Sygnatura
I SA/Ke 451/25
Wyrok WSA w Kielcach z 15 października 2026 r., I SA/Ke 451/25 – podatki od nieruchomości
Wynik
Uchylono decyzję I i II instancji
- Sąd
- Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
- Data orzeczenia
- 15 października 2026
- Prawomocne
- nie
Treść rozstrzygnięcia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek Asesor WSA Magdalena Stępniak (spr.) Protokolant Starszy inspektor sądowy Michał Gajda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2026 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Kielcach del. do Prokuratury Okręgowej w Kielcach Moniki Śliwak-Górki sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; 2. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokata I. G.-R. kwotę 590,40 (pięćset dziewięćdziesiąt 40/100) złotych, w tym 110,40 (sto dziesięć 40/100) złotych podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Analiza z kontekstem sprawy
Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?
Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.
Uzasadnienie
Decyzją z 1 września 2025 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S. z 5 czerwca 2025 r. nr [...] o umorzeniu A. S. zaległości podatkowej z tytułu podatku od nieruchomości i podatku rolnego – I i II rata za rok 2025 r. w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu kolegium wskazało, że A. S. 16 maja 2025 r. zwrócił się o umorzenie zaległości podatkowych z tytułu III i IV raty podatku od nieruchomości i podatku rolnego za rok 2024 r. oraz I i II raty tych podatków za rok 2025 z uwagi na bardzo ciężko sytuację materialno-zdrowotną. Decyzją z 5 czerwca 2025 r. wójt umorzył zaległość podatkową z tytułu podatku od nieruchomości i podatku rolnego – I i II rata za 2025 r. uznając, że sytuacja strony uzasadnia udzielenie ulgi. Organ wyjaśnił, że 15 maja 2025 r. komornik dokonał wpłaty kwoty [...]zł, która pokryła zaległości za rok 2024 r. – III i IV rata, w związku z czym czynności związane z umorzeniem tej zaległości stały się bezprzedmiotowe. Rozpatrując wniesione odwołanie kolegium wskazało na art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, istotę uznania administracyjnego i stwierdziło, że dokonana przez organ ocena zebranych dowodów nie narusza wyrażonej w art. 191 Ordynacji podatkowej zasady swobodnej oceny dowodów, a tym samym wypełnia przesłanki naczelnej zasady prawdy obiektywnej z art. 122 Ordynacji podatkowej. W ocenie kolegium sytuacja materialna i zdrowotna strony jest bardzo trudna. Odwołujący cierpi na rozliczne schorzenia, a koszty leczenia przekraczają w sposób wielokrotny uzyskiwane przez niego dochody. Okoliczności te uzasadniają udzielenie ulgi w spłacie zobowiązania podatkowego. Odnosząc się do kwestii zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości i podatku rolnym z tytułu III i IV raty za rok 2024 SKO wskazało, że A. S. wniosek o umorzenie zaległości podatkowej także z tego tytułu złożył 16 maja 2025 r. Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że zaległości za ten okres zostały wyegzekwowane i w dniu złożenia wniosku nie istniały. W związku z czym organ podatkowy I instancji powinien wydać odrębne rozstrzygnięcie w zakresie wniosku o umorzenie zaległości podatkowej za ten okres. Jednak okoliczność ta nie wpływa na prawidłowość zaskarżonej decyzji. Na powyższą decyzję A. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach zaskarżając ją w całości i wskazując, że jest ofiarą przemocy, spisku i układu. W obszerny sposób opisał swoją sytuację majątkową. Wyjaśnił, że pracownik urzędu skarbowego zapewnił go, że "wszystko zostanie umorzone" i niczego nie będzie musiał płacić, lecz w kwestii rat, które nie zostały umorzone, został okłamany. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie przed sądem 15 października 2026 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji oraz o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu i oświadczył, że nie zostało ono uiszczone w żadnej części. Prokurator, która zgłosiła swój udział w sprawie na podstawie art. 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: "p.p.s.a.") przyłączyła się do stanowiska skarżącego wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j. t. