I SA/Go 95/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Alina Rzepecka Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Grycuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi A. O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia i zabezpieczenia na majątku podatnika przybliżonej kwoty zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r. waz z odsetkami za zwłokę oddala skargę w całości.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2026 r., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] (dalej: organ odwoławczy, organ II instancji), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] (dalej: organ I instancji) z [...] września 2025 r. w sprawie określenia oraz zabezpieczenia na majątku A. O. (dalej: skarżący, strona) przybliżonych kwot zobowiązań podatkowych oraz odsetek za zwłokę z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2018 r. w łącznej przybliżonej kwocie 536.835,00 zł. Rozstrzygnięcia organów podatkowych zapadły na podstawie następującego stanu faktycznego sprawy. Postanowieniem z [...] marca 2025 r. organ I instancji wszczął wobec skarżącego postępowanie podatkowe w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2018 r., rozliczanego na zasadach określonych w art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W dniu [...] września 2025 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] wydał decyzję, którą określił skarżącemu przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2019 r. w łącznej przybliżonej kwocie 536.835,00 zł, w tym: - należność główna 305.697,00 zł, - odsetki za zwłokę należne od zobowiązania wyliczone na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu w wysokości 231.115,00 zł, - należność główna (nienależny zwrot) 13,00 zł, - odsetki za zwłokę należne od zobowiązania (nienależny zwrot) wyliczone na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu w wysokości 10,00 zł. Jednocześnie organ orzekł o zabezpieczeniu na majątku skarżącego przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2018 r. w łącznej przybliżonej kwocie 536.835,00 zł (w tym należność główna w kwocie 305.710,00 zł i odsetki za zwłokę w wysokości 231.125,00 zł). Decyzja została doręczona pełnomocnikowi 10 października 2025 r. w trybie administracyjnym. W ocenie organu I instancji w sprawie zasadne było dokonanie zabezpieczenia na majątku podatnika z uwagi na obawę nie wywiązania się z dobrowolnego obowiązku regulowania zobowiązań podatkowych. W odwołaniu strona podniosła, że organ pominął, iż skarżący nadal dysponuje odpowiednim majątkiem oraz przychodami aby uregulować jednorazowo rzekome zaległości. W jego ocenie w decyzji brak jest uzasadnienia faktycznego i prawnego. Stan faktyczny ustalony został na podstawie domysłów. Organ odwoławczy zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2026 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podał, że kontrolujący ustalili, że skarżący zgłosił prowadzenie działalności gospodarczej pod nazwą "E. B. [...] A. O." z siedzibą w [...] w zakresie: - od 1 maja 2005 r. do 15 września 2009 r. - wykonywania robot ogólnobudowlanych w zakresie obiektów liniowych: rurociągów, linii elektroenergetycznych, elektrotrakcyjnych i telekomunikacyjnych ([...]), - od 16 września 2009 r. do nadal - wykonywanie robot związanych z budową linii telekomunikacyjnych i elektroenergetycznych ([...]). Od 1 stycznia 2008 r. Skarżący korzysta z opodatkowania na zasadach ogólnych określonych w art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w wysokości 19% podstawy opodatkowania. W 2019 roku nie zmienił zasad opodatkowania dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej, nadal korzystał z opodatkowania dochodów w formie tzw. podatku liniowego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...], w wyniku prowadzonych wobec Skarżącego czynności analitycznych w zakresie rozliczenia podatku dochodowego za 2018 r., ustalił, że w roku tym Skarżący dokonał zakupu usług budowlanych od H. K. E.. Natomiast przeprowadzone czynności sprawdzające wobec H. K. E. wykazały, że nie dysponował zapleczem technicznym i kadrowym, umożliwiającym wykonanie zlecanych mu usług budowlanych w zakresie budowy linii energetycznych, udokumentowanych fakturami sprzedaży VAT.Organ I instancji ustalił, że faktury wystawione przez H. K. E. nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Tym samym nie stanowiły dowodu na poniesiony przez Skarżącego wydatek, który można ująć po stronie kosztów uzyskania przychodów. Uprawnienie do zaliczenia w koszty uzyskania przychodów poniesionych wydatków nie istnieje, gdy wystawiona faktura (jako dowód ich poniesienia) w rzeczywistości nie odpowiada faktowi zdarzenia gospodarczego - w szczególności, gdy zdarzenie gospodarcze w ogóle nie zaistniało, zaistniało w innej niż wykazano dacie lub w rozmiarach innych niż wynika z faktury bądź między innymi, niż to stwierdza faktura, podmiotami gospodarczymi. W zaskarżonej decyzji wyjaśniono, że na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podatnik zobowiązany jest do prowadzenia księgi podatkowej i przestrzegania zasad zawartych w odrębnych przepisach, celem których jest zapewnienie ustalenia dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy. W myśl art. 20 ust. 2 i art. 21 ust. 1 ustawy o rachunkowości podstawę zapisów w księgach rachunkowych stanowią dowody księgowe stwierdzające dokonanie operacji gospodarczej. Zapisy w księgach powinny być zatem zgodne z rzeczywistym stanem faktycznym (co w tej sprawie nie ma miejsca). Dokumenty, na podstawie których dokonywane są zapisy winny stwierdzać fakt dokonania operacji gospodarczej zgodnie z jej rzeczywistym przebiegiem, zaś