I SA/Ke 30/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Adamiec Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak Asesor WSA Magdalena Stępniak (spr.) Protokolant Starszy inspektor sądowy Celestyna Niedziela po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach z dnia 28 listopada 2025 r. nr 2601-IOA.4823.26.2025 w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę.

Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z 28 listopada 2025 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Ś. Urzędu Celno-Skarbowego w K. z 11 września 2025 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia na K. M., kary pieniężnej w wysokości [...] zł za zgłoszenie danych niezgodnych ze stanem faktycznym, innych niż dotyczących towaru w trakcie przewozu towaru na podstawie zgłoszenia nr [...] W uzasadnieniu wskazano, że funkcjonariusze organu I instancji 12 września 2024 r. w miejscowości W. W. zatrzymali do kontroli samochód ciężarowy marki R. M. o nr rej. [...], którym kierował P. W. i przewoził oleje o kodzie CN 2710. W trakcie kontroli stwierdzono, że dane w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 5 ust. 4 pkt 1 ustawy z 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1218 ze zm.), dalej "ustawa SENT", zostały zgłoszone niezgodnie ze stanem faktycznym albo dane te nie zostały zaktualizowane, zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy SENT. Zgodnie z protokołem kontroli w zgłoszeniu nr [...] wskazano środek transportu opatrzony numerem rejestracyjnym [...], a faktycznie powinien być środek transportu opatrzony numerem rejestracyjnym [...] Po przeprowadzonym postępowaniu naczelnik wymienioną na wstępie, decyzją z 11 września 2025 r. nałożył na stronę, karę pieniężną w wysokości [...] zł za zgłoszenie danych niezgodnych ze stanem faktycznym, innych niż dotyczących towaru w trakcie przewozu towaru na podstawie zgłoszenia [...], od której wniosła odwołanie. Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję dyrektor wskazał na podstawę prawną rozstrzygnięcia, tj. przepisy ustawy o SENT. Podkreślił, że nałożenie kary pieniężnej w związku z opisanymi nieprawidłowościami było uzasadnione, a zarzuty strony zawarte w odwołaniu nie zasługiwały na uwzględnienie. Odpowiadając na zarzut naruszenia art. 24 ust. 3 ustawy o SENT wskazał, że naczelnik przedstawił szczegółową analizę przesłanek interesu przewoźnika i interesu publicznego, które muszą wystąpić, aby możliwe było zastosowanie odstąpienia od nałożenia kary. Odnosząc się do twierdzeń strony w zakresie oceny istnienia ww. przesłanek dokonał ich omówienia i scharakteryzowania powołując się w tym zakresie do poglądy orzecznictwa w spornym obszarze. Wywiódł, że naczelnik prawidłowo stwierdził, że w przedmiotowej sprawie została spełniona przesłanka interesu publicznego. Organ dokonując analizy przesłanki interesu publicznego uwzględnił bowiem między innymi okoliczności w jakich nastąpiło naruszenie oraz, czy nieprawidłowości wystąpiły jednokrotnie. Nadto uwzględniono, że zdarzenie miało charakter incydentalny, a działania podmiotu nie świadczą o niedbałości przy realizacji obowiązków wynikających z ustawy SENT. Zatem zaistniały okoliczności, które wskazywałyby na istnienie ważnego interesu publicznego. [...] podał, że odstąpienie stanowiłoby pomoc de minimis, o której mowa w art. 26 ust. 3 pkt 2 ustawy SENT. Odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej nie stanowi pomocy publicznej w rozumieniu art. 107 i art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Uzyskanie jednak przez podmiot korzyści majątkowej polegającej na zwolnieniu z obowiązku zapłaty kary przewidzianej w ustawie SENT, jest pomocą de minimis. Strona, pomimo wezwania, nie złożyła wniosku o udzielenie tej pomocy, zaświadczeń o pomocy de minimis jakie otrzymała w okresie minionych 3 lat oraz informacji niezbędnych do udzielenia pomocy de minimis. Strona nie udzieliła również informacji o sytuacji majątkowej podmiotu pomimo dwukrotnego, skutecznego doręczenia wezwań z 13 maja 2025 r. i 17 lipca 2025 r. Dyrektor uznał, że niezłożenie przez