I SA/Ke 375/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Adamiec (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Kuchta Sędzia WSA Mirosław Surma po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 października 2021 r. sprawy ze skargi R. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę.

Postanowieniem z [...] nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze (Kolegium) stwierdziło niedopuszczalność zażalenia wniesionego przez R. M. (podatnik, skarżący) na postanowienie z [...] Burmistrza Miasta i Gminy S. nr [...] o podjęciu zawieszonego postępowania podatkowego, wobec podatnika w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2015 i 2016. Z uzasadnienia postanowienia o niedopuszczalności zażalenia wynika, że Burmistrz postanowieniem z [...] nr [...] podjął z urzędu zawieszone postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2015 i 2016. Podatnik 16 lutego 2021 r. złożył zażalenie na ww. postanowienie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na treść art. 228 § 1, art. 236 § 1, art. 205 § 1, 1a i 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 tj. dalej "Ordynacja podatkowa". Wyjaśnił, że zażalenie złożone przez podatnika jest niedopuszczalne, albowiem zgodnie z art. 236 § 1 Ordynacja podatkowa na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi. Podstawę do wydania postanowienia [...] o podjęciu zawieszonego postępowania, stanowił przepis art. 205 § 1 Ordynacja podatkowa, który nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie w sprawie podjęcia zawieszonego postępowania. Powołując się na treść art. 237 § 1 Ordynacja podatkowa wyjaśniło, że przepis ten gwarantuje zaskarżalność postanowień incydentalnych. W konsekwencji stwierdziło, że zażalenie podatnika jest niedopuszczalne z przyczyn przedmiotowych. W złożonej do Sądu skardze na powyższe postanowienie R. M., zarzucił naruszenie przepisów postępowania, zwłaszcza zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie tj. art. 121 Ordynacji podatkowej, co w konsekwencji wprowadziło stan niepewności u podatnika co do dalszego przebiegu przedmiotowego postępowania. Wskazał, że Burmistrz wskazał na możliwość złożenia zażalenia na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania, z czego podatnik skorzystał uważając, że przyczyny zawieszenia postępowania nie tylko nie ustały, a samo postępowanie podatkowe w zakresie opodatkowania spornej nieruchomości za 2015 i 2016 rok, winno ulec umorzeniu jako bezprzedmiotowe z powodów które już wielokrotnie przedstawiał organowi I instancji. Skarżący zarzucił, że Kolegium nie odniosło się do tej kwestii w żaden sposób i wydało całkiem sprzeczne orzeczenie z organem podatkowym pierwszej instancji w tym samym przedmiocie, poprzez co naruszyło zasadę przekonywania podatnika. Sprzeczne stanowiska organów podatkowych spowodowały możliwość skorzystania z kontroli postanowienia o zawieszeniu postępowania. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało stanowisko wyrażone w postanowieniu z [...] i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 stawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "ustawą p.p.s.a. wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, przy czym sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.). Złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 ustawy p.p.s.a. Zgodnie z powołaną regulacją, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Kolegium, stwierdzające niedopuszczalność zażalenia wniesionego przez R. M. na postanowienie z [...] Burmistrza [...] i Gminy S. nr [...] o podjęciu zawieszonego postępowania podatkowego, wobec podatnika w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2015 i 2016. Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowi przepis art. 228 § 1 w zw. z art. 239 Ordynacji podatkowej. Istota sporu między stronami dotyczy kwestii dopuszczalności zażalenia na postanowienie w przedmiocie postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania podatkowego. Zdaniem Kolegium zażalenie na ww. postanowienie jest niedopuszczalne. Odmiennego zdania jest skarżący. Przepis art. 216 Ordynacji podatkowej stanowi, że w toku postępowania organ podatkowy wydaje postanowienia. Postanowienia dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania podatkowego, lecz nie rozstrzygają o istocie sprawy, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. W myśl art. 236 § 1 Ordynacji podatkowej, na postanowienia wydawane w toku postępowania podatkowego stronie służy zażalenie, tylko wówczas gdy ustawa tak stanowi. Chcąc zatem stwierdzić, że w danym przypadku stronie przysługuje środek prawny w postaci zażalenia na postanowienie wydane w toku postępowania podatkowego, trzeba wskazać na w konkretnym przepis ustawy, z którego takie uprawnienie wynika. Kwestię zawieszania i podejmowania postępowania podatkowego regulują przepisy art. 201-206 Ordynacji podatkowej wskazując jednoznacznie postanowienie jako formę rozstrzygnięcia w przedmiocie zawieszenia i podjęcia zawieszonego postępowania oraz przypadki, które spośród postanowień wydawanych w przedmiocie zawieszonego postępowania mogą być skarżone w formie zażalenia. W myśl art. 205 § 2 Ordynacji podatkowej stronie przysługuje zażalenie na odmowę podjęcia zawieszonego postępowania, co oznacza, że podjęcie zawieszonego postępowania następuje w formie niezaskarżalnego postanowienia. Przepisy Ordynacji podatkowej nie regulują całościowo postępowania zażaleniowego, odsyłając do odpowiedniego stosowania przepisów dotyczących odwołań (art. 239 Ordynacji podatkowej). Organ odwoławczy w postępowaniu zażaleniowym we wstępnym etapie postępowania podejmuje czynności zmierzające do oceny, czy zażalenie jest dopuszczalne. Stwierdzając zaś występowanie przyczyny powodującej niedopuszczalność zażalenia zobowiązany jest zgodnie z art. 228 § 1 Ordynacji podatkowej w formie postanowienia stwierdzić niedopuszczalność zażalenia. Niedopuszczalność zażalenia może wynikać zarówno z przyczyn przedmiotowych, jak również i podmiotowych. Niedopuszczalność zażalenia z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia postanowienia w toku instancji. Skoro podatnik złożył zażalenie na postanowienie Burmistrza w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania podatkowego, a jak wskazano wyżej przepisy Ordynacji podatkowej nie przewidują możliwości wniesienia zażalenia na tego rodzaju rozstrzygnięcie - zasadnie Kolegium uznało wniesiony środek zaskarżania za niedopuszczalny. Odnosząc się do argumentacji skarżącego należy podnieść, że organ pierwszej instancji błędnie pouczył stronę o możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania. Mając na uwadze treść powyższych regulacji organ odwoławczy zobligowany był do podjęcia rozstrzygnięcia w trybie art. 228 § 1 w zw. z art. 239 § 1 Ordynacji podatkowej. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.