możliwość zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodów zależy od posiadanych dowodów na jego poniesienie. W rozpatrywanej sprawie organ I instancji, stosownie do brzmienia art. 33 § 4 pkt 2 Ordynacji podatkowej, na podstawie ustaleń dokonanych w trakcie postępowania podatkowego, określił oraz zabezpieczył przybliżoną kwotę zobowiązań podatkowych oraz kwotę należnych od nich odsetek za zwłoką, przedstawiając stosowne wyliczenia oraz wskazując konkretnie dokonane ustalenia, które stanowiły podstawę tych wyliczeń. Organ odwoławczy podkreślił, że przy wydawaniu decyzji o zabezpieczeniu organ nie bada istnienia obowiązku podatkowego. Następuje to przy wydawaniu decyzji wymiarowej. Wskazał, że w decyzji o zabezpieczeniu zgodnie z art. 33 § 4 pkt 2 Ordynacji podatkowej organ wskazuje jedynie, przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego, obliczoną według posiadanych w momencie wydawania decyzji informacji. Decyzja o zabezpieczeniu zobowiązania podatkowego nie rozstrzyga ostatecznie o jego wysokości, a stanowi jedynie podstawę do zabezpieczenia wykonania przewidywanego zobowiązania podatkowego. W postępowaniu zabezpieczającym organ nie jest bowiem zobowiązany do prowadzenia postępowania dowodowego w celu wykazania istnienia obowiązku podatkowego oraz jego rozmiarów. Ostateczna wartość nieuiszczonych przez Skarżącego należności budżetowych zostanie stwierdzona w decyzji wymiarowej. Zatem w zakresie zasadności obowiązku podatkowego (obecnie tylko przewidywanego), przysługiwać będzie skarżącemu prawo wniesienia środka zaskarżenia w odrębnym postępowaniu, w którym może nastąpić ocena prawidłowości dokonanego wymiaru pod względem proceduralnym i merytorycznym. W zaskarżonej decyzji zostały również wykazane okoliczności, które pozwalają domniemywać, że należność w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r. może nie zostać przez Skarżącego wykonane. Z dokonanych ustaleń wynika, że Skarżący wykorzystał faktury VAT, które nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, zaliczając do kosztów uzyskania przychodów wydatki niestanowiące kosztów uzyskania przychodów. W zaskarżonej decyzji wskazano, że wobec Skarżącego prowadzone są postępowania podatkowe w zakresie: - podatku dochodowego od osób fizycznych za 2019 r., - podatku od towarów i usług za grudzień 2019 r., - podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2020 r. oraz podatku dochodowego od osób fizycznych za 2020 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] 29 października 2025 r. wszczął również kontrolę podatkową w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2021 r. oraz podatku dochodowym od osób fizycznych za 2021 r. Prowadzona jest również kontrola podatkowa w podatku od towarów i usług za okres od kwietnia 2022 r. do grudnia 2022 r. wobec firmy "A. E.-O." spółka jawna, w której Skarżący posiada udziały. Analizą objęte rozstały również rozliczenia podatkowe Skarżącego w: - podatku dochodowym od osób fizycznych za 2022 r. - podatku od towarów i usług za 2022 r. Dodatkowo organ I instancji decyzjami: z [...] maja 2025 r. dokonał zabezpieczenia na majątku przyszłych zobowiązań podatkowych należnych Skarbowi Państwa z tytułu podatku od towarów i usług za luty 2020 r., marzec 2020 r., kwiecień 2020 r. maj 2020 r., czerwiec 2020 r., grudzień 2020 r. w łącznej przybliżonej kwocie 554.164,00 zł (w tym odsetki za zwłokę wyliczone na dzień wydania decyzji). Od powyższej decyzji o zabezpieczeniu Skarżący złożył odwołanie. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] decyzją z [...] września 2025 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, że po zakończeniu kontroli podatkowej Skarżący nie skorygował dobrowolnie stwierdzonych w toku kontroli nieprawidłowości. Nie złożył korekty deklaracji za okresy, w których wykazano nieprawidłowości. Taka postawa w ocenie organu, może świadczyć o braku chęci dobrowolnego uiszczenia wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym. W toku prowadzonych postępowań podatkowych ustalono, że w latach 2018 i 2019 prowadząc działalność gospodarczą w zakresie usług budowy linii elektroenergetycznych Skarżący wykorzystał faktury VAT, które nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, zaliczając do kosztów uzyskania przychodów wydatki niestanowiące kosztów uzyskania przychodów. Podobnie w prowadzonej kontroli podatkowej w zakresie podatku od towarów i usług ustalono, że Skarżący zawyżył wartość nabycia towarowi usług oraz podatek naliczony wynikający z "pustych" faktur za grudzień 2019 i za luty 2020 r., marzec 2020 r., kwiecień 2020 r., maj 2020 r., czerwiec 2020 r. i grudzień 2020 r. Zaliczając do kosztów uzyskania przychodu w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r. wydatki wynikające z faktur, które nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji, zaniżał wysokośćdeklarowanych i wpłacanych do budżetu państwa podatków, działając tym samym na szkodę Skarbu Państwa. Uprawdopodobnione było zatem w ocenie organu podejrzenie o udziale w procederze obrotu "pustymi" fakturami. Ujawnienie w postępowaniu podatkowym okoliczności stwarzających podstawę do przyjęcia, że w zeznaniu podatkowym PIT-36L za 2018 r. Skarżący zaniżył podstawę opodatkowania, poprzez uwzględnienie w kosztach uzyskania przychodów faktur VAT, które nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, uzasadnia podejrzenie, że celowo i świadomie wykazywał zawyżone koszty prowadzonej działalności gospodarczej, co doprowadziło do zaniżenia podatku dochodowego (do zapłaty) o znaczą sumę wynoszącą 305.697,00 zł. Z powyższego wynika, że Skarżący trwale nie uiszczał wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym, co może utrudnić lub udaremnić egzekucję przyszłego zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r. i może nie zostać przez Skarżącego wykona. W zaskarżonej decyzji dokonano również analizy sytuacji finansowej Skarżącego z punktu widzenia możliwości uregulowania przewidywanego zobowiązania. Z dokonanej analizy wynika, że Skarżący składał zeznania o wysokości uzyskanego przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej, o wysokości dokonanych odliczeń i należnego ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych z działalności prowadzonej w formie Spółki. Na podstawie złożonych zeznań PIT-36L wynika, że w 2022 r. osiągnął dochód z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w kwocie 508.377,49 zł, w 2023 r. w kwocie 332.757,60 zł. Natomiast w 2024 r. poniósł znaczną stratę z prowadzonej działalności gospodarczej w kwocie 376.209,61 zł. Jednocześnie w złożonych zeznaniach podatkowych dotyczących zryczałtowanego podatku dochodowego PIT-28, Skarżący zadeklarował przychód z działalności prowadzonej w formie Spółki w wysokościach: • za 2024 rok - 4.358.298,07 zł (odliczenia 7.485,33 zł), • za 2023 rok - 1.990.034,15zł (odliczenia 6.342,09 zł). Organ wskazał, że wykazywane w złożonych deklaracjach dochody stanowią płynną formę stanu majątkowego i nie mogą świadczyć o ich posiadaniu na dzień wydania zaskarżonej decyzji. Aktywa w postaci środków pieniężnych cechuje płynność i łatwość usunięcia ich spod egzekucji. Ponadto wybierając formę opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym od przychodów ewidencjonowanych, Skarżący nie rozlicza kosztów. Uzyskanie, na etapie prowadzonego postępowania podatkowego, informacji o faktycznym dochodzie Skarżącego rozliczającego się w formie ryczałtu jest zatem dla organu podatkowego utrudnione. Dalej organ wskazał, że przy ustaleniu przybliżonej kwoty uzyskanego przez Skarżącego dochodu, zastosowano wskaźnik dochodu w stosunku do przychodu w wysokości 10%, ponieważ prowadzona przez Skarżącego działalność gospodarcza posiada przeważający kod [...]- roboty związane z budową linii telekomunikacyjnych i elektroenergetycznych. Z analizy danych wynika, że w 2023 roku Skarżący mógł osiągnąć dochód w wysokości ok. 199.003,00 zł, a w 2024 roku dochód w wysokości ok. 435.829,00 zł. Ze złożonych przez Skarżącego deklaracji PCC-3 w okresie ostatnich 5 lat wynika, że zaciągał pożyczki od brata: - [...] grudnia 2020 r. w wysokości 499.000,00 zł, - [...] czerwca 2021 r. w wysokości 300.000,00 zł, - [...] lipca 2023 r. w wysokości 30.000,00 zł. Pożyczki gotówkowe o łącznej kwocie 829.000,00 zł stanowić mogą argument przemawiający za tym, że kondycja finansowa Skarżącego nie była zadowalająca. Natomiast z dokonanej analizy stanu majątkowego wynika, że Skarżący jest współwłaścicielem zabudowanej nieruchomości położonej we wsi [...], gm. [...], (nr [...]), składającej się z działki nr [...] o powierzchni 2000 m² którą nabył [...] października 2006 r. wspólnie z małżonką – M. O. za kwotę 135.000,00 zł. Nieruchomość obciążona jest hipoteką umowną zwykłą w kwocie 133.500,00 zł oraz hipoteką umowną kaucyjną w kwocie 29.400,00 zł, w których wierzycielem hipotecznym jest [...]. Skarżący, pismem z [...] listopada 2025 r., przekazał polisę ubezpieczeniową ww. nieruchomości na kwotę ubezpieczenia 700.000,00 zł. Niemniej jednak, uwzględniając przedłożony dokument organ zauważył, że w księdze wieczystej prowadzonej dla ww. nieruchomości wpisane są hipoteki na łączną kwotę 162.900,00 zł. Organ ocenił, że dla oceny ewentualnej możliwości zaspokojenia się wierzyciela podatkowego z nieruchomości stanowiącej współwłasność podatnika zasadnicze znaczenie ma sam fakt istnienia hipoteki na nieruchomości. W aktualnym stanie prawnym obciążenie nieruchomości hipoteką przysługującą innemu wierzycielowi, korzystającemu z pierwszeństwa zaspokojenia, co do zasady powoduje bowiem brak możliwości uzyskania przez wierzyciela podatkowego zaspokojenia należności podatkowych z tej nieruchomości. Dodatkowo posiadana nieruchomość stanowi współwłasność Skarżącego oraz miejsce zamieszkania i nie gwarantuje skuteczności egzekucji z tego składnika majątkowego. Na podstawie danych CEPIK ustalono , że Skarżący posiada następujące pojazdy: - [...] samochód osobowy KOMBI rok prod. 2000 (stan zarejestrowany - archiwalny), - [...] ciągnik rolniczy rok prod. 1986, - [...] przyczepa ciężarowa inna rok prod. 2008, - [...] samochód osobowy KOMBI rok prod. 1991, - [...] samochód ciężarowy skrzynia rok prod. 2000, - [...] przyczepa ciężarowa inna rok prod. 1996,-• [...] samochód ciężarowy skrzynia rok prod. 1977, - [...] samochód osobowy wielozadaniowy rok prod. 2015, - [...] rok prod. 2014, - [...] samochód ciężarowy inny rok prod. 2007, - [...] przyczepa specjalna rok prod. 2019, - [...] przyczepa specjalna rok prod. 1997, - [...] samochód osobowy wielozadaniowy rok prod. 2011 (współwłaściciel). Część pojazdów, z uwagi na rok produkcji, może przedstawiać znikomą wartość. Natomiast pojazdy wyprodukowane po 2000 roku, według szacunkowych wyliczeń organu pierwszej instancji, stanowią wartość około 200.000 zł - 300.000 zł. W toku prowadzonego postępowania podatkowego ustalono, że Skarżący posiada następujące otwarte rachunki bankowe: - Bank[...] w [...] nr rachunku [...] - rachunek bieżący, - [...] Bank [...] nr rachunku [...] - rachunek firmowy, - [...] Bank [...] nr rachunku [...]- rachunek pomocniczy w walucie Euro, - [...] Bank [...] nr rachunku [...]- rachunek oszczędnościowy, - [...] Bank [...] nr rachunku [...] - rachunek oszczędnościowy, - Bank [...] w [...] nr rachunku [...], - Bank [...] w [...]nr rachunku [...]. Ustalono również, że w trakcie prowadzonych postępowań podatkowych Skarżący zbył [...] listopada 2024 r. ruchomość: [...] samochód ciężarowy skrzynia rok prod. 2002 dla podmiotu gospodarczego PHU T. K. G., P. L., D. O. spółka jawna. Następnie [...] lutego 2025 r. następujące pojazdy dla podmiotu gospodarczego "A.– O. spółka jawna":1. [...] samochód ciężarowy skrzynia rok prod. 1987 [...], 2. [...] samochód specjalny rok prod. 1993 [...],3. [...] samochód ciężarowy skrzynia rok prod. 1987 [...]. [...] samochód ciężarowy skrzynia rok prod. 2018 [...],5. [...] samochód ciężarowy skrzynia rok prod. 2018 [...],6. [...] - przyczepa specjalna rok prod. 2019, 7. [...] samochód ciężarowy rok prod. 2018 [...]. Posiadane środki trwałe firmy, które były wykorzystywane w ramach prowadzonej przez skarżącego jednoosobowej działalności gospodarczej zbył na rzecz Spółki Jawnej "A.– O. spółka jawna", której jest skarżący wspólnikiem wraz z D. O.(bratem) i M. O. (żoną). Organ ocenił, że sprzedaż jednego dnia środków trwałych firmy, których był Skarżący jedynym właścicielem o łącznej wartości 845.000 zł dla spółki jawnej, której jest współwłaścicielem powoduje, że pojazdy te są użytkowane przez wszystkich wspólników, korzystających z nich w celach związanych z działalnością spółki. Pojazdy te [...] lutego 2025 r. stały się częścią majątku spółki jawnej i są wykorzystywane do realizacji jej celów biznesowych. Świadczy to o wyzbywaniu się przez skarżącego składników majątku i może wzbudzać podejrzenie, że będzie skarżący chciał wyzbyć się również innych posiadanych dóbr, co może doprowadzić do znacznego uszczuplenia majątku skarżącego i trudności w dochodzeniu przyszłych zobowiązań podatkowych. Podobnie po wszczęciu postępowania podatkowego skarżący sprzedał [...] listopada 2024 r. środek transportu dla spółki,w której wspólnikiem jest skarżącego brat. W świetle opisanych powyżej okoliczności w ocenie organu w stanie faktycznym rozważanej sprawy istnieje uzasadniona obawa, że przewidywane zobowiązania podatkowe mogą nie zostać przez Skarżącego wykonane, w związku z czym zasadnym jest zastosowanie instytucji zabezpieczenia. Odnosząc posiadany przez Skarżącego majątek do kwoty przewidywanych zobowiązań podatkowych w przybliżonej wysokości łącznej 557.757,00 zł, w tym odsetki za zwłokę 231.115,00 zł, wskazano że składniki majątku Skarżącego stanowią niższą wartość, niż przewidywane zobowiązania podatkowe, tym bardziej, że w trakcie prowadzonych postępowań podatkowych za 2018, 2019 i 2020 rok również stwierdzono nieprawidłowości w rozliczeniu rocznego podatku dochodowego, jak i podatku od towarów i usług. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...], w wtoku wcześniej prowadzonej kontroli podatkowej, decyzją nr [...] z [...] maja 2025 r. dokonał zabezpieczenia na majątku Skarżącego przyszłych zobowiązań podatkowych należnych Skarbowi Państwa z tytułu podatku od towarów i usług za luty 2020 r., marzec 2020 r., kwiecień 2020 r. maj 2020 r., czerwiec 2020 r., grudzień 2020 r. w łącznej przybliżonej kwocie 554.164,00 zł (w tym odsetki za zwłokę wyliczone nadzień wydania decyzji). Natomiast decyzją z [...] września 2025 r. nr [...] dokonał zabezpieczenia na majątku Skarżącego przyszłych zobowiązań podatkowych należnych Skarbowi Państwa z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2019 r. w łącznej przybliżonej kwocie 557.757,00 zł (w tym odsetki za zwłokę wyliczone na dzień wydania decyzji). Ponadto ocenił, że posiadana przez Skarżącego nieruchomość nie stanowi jedynie jego własności. Dodatkowo jest ona obciążona wpisami hipotek, których wierzycielem jest [...] Bank [...]. Dochodzenie przyszłych wierzytelności, ze względu na powyższe, może być znacznie utrudnione. Zatem fakt posiadania nieruchomości nie jest gwarancją tego, że wierzyciel nie będzie miał trudności w zaspokojeniu swojego roszczenia i że będą warunki do skutecznego wyegzekwowania kwoty zobowiązania, skoro dotychczasowe zachowanie Skarżącego ukierunkowane było na unikanie obciążeń podatkowych. Organ podkreślił końcowo, że fakt zbycia przez Skarżącego pojazdów o dużej wartości, znacząco uszczuplił jego majątek, a to może wzbudzać podejrzenie, że będzie chciał wyzbyć się również pozostałego majątku. Sprzedaż środków trwałych firmy w kwocie 846.500,00 zł i odnotowana strata z działalności gospodarczej w roku 2024 na kwotę 376.209,61 zł uzasadniają obawę co do faktycznego zamiaru uregulowania wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym. Na decyzję organu odwoławczego złożona została skarga do Sądu w której zarzucono naruszenie: 1) naruszenie przepisów art. 121 § 1, art. 122, art. 124 i art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 4 w zw. z art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez błędne ustalenie, że w przedmiotowym stanie faktycznym istnieje uzasadniona obawa, że nie zostanie wykonane zobowiązanie podatkowe w sytuacji, gdy Skarżący zbył pojazdy na rzecz Spółki, w której jest wspólnikiem oraz że rozpoznawał koszty uzyskania przychodów od H. K., podczas gdy organ pominął, że Skarżący nadal dysponuje odpowiednim majątkiem oraz przychodami, żeby uregulować jednorazowo rzekome zaległości. W ostatnich dwóch latach Skarżący osiągał przychody ze spółki A. O.spółka jawna w wysokości około 6,5 min zł (opodatkowanych ryczałtem przy bardzo niskich kosztach), a zatem 12 krotnie wyżej niż rzekome zaległości podatkowe, a ponadto posiada odpowiedni majątek pozwalający na pokrycie zobowiązań (pojazdy, nieruchomości), a zbycie pojazdów było związane z udziałem w A. - O spółka jawna i za gotówkę, a gdyby Skarżący uciekał przed egzekucją i podatkami to w inny sposób. rozporządzałby