisma, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Przesyłka zawierająca formularz PPF nadana pod wskazany przez skarżącą adres nie została podjęta. Przesyłka ta była dwukrotnie awizowana, po raz pierwszy 7 grudnia 2016 r. i powtórnie 15 grudnia 2016 r., następnie zwrócono ją do Sądu. W zarządzeniu z 11 stycznia 2016 r. referendarz sądowy zarządził pozostawienie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych bez rozpoznania. Podniósł, że w wyznaczonym terminie skarżąca nie złożyła wypełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. Skarżąca złożyła sprzeciw, z którego wynika, że nie zgadza się z treścią zarządzenia. Do sprzeciwu załączyła szereg pism, w tym zawiadomienie z 5 stycznia 2017 r. wystawione przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Jędrzejowie o zajęciu wierzytelności z rachunkowego bankowego i wkładu oszczędnościowego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej: ustawy p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od postanowień i zarządzeń referendarza sądowego, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach tych wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. W ocenie Sądu, prawidłowe jest zarządzenie referendarza sądowego. Zgodnie z treścią art. 67 § 1 p.p.s.a., jeżeli stroną jest osoba fizyczna, doręczenia dokonuje się jej osobiście. Doręczenia dokonuje się w mieszkaniu, w miejscu pracy lub tam, gdzie się adresata zastanie – art. 69 p.p.s.a. Jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - zarządcy domu lub dozorcy, jeżeli nie mają oni sprzecznych interesów w sprawie i podjęli się oddania mu pisma – art. 72 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z przepisem art. 73 § 1 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób opisany w akapicie powyżej, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Paragraf ten stanowi, że zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej– art. 73 § 3 p.p.s.a. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 - art. 73 § 4 p.p.s.a. Wszystkie powyższe warunki zostały w sprawie spełnione. Przesyłka zawierająca formularz PPF zaadresowana prawidłowo na adres J.W. nie została doręczona ani bezpośrednio do rąk adresata ani w sposób zastępczy, wynikający z art. 72 § 1 p.p.s.a. Pierwsze awizowanie nastąpiło 7 grudnia 2016 r., powtórne 15 grudnia 2016 r., a zwrot do nadawcy nastąpił 23 grudnia 2016 r., czyli przechowywana była w placówce pocztowej przez wymagany okres czternastu dni. Spełnienie powyższych przesłanek spowodowało, że doręczenie należało uznać za skuteczne w świetle treści art. 73 § 4 p.p.s.a. z dniem 21 grudnia 2016 r. Od tego dnia skarżąca zobowiązana była w terminie siedmiu dni, czyli do 28 grudnia 2016 r., złożyć wypełniony formularz. Ponieważ tego nie uczyniła, wniosek o przyznanie prawa pomocy należało pozostawić bez rozpoznania, o czym słusznie rozstrzygnął referendarz sądowy. Na marginesie należy wyjaśnić, że w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy nie może odnieść skutku zawarty w sprzeciwie wniosek "o wstrzymanie egzekucji" przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach. Z treści sprzeciwu wynika, że odnosi się on do opisanego wyżej zawiadomienia z 5 stycznia 2017 r., gdzie J.W. pouczona została o prawie do złożenia skargi na zajęcie egzekucyjne w terminie 14 dni od dnia doręczenia pisma. Wniosek taki należy jednak złożyć stosownie do treści pouczenia, tj. do organu egzekucyjnego, którym nie jest Sąd. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach działając na podstawie art. 260 w zw. z art. 258 § 2 pkt 6 p.p.s.a. utrzymał w mocy zarządzenie referendarza sądowego, o czym orzekł w sentencji postanowienia.