I SA/Ke 250/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec Asesor WSA Magdalena Stępniak (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 6 sierpnia 2026 r. sprawy ze skargi P. W. na postanowienie Zarządu Województwa z dnia [...] kwietnia 2026 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania błędów rachunkowych oraz pisarskich 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie z dnia 18 marca 2026 r. Nr [...]; 2. zasądza od Zarządu Województwa na rzecz P. W. kwotę 497 (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zarząd Województwa postanowieniem z 29 kwietnia 2026 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie z 18 marca 2026 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania błędów rachunkowych oraz pisarskich w decyzji nr [...] Zarządu Województwa z 25 czerwca 2025 r. określającej [...] [...] z siedzibą w W., przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania ze środków przeznaczonych na realizację Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Ś. na lata 2014-2020 współfinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego otrzymanego na podstawie umowy o dofinansowanie projektu pn. "Kompleksowe wsparcie ZST w S. K." nr [...] z 2 listopada 2016 r., terminu od którego nalicza się odsetki oraz sposobu zwrotu środków. W uzasadnieniu Zarząd wyjaśnił, że postanowieniem z 18 marca 2026 r. sprostował błędy rachunkowe oraz pisarskie w opisanej wyżej decyzji z 25 czerwca 2025 r. w ten sposób, że sprostował pkt 2 sentencji decyzji nadając mu treść: "2) określa, że odsetki w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych nalicza się: a) od kwoty: 104 557,99 zł (słownie: sto cztery tysiące pięćset pięćdziesiąt siedem złotych 99/100) od dnia 3 listopada 2017 roku do dnia zwrotu, b) od kwoty: 52 442,53 zł (słownie: pięćdziesiąt dwa tysiące czterysta czterdzieści dwa złote 53/100) od dnia 21 stycznia 2019 roku do dnia zwrotu; c) od kwoty 457 507,47 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem tysięcy pięćset siedem złotych 47/100) od dnia 7 stycznia 2019 roku do dnia zwrotu". Rozpatrując złożony przez stronę wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy organ odniósł się do zarzutu doręczenia postanowienia organu I instancji z rażącym naruszeniem przepisów k.p.a. poprzez skierowanie go do niewłaściwego pełnomocnika. Organ wyjaśnił, że zarzut ten jest bezpodstawny, ponieważ radca prawny T. J. został upoważniony przez beneficjenta 15 grudnia 2025 r. do "składania i odbierania wszelkich oświadczeń przed sądami administracyjnymi i organami administracji publicznej oraz wykonywania w imieniu [...] K. P. S. z siedzibą w W. wszystkich czynności w toku prowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego". Organ odwoławczy uznał, że kluczowe w tym przypadku są sformułowania "składania i odbierania wszelkich oświadczeń przed (...) organami administracji publicznej", oraz "wykonywania w imieniu [...] K. P. S. (...) wszystkich czynności w toku prowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego". Dodatkowo ostatnie zdanie treści pełnomocnictwa z 15 grudnia 2025 r. zawiera wyraźne określenie "w razie wątpliwości pełnomocnictwo niniejsze należy interpretować w sposób rozszerzający". Pełnomocnictwo udzielone radcy prawnemu T. J. z 15 grudnia 2025 r. zostało doręczone do organu wraz ze skargą na decyzję utrzymującą w mocy decyzję, którą organ sprostował zaskarżonym postanowieniem. Istotny jest fakt, że na moment wydawania postanowienia nr [...] przedmiotowe pełnomocnictwo było ostatnim, a więc aktualnym, przekazanym organowi pełnomocnictwem strony do reprezentowania strony w sprawie decyzji [...] i [...]. W związku z powyższymi ustaleniami postanowienie nr [...] zostało skierowane do właściwego pełnomocnika. Odnosząc się do drugiego zarzutu organ wskazał na art. 113 § 1 k.p.a. i podniósł, że w przypadku postanowienia nr [...] w istocie nie zachodzi ani zmiana treści rozstrzygnięcia, ani zmiana jego zakresu. Omyłkami rachunkowymi w przedmiotowej sprawie były dwa błędy w działaniu matematycznym, włączonym do decyzji - pominięcie w pkt 2 sentencji decyzji jednej części składowej (kwoty 457 507,47 zł) ogólnej kwoty przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania 614 507,99 zł (wskazanej prawidłowo w pkt 1 sentencji). W pkt 2 sentencji wyszczególniono dwie pozostałe części składowe (pkt 2 lit. a i lit. b) kwoty należności głównej, o której mowa w pkt 1 decyzji - omyłkowo nie uwzględniono natomiast kwoty 457 507,47 zł (która powinna znaleźć się w pkt 2 lit. c jak w dokonanym sprostowaniu). Ponadto w pkt 2 lit. a błędnie wskazano kwotę: 104 577,99 zł, zamiast prawidłowej wartości 104 557,99 zł (jak w sprostowaniu). Pozycja podlegająca sprostowaniu stanowi część składową ogólnej sumy kwoty przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania ujętej w decyzji, co łącznie prowadzi do prawidłowego wykonania działania matematycznego (określenie wszystkich dodawanych do siebie składowych kwoty należności głównej). W ocenie organu sprostowanie nie prowadzi do merytorycznej zmiany decyzji, bowiem: 1) nie wpływa na ogólną sumę przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania w wysokości: 614 507,99 zł, która w decyzji [...] została określona prawidłowo i pozostaje niezmieniona w wyniku sprostowania; 2) kwota stwierdzonej nieprawidłowości określona w decyzji pozostaje niezmienna, uzupełnienie brakującej części składowej i błędu w kwocie w pkt 2 lit. a pozwala na uzyskanie prawidłowego działania matematycznego, którego wynikiem jest kwota określona decyzją: 614 507,99 zł (104 557,99 zł + 457 507,47 zł + 52 442,53 zł); 3) kwota pominiętej części składowej była już wcześniej określona w treści decyzji [...] (w opisie stanu faktycznego), a omyłką było jedynie nie wskazanie jej w sentencji decyzji jako składowej części prawidłowo określonej należności głównej. Sprostowanie dotyczy zatem elementu, który istniał w decyzji w treści uzasadnienia, jedynie został omyłkowo pominięty w sentencji decyzji. Zdaniem organu wystąpienie omyłek pisarskich było związane z wystąpieniem powyższych omyłek rachunkowych. Sprostowanie nie prowadzi do zmiany merytorycznej orzeczenia. Odsetki od kwot składających się na należność główną nieprawidłowości wynikają z art. 207 ust. 1 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2025 r., poz. 1483 ze zm.), zwanej dalej u.f.p., a więc zostały prawidłowo określone w sentencji "w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych". Niezależnie od omyłki pisarskiej obowiązek naliczania odsetek zaistniał z chwilą wydania decyzji I instancji, ponieważ były i są one nadal liczone od całej kwoty nieprawidłowości, tj. 614 507,99 zł. W sposób oczywisty oznacza to, że konsekwencje prawne dla strony związane z zastosowania określonej normy prawnej były zatem niezmienne, bowiem zarówno decyzja I instancji, jak i postanowienie nr [...] dotyczy zobowiązania beneficjenta do zwrotu odsetek od kwot składających się na należność główną nieprawidłowości w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Organ odwoławczy wziął pod uwagę, że stosowna informacja (pozwalająca na określenie od jakiej kwoty liczone są odsetki i od jakiej daty dla wszystkich składowych należności głównej) została faktycznie zawarta w treści uzasadnienia decyzji (w opisie stanu faktycznego na stronie 22 decyzji) "w dniu 7 stycznia 2019 roku na konto Beneficjenta przekazano środki budżetu Unii Europejskiej w wysokości: 457 507,47 zł, natomiast w dniu 21 stycznia 2019 roku środki dotacji celowej w kwocie 52 442,53 zł". Beneficjent otrzymywał zatem informację o terminie przekazania środków (transzy) oraz o kwocie części składowej ogólnej kwoty należności głównej - co pozwalało na określenie od jakiej kwoty liczone są odsetki i od jakiej daty dla wszystkich składowych należności głównej. Świadczy to o fakcie, że organ wskazał kwotę 457 507,47 zł oraz termin przekazania środków w treści decyzji, a jedynie w wyniku oczywistej omyłki nie powtórzył tego wyrażenia w sentencji decyzji. Ponadto strona miała wiedzę na temat ww. kwoty i terminu 7 stycznia 2019 r. od którego liczone są odsetki, które to informacje zostały określone w wezwaniu do zwrotu dofinansowania wraz z odsetkami z dnia 19 kwietnia 2022 r. Sprostowanie dotyczy zatem elementu, który istniał w decyzji w treści uzasadnienia jak i w aktach sprawy, jedynie został omyłkowo pominięty w sentencji decyzji. Zdaniem Zarządu sprostowane omyłki nosiły znamiona oczywistej omyłki, o której mowa w art. 113 § 1 k.p.a., dlatego należało je sprostować z urzędu, tak więc zarzuty skarżącego co do naruszenia art. 113 § 1 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i "w konsekwencji wydanie postanowienia nr [...] w sytuacji, w której nie było do tego podstawy" nie zasługują na uwzględnienie. Elementem składowym decyzji stosownie do art. 107 k.p.a. jest zarówno rozstrzygnięcie jak i uzasadnienie faktyczne i prawne, bowiem dopiero łącznie sentencja decyzji i jej uzasadnienie stanowią decyzję. W ocenie organu odwoławczego prostowane omyłki z pewnością nie skutkowały merytoryczną zmianą wydanej decyzji, a także nie modyfikowały w żaden sposób stanu faktycznego ustalonego w sprawie. Na powyższe postanowienie [...] K. P. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i umorzenie postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego oraz rozważenie uchylenie postanowienia wydanego w I instancji jako dotkniętego naruszeniami prawa uzasadniającymi jego uchylenie w celu końcowego załatwienia sprawy sądowoadministracyjnej, a także zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił naruszenie: 1. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 138 § pkt 2) w zw. z art. 144 oraz art. 113 § 1 k.p.a. poprzez jego nie zastosowanie i w konsekwencji utrzymanie w mocy nieprawidłowego postanowienia organu, które winno zostać uchylone, a postępowanie w sprawie umorzone; b) art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie wyrażonej w tym przepisie zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania administracyjnego do organów państwa polegające na utrzymanie w mocy nieprawidłowego postanowienia Organu, które winno zostać uchylone, a postępowanie w sprawie umorzone; c) art. 139 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia nr [...] z 18 marca 2026 r. którym pogorszono sytuację strony i które zostało wydane już po wydaniu decyzji administracyjnej utrzymującej w mocy decyzję zmienianą przedmiotowym postanowieniem (decyzję nr [...] z 25 czerwca 2025 r.). W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j. t. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz.U. z 2026 r., poz. 143), dalej "p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym, co do zasady, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto, w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przedmiotem kontroli sądu jest postanowienie w sprawie sprostowania, co na podstawie powołanego art. 119 pkt 3 p.p.s.a. pozwoliło na rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 113 § 1 k.p.a. Stosownie do powołanej regulacji organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Określony w art. 113 § 1 k.p.a. tryb dotyczy usuwania nieistotnych wad decyzji administracyjnej, przybierających m.in. postać oczywistych omyłek, polegających na widocznym, niebudzącym wątpliwości niewłaściwym użyciu, czy też opuszczeniu wyrazu, mylnej pisowni, bądź też wystąpieniu błędu rachunkowego, to jest nietrafnego doboru cyfr lub wyniku obliczeń, mimo wskazania, co do zasady prawidłowego sposobu przeprowadzenia operacji matematycznych. Wady te winny mieć charakter techniczny, pozostający bez wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia, gdyż sprostowanie w trybie określonym w art. 113 § 1 k.p.a. nie może prowadzić do zmiany merytorycznej treści rozstrzygnięcia, czy też ponownego merytorycznego, odmiennego rozpoznania sprawy. W doktrynie i w orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że przedmiotem postępowania o sprostowanie nie mogą być więc kwestie merytoryczne takie jak mylne ustalenia faktyczne czy też błędne zastosowanie przepisów prawa. Nie podlegają zatem w omawianym trybie sprostowaniu błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 stycznia 2025 r. II OSK 180/24, ustawodawca nie sprecyzował jakie błędy mogą podlegać sprostowaniu w trybie tego