majątkiem. Najlepszym dowodem na dobrą kondycję finansową było posiadanie środków na jednorazową zapłatę żądanego zabezpieczenia, 2) art. 210 § 4 w zw. z art. 33 § 4 pkt 2 oraz art. 121 § 1, art. 122, art. 124 i art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez brak w decyzji uzasadnienia faktycznego i prawnego wysokości przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego oraz ustalenie stanu faktycznego na podstawie kilku zdań, które stanowią domysły, podczas gdy z art. 33 § 4 pkt 2 Ordynacji podatkowej wynika, że organ określa przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego "na podstawie posiadanych danych", a uzasadnienie powinno zawierać w tym zakresie ustalenie stanu faktycznego, a ponadto organ powinien określić dowody, na podstawie których ustalił stan faktyczny. Wskazując na powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Uzasadniając powyższe zarzuty. Skarżący wywodzi, że w zaskarżonej decyzji nie wykazano, że zachodzi uzasadniona obawa, że rzekome zaległości nie zostaną wykonane, a w szczególności, że Skarżący trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję (tylko część majątku została zbyta). Strona skarżąca wyjaśnia, że reguluje bieżące zobowiązania podatkowe i nie posiada żadnych zaległości podatkowych. Ponadto posiada majątek wystarczający na zaspokojenie zobowiązań, są to środki transportu oraz nieruchomość. Skarżący podkreśla, że nie unika egzekucji poprzez przenoszenie majątku na Spółkę. Gdyby Skarżący miał unikać egzekucji poprzez przenoszenie majątku na Spółkę, to wniósłby wkład do spółki jawnej, w której jest wspólnikiem, tj. zamieniłby pojazdy na udziały. Tymczasem Skarżący sprzedał pojazdy, czyli zamienił aktywa na środki pieniężne, a zatem nie pozbył się w ogóle aktywów, a co istotne - opodatkował tę sprzedaż. Sama sprzedaż była uzasadniona biznesowo, jej celem było wzmocnienie aktywów Spółki i zwiększenie jej przychodów, a tym samym i przychodów Skarżącego. Ponadto Skarżący podkreśla, że z tytułu udziału w Spółce osiąga znaczne dochody, które pozwalają na zapłatę podatku. Dalej Skarżący wywodzi, że nie zweryfikowano, na ile posiadany majątek pozwala na zaspokojenie rzekomych zaległości w VAT. Ponadto niezrozumiałe dla Skarżącego jest dlaczego organ skupił się na sprzedaży części majątku oraz stracie w działalności za 2024 r., a w żaden sposób nie skomentował faktu, że Skarżący osiągnął przychód ze Spółki w wysokości 4.358.298,07 zł przy stawce ryczałtu 5,5 %, która wskazuje na bardzo dużą rentowność. W odpowiedzi na skargę, wniesiono o jej oddalenie. W piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2024 r. Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentu - zaświadczenia – na okoliczność, że na moment wydawania każdej decyzji o zabezpieczeniu, organ każdorazowo miał świadomość, że określane zaległości są przez Stronę wykonywane oraz, że nie było żadnego prawdopodobieństwa niewykonania przyszłych zobowiązań. Ponadto wskazał, że sporna decyzja jak i decyzja je poprzedzająca nie zostały w ogóle doręczone, albowiem w pełnomocnictwie przedłożonym organowi wskazano adres do doręczeń na platformie ePUAP, a organ doręczał samowolnie na adres w e-urząd skarbowy. Decyzje nie zostały odebrane. Pełnomocnik zaczął korzystać z platformy e-urząd skarbowy na wiele lat przed rozpoczęciem postepowania w sprawie, zatem oświadczenie o zgodzie na doręczenie nie było złożone w toku postępowania i nie mogło zmienić adresu do doręczeń. Ponadto wniósł o zawieszenie postępowania do momentu podjęcia uchwały NSA w sprawie zainicjowanej postanowieniem NSA z 16 marca 2026 r. sygn. akt I FSK 1307/25. Dodatkowo wskazał, że z posiadanych danych, tj. materiału osobowego, wprost wynika iż sporne usługi były wykonane, dlatego też organ nie mógł określić przybliżonej kwoty zobowiązania. Ponadto ponownie odniósł się do twierdzeń organu znajdujących się w odpowiedzi na skargę jak i zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało oddalić. Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej jako: P.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutamii wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Ten ostatni przepis nie znajduje w sprawie zastosowania. Na wstępie Sąd pragnie wskazać, że sprawy dotyczące określenia oraz zabezpieczenia na majątku Skarżącego przybliżonej kwoty podatku, były już przedmiotem oceny tutejszego Sądu. I tak w wyrokach z 15.01.2026 r., sygn. akt I SA/Go 359/25 oraz w wyroku z 16.04.2026 r., sygn. akt I SA/Go 94/26, Sąd oddalił skargi. Sąd rozpoznający niemniejszą sprawę w pełni aprobuje argumentację zawartą w uzasadnieniach wskazanych orzeczeniach i przyjmuje ją, jako własną. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu dotyczącego prawidłowości doręczenia decyzji w toku postępowania. W ocenie Sądu, podniesiony w tym zakresie zarzut, jest niezasadny. Zgodnie z art. 144 § 1a Ordynacji podatkowej (Dz. U. z 2025 r., poz. 111 ze zm.) – organ podatkowy doręcza pisma na adres do doręczeń elektronicznych, chyba że doręczenie następuje na konto w systemie teleinformatycznym organu podatkowego albo w siedzibie organu podatkowego. Z kolei zgodnie z przepisem art. 144 § 5 Ordynacji podatkowej doręczanie pism pełnomocnikowi będącemu radcą prawnym następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej albo w siedzibie organu podatkowego, co w powiązaniu z przepisem art. 144 § 1a tej ustawy oznacza doręczenie na adres do doręczeń elektronicznych, chyba że doręczenie następuje na konto w systemie teleinformatycznym organu podatkowego. Z treści przepisu wywieść należy, że doręczenie na konto w systemie teleinformatycznym organu podatkowego ma pierwszeństwo