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) i art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym, co do zasady, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., dostrzegł naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zgodnie z treścią art. 210 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, decyzja zawiera rozstrzygnięcie. Wskazany element decyzji jest zasadniczy, albowiem stanowi o ustaleniu prawa, o usunięciu sporu co do niego lub o jego tworzeniu na rzecz określonych podmiotów albo też o zakończeniu postępowania w danej instancji bez orzekania w sprawie co do jej istoty. Wyraża rezultat stosowania normy prawa materialnego do konkretnego przypadku w kontekście określonych okoliczności faktycznych i materiału dowodowego. Konkretyzacja prawa dokonuje się w rozstrzygnięciu, nie zaś w innych elementach decyzji. Rozstrzygnięcia nie można ani domniemywać, ani wyprowadzać z treści uzasadnienia. Winno ono być wyrażone expressis verbis w osnowie decyzji. Wynikający z art. 210 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej obowiązek organu zamieszczenia w decyzji rozstrzygnięcia oznacza obowiązek rozstrzygnięcia całości sprawy. Obowiązek ten jest odzwierciedleniem uprawnienia strony do załatwienia sprawy zgodnie zakresem jej żądania. Rozstrzygnięcie jest jednym z najważniejszych składników orzeczenia i nie jest możliwe jego zastąpienie uzasadnieniem decyzji, ani też wywodzenie rozstrzygnięcia z uzasadnienia orzeczenia. Innymi słowy musi być ono sformułowane w taki sposób, aby nie było wątpliwości: czego dotyczy, jakie uprawnienia zostały przyznanie stronie lub jakie obowiązki zostały na nią nałożone. Rozstrzygnięcie powinno być sformułowane precyzyjnie, w sposób nie budzący wątpliwości i powinno być zrozumiałe dla stron bez wnikania w treść uzasadnienia. Sąd stwierdza, że zestawienie wniosku wszczynającego postępowanie z osnową decyzji organu zarówno I jak i II instancji prowadzi do konkluzji, że organy nie orzekły o całości żądania strony wnioskującej. Organ I instancji w sentencji decyzji objął rozstrzygnięciem należności jedynie za I i II ratę 2025 r. Tymczasem wniosek skarżącego obejmował III i IV ratę podatku za 2024 r. oraz I i II podatku za rok 2025 r. Wójt w żaden sposób nie odniósł się w sentencji decyzji do wniosku w zakresie III i IV raty podatku za 2024 r. W uzasadnieniu decyzji jedynie wskazał, że wobec wpłaty przez komornika sądowego kwoty 546,46 zł, która w pełni pokryła zaległości z raty za 2024 r. (omyłkowo opisanymi przez organ I instancji jako raty za 2025 r.), czynności wójta związane z umorzeniem tych rat stały się bezprzedmiotowe. Tymczasem bezspornie uznaje się, że w przypadku postępowań wszczynanych na wniosek organ administracji jest związany zakresem wniosku, a to oznacza, że organ nie może dowolnie wniosku tego modyfikować, ani też ograniczać swojego rozstrzygnięcia jedynie co do jego części. Konsekwencją stwierdzenia bezprzedmiotowości postępowania jest umorzenie postępowania. Stosownie do art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Powyższą nieprawidłowość zauważyło kolegium, pomimo tego zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy. Stwierdzone uchybienia czynią decyzję niejasną i sprawiają, że nie poddaję się ona weryfikacji. W konsekwencji zasadne jest stwierdzenie, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, naruszają przepis art. 210 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. W ponownym postępowaniu organ będzie związany przedstawioną w niniejszym uzasadnieniu argumentacją i rozpozna wniosek strony w całości, czemu da wyraz wydając decyzję, której rozstrzygnięcie obejmie całość żądania. Z tych względów sąd, na podstawie art.145 § 1 pkt lit. c oraz art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi z urzędu będącemu adwokatem sąd orzekł w punkcie 2 sentencji wyroku, na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 23 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2024 r. poz. 763; ze zm.).
Informacje o sprawie
- Data wpływu
- 5 listopada 2025
- Symbol z opisem
- 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
- Hasła tematyczne
- Podatek od nieruchomości
- Skarżony organ
- Samorządowe Kolegium Odwoławcze
- Sędziowie
- Magdalena Stępniak /sprawozdawca/ Mirosław Surma /przewodniczący/ Sylwester Miziołek
Powołane przepisy
- Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa
art. 210 par. 1 pkt 5, art. 208 par. 1, · Dz.U. 2026 poz. 622
- Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 135 · Dz.U. 2026 poz. 143
Powiązane dokumenty
Sygnatura: I SA/Po 862/26 · 15 października 2026
Wyrok WSA w Poznaniu z 15 października 2026 r., I SA/Po 862/26 – podatki od nieruchomości
Sygnatura: I SA/Po 864/26 · 15 października 2026
Wyrok WSA w Poznaniu z 15 października 2026 r., I SA/Po 864/26 – podatki od nieruchomości
Sygnatura: I SA/Po 863/26 · 15 października 2026
Wyrok WSA w Poznaniu z 15 października 2026 r., I SA/Po 863/26 – podatki od nieruchomości
Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny