I SA/Go 75/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Rzepecka (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 maja 2026 r. sprawy ze skargi Fundacji [...] z siedzibą w [...] na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...]r. [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia kontroli celno-skarbowej oddala skargę w całości.

F. dalej: strona, Fundacja, skarżąca) wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] (dalej: DIAS, organ) z [...] listopada 2025 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w [...] (dalej: NUC-S, organ I instancji) z [...] sierpnia 2025 r. o odmowie zawieszenia kontroli celno-skarbowej, w zakresie prawidłowości rozliczenia z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych (dalej: p.d.o.p.) za 2019 r. Z akt sprawy wynika następujący stan sprawy. DIAS w ww. postanowieniu wskazał, że NUC-S prowadzi wobec Fundacji kontrolę celno-skarbową, w zakresie prawidłowości rozliczenia z tytułu p.d.o.p. za 2019 r., na podstawie upoważnienia do przeprowadzenia kontroli celno-skarbowej z[...]lipca 2024 r. Nr [...]Upoważnienie to zostało Fundacji doręczone w dniu [...] lipca 2024 r. Pismem z [...] czerwca 2025 r. (data wpływu do UC-S – [...] lipca 2025 r.), Fundacja wniosła o zawieszenie "Kontroli Celno- Skarbowej prowadzonej przez Urząd Celno-Skarbowy w [...] (dalej: UC-S) w sprawie znak [...] do czasu wskazanego przez biegłego lekarza sądowego przewidywanej możliwości uczestnictwa w kontrolach celno-skarbowych przedstawicieli Fundacji tj. do dnia [...].08.2025 r. lub przynajmniej do czasu zgłoszenia się do sprawy pełnomocnika". Powyższe uzasadniła stanem zdrowia przedstawicieli kontrolowanego podmiotu (J. L. i M. L.), który wyklucza ich udział w czynnościach procesowych, w tym w kontrolach celno-skarbowych. Do ww. pisma Fundacja załączyła zaświadczenia biegłego lekarza sądowego z [...] czerwca 2025 r. o numerach: [...], wystawione kolejno dla: J. L. i M. L. Ponadto wskazała, że ww. przedstawiciele Fundacji wyrażają gotowość współpracy z organem w ramach prowadzonej kontroli niezwłocznie, gdy tylko będzie to możliwe pod względem zdrowotnym, oraz że podejmują oni starania w celu ustanowienia do sprawy pełnomocnika. Z uwagi na stan zdrowia jest to utrudnione. Fundacja wskazała przy tym, że wiąże się to z koniecznością przekazania pełnomocnikowi licznych dokumentów. Postanowieniem z [...] sierpnia 2025 r. (ze względu na zmianę struktury organizacyjnej UC-S, zmianie uległ numer prowadzonej sprawy, kontrolę celno-skarbową wszczęto pod nr [...], a dalej kontrola ta jest prowadzona pod znakiem sprawy [...]), NUC-S odmówił Fundacji zawieszenia kontroli celno-skarbowej, w zakresie prawidłowości rozliczenia z tytułu p.d.o.p. za 2019 r. W uzasadnieniu tego postanowienia ww. organ przytoczył przepisy art. 201 §1, § 1b, § 1c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 111 z późn. zm., dalej: O.p.) stwierdzając, że w sprawie nie wystąpiła żadna przesłanka - zobowiązująca bądź uprawniająca organ, do zawieszenia kontroli celno- skarbowej, a co za tym idzie nie ma podstaw prawnych do uwzględnienia ww. wniosku. Organ I instancji stwierdził, że podstawy zawieszenia kontroli celno- skarbowej nie można upatrywać w złym stanie zdrowia osób uprawnionych do reprezentowania Fundacji. Okoliczność ta pozostaje bowiem bez wpływu na zdolność procesową Strony. Wskazał ponadto, że [...] lutego 2025 r. wpłynęły do UC-S pełnomocnictwa szczególne, udzielone przez Dyrektora Fundacji – M. L. adwokatowi K.B. oraz D. K. do reprezentowania Fundacji w toku kontroli celno-skarbowej nr [...] i dotychczas nie wpłynęła informacja o odwołaniu tych pełnomocnictw. Zatem kontrolowana Fundacja działa obecnie za pośrednictwem ustanowionych pełnomocników. W zażaleniu na powyższe rozstrzygnięcie strona zarzuciła naruszenie: 1/ art. 201 O.p., w związku z art. 94 w ustawie z 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz.1131 z późn. zm., dalej: UKAS), przez jego niezastosowanie; 2/ błędne ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy, przez błędne przyjęcie, że stan zdrowia przedstawicieli kontrolowanego podmiotu nie daje podstaw do zawieszenia kontroli celno-skarbowej, w sytuacji gdy z niepodważalnych zaświadczeń biegłego lekarza sądowego wynika, że stan zdrowia przedstawicieli kontrolowanego podmiotu wyklucza ich udział w czynnościach procesowych, tym samym ma wpływ na zdolność procesową strony i wyłącza tą zdolność procesową, co niezależnie od ustanowienia w sprawie pełnomocnika uniemożliwia jej branie udziału w kontroli; 3/ błędne ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy przez błędne przyjęcie, że ustanowienie pełnomocnika w sprawie wyklucza zasadność zawieszenia kontroli celno- skarbowej, w sytuacji, gdy z niepodważalnych zaświadczeń biegłego lekarza sądowego wynika, że stan zdrowia przedstawicieli kontrolowanego podmiotu wyklucza ich udział w czynnościach procesowych, tym samym nie są oni w stanie przekazać pełnomocnikowi szeregu potrzebnych wyjaśnień i dokumentów, niezbędnych do skutecznej reprezentacji Strony przed organem podatkowym. DIAS orzekając w ww. postanowieniu o utrzymaniu postanowienia NUC-S wyjaśnił, że kontrola celno-skarbowa uregulowana jest przede wszystkim w UKAS). Przepisy tej ustawy nie zawierają regulacji odnoszących się wprost do jej zawieszenia. Jednak zgodnie z art. 94 ust. 1 pkt 2 UKAS, w zakresie nieuregulowanym do kontroli celno-skarbowej przepisy działu IV rozdziałów 1, 2, 3a, 5, 6, 10, 11, z wyjątkiem art. 182-185, art. 189 § 3, art. 190 § 1, art. 193 § 6-8, art. 198 i art. 200, oraz rozdziałów 12,14,16, 22 i 23 - Ordynacji podatkowej, stosuje się odpowiednio. Powołany w powyższym przepisie odsyłającym Dział IV Rozdział 12 O.p., zawiera art. 201 O.p., regulujący przesłanki zawieszenia postępowania, tym samym przepis ten znajduje odpowiednie zastosowanie w kontroli celno- skarbowej. Postępowanie może zostać zawieszone z urzędu lub też na wniosek strony. Zawieszenie postępowania polega na wstrzymaniu czynności procesowych bez porzucenia samej sprawy, która jest jego przedmiotem i bez zakończenia trwającego stosunku procesowego między stroną a organem. Przyczyną zawieszenia postępowania jest zaistnienie okoliczności faktycznych lub prawnych powodujących niemożność lub bezcelowość dalszego prowadzenia postępowania, o ile okoliczności te mają charakter przejściowy i usuwalny. Instytucja zawieszenia postępowania może mieć zastosowanie na każdym jego etapie, m.in. w trakcie kontroli celno-skarbowej, jeśli zachodzą przesłanki wymienione w art. 201 § 1-1c O.p. Przesłanki obligatoryjnego zawieszenia postępowania zostały wyszczególnione w art. 201 § 1 O.p., zgodnie z którym, organ podatkowy zawiesza postępowanie: 1) w razie śmierci strony, jeżeli postępowanie nie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe; la) w razie zaprzestania pełnienia funkcji przez zarządcę sukcesyjnego albo wygaśnięcie zarządu sukcesyjnego, jeżeli postępowanie toczyło się z udziałem zarządcy sukcesyjnego; 2) gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd; 3) w razie śmierci przedstawiciela ustawowego strony; 4) w razie utraty przez stronę lub jej ustawowego przedstawiciela zdolności do czynności prawnych; 5) (uchylony) 6) (uchylony) 7) w razie wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję uchylającą w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ lub stwierdzającą nieważność decyzji; 8) w razie wystąpienia o opinię Rady. Wystąpienie w toku kontroli celno-skarbowej którejkolwiek z przesłanek wyszczególnionych w ww. art. 201 § 1 ww. ustawy, obliguje organ do zawieszenia tej kontroli. Strona ma również prawo złożenia żądania zawieszenia kontroli celno-skarbowej, na podstawie ww. przepisu. Nie wszczyna ono odrębnego postępowania. Jest jedynie żądaniem złożonym przez stronę w toku postępowania i dotyczy kwestii proceduralnych. Obok ww. przesłanek obligatoryjnego zawieszenia postępowania, w art. 201 § 1b O.p., zostały również uregulowane przesłanki zawieszenia postępowania, w których do uznania organu, pozostawiono decyzję odnośnie jego zawieszenia. Zgodnie z § 1b ww. artykułu, organ podatkowy może zawiesić postępowanie: 1) w razie wystąpienia, na podstawie ratyfikowanych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska do organów innego państwa o udzielenie informacji niezbędnych do ustalenia lub określenia wysokości zobowiązania podatkowego, jeżeli nie ma żadnych innych okoliczności poza objętymi wystąpieniem, które mogą być przedmiotem dowodu, albo 2) jeżeli wszczęta została procedura wzajemnego porozumiewania się, w tym procedura arbitrażowa prowadzona na podstawie ratyfikowanej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innej ratyfikowanej umowy międzynarodowej, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, lub przyjęto wniosek w ramach procedury prowadzonej na podstawie przepisów działu II rozdziału 2 ustawy z dnia 16 października 2019 r. o rozstrzyganiu sporów dotyczących podwójnego opodatkowania oraz zawieraniu uprzednich porozumień cenowych. Ponadto, w art. 201 § 1c O.p., zostały również uregulowane przesłanki zawieszenia postępowania z urzędu lub na wniosek strony. Zgodnie z treścią ww. przepisu organ podatkowy może zawiesić postępowanie: 1) na wniosek lub z urzędu, gdy: a) pomiędzy postępowaniami w sprawach dotyczących tej samej strony istnieje tego rodzaju związek, że na treść decyzji wydawanej w zawieszanym postępowaniu ma wpływ rozstrzygnięcie sprawy w innym postępowaniu, a rozstrzygnięcie sprawy w tym innym postępowaniu nie stanowi zagadnienia wstępnego, o którym mowa w § 1 pkt 2, b) stan faktyczny lub zagadnienie prawne będące przedmiotem zawieszanego postępowania i innego postępowania w sprawach dotyczących tej samej strony są podobne, a pomiędzy tymi postępowaniami nie występuje związek, o którym mowa w lit.a; 2) z urzędu, gdy przepis mający wpływ na treść decyzji wydawanej w zawieszanym postępowaniu jest przedmiotem postępowania przed: a) Trybunałem Konstytucyjnym, b) Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej, c) sądem administracyjnym w sprawie stwierdzenia nieważności aktu prawa miejscowego organu jednostki samorządu terytorialnego. Zawieszenie postępowania na podstawie § 1c może nastąpić pod warunkiem, że: 1) zgodę na zawieszenie postępowania wyrazi strona - w przypadku zawieszania postępowania z urzędu; 2) zawieszeniu postępowania nie sprzeciwiają się strony, które nie wystąpiły z wnioskiem o jego zawieszenie - w przypadku zawieszania postępowania na wniosek (art. 201 § 1d O.p.). Mając powyższe na uwadze DIAS zauważył, że w złożonym zażaleniu, Fundacja wniosła, na podstawie art. 201 O.p., o zawieszenie kontroli celno-skarbowej wskazując, jako przesłankę zawieszenia stan zdrowia przedstawicieli kontrolowanego podmiotu, który wyklucza ich udział w czynnościach procesowych, tym samym ma wpływ na zdolność procesową strony i wyłącza tą zdolność procesową. Fundacja nie wskazała przy tym żadnego z ww. paragrafów art. 201 O.p., odpowiadającego treściowo wskazanej przez Fundację przesłance. We wskazanym przez nią ww. przepisie art. 201 O.p., w sposób enumeratywny wyszczególniono przytoczone powyżej przesłanki zawieszenia postępowania. Jest to katalog zamknięty, co oznacza, że tylko w sytuacji zaistnienia jednej z ww. przesłanek, wskazanych w tym przepisie, organ może zawiesić kontrolę celno-skarbową. Zły stan zdrowia ustawowych przedstawicieli osoby prawnej, nie jest taką przesłanką. Zdaniem organu, NUC-S postanowieniem z [...] sierpnia 2025 r. zasadnie odmówił Fundacji zawieszenia kontroli celno-skarbowej. Wbrew twierdzeniom Fundacji zawartym w zażaleniu, w sprawie nie doszło więc do naruszenia art. 201 O.p. Stan zdrowia, przedstawicieli stowarzyszenia, jakim jest Fundacja, nie stanowi bowiem przesłanki zawieszenia postępowania, a tym samym kontroli celno-skarbowej. Nie powoduje również utraty zdolności do czynności procesowych, na co Fundacja wskazuje w złożonym zażaleniu. Stan zdrowia przedstawicieli kontrolowanego podmiotu nie jest bowiem czynnikiem ograniczającym czy wykluczającym zdolność osoby fizycznej do dokonywania czynności procesowych. Istotą zdolności do czynności procesowych, jest możność samodzielnego działania i skutecznego dokonywania czynności procesowych w postępowaniu, osobiście lub przez wyznaczonego pełnomocnika. Obejmuje ona zatem zarówno czynne, jak i bierne uczestniczenie w czynnościach procesowych, co oznacza, że również inne podmioty postępowania mogą wobec danej osoby dokonywać czynności ze skutkiem prawnym. Ustawodawca unormował zdolność do czynności procesowych (zdolność procesową) w art. 65 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego. Zgodnie z ww. przepisem, mają ją m.in. osoby fizyczne posiadające pełną zdolność do czynności prawnych. Stosownie zaś do § 2 ww. artykułu, osoba fizyczna ograniczona w zdolności do czynności prawnych ma zdolność procesową w sprawach wynikających z czynności prawnych, których może dokonywać samodzielnie. Zdolność prawną oraz zdolność do czynności prawnych ustawodawca unormował w art.135 O.p., przez odesłanie do przepisów Kodeksu cywilnego stanowiąc, że zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych w sprawach podatkowych ocenia się według przepisów prawa cywilnego, jeżeli przepisy prawa podatkowego nie stanowią inaczej. Zdolność prawna to zdolność do bycia podmiotem praw i obowiązków, a zdolność do czynności prawnych to zdolność do nabywania praw i obowiązków poprzez własne działania lub zaniechania. Zgodnie z Kodeksem cywilnym osoba fizyczna od urodzenia może być podmiotem praw i obowiązków ustanowionych w prawie materialnym (art. 8 Kodeksu cywilnego). Zdolność prawna osób fizycznych ustaje z chwilą śmierci. Osoba fizyczna może mieć pełną zdolność do czynności prawnych (art. 11 Kodeksu cywilnego), zdolność ograniczoną (art. 15 Kodeksu cywilnego), może być pozbawiona zdolności do czynności prawnych. Zdolności do czynności prawnych nie mają osoby, które nie ukończyły lat trzynastu, oraz osoby ubezwłasnowolnione całkowicie (art. 12 Kodeksu cywilnego). W tej sprawie, taka sytuacja nie ma miejsca. Osoby reprezentujące Fundację – J. L., jak i M. L. mają ukończone lat trzynaście. Nie są również osobami ubezwłasnowolnionymi całkowicie - mogą więc świadomie kierować swoim postępowaniem i ocenić w sposób prawidłowy jego skutki. Zatem, zgodnie z ww. przepisami prawa (Kodeksu cywilnego), osoby te mają zdolność do czynności prawnych, a w konsekwencji do czynności procesowych. Zły stan zdrowia osób reprezentujących Fundację – J. L., jak i M. L., nie powoduje w związku z tym utraty przez te osoby zdolności do czynności prawnych, a w konsekwencji do czynności procesowych. Ustosunkowując się do zarzutów wysuwanych przez Fundację w zażaleniu, organ stwierdził, że w zaskarżonym postanowieniu, wbrew twierdzeniom skarżącej, organ I instancji nie podważał opinii biegłego sądowego oraz nie kwestionował oceny stanu zdrowia przedstawicieli kontrolowanego podmiotu. NUC-S stwierdził, że "(...) W szczególności podstawy zawieszenia nie można upatrywać w złym stanie zdrowia osób uprawnionych do reprezentowania ww. podmiotu. Okoliczność ta pozostaje bowiem bez wpływu na zdolność procesową strony.". Zły stan zdrowia lub choroba, nie stanowią bowiem przesłanek zawieszenia kontroli celno-skarbowej, o których mowa w art. 201 O.p. Nie powodują one również utraty zdolności do czynności prawnych osób uprawnionych do reprezentacji Fundacji. Pomimo niewskazania przez Fundację żadnego z paragrafów art. 201 O.p., który odpowiadałby treścią wskazanej przez Fundację przesłance, w sprawie tej, nie ma zastosowania art. 201 § 1 pkt 4 O.p., który zdaniem organu, treścią odpowiada przesłance zawieszenia kontroli celno-skarbowej, wskazanej przez Fundację, w zażaleniu. Sama bowiem choroba nie pozbawia ani nie ogranicza zdolności osoby fizycznej do dokonywania czynności prawnych. DIAS zwrócił uwagę, że zaświadczenia lekarskie wydane przez biegłego sądowego, odnośnie stanu zdrowia osób reprezentujących Fundację – J. L. oraz M. L., załączone do wniosku z [...] czerwca 2025 r., potwierdzające niezdolność ww. osób do brania udziału w kontroli celno-skarbowej, są dokumentami wymaganym przez sąd, w przypadku niestawiennictwa w sądzie, w wyznaczonym terminie, z powodu choroby. Swoją nieobecność w sądzie należy bowiem usprawiedliwić w formie pisemnej. Ww. zaświadczenie może spowodować odroczenie rozprawy w procesie cywilnym lub wstrzymanie czynności procesowych w procesie karnym. Nie wywiera jednak takich skutków, w przypadku złożenia przez Fundację właściwemu organowi podatkowemu wniosku o zawieszenie kontroli celno-skarbowej. Zasada ta nie znajduje bowiem zastosowania w odniesieniu do instytucji zawieszenia postępowania, w tym przypadku kontroli celno- skarbowej. Postępowanie sądowe i kontrola celno-skarbowa są to różne postępowania, których przebieg oraz sposób prowadzenia regulują odrębne przepisy prawa. W związku z tym, wysuwane przez Fundację w tym zakresie zarzuty są nieuzasadnione. DIAS wskazał, że NUC-S nie odmówił również zawieszenia kontroli celno-skarbowej, z uwagi na ustanowienia przez kontrolowaną Fundację pełnomocnika, jak twierdzi Fundacja w zażaleniu, lecz z uwagi na to, że wśród przesłanek zawieszenia kontroli celno-skarbowej, wyszczególnionych w art. 201 O.p., nie została wymieniona przesłanka, wskazana przez Fundację we wniosku z [...] czerwca 2025 r. Ponadto zaznaczył, że kontrolowana Fundacja w toku kontroli celno-skarbowej nr [...] działa za pośrednictwem pełnomocników. W dniu [...] lutego 2025 r. wpłynęły bowiem do UC-S pełnomocnictwa szczególne udzielone przez Dyrektora Fundacji – M. L. - adwokatowi K. B. oraz D. K., uprawniające do reprezentowania Fundacji, w toku prowadzonej kontroli celno-skarbowej nr[...]. Pełnomocnictwa te nie zostały odwołane. Mając powyższe na uwadze, DIAS uznał, że w sprawie tej nie zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 201 § 1, § 1b oraz § 1c O.p. W skardze skarżąca wniosła: o uchylenie w całości postanowienia DIAS oraz poprzedzającego go NUC-S, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1, w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.), o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, na podstawie art. 200 p.p.s.a., o rozpoznanie sprawy na jawnej rozprawie z udziałem stron. Zarzuciła rażące naruszenie: 1/ art. 201 O.p., w związku z art. 94 UKAS, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, przez błędne jego niezastosowanie i nie zawieszenie kontroli celno-skarbowej, w sytuacji gdy zaistniały ku temu niezbędne przesłanki; 2/ art. 233, w zw. z art. 201 i art. 239 O.p., w związku z art. 94 UKAS, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, przez błędne jego niezastosowanie i nie uwzględnienie jej zażalenia na postanowienie NUC-S i nie zawieszenie kontroli celno- skarbowej, w sytuacji gdy zaistniały ku temu przesłanki, jak również zadania nałożone na Dyrektora, związane z rozstrzyganiem w drugiej instancji, w sprawach należących w pierwszej instancji do naczelników urzędów skarbowych oraz obowiązek rzetelności prowadzenia postępowania odwoławczego i brania pod uwagę działań, jakie podejmują organy, w celu uzyskania od razu prawidłowego rozstrzygnięcia w rozpatrywanych przez nie sprawach - przemawiających za koniecznością zmiany zaskarżonego postanowienia NUC-S z [...] sierpnia 2025 r. i zawieszenia "postępowania kontrolnego"; 3/ art. 201, w zw. z art. 233 § 1 pkt 1, w zw. z art. 239 O.p., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na braku wykazania przez procedującego w sprawie Dyrektora w treści zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, w czym konkretnie upatruje odmowy zawieszenia postępowania w sprawie, co uzasadniałoby odmowę zrealizowania wniosku skarżącej o zawieszenie postępowania; 4/ art. 120, art. 121 § 1, art. 124, w zw. z art. 217 § 2 i art. 219, w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p., w zw. z art. 233 § 1 pkt 1, w zw. z art. 139 O.p., w zw. z art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 75, art. 77, art. 77, art. 78, art. 80, art. 81a, art. 107 § 3 k.p.a., w zw. z art. 94 UKAS, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, przez brak dokładnego wyjaśnienia okoliczności przedmiotowej sprawy i naruszenia zasady prawdy materialnej oraz jej gwarancji, brak podjęcia przez organ najdalej idącej inicjatywy i wnikliwości w badaniu stanu faktycznego oraz wyjaśnienia sytuacji skarżącej, naruszenie zasady praworządności i prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W tym brak należytego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia w zakresie, w jakim utrzymuje w mocy postanowienie organu I instancji. Wydanie uzasadnienia postanowienia z brakami umożliwiającymi jego prawną i merytoryczną kontrolę oraz nierozstrzyganie wątpliwości, co do stanu faktycznego oraz interpretacji norm prawnych na korzyść skarżącej, czym organ naruszył podstawowe zasady postępowania, skutkujące m.in. osłabieniem zaufania obywateli do władzy publicznej. Powyższe doprowadziło do: -/ błędnego ustalenia stanu faktycznego i prawnego sprawy, przez błędne przyjęcie, że stan zdrowia przedstawicieli kontrolowanego podmiotu nie daje podstaw do zawieszenia kontroli celno-skarbowej, w sytuacji gdy z niepodważalnych zaświadczeń biegłego lekarza