I SA/Ke 595/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek po rozpoznaniu 31 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu Przedsiębiorstwa Ceramiki Budowlanej "O." Sp. z.o.o w K. od zarządzenia starszego referendarza sądowego z 29 czerwca 2017 r. pozostawiającego wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Ceramiki Budowlanej "O." Sp. z.o.o w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...]. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości na rok 2016 r. postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

P. C. B. "O." Sp. z.o.o w K. (Spółka) w piśmie z 28 kwietnia 2017 r. złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Pismo to zawierało brak formalny w postaci braku podpisu strony skarżącej. Sąd pismem z 8 maja 2017 r. wezwał skarżącą do uzupełnienia braku formalnego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych – poprzez jego podpisanie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Przesyłka nadana pod wskazany przez skarżącą adres nie została podjęta. Przesyłka ta była dwukrotnie awizowana, po raz pierwszy 12 maja 2017 r. i powtórnie 23 maja 2017 r., następnie zwrócono ją do tut. Sądu. W dniu 29 czerwca 2017 r. starszy referendarz sądowy zarządził pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Skarżąca wniosła sprzeciw na to zarządzenie. Wskazała, że braki formalne zostały przez nią uzupełnione zgodnie z treścią skierowanego do niej wezwania w przewidzianym ustawą terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) dalej: ustawa p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 ustawy p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Stosownie zaś do treści art. 260 § 2 ustawy p.p.s.a. w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Sąd, po ponownym zbadaniu akt sprawy uznał, że zaskarżone zarządzenie zostało wydane zgodnie z prawem. Okolicznością faktyczną, która stanowiła podstawę dla wydania przez starszego referendarza sądowego zaskarżonego zarządzenia, było nieuzupełnienie – pomimo skutecznie doręczonego wezwania - braku formalnego wniosku przez jego podpisanie przez osobę uprawnioną zgodnie ze sposobem reprezentacji wykazanym w KRS lub nadesłanie ponownie podpisanego wniosku. Zgodnie bowiem z treścią art. 49 § 2 w związku z art. 49 § 4 ustawy p.p.s.a., pismo, którego strona nie uzupełniła lub nie poprawiła w zakreślonym terminie pozostawia się bez rozpoznania. W przedmiotowej sprawie, jak już wyżej powiedziano, wniosek zawierał brak formalny (brak podpisu wnioskodawcy), który pomimo wezwania, nie został uzupełniony, a zatem należało pozostawić go bez rozpoznania. W ocenie Sądu twierdzenie skarżącej zawarte w sprzeciwie, że w przewidzianym terminie wypełniła obowiązek nałożony wezwaniem z 8 maja 2017 r. uznać należy za gołosłowne, nie poparte żadnymi dowodami i nie znajdujące potwierdzenia w aktach sprawy. W tym stanie rzeczy, Sąd postanowił utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie starszego referendarza sądowego, o czym orzeczono na podstawie art. 260 § 1 ustawy p.p.s.a.