przepisu natomiast zgodnie z jednolitym stanowiskiem wyrażonym w judykaturze oraz w doktrynie błąd pisarski rozumiany jest jako widoczne, niezamierzone i niewłaściwe użycie słowa lub określenia, zastosowanie niewłaściwej pisowni bądź też pominięcie wyrazu lub litery. Błąd rachunkowy odnosi się natomiast do wykonania nieprawidłowej operacji matematycznej lub mylnych obliczeń matematycznych. Z kolei omyłki to inne postacie wadliwości decyzji administracyjnej o podobnym charakterze do wymienionych błędów. Kluczowe znaczenie ma to, aby wszystkie te wady miały charakter techniczny i nieistotny, a w rezultacie, by ich sprostowanie nie prowadziło do zmiany rozstrzygnięcia lub znaczącej modyfikacji stanu faktycznego ustalonego w sprawie. Ponadto błędy pisarskie, rachunkowe i omyłki powinny być oczywiste, czyli łatwo dostrzegalne, niewymagające przeprowadzenia badań. Oczywistość danej nieprawidłowości wynika z jej natury lub z porównania wady z innymi okolicznościami, które nie budzą wątpliwości. Dopiero spełnienie tych wymogów otwiera drogę do sprostowania decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 11 października 2017 r. sygn. akt II OSK 2530/16, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Orzeczenie prostujące nie może służyć weryfikacji wad orzeczenia o charakterze merytorycznym. Jego celem pozostaje naprawa zaburzonego związku pomiędzy wolą (zamierzeniem) organu, a jego wadliwym, błędnym uzewnętrznieniem i to wyłącznie w odniesieniu do pewnego specyficznego, nieistotnego charakteru wady zawartej w samym orzeczeniu (vide: wyrok NSA z 4 stycznia 2022 r., sygn. akt I OSK 3192/19, dostępny jak wyżej). Sanowanie decyzji w drodze sprostowania może więc dotyczyć w istocie jedynie jej strony formalnej, a nie błędów co do meritum rozstrzygnięcia, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a zatem co do ustalenia obowiązującego prawa, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej. Dopuszczalne jest przy tym prostowanie tego rodzaju omyłek oraz błędów zawartych zarówno w sentencji, jak i w uzasadnieniu decyzji, bowiem dopiero łącznie te elementy stanowią decyzję administracyjną. Odnosząc się do pierwszej dokonanej zmiany tj. dodaniu w pkt 2 decyzji z 25 czerwca 2025 r. lit. c, Sąd nie podziela oceny organu, że dokonana zmiana sentencji decyzji może być uznana za sprostowanie błędu rachunkowego lub pisarskiego, a efekcie organ był uprawniony do dokonania takiej zmiany na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. Podzielić należy stanowisko skarżącego, że zawarcie w decyzji dodatkowego punktu zobowiązującego skarżącego do zapłaty odsetek w sposób oczywisty stanowi znaczącą zmianę konsekwencji prawnych dla strony wynikających z zastosowania określonej normy prawnej i w związku z tym nie może być objęta zakresem opisanym w art. 113 k.p.a. Nie można uznać za prawidłowe stanowiska organu, że w decyzji z 25 czerwca 2025 r. doszło jedynie do omyłki rachunkowej – dwóch błędów w działaniu matematycznym – pominięciu w pkt 2 decyzji jednej części składowej ogólnej kwoty przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania (wskazanej w pkt 1 sentencji decyzji). Nie ma racji organ twierdząc, że omyłki mają charakter techniczny i nieistotny, nie prowadzą do zmiany rozstrzygnięcia, ani nie modyfikują stanu faktycznego ustalonego w sprawie. Że są to błędy oczywiste, łatwo dostrzegalne, a ich oczywistość wynika z ich natury oraz porównania wady z innymi okolicznościami, które nie budzą wątpliwości. W sprawie doszło bowiem do nałożenia wcześniej nie istniejącego w treści wydanej decyzji administracyjnej obowiązku zapłaty na rzecz organu odsetek. Rozstrzygnięcie takie należy uznać za nieuprawnione, sprzeczne z przepisami postępowania administracyjnego sprostowanie treści rozstrzygnięcia poprzez jego znaczące rozszerzenie na niekorzyść strony. Chybioną jest argumentacja organu, że w sprawie nie doszło do zmiany merytorycznej orzeczenia, z uwagi na treść art. 207 § 1 u.f.p., z którego wynika obowiązek naliczania odsetek z chwilą wydania decyzji organu I instancji od całej kwoty nieprawidłowości, a to powoduje niezmienność