I SA/Ke 319/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Kuchta po rozpoznaniu 19 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. P. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.

J. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z [...]. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego. Zarządzeniem z 24 sierpnia 2018 r., doręczonym 30 sierpnia 2018 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie oraz podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Pismem z 10 września 2018 r. skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do wykonania zobowiązania. W uzasadnieniu podała, że 30 sierpnia 2018 r. po południu odebrała korespondencję z Sądu; 31 sierpnia 2018 r. wraz z rodziną wyjechała na zaplanowane zakończenie wakacji; 3 września 2018 r. nad ranem mąż skarżącej wyleciał służbowo do Szwecji, gdzie miał przebywać do 5 września 2018 r., pobyt uległ niespodziewanemu przedłużeniu do 7 września 2018 r. i mąż wrócił do Polski 8 września 2018 r.; skarżąca 4 września 2018 r. trafiła na badania z powodu rwy kręgosłupa i pomimo złego samopoczucia 5 września 2018 r. wyjechała na obowiązkowe szkolenie zawodowe, na którym przebywała do 7 września 2018 r. Skarżąca argumentowała, że skargę pomagał jej konstruować mąż, jej treść tworzyli na komputerze firmowym męża znajdującym się w jego biurze, do którego skarżąca nie miała dostępu od 3 września 2018 r. (klucze zabrał ze sobą mąż, zdalnego dostępu skarżąca nie posiadała, do weryfikacji potrzebny był odcisk palca męża). Przy czym skarżąca była przekonana że posiada egzemplarz skargi w komputerze użytkowanym w domu. Jednak mąż nie wykonał kopii zapasowej na innym urządzeniu, skarżąca nie posiadała zatem ani wersji papierowej ani elektronicznej skargi. Do takiej sytuacji doszło na skutek nieporozumienia skarżącej i jej męża, a ona sama dowiedziała się o tym podczas pobytu na szkoleniu. Wraz ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skarżąca dokonała czynności poprzez przedłożenie podpisanej skargi oraz podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Bezspornym w sprawie jest, że skarżąca uchybiła terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi. Stosownie zaś do art. 85 ustawy z 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) zwanej dalej "ustawą p.p.s.a.", czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Instytucją procesową, której celem jest ochrona strony przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu do dokonania określonej czynności procesowej jest uregulowana w art. 86 § 1 ustawy p.p.s.a. instytucja przywrócenia terminu. Zgodnie z powołanym przepisem jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu do dokonania określonej czynności procesowej. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1, § 2, § 4 ustawy p.p.s.a.). Pozytywną przesłanką przywrócenia terminu jest zatem brak winy strony w uchybieniu terminu. Pod pojęciem braku winy rozumieć należy przeszkody zaistniałe niezależnie od strony, nie dające się przewidzieć zdarzenia nagłe, którym strona nie była w stanie zapobiec, a następnie usunąć ich skutków bez uchybienia terminom, do zachowania których była zobowiązania. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przy ocenie tej przesłanki należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Tylko w takich warunkach można przyjąć brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności sądowej stanowi konieczną i jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Sąd badając wystąpienie braku winy w uchybieniu terminu powinien dokonać oceny z wykorzystaniem wszystkich okoliczności sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. W literaturze przedmiotu dominuje pogląd, że przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się np. przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. W ocenie Sądu brak winy strony w uchybieniu terminu nie został należycie uprawdopodobniony, a wyjaśnienia skarżącej budzą wątpliwości co do zaistnienia przeszkody nie do przezwyciężenia. Przytoczone przez stronę argumenty wskazują, że przeszkodą, która uniemożliwiła dotrzymanie terminu był brak dostępu skarżącej do treści skargi sporządzonej na komputerze służbowym męża. W ocenie Sądu powołane przez wnioskodawczynię okoliczności nie uprawdopodabniają braku winy w niedochowaniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Sam bowiem fakt braku dostępu do treści skargi, nie świadczy jeszcze o braku winy w uchybieniu wiążącego stronę terminu. Argumentując wniosek o przywrócenie terminu skarżąca oświadczyła, że podczas pobytu na szkoleniu zawodowym zorientowała się, że z powodu nieporozumienia z mężem nie posiada dostępu do wersji elektronicznej skargi. Zdaniem Sądu skarżąca mając wiedzę, że wraz z mężem sporządzała skargę na jego służbowym komputerze winna była upewnić się, czy posiada wersję elektroniczną skargi na urządzeniu, do którego sama ma dostęp lub jej wersję papierową, zwłaszcza w obliczu zaplanowanego wcześniej wyjazdu służbowego męża oraz braku dostępu do jego komputera. Z wniosku skarżącej wynika, że wyjazdy powodujące jej nieobecności oraz nieobecności jej męża nie były nagłe i niespodziewane, ale wcześniej zaplanowane. Skarżąca odbierając wezwanie z Sądu 30 sierpnia 2018 r. o godzinie 9.42 ("e-Monitoring- śledzenie przesyłek"), a nie jak twierdzi w godzinach popołudniowych i mając świadomość, że termin do uzupełnienia braków formalnych upływa 6 września 2018 r., a do tego czasu ma zaplanowany wyjazd rodzinny, wylot służbowy męża oraz własne szkolenie zawodowe winna była tak zorganizować własne sprawy, aby z powodu planów osobistych i zawodowych jej interesy nie doznały uszczerbku. Zdaniem Sądu należyta dbałość w prowadzeniu własnych spraw wymagała, aby przed planowanymi wyjazdami skarżąca podjęła odpowiednie działania, gwarantujące zabezpieczenie swoich interesów, w tym związanych z wykonaniem wezwania Sądu w terminie. Wówczas skarżąca mogłaby uczynić zadość wezwaniu Sądu uzupełniając braki formalne skargi np. osobiście w siedzibie WSA w Kielcach. Zdaniem Sądu w związku z powyższym uprawnionym jest twierdzenie, że strona nie dochowała należytej staranności przy prowadzeniu swych spraw jakiej w danych okolicznościach można by od niej oczekiwać. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 86 § 1 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.