stronę wniosku o udzielenie pomocy de minimis, pomimo wystąpienia przesłanki interesu publicznego, skutkuje brakiem możliwości zastosowania instytucji odstąpienia od wymierzenia kary. Powołując się na treść przepisu art. 37 ust. 7 ustawy o pomocy publicznej wskazał, że do czasu przekazania przez podmiot ubiegający się o pomoc zaświadczeń, oświadczeń lub informacji, o których mowa w ust. 1, 2 i 5, pomoc nie może być udzielona temu podmiotowi. Natomiast strona została poinformowana w wezwaniu z 17 lipca 2025 r., że niezłożenie wniosku wraz z oświadczeniami i dokumentami skutkuje brakiem możliwości odstąpienia przez organ I instancji od nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 26 ust.3 ustawy SENT. Ewentualne odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej z uwagi na ważny interes przewoźnika lub interes publiczny, o którym mowa w art. 24 ust. 3 ustawy SENT, uwarunkowane jest spełnieniem warunków przewidzianych w art. 26 ust. 3 ustawy SENT. W ocenie dyrektora każdy przedsiębiorca podejmując decyzję o prowadzeniu działalności gospodarczej bierze na siebie odpowiedzialność za jej prowadzenie w każdym aspekcie jej funkcjonowania. To oznacza, że nie tylko odpowiada za jakość świadczonych usług, ale także i za to, aby skutki podejmowanych w jej ramach czynności nie naruszały obowiązujących go przepisów prawnych. Przepisy ustawy SENT nie wyłączają odpowiedzialności uczestnika transportu nawet za uchybienia, które popełnione zostały wskutek błędów, czy pomyłek. Mają one charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewidują wartościowania przyczyn naruszenia przez odpowiedzialne podmioty zasad systemu monitorowania drogowego przewozu tzw. wrażliwych towarów. Podkreślił, że przepisy ustawy SENT posiadają charakter restrykcyjny i w swoim założeniu mają na celu zwalczanie wszelkich nieprawidłowości związanych z obrotem towarami wrażliwymi, należącymi do grupy najwyższego ryzyka, ze względu na naruszenia przepisów prawa podatkowego. Podmiot będący przewoźnikiem ponosi odpowiedzialność nawet za uchybienia, które zostały popełnione wskutek nieświadomego działania lub omyłki. W konsekwencji stwierdził, że mimo zaistnienia okoliczności uzasadniających odstąpienie od nałożenia kary, z uwagi na brak wniosku i niezbędnej dokumentacji dotyczącej pomocy de minimis uniemożliwił odstąpienie od nałożenia kary. Na powyższą decyzję K. M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzucił naruszenie przepisów: 1. postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy tj.: a. art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, a w szczególności brak dostatecznego wyjaśnienia dlaczego organ uznał, że nie zachodzą przestanki do odstąpienia od nałożenia kary z uwagi na ważny interes przewoźnika i interes publiczny; b. art. 121 i art. 122. art. 180. art. 187 § 1. art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób naruszający zasadę zaufania obywateli do organów podatkowych oraz zasadę prawdy obiektywnej, poprzez niewyjaśnienie okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy, niewystarczające ustalenie stanu faktycznego, nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy; 2. prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art. 24 ust. 3 w zw. z art. 26 ust. 3 ustawy o SENT poprzez jego niezastosowanie i nieodstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, podczas gdy było to uzasadnione z uwagi na ważny interes przewoźnika i interes publiczny; w tym: - błędną wykładnię i pominięcie w ustalaniu pojęcia ważnego interesu publicznego zasad proporcjonalności, bezpieczeństwa i zaufania do organów państwowych, co w konsekwencji nie pozwoliło organom odstąpić od nałożenia kary; - pominięcie rzeczywistej intencji ustawodawcy i nieodstąpienie od nałożenia kary pomimo braku uszczuplenia Skarbu Państwa w podatku akcyzowym i podatku od towarów i usług, b. art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej - zasady proporcjonalności, przez wydanie decyzji naruszającej zasadę proporcjonalności - przejawiającym się niewspółmiernością zastosowanych środków (kary) względem celu, jaki ma osiągnąć ustawa o SENT. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że sytuacja z 12 września 2024 r. była wynikiem błędu ludzkiego, spowodowanego dużą ilością obowiązków i formalności związanych z dostarczaniem przesyłek kurierskich. Nie było żadnej woli wprowadzenia organu kontrolnego w błąd, a co za tym idzie naruszenia przepisów ustawy o SENT. Nigdy nie było intencją strony działanie zmierzające do naruszania procedur określonych w przepisach. Stwierdzoną nieprawidłowość można zakwalifikować jako błąd techniczny nie zaś celowe działanie zmierzające do łamania przepisów ustawy. Wskazany w zgłoszeniu SENT pojazd, który przypisany był do kierowcy P. W. uległ awarii i był czasowo wyłączony. Natomiast wydawane zlecenia są powiązane - kierowca + samochód. Stąd niezamierzona pomyłka związana z błędnym numerem rejestracyjnym środka transportu. Nadto zdaniem strony decyzja narusza przepisy art. 24 ust. 1 pkt 2 oraz art. 24 ust. 3 ustawy SENT poprzez niewłaściwą interpretację, która nie uwzględnia słusznych argumentów strony i stoi w sprzeczności z zasadą proporcjonalności kary w demokratycznym państwie prawa. Administracyjna kara pieniężna w wysokości 10.000 zł za niezamierzone formalne uchybienie jest nieproporcjonalnie wysoka oraz społecznie niesprawiedliwa. Na poparcie zajętego stanowiska skarżący powołał się na poglądy prezentowane w orzecznictwie. Dyrektor nie odniósł się do wyjaśnień skarżącego oraz pominął wskazaną linię orzeczniczą sądów oraz organów. Uzasadnienie decyzji jest prezentacją własnego poglądu, częściowo wspartego orzecznictwem, które się zdezaktualizowało lub nie odpowiada wprost do stanu faktycznego sprawy. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j. t. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz.U. z 2026 r., poz. 143), dalej "p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym, co do zasady, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Realizując wyżej określone granice kontroli, sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe. Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za naruszenie obowiązku wynikającego z art. 8 ust. 1 ustawy SENT polegającego na zgłoszeniu niezgodnie ze stanem faktycznym lub niezaktualizowaniu danych, o których mowa w art. 5 ust. 4 pkt 1 ustawy SENT (tj. numeru rejestracyjnego środka transportu). Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy SENT podmiot wysyłający, podmiot odbierający, przewoźnik, podmiot sprzedający oraz podmiot nabywający są obowiązani niezwłocznie aktualizować dane zawarte w zgłoszeniu w takim zakresie, w jakim byli obowiązani do ich zgłoszenia. Stosownie zaś do art. 5 ust. 4 pkt 1 lit. c tej ustawy w przypadku przewozu towaru, o którym mowa w ust. 1, przewoźnik jest obowiązany przed rozpoczęciem przewozu towaru po drodze publicznej uzupełnić zgłoszenie o numery rejestracyjne środka transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit. a. Monitorowaniu podlega przewóz towarów objętych pozycją CN 2710. W przypadku gdy podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnik: 1) nie wykona obowiązku, o którym mowa w art. 8 ust. 1; 2) zgłosi dane niezgodne ze stanem faktycznym, inne niż dotyczące towaru - odpowiednio na podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10.000 zł (art. 24 ust. 1 ustawy SENT). W sprawie poza sporem jest, że skarżący naruszył obowiązki wynikające z powyższych przepisów. W zgłoszeniu nr [...] wskazano bowiem środek transportu opatrzony numerem rejestracyjnym [...], a faktycznie powinien być środek transportu opatrzony numerem rejestracyjnym [...] Spór dotyczy natomiast zasadności nałożenia na skarżącego kary pieniężnej. Skarżący zarzuca niezastosowanie przepisów art. 24 ust. 3 w zw. z art. 26 ust. 3 ustawy SENT i nieodstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, podczas gdy było to nieuzasadnione z uwagi na ważny interes przewoźnika i interes publiczny. W ocenie strony organ nie wyjaśnił w sposób dostateczny dlaczego uznał, że nie zachodzą przesłanki odstąpienia od nałożenia kary. Odnosząc się do powyższego należy wskazać, że dla złagodzenia sankcji określonej w art. 24 ust. 1 ustawa przewidziała w art. 24 ust. 3 ustawy SENT "klauzule generalne" umożliwiające uwzględnienie okoliczności indywidualnych w ramach jednostkowej sprawy, uzasadniające odstąpienie od nałożenia kary. Przepis ten stanowi, że w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1-1b, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3. Z kolei w art. 26 ust. 3 ustawy SENT zostały wymienione enumeratywnie dodatkowe kryteria i warunki odstąpienia od nałożonej kary. Stosownie do tej regulacji organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli to odstąpienie: 1) nie stanowi pomocy publicznej albo 2) stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo 3) stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 4. W kontekście systemowym przepis art. 24 ust. 3 ustawy SENT odczytywać należy jako prawną gwarancję uwzględnienia indywidualnej sytuacji jednostki w ramach odpowiedzialności administracyjnoprawnej, regulowanej ustawą o SENT. W rozumieniu cytowanego wyżej przepisu "ważny interes" strony to interes wyjątkowy, obiektywnie istniejący, wskazujący na wystąpienie sytuacji, w której grożąca kara pieniężna mogłaby zachwiać podstawami egzystencji podmiotu prowadzącego firmę przewozową, uniemożliwiłaby prowadzenie dalszej działalności gospodarczej, czy zastopowałaby rozwój firmy. Ważny interes strony zaistnieje wówczas, gdy wystąpią nadzwyczajne okoliczności losowe powodujące przykładowo znaczne obniżenie zdolności płatniczych, w szczególności zagrażające funkcjonowaniu podmiotu albo grożące niewywiązywaniem się z nałożonych obowiązków. Użycie słowa "ważny" wskazuje, że nie każdy interes uzasadnia odstąpienie od wymierzenia kary, bo taki interes posiada każdy podmiot dążący do ograniczenia obciążeń finansowych. Chodzi o interes szczególnie istotny, wyjątkowy, ważniejszy niż właściwy wszystkim pozostałym przedsiębiorcom spełniającym przesłanki do wymierzenia kary. Brak dodatkowego obciążenia finansowego leży w interesie każdego z przedsiębiorców. Chodzi tu jednak o interes na tyle wyjątkowy i istotny by jego pominięcie przyniosło dla danej osoby wyraźnie dostrzegalne negatywne skutki. Z kolei przesłanka interesu publicznego to rodzaj klauzuli generalnej o dużym stopniu niedookreśloności, której treść nie może być wypełniana w sposób dowolny, lecz organ administracji czy sąd stosujący prawo mają obowiązek odszukania optymalnych treści wyrażających istotę tej klauzuli (vide np. wyrok z 14 października 2021 r., II GSK 885/21; CBOSA). Przesłankę tę należy rozumieć jako potrzebę "dobra ogółu", dyrektywę postępowania, nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa lub danej społeczności lokalnej, takich jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, sprawność działania aparatu państwowego. Sąd podziela ponadto stanowisko, że ustawa SENT wprowadza rygoryzm obowiązków proporcjonalny do wagi obszarów podlegających ochronie (obrót towarami wrażliwymi, należącymi do grupy najwyższego ryzyka ze względu na naruszenia przepisów prawa podatkowego oraz negatywny wpływ na konkurencję). Sąd podziela przy tym te poglądy orzecznictwa, zgodnie z którymi rozważenie wystąpienia interesu publicznego nie powinno być łączone z ustalaniem, czy wskutek zachowania legalnie działającego podmiotu dopuszczającego się naruszenia przepisów ustawy SENT doszło do uszczuplenia należności budżetu państwa (np. wyrok NSA z 7 czerwca 2022 r. sygn. akt II GSK 328/19; z 30 października 2023 r. sygn. akt II GSK 2257/22; dostępne CBOSA). Podkreślić jednocześnie należy, że ustawodawca w przepisie art. 24 ust. 3 stanowi, że organ "może" odstąpić od nałożenia kary, a nie, że "ma obowiązek" odstąpienia od nałożenia kary, co oznacza, że organ działa w ramach uznania administracyjnego. Nawet wystąpienie przesłanki odstąpienia od nałożenia kary, nie oznacza automatycznie powstania po stronie organu obowiązku nienałożenia kary. W niniejszej sprawie organ prawidłowo zinterpretował omówione klauzule generalne i odnosząc je do stanu faktycznego niniejszej sprawy, wbrew twierdzeniom skarżącego, stwierdził wystąpienie przesłanki odstąpienia od wymierzenia kary, tj. przesłanki interesu publicznego. Jednocześnie szczegółowo wyjaśnił powody niezastosowania art. 24 ust. 3 ustawy SENT. Skarżącemu umknęło bowiem, że ewentualne odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej z uwagi na ważny interes podmiotu lub interes publiczny, uwarunkowane jest spełnieniem wymogów przewidzianych w art. 26 ust. 3 ustawy SENT, czyli m.in. wówczas gdy odstąpienie to: stanowi pomoc de minimis udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej (art. 26 ust. 3 pkt 2 ustawy). Oznacza to m.in., że tego typu pomoc może być udzielona tylko wówczas, gdy w przypadku określonego przedsiębiorcy nie zostały przekroczone jej progi ustanowione przepisami unijnymi. Należy podkreślić, na co również prawidłowo wskazywały organy, że ewentualne odstąpienie od kary powinno być udzielone z uwzględnieniem warunków dopuszczalności takiej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej w zw. z art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej. W sprawie wezwano przewoźnika pismem z 17 lipca 2025 r. do przedłożenia posiadanych dokumentów w tym zakresie (k. 45 akt admin.). W powyższym wezwaniu pouczono skarżącą, że zgodnie z art. 37 ust. 7 ww. do czasu przekazania przez podmiot ubiegający się o pomoc zaświadczeń, oświadczeń lub informacji, pomoc nie może być udzielona temu podmiotowi (odstąpienie od kary). Z regulacji art. 37 ust. 1 i ust. 7 ww. ustawy wynika, że podmiot ubiegający się o pomoc de minimis jest zobowiązany do przedstawienia podmiotowi udzielającemu pomocy, wraz z wnioskiem o udzielenie pomocy: 1) wszystkich zaświadczeń o pomocy de minimis oraz pomocy de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, jakie otrzymał w roku, w którym ubiega się o pomoc, oraz w ciągu 2 poprzedzających go lat podatkowych, albo oświadczenia o wielkości tej pomocy otrzymanej w tym okresie, albo oświadczenia o nieotrzymaniu takiej pomocy w tym okresie; 2) informacji niezbędnych do udzielenia pomocy de minimis, dotyczących w szczególności wnioskodawcy i prowadzonej przez niego działalności gospodarczej oraz wielkości i przeznaczenia pomocy publicznej otrzymanej w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą, na pokrycie których ma być przeznaczona pomoc de minimis. Do czasu zaś przekazania przez podmiot ubiegający się o pomoc zaświadczeń, oświadczeń lub informacji, o których mowa powyżej, pomoc nie może być udzielona temu podmiotowi. Zdaniem sądu, skoro skarżący, pomimo wezwania, nie złożył wniosku o pomoc de minimis oraz wymaganych dokumentów, to organ prawidłowo przyjął, że nie ma podstaw do udzielenia ulgi. Skarżący nie może żądać odstąpienia od nałożenia kary powołując się chociażby na istniejący interes publiczny, ale jednocześnie odmawiając współpracy w zakresie wykazania spełnienia wymogów wskazanych w art. 26 ust. 3 tej ustawy o SENT. Ewentualne odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej z uwagi na ważny interes przewoźnika lub interes publiczny, o którym mowa w art. 22 ust. 3, czy też w art. 24 ust. 3 ustawy SENT, uwarunkowane jest bowiem spełnieniem warunków przewidzianych w art. 26 ust. 3 ustawy SENT. Niezasadnie przy tym skarżący zwracał uwagę na nieproporcjonalność kary. Zasada proporcjonalności kary do wagi naruszenia została uwzględniona przez ustawodawcę, który przewidział różne, ale określone w sztywnych kwotach, stawki kar za różne przewinienia. Zarzucanie organowi naruszenia zasady proporcjonalności nałożonej kary do wagi przewinienia, przy wiedzy o sztywnych stawkach kar przewidzianych przez ustawodawcę, których wysokości organ nie może miarkować, nie może być odebrane inaczej, jak tylko próba przerzucenia na organy stosujące przepisy ustawy SENT odpowiedzialności za naruszenie jej przepisów przez przewoźnika, a także jako próba podważenia obowiązujących przepisów prawa. Podsumowując sąd podzielił ustalenia faktyczne organu, jak i ocenę prawną sprawy. Zarzuty skargi okazały się niezasadne. Z tych względów sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.