przed doręczeniem na adres do doręczeń elektronicznych. Zarówno adres do doręczeń elektronicznych, jak i system teleinformatyczny organu podatkowego mieszczą się w pojęciu adresu do doręczeń elektronicznych, co wynika z przepisu art. 3 pkt 3 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, zgodnie z którym system teleinformatyczny to zespół współpracujących ze sobą urządzeń informatycznych i oprogramowania zapewniający przetwarzanie, przechowywanie, a także wysyłanie i odbieranie danych przez sieci telekomunikacyjne za pomocą właściwego dla danego rodzaju sieci telekomunikacyjnego urządzenia końcowego w rozumieniu przepisów ustawy - Prawo telekomunikacyjne. Do systemów teleinformatycznych organu podatkowego, z wykorzystaniem których możliwe jest doręczanie pism, zalicza się system e-Urząd Skarbowy. Zgodnie z przepisem art. 35b ust. 1 pkt 1 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej - przez e-Urząd Skarbowy rozumie się system teleinformatyczny KAS służący w szczególności do załatwiania spraw przez organy KAS. Z tego też względu zdaniem Sądu doręczenie pełnomocnikowi Spółki decyzji nastąpiło w sposób przewidziany prawem. Wniosku tego nie przekreśla przepis art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej o treści: Jeżeli ustanowiono pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi pod adresem wskazanym w pełnomocnictwie. Treść zarzutu wskazuje, że zdaniem pełnomocnika, pod tym właśnie adresem – po złożeniu pełnomocnictwa do akt sprawy powinny następować doręczenia. Postawiony zarzut, świadczy, że w ocenie Strony przepis ten macharakter przepisu specjalnego w stosunku do przepisu art. 144 § 1a i wyłącza jego działanie w sytuacji, kiedy pełnomocnik będący radcą prawnym korzysta z jego dyspozycji. Sąd nie podziela jednak tej oceny. Od chwili wejścia w życie, a więc zanim jeszcze była mowa o dręczeniach za pomocą środków komunikacji elektronicznej, przepis art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej odnosił się do doręczeń pism w formie papierowej, która to forma pozostaje w szczególnych przypadkach w użyciu do dziś, co wynika, między innymi, z treści art. 144 §§ 1b, 1c, 1d. Stąd też w jego treści funkcjonuje zwrot "pod adresem", a nie "na adres", jak w przypadku doręczeń elektronicznych. Przepis ten nie niweluje zasady z art. 144 § 1a w zw. z § 5, zgodnie z którą doręczenie na konto w systemie teleinformatycznych organu podatkowego jest doręczeniem spełniającym wymogi prawa. Skoro pełnomocnik wyraził (17 lipca 2024 r.) zgodę na doręczanie pism wydawanych przez organy KAS na konto e-Urząd, organ był uprawniony do doręczania mu korespondencji za pośrednictwem tego systemu. Uprawnienia tego nie zniosło ani to, że zgoda ta została udzielona "na wiele lat przed rozpoczęciem postępowań w sprawie" jak również podanie przez pełnomocnika adresu e-PUAP. Sąd ma na uwadze jeszcze jeden argument. Otóż przepisy procesowe regulujące kwestię doręczeń pism w postępowaniu prowadzonym przez organy administracji mają charakter gwarancyjny, zapewniający stronie postępowania, że nie dozna uszczerbku na swych prawach wskutek wadliwego doręczenia jej pisma (decyzji, interpretacji itp.). W rozstrzyganej tu sprawie nic takiego nie miało miejsca. Zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca została doręczona pełnomocnikowi Spółki w sposób przewidziany prawem i umożliwiający skuteczne wniesienie odwołania, a następnie wniesienie skargi do sądu administracyjnego, co też zostało zrobione. Dlatego też, Sąd uznał, że nie ma podstawy do zawieszenia postępowania sądowego do czasu podjęcia uchwały przez NSA w sprawie zainicjowanej wnioskiem z [...] marca 2026 r. sygn. akt I FSK 1307/25. Również pozostałe zarzuty podniesione w skardze nie zasługiwały, w ocenie Sądu, na uwzględnienie. Materialnoprawną przesłanką wydania zaskarżonej decyzji jest przepis art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Zgodnie z treścią § 2 tego przepisu, zabezpieczenia w okolicznościach można dokonać również w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Z kolei art. 33 § 4 pkt 2 Ordynacji podatkowej, w przypadku, o którym mowa w § 2, organ podatkowy na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania określa w decyzji o zabezpieczeniu przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 2. W doktrynie (por. W. Stachurski [w:] Ordynacja podatkowa. Tom I. Zobowiązania podatkowe. Art. 1-119zzk. Komentarz aktualizowany, red. L. Etel, LEX/el. 2023, art. 33) i judykaturze zgodnie wskazuje się, że obie wymienione w art. 33 § 1 o.p. przesłanki szczegółowe stanowią jedynie przykłady działania uzasadniającego obawę niewykonania zobowiązania podatkowego i z całą pewnością nie wyczerpują wszystkich możliwych sytuacji. Katalog okoliczności, które uzasadniają obawę niewykonania zobowiązania, jest otwarty, na co wskazuje użyty w art. 33 § 1 o.p. zwrot "w szczególności" (zob. np. wyroki NSA: z 7 czerwca 2013 r., I FSK 970/12; z 11 września 2014 r., I FSK 1423/13). Nie ma zatem przeszkód, aby organ podatkowy mógł wskazać także na inne okoliczności uzasadniające istnienie obawy, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane. W tym miejscu wskazać też należy, że celem postępowania zabezpieczającego, nie jest przymusowy pobór należności podatkowych, lecz zagwarantowanie środków na zaspokojenie w przyszłości należności podatkowych, których wysokość na tym etapie nie jest jeszcze znana. Pomimo ciążącego na organach obowiązku uprawdopodobnienia, że zaległość w określonej w sposób przybliżony wysokości istnieje, postępowanie to nie ma charakteru zastępczego wobec postępowania wymiarowego. Z tych względów nie przeprowadza się w jego ramach