sądowego wynika, że stan zdrowia przedstawicieli kontrolowanego podmiotu wyklucza ich udział w czynnościach procesowych, tym samym ma wpływ na zdolność procesową skarżącej i wyłącza tą zdolność procesową, co niezależnie od ustanowienia w sprawie pełnomocnika, uniemożliwia skarżącej branie czynnego udziału w kontroli; -/ błędnego ustalenia stanu faktycznego i prawnego sprawy, przez błędne przyjęcie, że ustanowienie pełnomocnika w sprawie wyklucza zasadność zawieszenia kontroli celno-skarbowej, w sytuacji gdy z niepodważalnych zaświadczeń biegłego lekarza sądowego wynika, że stan zdrowia przedstawicieli kontrolowanego podmiotu wyklucza ich udział w czynnościach procesowych, tym samym, nie są oni w stanie przekazać pełnomocnikowi szeregu potrzebnych wyjaśnień i dokumentów, niezbędnych do skutecznej reprezentacji skarżącej przed organem kontroli. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a. lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a ). Badając zaskarżone postanowienie według wskazanych kryteriów Sąd nie stwierdził podstaw do uwzględnienia skargi. Na wstępie wyjaśnić trzeba, że sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym w oparciu o przepis art. 119 pkt 3 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Jak stanowi art. 119 pkt 3 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym sąd może rozpoznać sprawę w trybie uproszczonym, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W kontrolowanej sprawie zaistniała przesłanka do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym. Przedmiot skargi kwalifikował sprawę do kategorii, o jakich mowa w art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na podstawie tego przepisu jest przy tym niezależne od woli stron (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1867/17 (wyrok, podobnie jak i pozostałe orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa. gov.pl/.). Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił wniosek skarżącej o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Zawisły między stronami spór sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy prawidłowo organy rozpatrzyły wniosek Fundacji o zawieszenie kontroli celno-skarbowej. Fundacja, powołując art. 201 O.p., wniosła o zawieszenie kontroli celno-skarbowej prowadzonej wobec niej w zakresie prawidłowości rozliczenia z tytułu p.d.o.p. za 2019 r. Jako przesłankę zawieszenia wskazała stan zdrowia jej przedstawicieli, który – według niej - wyklucza ich udział w czynnościach procesowych, tym samym ma wpływ na zdolność procesową strony, tj. – ją wyłącza. Organy odmawiając zawieszenia kontroli celno-skarbowej stanęły na stanowisku, że stan zdrowia, przedstawicieli stowarzyszenia, jakim jest Fundacja, nie stanowi przesłanki zawieszenia postępowania, a tym samym kontroli celno-skarbowej. W dalszej kolejności, już jako ad vocem do argumentów skargi – DIAS podkreślił, że nie powoduje również utraty zdolności do czynności procesowych, albowiem stan zdrowia przedstawicieli kontrolowanego podmiotu nie jest czynnikiem ograniczającym czy wykluczającym zdolność osoby fizycznej do dokonywania czynności procesowych. Przed przystąpieniem do oceny obu stanowisk, na potrzeby dalszych rozważań Sąd przypomina (choć ma na uwadze, że organ przedstawił w tym aspekcie szczegółowe omówienie), że kontrola celno-skarbowa uregulowana została zasadniczo w UKAS. W ustawie tej brak jest przepisów odnoszących się wprost do zawieszenia kontroli, niemniej stosownie do brzmienia art. 94 ust. 1 pkt 2 tego aktu, w zakresie nieuregulowanym do kontroli celno-skarbowej przepisy działu IV rozdziałów 1, 2, 3a, 5, 6,10,11, z wyjątkiem art. 182-185, art.189 § 3, art. 190 § 1, art. 193 § 6-8, art. 198 i art. 200, oraz rozdziałów 12,14,16, 22 i 23 - Ordynacji podatkowej, stosuje się odpowiednio. Dział IV Rozdział 12 Ordynacji podatkowej, zawiera art. 201 tej ustawy, regulujący przesłanki zawieszenia postępowania, zatem przepis ten znajduje odpowiednie zastosowanie w kontroli celno- skarbowej. Postępowanie może zostać zawieszone z urzędu lub też na wniosek strony. Zawieszenie postępowania polega na wstrzymaniu czynności procesowych bez porzucenia samej sprawy, która jest jego przedmiotem i bez zakończenia trwającego stosunku procesowego między stroną a organem. Przyczyną zawieszenia postępowania jest zaistnienie okoliczności faktycznych lub prawnych powodujących niemożność lub bezcelowość dalszego prowadzenia postępowania, o ile okoliczności te mają charakter przejściowy i usuwalny. Instytucja zawieszenia postępowania może mieć zastosowanie na każdym jego etapie, m.in. w trakcie kontroli celno-skarbowej, jeśli zachodzą przesłanki wymienione w art. 201 § 1-1c O.p. Przesłanki obligatoryjnego zawieszenia postępowania zostały wyszczególnione w art. 201 § 1 O.p., zgodnie z którym, organ podatkowy zawiesza postępowanie: 1) w razie śmierci strony, jeżeli postępowanie nie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe; 1a) w razie zaprzestania pełnienia funkcji przez zarządcę sukcesyjnego albo wygaśnięcie zarządu sukcesyjnego, jeżeli postępowanie toczyło się z udziałem zarządcy sukcesyjnego; 2) gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd; 3) w razie śmierci przedstawiciela ustawowego strony; 4) w razie utraty przez stronę lub jej ustawowego przedstawiciela zdolności do