I SA/Ke 152/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Grabowska po rozpoznaniu 26 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z 5 lutego 2020 r. nr (...) w przedmiocie określenia podatku od towarów i usług za miesiąc sierpień 2015r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z 5 lutego 2020 r. nr (...) w przedmiocie określenia podatku od towarów i usług za miesiąc sierpień 2015r., A.K. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącej znacznej szkody i spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Podniosła, że przedmiotowy wniosek podyktowany jest m.in. wysokością określonego zobowiązania podatkowego. Nadto konieczność niezwłocznego wykonania decyzji stanowić będzie zagrożenie dla płynności finansowej skarżącej, nie dysponującej aktualnie stałymi dochodami w wysokości pozwalającej poczynić w krótkim czasie oszczędności z przeznaczeniem na ten cel. W uzasadnieniu skargi wskazała na ograniczone możliwości zaciągnięcia zewnętrznych zobowiązań finansowych w celu umożliwienia natychmiastowego wykonania decyzji. Zdaniem skarżącej, podjęcie tego rodzaju działań mogłoby zdeterminować trudne do odwrócenia skutki, wynikające chociażby z kosztów udzielenia kredytu, zaburzenia zdolności kredytowej. Końcowo podniosła, że argumentacja podniesiona w ramach wniesionej skargi powinna skutkować wstrzymaniem wykonalności zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), powoływanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lipca 2012 r. II FZ 456/12 – powołane orzeczenia dostępne są na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem przesłankami warunkującymi wstrzymanie wykonania aktu nie są jakiekolwiek skutki i jakakolwiek szkoda, ale szkoda i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lipca 2014 r., I FZ 197/14). Sąd w kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji działa przy tym wyłącznie na wniosek strony, zatem to ona jest zobowiązana do uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających prawdopodobieństwo wywołania skutków wskazanych w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Wnioskujący winien wskazać na konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione oraz poprzeć je stosownymi dokumentami. Zadaniem sądu jest natomiast zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za uwzględnieniem jej wniosku. W orzecznictwie podkreśla się, że strona skarżąca jest wręcz zobligowana do przedstawienia argumentów i uzasadniających je dokumentów pozwalających sądowi na wszechstronną analizę przesłanek skorzystania z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lutego 2009 r., II FZ 39/09 i z 18 marca 2010 r., II FSK 502/09). Podzielając w całości przedstawioną powyżej i ugruntowaną w orzecznictwie sądów administracyjnych wykładnię art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. oraz odnosząc ją do niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że wniosek A.K. nie spełnia wyżej wskazanych wymagań. Skarżąca nie uzasadniła w sposób należyty złożonego wniosku. Za takie uzasadnienie nie można uznać lakonicznego zdania ograniczającego się i stanowiącego powtórzenie treści przepisu art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Argumenty skarżącej przedstawione na uzasadnienie wniosku tylko ogólnie odnoszą się do zdarzeń świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione przez to, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wniosek zawiera zbyt ogólne informacje uniemożliwiające dokonania oceny spełnienia przesłanek wskazanych w przepisie art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. Podkreślenia wymaga fakt, że w treści wniosku należy nie tylko wskazać na konkretne okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania, ale i należy poprzeć oświadczenie w tym zakresie stosownymi dokumentami źródłowymi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 kwietnia 2008r. I FZ 649/07). Tymczasem skarżąca nie przedłożyła żadnych dokumentów na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Zatem wobec braku wskazania konkretnych okoliczności popartych stosownymi dokumentami m.in. chociażby dotyczących aktualnego stanu majątkowego i źródeł utrzymania, gołosłowne pozostają jego twierdzenia, że wykonanie decyzji będzie stanowić zagrożenie dla płynności finansowej. Jak wskazano wyżej, obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania decyzji. Tych obowiązków strona, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie dopełniła. Sąd nie może tych okoliczności domniemywać. Podsumowując należy wskazać, że w przypadku tak ogólnikowych twierdzeń, jak te przedstawione przez skarżącą, a ponadto przy braku ich udokumentowania, analiza przesłanek opisanych w art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. nie jest możliwa. To z kolei stanowi asumpt do odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.