pełnego postępowania dowodowego. Określenie w decyzji o zabezpieczeniu przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego ma charakter informacyjny w tym znaczeniu, że wskazuje kwotę podlegającą zabezpieczeniu na majątku podatnika. Nie oznacza to jednak, że jest to kwota rzeczywiście obciążającego go zobowiązania, to bowiem określi dopiero decyzja wymiarowa. Istotą decyzji jest dokonanie zabezpieczenia w sytuacji istnienia obawy niewykonania w przyszłości zobowiązania podatkowego, a nie rozstrzygnięcie co do wysokości tego zobowiązania. Wskazać należy, że podstawą postępowania zabezpieczającego jest przeanalizowanie okoliczności sprawy pod kątem uprawdopodobnienia zaistnienia nieprawidłowości i w związku z tym ewentualności powstania przedmiotowego zobowiązania podatkowego w kwotach wynikających z dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego. Tym samym, skarżący niezasadnie polemizuje w ramach niniejszej sprawy z oceną organów, co do rzetelności faktur VAT wystawionych przez H. K.. Ustalenia w tym zakresie wykraczają poza ramy postępowania w zakresie zabezpieczenia wykonania zobowiązań podatkowych i prowadziłyby do powielenia ustaleń poczynionych na gruncie odrębnie prowadzonego postępowania w zakresie wymiaru podatku dochodowego od osób fizycznych za 2018 r. Tym samym, kwestie związane ze sposobem prowadzenia postępowania kontrolnego oraz ewentualne uchybienia organów w tym zakresie, nie mogą być przedmiotem oceny Sądu w postępowaniu dotyczącym zabezpieczenia zobowiązania. Skarżący w skardze podnosi, że organy pominęły, że dysponuje przychodami pozwalającymi na jednorazowe uregulowanie zaległości (przychody ze spółki jawnej) oraz majątkiem (pojazdy, nieruchomość) pozwalającym na pokrycie zobowiązań. Co do powyższego stanowiska należy dostrzec, że w sprawie dokonano analizy sytuacji finansowej strony pod kątem możliwości uregulowania przewidywanego zobowiązania. Z analizy zeznania PIT - 36L wynika, że w 2022 roku osiągnął dochód z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w kwocie 508.377,49 zł, w 2023 r. w kwocie 332.757,60 zł. Natomiast w 2024 r. poniósł znaczną stratę z prowadzonej działalności gospodarczej w kwocie 376.209,61 zł. Jednocześnie w złożonych zeznaniach podatkowych dotyczących zryczałtowanego podatku dochodowego PlT-28, skarżący zadeklarował przychód z działalności prowadzonej w formie spółki w wysokościach: - za 2024 rok - 4.358.298,07 zł (odliczenia 7.485,33 zł), - za 2023 rok - 1.990.034,15zł (odliczenia 6.342,09 zł). Sąd podziela pogląd organów podatkowych, że wykazywane w złożonych deklaracjach dochody stanowią płynną formę stanu majątkowego i nie mogą świadczyć o ich posiadaniu na dzień wydania zaskarżonej decyzji. Aktywa w postaci środków pieniężnych cechuje płynność i łatwość usunięcia ich spod egzekucji. Skarżący jest współwłaścicielem zabudowanej nieruchomości położonej we wsi [...], gm. [...], (nr [...]), składającej się z działki nr [...] o powierzchni 2000 m², którą nabył [...] października 2006 r. wspólnie z małżonką – M. O. za kwotę 135.000 zł. Jednak nieruchomość obciążona jest hipoteką umowną zwykłą w kwocie 133.500 zł oraz hipoteką umowną kaucyjną w kwocie 29.400,00 zł, w których wierzycielem hipotecznym jest [...] Bank [...]. Słusznie ocenił organ podatkowy, że w takiej sytuacji dochodzenie przyszłych wierzytelności może być mocno utrudnione. W sytuacji, kiedy nieruchomość jest obciążona hipotekami sumarycznie na znaczną kwotę, to sam fakt posiadania przez skarżącego nieruchomości nie jest gwarancją tego, że wierzyciel zaspokoi roszczenie, szczególnie w sytuacji, kiedy stanowi ona zarazem miejsce zamieszkania skarżącego i nie gwarantuje skutecznej egzekucji. Poza tym, organ wezwał w toku kontroli podatkowej, do złożenia oświadczenia o nieruchomościach oraz prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem hipoteki przymusowej, i rzeczach ruchomych oraz zbywalnych prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem zastawu skarbowego (druk ORD-HZ), jednak skarżący nie udzielił odpowiedzi na wezwanie. Zauważyć należy, że na podstawie CEPIK ustalono, że strona posiada następujące pojazdy: [...] samochód osobowy KOMBI rok prod. 2000 (stan zarejestrowany- archiwalny), - [...] ciągnik rolniczy rok prod. 1986, - [...] przyczepa ciężarowa inna rok prod. 2008, - [...] samochód osobowy KOMBI rok prod. 1991, [...] samochód ciężarowy skrzynia rok prod. 2000, [...] przyczepa ciężarowa inna rok prod. 1996, [...] samochód ciężarowy skrzynia rok prod. 1977, - [...] samochód osobowy wielozadaniowy rok prod. 2015, [...] rok prod. 2014, [...] samochód ciężarowy inny rok prod. 2007, - [...] przyczepa specjalna rok prod. 2019, - [...] przyczepa specjalna rok prod. 1997, - [...] samochód osobowy wielozadaniowy rok prod. 2011 (współwłaściciel). Przypomnieć również wypada, że z ustaleń organów wynikało, iż [...] listopada 2024 r. skarżący zbył pojazd marki [...] dla PHD T. K.G, P.L., D.O. spółka jawna, natomiast [...] lutego 2025r. zbył na rzecz na rzecz Spółki Jawnej "A. - O. spółka jawna", której jest wspólnikiem, siedem pojazdów na łączną kwotę 846.500 zł. Zdaniem Sądu, tego rodzaju postępowanie rodzi uzasadniona obawę, że skarżący zamierza wyzbyć się majątku, co może doprowadzić do trudności w dochodzeniu przyszłych zobowiązań. Twierdzenie skarżącego, że nie wyzbył się aktywów, gdyż sprzedając spółce pojazdy zamienił aktywna na środki pieniężne, nie jest w ocenie Sądu przekonujące. Zbycie nastąpiło do spółki, a więc pojazdy stały się częścią jej majątku, natomiast zasadnie organ mógł nie mieć pewności, że uzyskane środki pieniężne zostaną przekazane na spłatę zobowiązania podatkowego. Odnosząc