czynności prawnych; 5) (uchylony) 6) (uchylony) 7) w razie wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję uchylającą w całości decyzję organu pierwszej instancji I przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ lub stwierdzającą nieważność decyzji; 8) w razie wystąpienia o opinię Rady. Wystąpienie w toku kontroli celno-skarbowej którejkolwiek z przesłanek wyszczególnionych w ww. art. 201 § 1 O.p., obliguje organ do zawieszenia tej kontroli. Strona ma również prawo złożenia żądania zawieszenia kontroli celno-skarbowej, na podstawie ww. przepisu. Nie wszczyna ono odrębnego postępowania. Jest jedynie żądaniem złożonym przez stronę w toku postępowania i dotyczy kwestii proceduralnych. Obok ww. przesłanek obligatoryjnego zawieszenia postępowania, w art. 201 § 1b O.p., zostały również uregulowane przesłanki zawieszenia postępowania, w których do uznania organu, pozostawiono decyzję odnośnie jego zawieszenia. Zgodnie z § 1b ww. artykułu, organ podatkowy może zawiesić postępowanie: 1) w razie wystąpienia, na podstawie ratyfikowanych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, do organów innego państwa o udzielenie informacji niezbędnych do ustalenia lub określenia wysokości zobowiązania podatkowego, jeżeli nie ma żadnych innych okoliczności poza objętymi wystąpieniem, które mogą być przedmiotem dowodu, albo 2) jeżeli wszczęta została procedura wzajemnego porozumiewania się, w tym procedura arbitrażowa prowadzona na podstawie ratyfikowanej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innej ratyfikowanej umowy międzynarodowej, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, lub przyjęto wniosek w ramach procedury prowadzonej na podstawie przepisów działu II rozdziału 2 ustawy z dnia 16 października 2019 r. o rozstrzyganiu sporów dotyczących podwójnego opodatkowania oraz zawieraniu uprzednich porozumień cenowych. Ponadto, w art. 201 § 1c O.p., zostały również uregulowane przesłanki zawieszenia postępowania z urzędu lub na wniosek strony. Zgodnie z treścią ww. przepisu organ podatkowy może zawiesić postępowanie: 1) na wniosek lub z urzędu, gdy: a) pomiędzy postępowaniami w sprawach dotyczących tej samej strony istnieje tego rodzaju związek, że na treść decyzji wydawanej w zawieszanym postępowaniu ma wpływ rozstrzygnięcie sprawy w innym postępowaniu, a rozstrzygnięcie sprawy w tym innym postępowaniu nie stanowi zagadnienia wstępnego, o którym mowa w § 1 pkt 2, b) stan faktyczny lub zagadnienie prawne będące przedmiotem zawieszanego postępowania i innego postępowania w sprawach dotyczących tej samej strony są podobne, a pomiędzy tymi postępowaniami nie występuje związek, o którym mowa w lit. a; 2) z urzędu, gdy przepis mający wpływ na treść decyzji wydawanej w zawieszanym postępowaniu jest przedmiotem postępowania przed: a) Trybunałem Konstytucyjnym, b) Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej, c) sądem administracyjnym w sprawie stwierdzenia nieważności aktu prawa miejscowego organu jednostki samorządu terytorialnego. Zawieszenie postępowania na podstawie § 1c może nastąpić pod warunkiem, że: 1) zgodę na zawieszenie postępowania wyrazi strona - w przypadku zawieszania postępowania z urzędu; 2) zawieszeniu postępowania nie sprzeciwiają się strony, które nie wystąpiły z wnioskiem o jego zawieszenie - w przypadku zawieszania postępowania na wniosek (art. 201 § 1d O.p.). W toczonym sporze rację należy przyznać organowi. Potwierdza to analiza argumentów stron sporu, akt sprawy, obowiązującego stanu prawnego, ustalonego stanu faktycznego. Prawidłowo organy wyjaśniły skarżącej, że art. 201 O.p. zawiera zamknięty katalog ww. przesłanek zawieszenia postępowania i wyłącznie w sytuacji zaistnienia jednej z nich, organ może zawiesić kontrolę celno-skarbową. Warte zauważenia jest, że skarżąca art. 201 O.p. powołała jedynie w sposób ogólny, bez sprecyzowania jednostki redakcyjnej tego przepisu - odpowiadającej treściowo wskazanej przez nią przesłance. Niemniej, zdaniem Sądu organy, po pierwsze powołane przez stronę argumenty właściwie powiązały z brzmieniem art. 201 § 1 pkt 4 O.p. Po drugie, przedstawiły prawidłową w warunkach tej sprawy, kompleksową i klarowną w warstwie merytorycznej argumentację stanowiącą uzasadnienie ich stanowiska. Zatem, prawidłowo stwierdziły, że zły stan zdrowia ustawowych przedstawicieli osoby prawnej, nie jest przesłanką o której mowa w art. 201 § 1 pkt 4 O.p. Przez obowiązek zawieszenia postępowania "w razie utraty przez stronę lub jej ustawowego przedstawiciela zdolności do czynności prawnych" należy rozumieć stan prawny, a nie wyłącznie stan zdrowia potwierdzony dokumentacją medyczną. Jeżeli więc istnieje jedynie np. zwolnienie lekarskie, opinia biegłego lekarza, zaświadczenie psychiatryczne, dokumentacja medyczna wskazująca na chorobę - to samo w sobie nie oznacza jeszcze "utraty zdolności do czynności prawnych" w rozumieniu ww. przepisu. Utrata lub ograniczenie zdolności do czynności prawnych jest skutkiem określonego stanu prawnego (np. ubezwłasnowolnienia), a nie samej diagnozy lekarskiej. Natomiast taka opinia lekarska (w tej sprawie jednak z taką nie mamy do czynienia) może być dowodem, że osoba nie jest w stanie samodzielnie uczestniczyć w postępowaniu. W praktyce może to uzasadniać ustanowienie pełnomocnika, odroczenie konkretnej czynności, wyznaczenie innego terminu przesłuchania, a niekiedy podjęcie działań zmierzających do ustanowienia przedstawiciela lub kuratora. Co jednak istotne - samo czasowe zwolnienie lekarskie nie stanowi podstawy do zawieszenia kontroli celno-skarbowej na podstawie art. 201 § 1 pkt 4 O.p. Kluczowe w tej sprawie są dwa elementy, nie doszło do utraty ani ograniczenia zdolności do czynności prawnych. Czasowa niezdolność do udziału w czynnościach, stawiennictwa czy pracy nie jest tym samym co utrata zdolności do czynności prawnych. Strona ma ustanowionego pełnomocnika – nawet gdy stan zdrowia utrudnia osobisty udział strony (tu przedstawicieli), organ może prowadzić czynności z udziałem jej pełnomocnika. Na marginesie można zastrzec, że oczywiście, jeżeli choroba uniemożliwia przeprowadzenie konkretnej czynności wymagającej osobistego udziału strony (np. przesłuchania), organ może: odroczyć tę czynność, wyznaczyć inny termin, rozważyć inny sposób przeprowadzenia dowodu. Nie oznacza to jednak konieczności zawieszenia całej kontroli. W tej sprawie, lekarz sądowy przy Sądzie Okręgowym wydał zaświadczenia (dla każdego z przedstawicieli Fundacji) w których wynikały - kody chorobowe; stwierdzenie, że osoba nie może stawić się na wezwanie UC-S, przewidywany termin, od którego będzie mogła się stawić. Dokumenty potwierdzają wyłącznie czasową niemożność stawienia się na wezwanie organu, nie zaś utratę zdolności do czynności prawnych, ograniczenie zdolności do czynności prawnych, brak możliwości działania przez pełnomocnika. Jak wskazano niejednokrotnie - art. 201 § 1 pkt 4 O.p. odnosi się do sytuacji, gdy strona utraciła zdolność do czynności prawnych. Nie chodzi o chorobę jako taką, nawet poważną, ani o czasową niezdolność do stawienia się na wezwanie. Chodzi o sytuacje, w których osoba nie może samodzielnie dokonywać czynności prawnych w rozumieniu prawa cywilnego (np. wskutek całkowitego lub częściowego ubezwłasnowolnienia albo innych zdarzeń wpływających na jej status prawny). W tej sprawie nie było orzeczenia o ubezwłasnowolnieniu, nie było stwierdzenia utraty lub ograniczenia zdolności do czynności prawnych. Zwolnienie dotyczyło wyłącznie niemożności stawienia się na wezwanie do określonej daty. Nadto, strona miała ustanowionego pełnomocnika. W takiej sytuacji za prawidłowe należało uznać stanowisko organów, że nie zachodzi przesłanka z art. 201 § 1 pkt 4 O.p. Zdaniem Sądu w motywach zaskarżonego rozstrzygnięcia przedstawiono również prawidłową analizę – z uwzględnieniem uregulowań kodeksu cywilnego - kwestii zdolności prawnej oraz zdolności do czynności prawnych. Trafnie wskazano, że zgodnie z wymienionymi przepisami prawa kodeksu cywilnego, osoby reprezentujące Fundację mają zdolność do czynności prawnych, a w konsekwencji do czynności procesowych. Zły stan zdrowia osób reprezentujących Fundację – J. L., jak i M. L., nie powoduje w związku z tym utraty przez te osoby zdolności do czynności prawnych, a w konsekwencji do czynności procesowych. Nie powoduje to również utraty zdolności do czynności prawnych przez skarżącą. Fundacja nabywa bowiem zdolność do czynności prawnych w momencie wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego. F.została wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego w dniu [...] sierpnia 2024 r. - numer KRS: [...]. Powyższe wpisuje się w poglądy prezentowane w orzecznictwie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w prawomocnym wyroku 12 maja 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 3078/14 wskazał między innymi, że: "(.) za prawidłowy należy uznać pogląd organów podatkowych, zgodnie z którym zły stan zdrowia podatnika, w tym zdrowia psychicznego, nie został wymieniony w powyższym uregulowaniu, jako podstawa zawieszenia postępowania podatkowego. Nie ulega wątpliwości, iż Skarżący jako osoba fizyczna posiada pełną zdolność do czynności prawnych, gdyż jest osobą pełnoletnią i nieubezwłasnowolnioną. Choroba oraz leczenie w poradni zdrowia psychicznego i szpitalu psychiatrycznym nie uzasadniają twierdzenia o braku zdolności strony do czynności procesowych (art. 65 § 1 K.p.c.), choroba taka bowiem nie unicestwia zdolności do czynności prawnych (art. 12 i 13 Kodeksu cywilnego), natomiast pozbawienie, bądź ograniczenie zdolności do czynności prawnych, następuje dopiero w wyniku orzeczenia o ubezwłasnowolnieniu całkowitym lub częściowym. Zatem podzielić należało również stanowisko organów, iż przedłożone opinie psychiatryczne nie mogą samodzielnie rozstrzygać o posiadaniu (bądź nieposiadaniu) przez daną osobę zdolności do czynności prawnych. Opinie biegłych psychiatrów, co do stanu zdrowia konkretnej osoby i co do tego, czy jest ona w stanie kierować swym postępowaniem stanowią przedmiot dowodu w postępowaniu sądowym, a ocena czy ustalony przez biegłych stan faktyczny uzasadnia ubezwłasnowolnienie i w jakim stopniu, wchodzi w zakres stosowania prawa i należy do kompetencji sądów okręgowych na podstawie art. 544 K.p.c. Stanowisko to jest ugruntowane w orzecznictwie sądowym. (m.in. tak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z 23 września 1999 r., II UKN 131/99/ (OSNAP 2001/3/77): choroba i leczenie w poradni zdrowia psychicznego nie uzasadniają przyjęcia braku zdolności strony do czynności procesowych (art. 65 § 1 K.p.c.), choroba taka bowiem nie unicestwia zdolności do czynności prawnych (art. 12 i 13 K.c.)" (por. również prawomocne wyroki: WSA w Szczecinie z 7 maja 2009 r. sygn. akt I SA/Sz 318/08, WSA w Warszawie z 30 sierpnia 2012 r. sygn. akt III SA/Wa 3097/011, WSA w Olsztynie z 15 grudnia 2017 r. sygn. akt I SA/Ol 792/17) . Mając na względzie treść motywów wydanych w toku postępowania postanowień, nie sposób przyjąć za skarżącą, że organy podważyły opinię biegłego sądowego oraz kwestionowały ocenę stanu zdrowia przedstawicieli Fundacji. W tej sprawie jasno stwierdzono, że zły stan zdrowia lub choroba, nie stanowią przesłanek zawieszenia kontroli celno-skarbowej, o których mowa w art. 201 O.p. Nie powodują one również utraty zdolności do czynności prawnych osób uprawnionych do reprezentacji skarżącej. Stanowisko to, w świetle powyżej przedstawionych wyjaśnień – należało uznać za w pełni uprawnione. Nie było także błędnym wyjaśnieniem DIAS, że zaświadczenia lekarskie wydane przez biegłego sądowego, odnośnie stanu zdrowia osób reprezentujących Fundację – J. L. oraz M. L., załączone do wniosku z [...] czerwca 2025 r., potwierdzające niezdolność ww. osób do brania udziału w kontroli celno-skarbowej, są dokumentami wymaganym przez sąd, w przypadku niestawiennictwa w sądzie, w wyznaczonym terminie, z powodu choroby. Swoją nieobecność w sądzie należy bowiem usprawiedliwić w formie pisemnej. Ww. zaświadczenie może spowodować odroczenie rozprawy w procesie cywilnym lub wstrzymanie czynności procesowych w procesie karnym. Nie wywiera jednak takich skutków, w przypadku złożenia przez skarżącą właściwemu organowi podatkowemu wniosku o zawieszenie kontroli celno-skarbowej. Zasada ta nie znajduje bowiem zastosowania w odniesieniu do instytucji zawieszenia postępowania, w tym przypadku kontroli celno- skarbowej. Postępowanie sądowe i kontrola celno-skarbowa są to różne postępowania, których przebieg oraz sposób prowadzenia regulują odrębne przepisy prawa. Wbrew temu co sugeruje skarżąca, DIAS nie odmówił również zawieszenia kontroli celno-skarbowej, z uwagi na ustanowienie przez nią pełnomocnika w trakcie prowadzonej kontroli celno-skarbowej. U podstaw rozstrzygnięcia organu legło stwierdzenie, że wśród przesłanek zawieszenia kontroli celno-skarbowej, wyszczególnionych w art. 201 O.p., nie została wymieniona przesłanka powoływana przez skarżącą. Trafnie też DIAS akcentował, że ciężar dowodu przesuwa się na stronę postępowania w sytuacji, gdy wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne. Organ nie ma więc obowiązku poszukiwania dowodów potwierdzających argumentację strony postępowania, zwłaszcza w sytuacji, gdy ona sama nie przedstawia dowodów na potwierdzenie swoich tez oraz nie dostarcza stosownych dokumentów, które umożliwiłyby poszukiwanie takich dowodów. Skoro strona próbowała udowodnić tezę, że zaistniały u niej okoliczności zawieszenia kontroli celno-skarbowej, powinna była wykazać się dowodami potwierdzającymi słuszność jej twierdzeń. Tymczasem, nie tylko nie była w stanie udokumentować takich zdarzeń, ale także nie wskazała organom kierunków ewentualnej aktywności dowodowej, które umożliwiłyby takie poszukiwania. Tak więc w istocie - zarzuty, że organy nie podjęły "najdalej idącej inicjatywy i wnikliwości w badaniu stanu faktycznego" oraz wyjaśnieniu jej sytuacji są nieuzasadnione. Brak jest również podstaw do stwierdzenia, że doszło do rażącego naruszenia ww. przepisów. Rażące naruszenie, to bowiem takie uchybienie, które prowadzi do skutków niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności, gdy postanowienie organu pozostaje w oczywistej i wyraźnej sprzeczności z treścią przepisu prawa (wyrok NSA z 23 lipca 2024 r. sygn. akt 1431/23). Pojęcie to, odnosi się wyłącznie do sytuacji, w których naruszenie ma charakter ewidentny i jednoznaczny. Zdaniem Sądu, z wszystkich podanych przyczyn nie zasługują na uwzględnienie wymienione w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego wymienione w skardze, w tym - art. 233 § 1 pkt 1, w zw. z art. 201, art. 239 O.p., w zw. z art. 94 UKAS, art. 120, art. 121 § 1, art. 124, w zw. z art. 217 § 2 i art. 219, w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p., w zw. z art. 233 § 1 pkt 1, w zw. z art. 139 O.p. Wydając zaskarżone rozstrzygnięcie organ nie naruszył zasady praworządności oraz zasady budowania zaufania do organu podatkowego. Przyjęte przez DIAS stanowisko ma uzasadnione podstawy, znajdujące odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym i w przepisach prawa. Natomiast powtórzenie argumentacji organu I instancji w sytuacji utrzymania w mocy rozstrzygnięcia tego organu, z jednoczesnym odniesieniem się do zarzutów zażalenia w żaden sposób nie narusza zasady dwuinstancyjności postępowania. Zaskarżone postanowienie zawiera wszystkie elementy wskazane w art. 127 O.p. Organ dokonał również właściwej interpretacji mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia - stosownie do wymogów art. 210 § 4 w zw. z art. 219 O.p. Słusznie DIAS wyjaśnił, że w skoro w zakresie nieuregulowanym do kontroli celno-skarbowej stosuje się przepisy O.p., to w sprawie niemiały i nie maja zastosowania przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Z tej przyczyny zarzuty naruszenia wymienionych w skardze przepisów k.p.a. należało uznać za bezzasadne. Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.