konsekwencji prawnych dla strony. Organ pomija bowiem art. 207 § 9 ww. ustawy, który nakłada na organ obowiązek wydania decyzji określającej m.in. termin, od którego nalicza się odsetki. Bez znaczenia pozostaje więc, że obowiązek naliczania odsetek zaistniał z chwilą wydania decyzji w I instancji, czy też że stosowne informacja (pozwalająca na określenie od jakiej kwoty liczone są odsetki i od jakiej daty dla wszystkich składowych należności głównej) została faktycznie zawarta w treści uzasadnienia decyzji. Niewątpliwie bowiem z mocy art. 207 § 9 sprostowana część sentencji decyzji stanowi element merytorycznego rozstrzygnięcia, a więc również taki charakter ma zmiana dokonana w wyniku sprostowania. W konsekwencji organ prostując decyzję w opisanym zakresie naruszył normę art. 113 § 1 k.p.a.. Sprostowanie decyzji prowadziło bowiem do zmiany merytorycznego rozstrzygnięcia zawartego w decyzji. Nie było ono oczywiste, łatwo dostrzegalne. Nie zmienia tego fakt, że w uzasadnieniu prostowanej decyzji wskazano informacje prawidłowe, pozwalające zdaniem organu na wyciagnięcie wniosków, że mamy do czynienia z oczywistym błędem. Zważywszy bowiem na komplementarność całej decyzji tj. sentencji i uzasadnienia, nie można korygować jednego jej elementu z powołaniem się na to, że tak naprawdę organowi chodziło o to, co było zawarte w innym jej elemencie. W takiej sytuacji nie wiadomo jaki był rzeczywisty zamysł organu i rozstrzygnięcie, nawet jeśli odpowiedź na to pytanie jest zawarta w przepisach. Nie wiadomo gdzie nastąpiła rzeczywista omyłka. Nawet gdyby przyjąć, jak chce tego organ, że informacja pozwalająca na określenie od jakiej kwoty liczone są odsetki i od jakiej daty dla wszystkich składowych należności głównej, została zawarta w treści uzasadnienia decyzji, to, jak wyżej wskazano, z mocy art. 207 § 9 ustawy termin, od którego nalicza się odsetki winien być wyraźnie określony i stanowi merytoryczną część rozstrzygnięcia. Jednocześnie za prawidłowe zastosowanie art. 113 § 1 k.p.a. należy uznać sprostowanie pkt 2 lit. a decyzji poprzez zmianę pierwotnie wskazanej kwoty 104 577,99 zł na prawidłową 104 557,99 zł. W tym przypadku mamy do czynienia ze sprostowaniem błędu rachunkowego oraz pisarskiego – w pierwotnej kwocie omyłkowo nieprawidłowo zapisano jedną cyfrę. Sąd nie podziela zarzutów skargi odnoszących się do nieprawidłowego doręczenia postanowienia wydanego w I instancji pełnomocnikowi, który w ocenie skarżącego na dzień wydania postanowienia nie był umocowany do reprezentowania strony w postępowaniu administracyjnym. Jak zasadnie dostrzegł organ w aktach sprawy znajduje się pełnomocnictwo procesowe z 15 grudnia 2025 r., w którym radcy prawnemu T. J. udzielono pełnomocnictwa do "składania i odbierania wszelkich oświadczeń przed sądami administracyjnymi i organami administracji publicznej oraz wykonywania w imieniu [...] K. P. S. z siedzibą w W. wszystkich czynności w toku prowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego. W razie wątpliwości pełnomocnictwo niniejsze interpretować należy w sposób rozszerzający". Należy podzielić stanowisko organu, że kluczowe w tym przypadku są sformułowania "składania i odbierania wszelkich oświadczeń przed (...) organami administracji publicznej", oraz "wykonywania w imieniu [...] K. P. S. (...) wszystkich czynności w toku prowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego". Co istotne, na moment wydawania postanowienia nr [...], przedmiotowe pełnomocnictwo było ostatnim, a więc aktualnym, przekazanym organowi pełnomocnictwem strony do reprezentowania strony w sprawie decyzji [...] i [...]. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ orzekający będzie związany oceną prawną wyrażoną odnośnie możliwości i granic weryfikacji wad rozstrzygnięcia na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania orzeczono w punkcie 2 wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 118). Na zasądzoną od organu na rzecz skarżącej kwotę 497 zł składa się wynagrodzenie pełnomocnika procesowego będącego radcą prawnym (480 zł) oraz opłata skarbowa od złożonego dokumentu pełnomocnictwa (17 zł).