posiadany przez skarżącego majątek do kwoty przewidywanych zobowiązań podatkowych w przybliżonej wysokości łącznej 536.835,00 zł, w tym odsetki za zwłokę 231.115,00 zł, należy zauważyć też, że składniki majątku skarżącego stanowiły niższą wartość, niż przewidywane zobowiązania podatkowe. Aczkolwiek nawet zakładając, że skarżący był w posiadaniu składników majątkowych o wartości przekraczającej prognozowane zobowiązanie podatkowe, to nie ma gwarancji, że wykona przyszłą decyzję. Podkreślić również należy, że uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego istnieje nie tylko wtedy, gdy dłużnik nie ma środków, lecz także wtedy, gdy dłużnik nie wykonuje zobowiązań z innych, sobie tylko wiadomych przyczyn (wyrok NSA z 22 czerwca 2021 r., sygn. akt I FSK 1712/20). Może być bowiem również i tak, że kwestia majątku skarżącego może nie mieć decydującego znaczenia, lecz sposób jego postępowania w toku postępowania, który potwierdza, że wierzyciel podatkowy będzie miał trudności w zaspokojeniu swojego roszczenia i że być może nie będzie warunków do skutecznego wyegzekwowania kwoty zobowiązania podatkowego. Niewątpliwie sposób postępowania skarżącego w niniejszej sprawie, zasadnie rodził obawę, że wierzyciel może nie uzyskać spłaty zobowiązania. Trzeba też mieć na uwadze, że ustalenia dokonane w kontroli podatkowej dowodzą, że skarżący trwale nie uiszczał wymagalnych zobowiązań publicznoprawnych, a postępowania podatkowe prowadzone za 2018, 2019 i 2020 rok także wykazały nieprawidłowości w rozliczeniach. Z tego też tytułu, organ I instancji,w wtoku wcześniej prowadzonej kontroli podatkowej, decyzją nr [...] z [...] maja 2025 r. dokonał zabezpieczenia na majątku Skarżącego przyszłych zobowiązań podatkowych należnych Skarbowi Państwa z tytułu podatku od towarów i usług za luty 2020 r., marzec 2020 r., kwiecień 2020 r. maj 2020 r., czerwiec 2020 r., grudzień 2020 r. w łącznej przybliżonej kwocie 554.164,00 zł (w tym odsetki za zwłokę wyliczone nadzień wydania decyzji). Natomiast decyzją z [...] września 2025 r. nr [...] dokonał zabezpieczenia na majątku Skarżącego przyszłych zobowiązań podatkowych należnych Skarbowi Państwa z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2019 r. w łącznej przybliżonej kwocie 557.757,00 zł (w tym odsetki za zwłokę wyliczone na dzień wydania decyzji). Wskazać również należy, że powodem wszczęcia kontroli wobec skarżącego było nieprawidłowe rozliczenie przez skarżącego podatku dochodowego od osób fizycznych, poprzez zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów, kosztów wynikających tzw. "pustych faktur". W orzecznictwie niejednokrotnie podkreślano, że posługiwanie się nierzetelnymi fakturami jest jedną z okoliczności uzasadniających wystąpienie obawy niewykonania zobowiązania podatkowego (vide: wyrok NSA z 25 marca 2021 r., II FSK 1126/20). W tym kontekście nie ma znaczenia to, że, że usługi związane z budową linii energetycznych przez Skarżącego zostały wykonane, a co za tym idzie musiały zostać poniesione koszty związane z wykonaniem usługi (okoliczność nie jest kwestionowana). Jednak organ kwestionuje rzetelność faktur dokumentujących te koszty. W konsekwencji, mając na uwadze wszystkie ww. okoliczności, Sąd podziela pogląd, że istniała uzasadniona obawa, że przewidywane zobowiązania podatkowe mogą nie zostać przez Skarżącego wykonane, co z kolei uzasadnia wydanie decyzji o zabezpieczeniu. To, że doszło do spłaty zabezpieczonej kwoty – co podnosi strona w skardze - nie oznacza, że decyzja organu dotycząca zabezpieczenia była błędna. Jak słusznie zauważył organ, kwota została zabezpieczona przez organ egzekucyjny dopiero po skierowaniu do [...] Bank [...] zawiadomień o zabezpieczeniu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego. Zabezpieczenie należności wynikających z zaskarżonej decyzji nie nastąpiło na wniosek skarżącego, o którym mowa w art. 33d § 2 O.p. ale z uwagi, że została wydana decyzja o zabezpieczeniu. Podkreślić również należy, że podstawową przesłanka zastosowania zabezpieczenia jest "uzasadniona obawa, że zobowiązanie nie zostanie wykonane", przy czym zwrot legislacyjny "obawa, że zobowiązanie nie zostanie wykonane" oznacza, że chodzi o obawę dobrowolnego wykonania zobowiązania, a nie ewentualnego zaspokojenia w wyniku egzekucji, co miało miejsce w sprawie. W ocenie Sądu zatem, wskazane przez organ okoliczności we wzajemnym powiązaniu stwarzały dostateczną podstawę do wnioskowania o uzasadnionym prawdopodobieństwie niewykonania przez skarżącego prognozowanych zobowiązań podatkowych. Organy nie muszą udowodnić, że istnieje ta obawa, lecz mają ją uprawdopodobnić, czyli wykazać, że istnieje prawdopodobieństwo, że zobowiązanie może nie zostać wykonane, co też miało miejsce (zob. np. wyroki NSA z 18 maja 2017 r., sygn. akt I FSK 1880/15 czy z dnia 9 stycznia 2018 r., sygn. akt I FSK 1548/17) Za nieuzasadnione należało uznać w konsekwencji zawarte w skardze zarzuty naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu, organy podatkowe działały na podstawie i w granicach obowiązujących przepisów prawa z pełnym zachowaniem reguł wynikających z zasad postępowania podatkowego. W toku postępowania podjęto niezbędne działania w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz zebrano i rozpatrzono materiał dowodowy. Wszystkie okoliczności istotne dla orzeczenia o zabezpieczeniu zostały podane w uzasadnieniu decyzji, które spełnia wymogi od strony faktycznej jak i prawnej. Zebrany w sprawie materiał dowodowy poddany został wszechstronnej ocenie, zgodnie z zasadą zawarta w art. 191 Ordynacji podatkowej. Z tych tez powodów oraz na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji.